Zoeken

De wereld van Anna

Tag

Verslaving

09 / 03 / 2015

Gisteren was ik precies 7 jaar clean. Waar ik dit vroeger vierde met Bosche bollen, ben ik het dit jaar helemaal vergeten. Ik kwam er gisteren pas laat in de middag achter. Ik vind het een goed teken. Blijkbaar is de verslaving zo ver uit mijn systeem dat ik niet meer de behoefte voel om het uitbundig te vieren dat ik het niet meer ben. Alcohol is ook bijna geheel automatisch uit mijn leven verdwenen. Ik dronk het voor het laatst met oudjaarsavond. 

Dit weekend heb ik weer niet de moed verzameld om mijn vader te bezoeken. Ik vind iedere keer wel weer excuses waarom het nu niet goed uitkomt. Ik voel enerzijds behoefte om mijn vader te zien en anderzijds wil ik hem niet zien. Het maakt het allemaal niet veel makkelijker dat hij binnenkort weer naar Vietnam gaat. Waarom zou ik me opnieuw aan hem hechten als hij sowieso niet de intentie heeft om in mijn leven te blijven? 

Ik vond wel de tijd om opa en oma te bezoeken. Het voelt nog een beetje vreemd om familie te bezoeken. Mijn gevoel zit nog steeds helemaal op slot en ik besef nog steeds niet dat mama er niet meer is. In mijn gedachten leeft ze nog gewoon voort. Het is een vreemde gewaarwording. Ik weet dat mama overleden is en dat ik haar nooit meer zie, maar zo voelt het niet. Familieleden hebben het continue over het overlijden van mama en zij zijn allemaal in diepe rouw. Hiermee confronteren zij mij natuurlijk keer op keer wel met het overlijden van mama, en op dat moment voel ik het verdriet wel. Ik vind het alleen moeilijk te verkroppen dat het met hen heel slecht gaat, en dat het over het algemeen genomen wel oké met mij gaat. Ik houd zielsveel van mijn moeder. Waarom leef ik dan toch zo makkelijk door? Komt het werkelijke besef nog wel? Of houd ik mezelf niet gigantisch voor de gek door te denken dat het oké gaat terwijl ik vorige week nog helemaal overstuur op de grond lag? Enfin, tijd zal leren hoe het verder allemaal gaat verlopen. Misschien wordt het gewoon tijd dat ik wat minder in mijn hoofd ga wonen, en meer in het leven ga staan. Gewoon in het hier en nu, en accepteren dat dit blijkbaar mijn manier is.

Gisteravond heb ik een film gekeken. The boy in the striped pyjama’s. Ooit stond heel mijn Facebook vol met hoe indrukwekkend deze film is. Ik vind de film heel erg tegenvallen. Het komt helemaal niet realistisch over met Duitsers die Brits praten. Het was allemaal net iets te overdreven, net iets te sentimenteel gebracht om serieus te kunnen nemen, en ik kwam hierdoor niet echt in de film. Wellicht kan ik beter het boek lezen. De film was in ieder geval niet wat ik verwacht had. Hebben jullie deze film gezien, en wat vinden jullie er van? 🙂

Work This Out: let the past behind!

Mijn gewicht is altijd al een probleem geweest. Ik ben in mijn jeugd fors geweest. Ik kan me niet herinneren dat ik er mee ben gepest, maar mijn herinnering laat me weleens vaker in de steek. Ik wis dingen die me pijn doen altijd best snel uit mijn geheugen. 😉 Ik weet wel dat ik vanaf mijn veertiende regelmatig bezig was met mijn gewicht: het ene dieet na de ander, de ene nog ongezonder dan de ander. Later merkte ik dat speed gebruiken de meest effectieve manier is om af te vallen. Het ongezondst van allemaal, maar het duiveltje in mijn hoofd had me in zijn bedwang voordat ik het door had. Ik was niet goed genoeg. Gewoon niet goed. Als ik dun zou zijn, dan zouden mensen eindelijk van me gaan houden. En het meest pijnlijke was dat mensen inderdaad meer aandacht aan me gaven… Dat gaf me een reden om nooit meer terug te gaan naar het dikke meisje die ik was. Het was één van de voedingsbodems voor mijn verslaving.

Ik weet nog dat ik in de verslavingskliniek misschien wel twintig kilo aankwam in zes maanden tijd. Niemand vertelde me dat de medicatie die ik in moest nemen ervoor zorgde dat mijn honger niet meer gestild werd. Ik bleef maar eten en eten, terwijl ik tonnetje rond werd. Ik maakte mezelf finaal af vanwege mijn vreetbuien. Mijn omgeving reageerde ook niet altijd even oké. Ik ben letterlijk uitgelachen door één van mijn vriendinnen vanwege mijn gewicht. De sociotherapeuten hebben nooit aandacht gegeven aan het feit dat ik het moeilijk vond dat mijn lichaam zo veranderde. In hun beleving was het misschien allemaal niet zo belangrijk. Als ik mijn dagboek van toen opensla, dan staat het volgeschreven met hoeveel ik woog en wat ik moest doen om af te vallen. Ik vraag me stiekem af hoe ik uiteindelijk toch mezelf kon accepteren, want langere tijd boeide me mijn gewicht niet meer. Misschien komt het door het besef dat ik andere kwaliteiten had, of gewoon omdat ik merkte dat ik mooi ben zoals ik ben. Dat ik misschien geen platte buik heb waar je jaloers op kunt zijn, maar wel ogen die altijd schitteren. Dat ik er misschien niet altijd even mode-bewust bijloop, maar dat ik wel kwaliteiten bezit die er voor hebben gezorgd dat ik uiteindelijk mijn droom om, als tienermoeder en ex-verslaafde af te studeren aan de universiteit, kon waarmaken. Uiterlijk is maar tijdelijk, het gaat om wat er van binnen zit…

Hoe ouder ik word, hoe leuker ik het vind om te sporten. En ja, ik vind het ook leuk om te zien dat het harde werken resultaat heeft. Ik vind het heerlijk om met spierpijn rond te lopen. Ik vergeet heel even de wereld om me heen. Het is misschien bizar, maar na zeven jaar gaan bij mijn familie en vrienden nog steeds alarmbellen rinkelen als ik afval en sport. Hier wordt bijna een feestje gegeven als ik in gewicht aankom. 😉 Het bewijs dat ik niet bezig ben met ‘slechte’ dingen, en het bewijs dat ik niet langer geobsedeerd ben door mijn gewicht. Nu vliegen de kilo’s er af, en ik merk dat mensen me net iets meer bevragen en zich net wat meer zorgen maken. Ik voel dat zij verwachten dat ik terug zal vallen in gebruik. Ik voel dat ze mij niet vertrouwen. Misschien is het gek, maar ik snap het wel. Ik wist mijn verslaving goed verborgen te houden. En ik zou me ook zorgen maken als iemand waar ik van houd (en die verslaafd is geweest) zich in de meest donkere periode van zijn leven zou bevinden.

Toch gaat dit me niet tegenhouden om mijn (inmiddels) fourteen minute workout te blijven doen! Ja, ik weet dat ik problemen heb gehad met mijn gewicht op een zodanige manier dat het niet gezond meer was. Ja, ik weet dat ik kwetsbaar ben en dat ik door kan gaan slaan. Ja, ik weet dat zij zich zorgen maken om mij. Maar ik weet ook dat ik niet meer ben wie ik was. Dat ik zoveel wijzer ben geworden. Dat ik te veel van mezelf houd om me bewust de vernieling in te helpen. En laat sporten nu net zijn wat me happy maakt. Het verleden is niet meer hier, we leven nu. Ik ga die rugzak langzaam maar eens wat leger maken.

Aangezien ik me soms afvraag of ik wel op de juiste manier aan het sporten ben geslagen, zou ik me graag hier wat in willen verdiepen. Dat is dan ook precies wat ik nu ga doen. Ik houd jullie op de hoogte. ❤

GHB maakt dik.

Iedere week passeert de volgende vraag de revue (of nou ja, de zoekbegrippen): ‘Maakt GHB dik’? Laat ik maar heel duidelijk zijn in mijn antwoord: ja, GHB maakt je dik. Vraag me niet precies hoe en wat, want dat weet ik niet. Ik heb er ook geen wetenschappelijk bewijs voor en ik heb ook geen zin om er verder zelf iets over op te zoeken, maar uit ervaring weet ik dat het waar is. Dankzij mijn verleden ken ik veel GHB-verslaafden (getsie, dat klinkt niet aardig en onwijs stigmatiserend) en ik heb dan ook mogen ervaren hoe hun lichaam is veranderd sinds het eerste moment van gebruik. Het gaat niet om een paar kilootjes babyvet, maar eerder om vijftig à zestig kilo uiterlijk schoon wat er bij aankomt. Zelf heb ik het etiket ‘polygebruiker’ opgeplakt gekregen, wat inhoudt dat ik eigenlijk aan alles verslaafd was met als hoofdverslaving speed en GHB. Dankzij deze combinatie viel ik juist af, maar het betekent ook dubbel zoveel met je leven spelen. Ik zou het je dus absoluut willen afraden.

Feitelijk wil ik je al het drugsgebruik afraden. Je weet vast al dat het slecht voor je is, dus laat ik mijn preek maar voor me houden. Het hielp bij mij ook niet echt destijds. Verslaafd raken aan drugs, dat gebeurt alleen oelewappers en zwakkelingen. Langzaamaan werd recreatief gebruik een gewoonte. Ik ging van in het weekend een jointje roken naar in het weekend een pilletje. Ieder weekend een pilletje werd al snel ieder weekend cocaïne en speed… Die combinatie werd ingeruild voor ieder weekend speed en GHB, wat vervolgens het menu van alledag werd. Het is niet dat ik op een dag opeens wakker werd als verslaafde. Het was een sluipend en kapotmakend proces waarin ik ieder aspect van mezelf verloren ben. Ik was mezelf niet meer. Drugs can change people.

De naarste nasmaak is echter toch die van GHB (als ik moet kiezen). GHB is de heroïne van vandaag de dag. Het is lichamelijk verslavend (in tegenstelling tot andere drugs). Je lichaam went aan de dosering en eist steeds meer. Plotseling stoppen na langdurig gebruik is levensgevaarlijk. Het kan je hart er mee laten stoppen. Het afkicken zelf is een hel. GHB is verleidelijker dan welke andere drugs dan ook. Je neemt een dopje en je hebt de avond van je leven (als je niet knock out gaat tenminste) en de dag daarna word je wakker zonder kater. Jeetje, gaf het maar een kater! Nu is de drempel om het te pakken veel te klein! Het pakt je in en het maakt je in love. De wereld wordt opeens een stuk zonniger. Naast de lichamelijk afkick is er dus ook nog de geestelijke en laat die nog vele malen zwaarder zijn dan de lichamelijke. Negen van de tien waarmee ik vroeger GHB gebruikte, zijn nog steeds verslaafd of….

Of ze zijn dood.

Think Twice Before Using Drug

Het laatste kijkje in het leven van een cliënt.

Nu ik dit schrijf weet ik mezelf amper staande te houden. Ik probeer me te herpakken en dat gaat bijna alleen als ik doorga met wat ik op iedere andere dag zou doen. Het doet fysiek gewoon pijn: het nieuws vanuit het Erasmus ziekenhuis vanochtend. Het komt echt als een klap binnen. Teruggaan in de tijd, dat is wat ik nu zou willen. Mijn verslaving is een moeilijk gevecht geweest, maar dit…ik kan dit niet aan. Ik kan hier niet tegen vechten. Wat moet ik zonder mijn moeder?  Wat ben ik op dit moment ongelooflijk bang voor de toekomst. Gedurende het typen van dit bericht stromen de steunbetuigingen langzaam binnen. Het is fijn om mensen te hebben die me steunen, die er voor me zijn. Anderzijds is het een keiharde confrontatie met de werkelijkheid die ik haat. Die verschrikkelijke ziekte heeft nu ook ons slachtoffer gemaakt. Mijn lieve en sterke mama heeft kanker.

6 juni 2008

Vandaag weer een goede dag gehad. Ik was wel superdruk. Dit kwam denk ik door de afbouw van de Dipiperon. Ik voelde me er wel super bij. Vandaag ben ik met J. naar het centrum geweest. We hebben heel goed gepraat en hij heeft me verteld dat ie me wel leuk vindt en ik heb hem verteld dat het wederzijds is, maar we hebben voor de rest er niks mee gedaan omdat het ons niet verstandig leek. Maar net liet me wel blijken daar spijt van te hebben en ik net zo goed want ik vind hem echt heel erg leuk. Morgen gaan we wandelen. Ik ben benieuwd.

* 3 maanden clean *

8 juni 2008

Ik zit in een gigantisch dilemma wat betreft J. Ik heb net heel lang een gesprek met hem gehad en dat voelde zo goed en vertrouwt. Ik kan zo verschrikkelijk goed met hem praten. Hij is echt heel lief en begripvol, en ik voel nu echt iets voor hem. Ik ken hem eigenlijk nog helemaal niet lang maar zo voelt het wel. Ik ken hem beter dan dat ik P. ooit heb gekend, maar mijn verstand zegt dat ik er verder niets mee moet doen. Het maakt alles er alleen maar moeilijker op. Verliefd zijn hier is riskant. Ik moet nu al zoveel verzwijgen. Pfff, moeilijk!

12 juni 2008

Het is alweer een tijdje geleden dat ik heb geschreven. Ik heb een ontzettende slechte week achter de rug. Maandag begon het met het zien van schimmen op de muur. Wat later hoorde ik een stem die me opdrachten gaf om mezelf wat aan te doen. Tijdens de dagsluiting viel ik weg. Ik heb die nacht op de crisis geslapen. Dinsdag zag ik iets engs lopen waardoor ik ging hyperventileren. Gisteren ging het weer even niet. Vandaag gaat het goed. De afbouw van Dipiperon gaat sowieso weer zes maanden duren. Dinsdag hebben J. en ik voor het eerst gezoend. Het voelt heel erg dubbel. Ik vind hem wel superleuk maar het vreet aan me dat ik erover moet liegen. L. en W. hebben vrijdag seks gehad en daar dus ook over gelogen en ik met mijn schijnheilig gedoe maar zeggen hoe rot ik dat van hen vind terwijl ik dus gewoon hetzelfde doe.

13 juni 2008

Vandaag een goede dag gehad. Een nummer 7. Ik moet vandaag een gevoelsthermometer maken, dus dat zal ik nu maar even doen.

  1. Dingen zien en stemmen horen die andere niet zien/horen en dat als bedreigend ervaren. Afwezig, paniekaanvallen, drang naar automutileren. Geen levenslust meer. Vergeet de mooie dingen in het leven, nare dromen.

  2. Gevoel van leegte, angstig, teruggetrokken, denken aan suïcide, rusteloos, slechte concentratie, dingen zien en horen en dit als bedreigend ervaren.

  3. Nergens zin in hebben, dingen laten verslonzen, liefst heel de dag op bed blijven liggen, pessimistisch denken.

  4. Moeheid, geen zin hebben om te praten, snel geïrriteerd raken, geen zin hebben om het programma mee te volgen.

  5. Somber, niet veel lachen, dingen zien en horen die er werkelijk niet zijn, niet in mijn dagboek schrijven, niet gemotiveerd zijn.

  6. Af en toe grapjes maken, soms lachen, zin hebben om iets te ondernemen, verzorgd eruit zien, veel met behandeling bezig zijn.

  7. Vrolijk, veel lachen, zingen, goed aanwezig tijdens groepsmomenten, goed bezig met behandeling.

  8. Hyperactiviteit, veel praten, lachen en zingen. Zin om veel te ondernemen. Weinig last van stemmen et cetera.

  9. Gevoel heel de wereld aan te kunnen.

  10. Me zo goed voelen dat niets me nog kan schelen.

Vandaag geef ik mezelf duidelijk een drie.

14 juni 2008

Ik zit nog te veel met P. in mijn hoofd. Ik vind het moeilijk om hem los te laten. Hij heeft me te vaak blij gemaakt met zijn impulsieve en lieve acties, maar natuurlijk ook kapotgemaakt. J. irriteerde zich vandaag heel erg aan V. en stuurde vandaag een sms’je dat het misschien beter was elkaar met rust te laten. Dat kwetste me wel. We hebben het net uitgepraat. Hij zei dat hij me wel superleuk vindt en dat het bij hem ligt en niet bij mij. Alles is weer een stuk moeilijk geworden!

15 juni 2008

Ik mis dochterlief echt ontzettend erg. Ik heb haar net heel eventjes aan de telefoon gehad en zij was zo superlief! Ik ben zo blij als dit alles achter de rug is.

16 juni 2008

Alles wordt zoveel moeilijker nu. Ik moet keuzes gaan maken die me heel veel verdriet gaan doen.

17 juni 2008

Vandaag een makkelijk dagje gehad. Dat komt omdat er geen therapieën waren. Ik heb vandaag besloten sowieso weer een maand hier te blijven. En als ik eenmaal naar huis ga moet ik een hele goede planning maken waar ik me ook echt aan ga houden, anders maak ik het mezelf gewoon weer veel te moeilijk.

18 juni 2008

Gisteren was een belangrijke dag voor mij. Ik ben eerlijk geweest over mijn contact en gevoel voor P. Ik vond dit eerst wel moeilijk maar het bewijst dat ik vooruit aan het gaan ben. Voorheen had ik erover gelogen. Ik schaam me er wel voor dat ik nog steeds bepaalde gevoelens voor hem heb. Ik gebruik J. denk ik alleen maar om hem te vergeten. En dat lukt natuurlijk helemaal niet. Pff, waarom ben ik P. ooit tegengekomen? Ik wil hem vergeten en snel! V. doet vandaag heel erg bot en afwijzend tegen mij. Ik heb het daar wel heel erg mee gehad om eerlijk te zijn. Hij schuift alles op mij af. Ik neem daarom ook het besluit om even afstand van hem te nemen.

20 juni 2008

P. heeft op mijn Hyves een tik achtergelaten, dus heb ik hem weer – hoe dom! – gesmst. Ach ja, was gewoon weer in een impuls en kan er verder toch niet veel meer aan veranderen. J. zei gisteravond: ik houd van jou. Op zich best een beetje eng en stom van hem. Het gaat me allemaal een beetje te snel. Vandaag evaluatie gehad. Het team vindt dat ik het heel goed doe, sta goed in mijn behandeling. Ik vind dat wel erg fijn om te horen. J. was vandaag wel een beetje dom bezig tegen mij. Hij vindt het jammer dat ik niet wil inzien dat alles wat V. doet is om mijn aandacht te trekken en dat ik die dan nog geef ook. Volgens mij is het gewoon puur jaloezie, maar goed.. Hij doet maar hoor! Vandaag C. gesproken. Zij had van C. gehoord dat P. op een heel gemene manier tegen iemand had gezegd dat hij weer contact met me heeft. Ik heb geen idee meer wat ik er van moet geloven. Ik denk dat ik heel het P. gebeuren maar links moet laten liggen. Ik heb het gehad met het gesodemieter!

Het is de eerste keer dat ik mijn eigen stukken gecensureerd heb. Waarom? Ik kan niet lezen, ik kan niet typen, ik kan niet geloven dat ik zoveel waarde heb gehecht aan dingen die er helemaal niet toedoen. Het maakt me misselijk om te lezen hoe onzorgvuldig ik ben omgegaan met mijn leven. Ik weet dat het rationeel gezien misschien niet eerlijk is om zo boos op mezelf te zijn. Om zo boos te zijn op het leven wat ik heb geleid. Boos om wat mijn moeder nu moet meemaken. Boos op alles wat ik haar ooit verweten heb. Boos op alle ruzies die ik ooit met haar heb gemaakt. Waarom moet een hersentumor mij doen beseffen dat die vrouw, mijn lieve moeder, het meest kostbare is in mijn leven? Samen met mijn lieve dochter. Ik hoop dat jullie vandaag nog eens goed naar jullie geliefden kijken en realiseren hoe kostbaar zij zijn. Dat ieder moment samen een moment is wat gekoesterd moet worden. ❤

hero

Een kijkje in het leven van een cliënt (9)

23 mei 2008

Tussen mij en V. gaat het nu echt heel slecht. Er vallen doodse stiltes als we samen zijn. Ook deed hij vandaag heel bot tegen mij. Ik vind dat echt zo superjammer. Ik wou dat het gewoon weer mijn maatje kon zijn, maar ja, het is even niet anders. Vandaag is er niet veel speciaals gebeurd. Ik heb wel superveel zin in morgen. Lekker shoppen! Ik mag helaas maar twee kettingen kopen, maar doe er wel stiekem drie. 😉

24 mei 2008

Het winkelen was super vandaag! Ik heb wel te veel gekocht, maar ben er super happy mee. Ik ben nu wel heel erg moe. Ik zal snel slapen denk ik!

25 mei 2008

Vandaag kwam dochterlief mee op bezoek. Het was echt superleuk. Ik heb haar een cadeau gegeven: Duplo. Daar was zij hartstikke blij mee. Ik vond het echt super om haar weer te zien. Ik mis haar echt ontzettend. Ik ben blij als ik straks weer vaker naar huis kan en zij weer lekker bij mij kan slapen enzovoorts.

26 mei 2008

Ik heb een goede dag gehad. Het is al veel te laat, dus ik ben te moe om te schrijven.

Next day: ik schrijf nu maar even hoe het gisteren is gegaan. Het was gisteren al half 12 voordat ik naar bed ging. Gisteren goede feedback gehad bij de Weekend Nabespreking. Ik had ontzettend veel geld opgemaakt tijdens het shoppen zaterdag. Eigenlijk was het een terugval. Ik liet me echt te veel gaan. Ik bleef maar kopen. Nu heb ik daar een 5 G-schema over gemaakt, zodat ik alles even op een rijtje kreeg. Voor de rest was ik heel de dag gewoon heel blij. Ik zat echt goed in mijn vel. Eergisteren nog wel een berichtje gehad van P. op Hyves. Dat ie me mist en van me houdt. Yeah right! Hij zal wel weer van de kaart zijn geweest. Sukkel dat het is. Ik wil geen junk meer zoals hem. Hij kan kapot vallen!

27 mei 2008

Vandaag gaat alles moeizaam. Ik heb nergens zin in. Fitnessen net lukte gewoon echt niet. Ik ben zo super futloos. Ik ben vandaag naar de gynaecoloog geweest. Ik heb een inwendig onderzoek gehad. Ik vond dat echt niet leuk. Ik voelde me daar heel ongemakkelijk bij. Gelukkig was het wel een heel aardige man. Tijdens de dagafsluiting heb ik veel positieve feedback gekregen. Ik merk dat ik toch wel heel onzeker ben over mezelf. Dat moet wel gaan veranderen. Ook heb ik vandaag F. gesproken. Dat vond ik ook echt superleuk. Ik ga nu even naar het Atrium en daarna slapen.

28 mei 2008

Ik voel me al een paar dagen heel erg goed. Ik ben daar echt heel blij mee. Ik hoop dat ik dit ook wat langer kan vasthouden. Ik ben vandaag naar de dokter geweest. Ik was wel een beetje teleurgesteld. Ik wil 11 juni eigenlijk stoppen met Dipiperon, maar hoogstwaarschijnlijk wordt het alleen maar verhoogd omdat ik last heb van psychoses. Hier was ik echt niet blij mee. Voor de rest heb ik zucht gehad naar snijden, omdat V. zich ook had gesneden. Dat was best wel heavy. Ik heb het mes weg laten gooien. Gedachtes naar het zelf ook doen speelde heel erg.

Hoe slecht moest het destijds wel niet met me gaan dat ik een goede dag had ondanks dat ik mezelf tegelijkertijd heel graag wilde snijden?

02 juni 2008

Ik heb een paar dagen niet geschreven, omdat ik te moe was door de Remuron. Ik heb die nu heel stiekem niet ingenomen, omdat ik het zo’n vervelend medicijn vind. Ik heb gelijk niks meer aan mijn avond. Ik heb echt een goede dag gehad. Ik zit echt goed in mijn vel. Ik voel mezelf zo goed dat ik de wereld aan kan. Misschien komt het omdat ik weer vlindertjes in me buik heb. Er is een nieuwe jongen, J., die ik wel zie zitten. Hij hopelijk mij ook.

J. ; de reden waarom ik uiteindelijk mijn behandeling vroegtijdig moest beëindigen. Soms zou ik willen dat ik terug kon in de tijd en dit kwetsbare meisje kon vertellen dat ze bepaalde domme keuzes zo niet moest maken!

3 juni 2008

Het was vandaag een heftige dag. Ik heb veel zucht. Dat komt mede door de drie nachten achtereenvolgend aan elkaar over gebruik praten en door de kamercontrole. Iemand van de leiding rook aan mijn flesjes en dat deed me denken aan GHB. Ook werd bij M. Ritalin op zijn kamer gevonden. Ik had trillende handen, zweten en voelde me misselijk. Ik heb dit wel uitgesproken.

5 juni 2008

Vandaag een goede dag gehad. Ik heb veel gelachen! Dat deed me echt supergoed. Mijn gevoel voor J. wordt wel steeds heftiger. Ik begin hem echt leuk te vinden. Dat kan me wel tegen gaan werken en het gevoel is volgens mij ook niet wederzijds. Vind ik wel jammer, maar het bespaart me ook wel veel moeilijkheden. Vandaag P. gesproken, maar dat deed me echt helemaal niks. Morgen begint de afbouw van Dipiperon. Echt keispannend!

download

Een kijkje in het leven van een cliënt (6)

02 mei 2008

Vandaag een rustig dagje gehad. Ik voel me alleen zó eenzaam. Ik wil gewoon iemand die van me houdt en ik wil weer eens verliefd zijn al kan ik dat hier nu niet gebruiken maar ja…

03 mei 2008

Vandaag was weer een behoorlijk rustig dagje. Ben met mijn moeder en dochterlief Vught in geweest. Daar heb ik mijn wenkbrauwen laten epileren. Dat wil ik nu om de twee weken laten doen. En ik heb bruinsel en hairspray gekocht. Was wel ontzettend gezellig. Ik snoep nog wel te veel. Daar moet ik echt mee op houden, want ik word echt veel te dik op deze manier.

04 mei 2008

Vandaag weer een rustige dag gehad. Ja, B. is er niet hè! 😛 Vandaag alleen helaas geen bezoek gehad door een nogal vervelend gebeuren. J., de stiefvader van D., is door een auto-ongeluk om het leven gekomen en E., die er naar toe wilde is ook verongelukt. Dochterlief was al vanaf 04.00 uur wakker en dus te moe om nog hier heen te komen. Ik vond het jammer, maar er was niks aan te doen hè!

Ik kan weer eens niet in slaap komen, zoals elke avond en heb me ook al drie keer verslapen. Ik ben steeds maar aan het piekeren. Ik voel me zo verdomd eenzaam en wil heel graag een jongen die van me houdt. Echt stom om daar hier mee bezig te zijn! En ik verlang er naar om een keer naar huis te gaan, maar dat duurt zeker nog twee weken…

05 mei 2008

Vandaag me toch weer verslapen. Ik baal er ontzettend van. Ik wil het vanavond anders proberen. In plaats van 10 uur om half 11 naar bed gaan. Even douchen en daarna niet meer gaan Hyven en hopen dat ik in slaap val want zo is het echt drie keer niks. Vandaag zijn we met de groep naar kamp Vught gegaan. Dat was wel ontzettend aangrijpend. Daarna zijn we naar het park gegaan. Dat was echt even relaxed. Ik wil daar met Moederdag weer heen. Is echt rustgevend. Ook ben ik noodgedwongen met lijnen begonnen, want ik heb geen geld meer om snoep te kopen. Mijn moeder neemt woensdag Snickers mee, maar ik mag er pas één als ik weer in mijn broek pas en dat wil ik zaterdag pas proberen dus het wordt dan pas proberen te snoepen. Ik hoop echt dat ik dan weer in mijn broek pas want ik voel me echt een dik monster. Ik ga verlof aanvragen voor 17 mei. Dan ben ik hier precies een maand. Ik wil dan naar de kapper. Mijn haar in laagjes laten knippen en mijn haar blond laten verven en mijn wenkbrauwen laten epileren. Heb daar nu al zin in!

Ik heb net het stomste gedaan wat ik kon doen: ik heb P. gesmst dat ik hem mis. Pffff, en dat alleen omdat B. een vriendin heeft. Kutjongens altijd! Ik haat ze!

06 mei 2008

Vandaag een moeilijke maar leerzame dag gehad. Ik stond op met ontzettend veel zucht, wat zich uitte in suïcidaliteit. Ik wilde serieus dood en dit beangstigt me wel. Wat ik heb geleerd is dat ik gewoon moet accepteren dat ik zucht heb. Nu is echt een kwestie van: hoe ga ik er mee om? Ik heb vandaag een uur in de zon gezeten. Dat was prima om alles even te laten bezinken. Vervolgens ben ik gaan sporten. Dat was echt weer super. Was echt lekker om even actief te zijn. En ik heb vanavond een stukje gelopen met V. Ben blij dat ik eindelijk weer eens wat onderneem. Wel is het zwak van me dat ik weer contact heb gezocht met P. Vandaag heb ik hem weer gesproken en volgens mij was hij onder invloed van drugs. Hij wilt van het weekend bij me komen, maar ik weet niet of dat wel zo’n goed idee is. Ik heb het mezelf weer eens lekker moeilijk gemaakt.

Eventjes een kleine uitleg omtrent zucht. Zucht gaat verder dan alleen maar denken aan ‘ik wil drugs’. Je voelt je opgejaagd, onrustig, kriebels in je buik, sneller geïrriteerd… het is niet alleen een mentaal iets. Je voelt het door je hele lichaam. Vaak beginnen de lichamelijke signalen van zucht eerder dan de gedachten naar drugs, waardoor je het niet direct doorhebt dat je snakt naar drugs. Het is een vervelend gevoel… heel vervelend zelfs. Dit maakt het juist zo moeilijk om geen drugs te gebruiken. Het zijn niet zozeer de gedachtes er naar wat het lastig maakt. Je wilt van dit gevoel af en daardoor neem je de stap om toch weer te gaan gebruiken. Ik ben inmiddels zes jaar clean, maar soms krijg ik alsnog deze gevoelens…

07 mei 2008

Vandaag op zich een goede dag gehad. Alleen heel erg minder dat oma in het ziekenhuis ligt. Maak me daar echt ontzettend veel zorgen over. Ben vandaag met V. gaan wandelen. Was weer erg leuk. Hij is echt mijn maatje hier. Ben naar de arts geweest. Heb vijf MG Ritalin en 15 MG Remuron bijgekregen om te kunnen slapen. Ben benieuwd hoe dat uit gaat pakken. Mama en S. zijn langs geweest en dat was heel gezellig en verder ben ik blij dat B. en ik weer normaal tegen elkaar kunnen doen. Wel ben ik stom bezig met P. Hij komt maandag waarschijnlijk hier heen. Echt stom want het voelt zelfs niet eens goed. Ik ben niet verliefd meer op hem, maar kan hem op één of andere manier ook niet laten gaan. Echt heel raar en ik ben ook teleurgesteld in mezelf…

Mijn grootste verslaving was niet GHB of Speed. Ik was verslaafd aan hem. Een verslaving die me langzaam aan steeds kapotter maakte.

 82753711873309816_pjqclebn_f


Twitter: 305 volgers. / Instagram: 433 volgers. / Facebook: 1 Vind-ik-leuk

Een kijkje in het leven van een cliënt

17 april 2008

Vandaag was mijn eerste dag in Kentron. Ik voel mezelf hier een stuk beter dan op de PAAZ. Waarschijnlijk komt dit omdat hier meer lotgenoten zijn en de mensen me dus ook beter begrijpen. Ook is het hier heel erg gezellig. Ja, ik voel me heel goed vandaag. Ben alleen wel supermoe. Ga nu dus lekker douchen en slapen. Ik heb vandaag een urinetest gedaan. Dat was best wel eng. Het duurde ook ontzettend lang voordat het lukte. Er bleef namelijk heel de tijd iemand bij staan. Tot drie keer toe lukte het niet. Daarna (gelukkig) wel!!!

Het is jaren geleden dat ik dit terug heb gelezen. Ik vind het moeilijk om het dagboek te lezen, omdat het mij confronteert met wie ik was. Ik wil liever niet geconfronteerd worden met wie ik was voordat ik mijn leven beterde. Het is echter wel een heel waardevol stuk, zeker voor mij nu ik aan de andere kant van de tafel zit (namelijk als maatschappelijk werkster). Het geeft mij beter inzicht in hoe het is om cliënt te zijn. Het verbaast me dat ik zo positief ingesteld was toen ik naar Novadic-Kentron overgeplaatst werd.

Aanvankelijk heb ik zes weken op de PAAZ-afdeling in het ziekenhuis doorgebracht. De reden dat ik werd opgenomen was namelijk een poging tot zelfdoding. Ze kwamen er bij de PAAZ-afdeling achter dat het verstandig was dat ik eerst mijn verslavingsproblematiek zou aanpakken. Wellicht hadden al mijn problemen namelijk juist wel te maken met het feit dat ik verslaafd was. In mijn herinnering voelde ik me juist veel fijner op de PAAZ-afdeling. Hier kon ik tenminste iedere dag mijn familie en vrienden zien. Dit was niet het geval bij Novadic-Kentron.

Nu kan ik  me haast niet meer voorstellen hoe het was om urinecontrole’s te moeten doen. Ik kan me haast niet meer voorstellen dat ik zelf het meisje ben wat dit dagboek heeft geschreven. Wat moet zij dapper zijn geweest! 😉 Het lukt mij haast niet om te plassen als ik weet dat er mensen in de buurt van het toilet zijn, laat staan dat ik het durf als er iemand staat te kijken. Het is een vrij intiem moment dat je vervolgens wel met iemand moet delen. Ergens is het heel vernederd. Toch deed dit meisje het. Een meisje dat er alles voor over heeft om haar leven te beteren. Een meisje dat niet langer wil overleven, maar eindelijk een keertje wil gaan leven. Een meisje met een veelbelovende toekomst. Een meisje waar ik trots op kan zijn.

Every addiction arises from an unconscious refusal to face and move through your own pain. Every addiction starts with pain and ends with pain. Whatever the substance you are addicted to – alcohol, food, legal or illegal drugs, or a person – you are using something or somebody to cover up your pain.

Living on the borderline

I stop fighting my inner demons. We’re on the same side now.

‘Je hebt sowieso kenmerken van borderline. Je manipuleert de jongens hier op de groep, Anna’, aldus de sociotherapeut van de verslavingszorginstelling in 2008.

Na een aantal psychologische onderzoeken was het duidelijk. Ik heb een borderline persoonlijkheidsstoornis. Naast het lijstje verslaafd en ADHD kon dit er ook nog wel bij. In 2010 werd hier PTSS aan toegevoegd. Je zou haast denken dat ik wel een ongelooflijk disfunctioneel persoon moet zijn.

Vaak vergeet ik mijn diagnoses. Ik slik geen medicatie en ben nooit begeleid in het dealen met deze diagnoses. Ik heb ooit ego-versterkende therapie gehad. Traumaverwerking kon destijds niet, omdat ik te kwetsbaar zou zijn. Eigenlijk is er dus geen bal mee gedaan. Ik vergeet vaak dat ik niet binnen de standaardhokjes val. Ik vergeet dat mijn denkpatronen en gevoelshuishouding net iets anders zijn dan de gemiddelde persoon. Met vallen en opstaan leer ik om te gaan met mezelf. Hierin ben ik niet anders dan de rest, want moet uiteindelijk niet iedereen leren om met zichzelf om te gaan?

Over mijn verslavingsproblematiek en ADHD durf ik wel in het openbaar te spreken. Ik ben een succesverhaal als het gaat om het overwinnen van een verslaving (langer dan 6 jaar clean) en ADHD, tsjah, de inflatie van de diagnose ADHD maakt dat er niet direct een stigma aan hangt. Dat is anders bij borderline en PTSS, dus ik hou wijs mijn mond hierover. Ik wil niet dat mensen denken dat ik ontspoord ben, terwijl dit niet waar is. Hoe lullig het ook is dat ik me blijkbaar schaam voor deze diagnoses, het is wel zo.

  • Dus huppel ik vrolijk rond door de woonkamer om vervolgens zo snel mogelijk naar de slaapkamer te rennen om me onder een deken te verstoppen, wachtend tot de woede-uitbarsting of intense verdriet afgelopen is.
  • Dus kijk ik dagelijks naar mijn littekens die ik inmiddels heel mooi begin te vinden (al 4 jaar niet gesneden).
  • Dus vind ik het eng om te hechten, omdat ik weet dat de angst, dat iemand me zal verlaten, ondraaglijk voor me is.
  • Dus stel ik dagelijks een planning op, omdat ik zonder structuur helemaal van slag ben.
  • Dus deal ik alleen met mijn gevoelens en gedachtes omdat ik weet dat deze niet normaal zijn en dat anderen er van kunnen schrikken.
  • Dus probeer ik alles te rationaliseren, omdat toelaten van gevoelens veel te eng is.
  • En dus stel ik protocollen op zodat ik zo weinig mogelijk last heb van mijn diagnoses.

Naast deze diagnoses ben ik een slimme vrouw. Ik ben een lieve moeder. En ja, ik ben manipulerend maar niet in de slechte zin van het woord. Ik pas me aan op de situatie en aan de persoon. Mensen voelen zich veilig bij me, want ik weet de juiste dingen op het juiste moment te zeggen. Ik weet precies wat ik moet doen om vertrouwen te winnen. Is dat zo erg? Mijn cliënten vinden mijn houding fijn, kinderen komen hier heel graag en tijdens een sollicitatiegesprek weet ik de ander snel te overtuigen. Natuurlijk behartig ik mijn eigen belangen hierin ook. Ik zie alleen niet wat er nou zó negatief aan is?

Ik ben creatief in mijn denken. Ik zeg vaak dingen waar anderen eerder niet aan dachten. Ik leg andere verbanden, denk out of the box. Ik kan anderen meenemen in mijn euforie. Ik ben een sterke vrouw. En ik weet zeker dat al mijn diagnoses mij niet klein krijgen. Ik haal het beste uit deze diagnoses. Ik haal er uit wat er in zit. Het maakt niet uit welke hoge bergen en diepe dalen ik hiervoor moet trotseren. Ik ben wie ik ben, en ik mag er zijn. Period.

Hometown

When you finally go back to your old hometown, you find it wasn’t the old home you missed but your childhood.

Oorspronkelijk kom ik uit west-Brabant. Elke keer als ik in het dorp kom, waar ik ben opgegroeid, voelt het alsof ik thuis kom. Ik voel me daar meer thuis dan hier. Ik voel me prettig als ik in het westen ben. Daar liggen mijn herinneringen aan vroeger, het eerste vriendje, de eerste kus… Het klinkt een beetje raar, maar wat zou ik graag terug willen naar het westen.

Mijn dochter maakt hier haar herinneringen. Zij heeft hier haar vriendinnetjes. Dit is haar thuis. Natuurlijk kan ik nooit terug naar het westen en misschien maakt dat het juist aantrekkelijker. Dat is vast de reden waarom ik het zo graag wil. Dat ik elke keer, als ik daar ben, een beetje emotioneel word. Het gemis aan alles wat met het westen te maken heeft. De manier waarop mensen dialectloos lijken te praten is zelfs een puntje van gemis (al vind ik het Brabantse dialect prachtig). Ik woon hier inmiddels al heel wat jaartjes, maar toch kan ik geen ‘houdoe’ zeggen tegen het leven wat ik daar heb gehad.

In het westen had ik mijn paarden. In het westen had ik nog geen verslaving. In het westen leek ik enigszins een normaal leven op te bouwen. In Den Bosch is de ellende naar mijn gevoel pas begonnen en misschien verwijt ik deze stad ook wel alles wat ik heb meegemaakt. Het is irrationeel en onlogisch, maar toch voel ik het zo; alsof het allemaal beter was geweest als ik in het westen was gebleven. Uiteraard heb ik ook mijn mooie momenten hier beleefd. Het mooiste moment van mijn leven vond hier plaats: de geboorte van mijn dochter. Ik denk alleen dat jeugd-herinneringen op één of andere manier héél goed blijven hangen. Ken je ook dat gevoel als je in een huis komt met hetzelfde interieur als in het huis waar je bent opgegroeid? Dat voelt ook als thuis komen.

Jeugdherinneringen blijven hangen alsof het gisteren is gebeurd. Als kind kon je jezelf ook nog om alles verwonderen. Je vond alles interessant. Alles was nog nieuw. De woonplaats was niet enkel een woonplaats, maar ook de omgeving waarin je allerlei spannende avonturen beleefde. Soms ga ik terug naar plaatsen waarbij ik mijn avonturen heb beleefd. Ik speelde heel vaak in een Indische tuin ergens in het bos. Prachtig vond ik het. Als ik er nu ben, dan zie ik een vervallen tuin. Het is helemaal niet zoals ik me kan herinneren. Kinderen en hun fantasie. Is het niet prachtig?

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑