6.
6 jaar.
6 jaar nuchter.

Ik vind het eigenlijk geen prestatie meer van mezelf. Ik ben niet echt trots meer op het feit dat ik niet verslaafd meer ben. Het voelt niet eens meer alsof mijn verhaal ook daadwerkelijk het mijne is. Verslaafd zijn is een ‘ver van mijn bed’-show voor me geworden. Desalniettemin wil ik vandaag stilstaan bij het feit dat ik 6 jaar clean ben. Het is soms belangrijk om te herinneren waar je vandaan komt, om blij te kunnen zijn met wat je hebt.

Het kostte me 6 maanden om het dieptepunt te bereiken. Ik leerde de verkeerde man op het verkeerde moment in mijn leven kennen. Ik gebruikte al langere tijd harddrugs, en ik had al langere tijd grote issues met mezelf. Ik had al 10 jaar moeite met wie ik was, zowel uiterlijk als innerlijk. En opeens was hij daar. Een jongen die me liefde en aandacht gaf. Een jongen die iedere dag bij me wilde zijn. Het leek te mooi om waar te zijn, en dat was het achteraf gezien ook.

Kwetsbaar en jong liet ik me meeslepen. Ik liet me door hem afbreken, want de liefde en aandacht veranderde al snel in pijn en verdriet. Als toevlucht ging ik meer gebruiken. Ironisch genoeg maakte een relatie met een verslaafde mij ook verslaafd.

Mijn docenten kregen snel in de gaten dat het niet goed met me ging. Mijn familie maakte zich zorgen. Ik werd doorverwezen naar ambulante psychische hulpverlening. Mijn verslaving sluimerde echter voort. Er was niets wat het leek te kunnen stoppen.

Tot die bewuste avond dat ik wakker werd op de intensive care. 6 jaar geleden. Ik ben God dankbaar voor de second chance. Ik besefte dat ik moest gaan leven in plaats van overleven. Ik ben 6 maanden opgenomen geweest, en sindsdien ben ik gaan vechten voor mijn leven.

8 maart zal altijd een bijzondere dag voor mij blijven. De dag dat ik het leven moet vieren. De dag dat ik God eens extra moet bedanken voor alles wat Hij me heeft gegeven. De dag dat ik trots mag zijn op wat ik heb bereikt.

20140308-125924.jpg