Zoeken

De wereld van Anna

Tag

Trots

31 / 03 / 2015

Vrijdagmiddag kwam dochterlief met een zuur gezicht thuis. Ik was boven trots aan het zijn op mijn nieuwe wasmachine, toen dochterlief vanaf beneden riep dat ze een heel slecht rapport heeft. Als een malle liep ik naar beneden. Dochterlief heeft een aantal onvoldoendes gehaald, en ze heeft eenmalig kindjes gepest door briefjes op hun rug te plakken. Ik ging er dus vanuit dat dit rapport weleens echt slecht kon zijn. Niet lief van mij, I know… 

Het rapport was alles behalve slecht. Ze is op veel fronten vooruit gegaan. Heel knap, zeker als je bedenkt dat ze de afgelopen periode veel voor haar kiezen heeft gekregen. Ik had het haar niet kwalijk genomen als het deze periode wat minder was gegaan. Ik ben gewoon heel trots op haar dat ze alsnog haar best is blijven doen voor school. Ik heb haar dit ook allemaal uitgelegd, maar ze blijft bij haar mening: haar rapport is slecht. 

Gisteren hadden de vader van dochterlief en ik ouderavond bij haar basisschool. De juffrouw was erg lovend over dochterlief. Soms is ze wel een beetje ongemotiveerd, maar ach, het is een kind. De juf vertelde dat ze heel meegaand is. De moeder van één van de juffen is terminaal ziek, en dochterlief ging op eigen initiatief naar haar toe om haar heel veel sterkte te wensen. Je kunt haast niet trotser zijn als ouder toch? De juffrouw zei zelfs dat het hele pest-incident ergens ook laat zien dat de sova-lessen werken. Dochterlief heeft sova-lessen omdat ze te lief is en hierdoor een makkelijk doelwit voor pesters is. Ze heeft hoogstwaarschijnlijk alle moed bij elkaar geraapt om de briefjes op de ruggen te plakken. Uiteraard is het never nooit niet goed te praten. Pesten is lelijk, en ik wil absoluut niet dat ze het nog een keertje doet. 

Mijn lieve kind maakt opstaan makkelijk. Dankzij haar kan ik alles overwinnen, en dankzij haar kan ik zelfs genieten op donkere dagen. Ik geloof echt heilig dat she was send to rescue me. ❤

Het kerstdiner

Deze week stond in het teken van vermoeidheid. Mijn moeder is continue erg moe en slaapt vrijwel ieder vrij moment. Haar benen voelen loodzwaar aan. Gedurende de dag heeft ze momenten waarbij ze erg misselijk is. Soms heeft ze heel erge hoofdpijn. De neuro-oncoloog heeft vandaag gebeld, en hij zei dat dit past bij verschijnselen die optreden bij de afbouw van haar medicatie. Het is vreemd hoe normaal dit voor ons is geworden. Het is een feest als mama zich goed voelt, maar helaas zijn die dagen er nog steeds veel te weinig. Bizar als je jezelf bedenkt dat het al bijna drie maanden geleden is dat mama voor de laatste keer werd bestraald. De tumor is niet degene die haar nu ziek maakt; het zijn puur de medicijnen en de bestralingen die dit veroorzaken. Ik heb nooit begrepen waarom mensen er soms bewust voor kiezen om niet behandeld te worden. Nu begrijp ik dit maar al te goed. Wij hebben het geluk gehad dat de bestralingen zijn aangeslagen, maar ik denk dat als mama dit van tevoren had geweten.. dan had de keuze om behandeld te worden toch een stuk moeilijker geweest. Er is op dit moment amper kwaliteit van leven. Het is doorbijten en wachten op een moment dat het beter gaat. Het is maar goed dat zij zo’n doorzetter is.

Voor dochterlief staat deze week in het teken van openheid. Ik geloof dat ons gesprekje over haar gedrag op school eindelijk haar ogen heeft geopend. Zij is nu open zoals alleen een kind dat kan. Tijdens het kerstdiner op haar basisschool mag ze één iemand meenemen. Dochterlief heeft ervoor gekozen om haar oma mee te nemen. Direct toen ze thuiskwam vroeg ze aan mijn moeder of zij volgende week tijd heeft om mee te gaan naar het kerstdiner. Mijn moeder zei uiteraard ja. Mama vroeg wel waarom ze mij niet meeneemt naar het kerstdiner. Het antwoord bezorgde bij mijn moeder een huilbui van een uur. Mama kan ik ieder jaar nog meenemen, maar oma, misschien is dit wel de laatste keer dat ik jou mee kan nemen. Dochterlief had dit ook tegen de juffrouw gezegd, en zij vond dit een heel mooi gebaar. Mijn moeder heeft haar verteld dat ze het ook heel lief vindt. Ik vind mijn dochter vooral heel dapper. Ik genoot van iedere verjaardag en iedere familie-aangelegenheid net iets intenser van de aanwezigheid van mijn moeder. De gedachte dat dit wellicht de laatste keer kan zijn komt altijd naar voren, maar ik durf het nooit hardop uit te spreken. Mijn dappere kleine meid maakt het gewoon bespreekbaar, en dan ook nog eens op de meest ontwapende manier die je jezelf maar kunt bedenken. Mijn God, wat ben ik trots op dit kind.

Al die zorgen over de geslotenheid van dochterlief zijn als sneeuw voor de zon verdwenen… Als zij ergens mee zit, dan zegt ze het. Ik moet vertrouwen in haar hebben. Ik moet haar niet langer onderschatten. Met deze kleine lieverd komt het wel goed..

 

Stapavond (3) WK; Spanje – Nederland

m1azwvnauaaj-600x317

Samen met lieve vrienden en vriendinnen ging ik afgelopen vrijdag in de kroeg de WK wedstrijd Spanje – Nederland kijken. Iedereen weet inmiddels wel hoe deze fenomenale wedstrijd is afgelopen. Sindsdien voel ik me zeer trots op het gegeven dat ik een Nederlandse ben. Wat voetbal allemaal met een mens doet. 

We waren enigszins pessimistisch ingesteld voordat de voetbalwedstrijd begonnen was. We gingen er vanuit dat het een grote teleurstelling zou worden en dat we dus al snel chagrijnig thuis op de bank zouden zitten. Deze gedachtegang werd bevestigd toen Spanje (dankzij een onterechte penalty) het eerste doelpunt scoorde. Daar gaan we dan. 

Het mooiste moment was naar mijn mening het gejuich van iedereen in de kroeg toen Nederland het eerste doelpunt scoorde. Ik kreeg er kippenvel van. Machtig moment. Na het tweede doelpunt grapten we dat het misschien wel 1 – 4 zou worden, nog steeds niet wetende dat het zelfs nog beter zou uitpakken voor ons. Tijdens de wedstrijd ontstond er een band tussen iedereen die in deze kroeg stond. We waren vrolijk. Ik heb al lang niet meer zo’n leuke avond gehad en het bijzondere was dat ik helemaal geen alcohol heb gedronken. Ik had het totaal niet nodig om me te vermaken en dat terwijl ik zo’n helse dag achter de rug had. Ik begon me steeds vrolijker te voelen! De overwinning maakte dat de hele tent los ging – gejuich, gedans & gezang. Heerlijk!

Spanje – Nederland: 1 – 5. Wie had dat verwacht? Zo trots op het Nederlands elftal. Op naar woensdag! 😀


Twitter: 299 volgers. / Instagram: 412 volgers. / Facebook: 1 Vind-ik-leuk

De wijsheid van een kind

Children must be taught how to think, not what to think.

Gisteren zaten mijn dochter en ik aan tafel, terwijl onze poes Lola besloot om de vuilnisbak om te gooien. Het was echt een rotzooitje geworden en ik schreeuwde “Lola”! Dochterlief barstte in tranen uit. Ik liet de rommel maar even voor wat het was en gaf haar een dikke knuffel. Eenmaal gestopt met huilen vroeg ik haar wat er aan de hand was. Zij was het overduidelijk niet eens met het geschreeuw richting Lola. Ze wil niet meer dat ik dit doe. Ik probeerde haar uit te leggen dat je met poezen niet kunt communiceren over wat ze wel en wat ze niet kunnen doen, dat poezen zo leren dat ze iets niet mogen doen. ‘Dat is mishandeling’, kreeg ik als antwoord terug. Auw. ‘Lola is een poes, maar dat betekent niet dat zij minder is dan ons, mama’. Een opmerking waar ik eventjes stil van werd. De wijsheid van een kind. Ze heeft ook he-le-maal gelijk. Een poes is niet minder dan wij, omdat wij toevallig mensen zijn en zij niet. Ik schreeuw niet naar andere mensen, omdat ik het respectloos vind..waarom zou ik dan wel tegen een poes schreeuwen? Hoort zij niet minstens net zoveel respect te krijgen? Ja, mijn dochter… soms heb ik het idee dat ik meer van haar leer dan zij van mij. ❤

Een kijkje in het leven van een cliënt

17 april 2008

Vandaag was mijn eerste dag in Kentron. Ik voel mezelf hier een stuk beter dan op de PAAZ. Waarschijnlijk komt dit omdat hier meer lotgenoten zijn en de mensen me dus ook beter begrijpen. Ook is het hier heel erg gezellig. Ja, ik voel me heel goed vandaag. Ben alleen wel supermoe. Ga nu dus lekker douchen en slapen. Ik heb vandaag een urinetest gedaan. Dat was best wel eng. Het duurde ook ontzettend lang voordat het lukte. Er bleef namelijk heel de tijd iemand bij staan. Tot drie keer toe lukte het niet. Daarna (gelukkig) wel!!!

Het is jaren geleden dat ik dit terug heb gelezen. Ik vind het moeilijk om het dagboek te lezen, omdat het mij confronteert met wie ik was. Ik wil liever niet geconfronteerd worden met wie ik was voordat ik mijn leven beterde. Het is echter wel een heel waardevol stuk, zeker voor mij nu ik aan de andere kant van de tafel zit (namelijk als maatschappelijk werkster). Het geeft mij beter inzicht in hoe het is om cliënt te zijn. Het verbaast me dat ik zo positief ingesteld was toen ik naar Novadic-Kentron overgeplaatst werd.

Aanvankelijk heb ik zes weken op de PAAZ-afdeling in het ziekenhuis doorgebracht. De reden dat ik werd opgenomen was namelijk een poging tot zelfdoding. Ze kwamen er bij de PAAZ-afdeling achter dat het verstandig was dat ik eerst mijn verslavingsproblematiek zou aanpakken. Wellicht hadden al mijn problemen namelijk juist wel te maken met het feit dat ik verslaafd was. In mijn herinnering voelde ik me juist veel fijner op de PAAZ-afdeling. Hier kon ik tenminste iedere dag mijn familie en vrienden zien. Dit was niet het geval bij Novadic-Kentron.

Nu kan ik  me haast niet meer voorstellen hoe het was om urinecontrole’s te moeten doen. Ik kan me haast niet meer voorstellen dat ik zelf het meisje ben wat dit dagboek heeft geschreven. Wat moet zij dapper zijn geweest! 😉 Het lukt mij haast niet om te plassen als ik weet dat er mensen in de buurt van het toilet zijn, laat staan dat ik het durf als er iemand staat te kijken. Het is een vrij intiem moment dat je vervolgens wel met iemand moet delen. Ergens is het heel vernederd. Toch deed dit meisje het. Een meisje dat er alles voor over heeft om haar leven te beteren. Een meisje dat niet langer wil overleven, maar eindelijk een keertje wil gaan leven. Een meisje met een veelbelovende toekomst. Een meisje waar ik trots op kan zijn.

Every addiction arises from an unconscious refusal to face and move through your own pain. Every addiction starts with pain and ends with pain. Whatever the substance you are addicted to – alcohol, food, legal or illegal drugs, or a person – you are using something or somebody to cover up your pain.

Addiction

6.
6 jaar.
6 jaar nuchter.

Ik vind het eigenlijk geen prestatie meer van mezelf. Ik ben niet echt trots meer op het feit dat ik niet verslaafd meer ben. Het voelt niet eens meer alsof mijn verhaal ook daadwerkelijk het mijne is. Verslaafd zijn is een ‘ver van mijn bed’-show voor me geworden. Desalniettemin wil ik vandaag stilstaan bij het feit dat ik 6 jaar clean ben. Het is soms belangrijk om te herinneren waar je vandaan komt, om blij te kunnen zijn met wat je hebt.

Het kostte me 6 maanden om het dieptepunt te bereiken. Ik leerde de verkeerde man op het verkeerde moment in mijn leven kennen. Ik gebruikte al langere tijd harddrugs, en ik had al langere tijd grote issues met mezelf. Ik had al 10 jaar moeite met wie ik was, zowel uiterlijk als innerlijk. En opeens was hij daar. Een jongen die me liefde en aandacht gaf. Een jongen die iedere dag bij me wilde zijn. Het leek te mooi om waar te zijn, en dat was het achteraf gezien ook.

Kwetsbaar en jong liet ik me meeslepen. Ik liet me door hem afbreken, want de liefde en aandacht veranderde al snel in pijn en verdriet. Als toevlucht ging ik meer gebruiken. Ironisch genoeg maakte een relatie met een verslaafde mij ook verslaafd.

Mijn docenten kregen snel in de gaten dat het niet goed met me ging. Mijn familie maakte zich zorgen. Ik werd doorverwezen naar ambulante psychische hulpverlening. Mijn verslaving sluimerde echter voort. Er was niets wat het leek te kunnen stoppen.

Tot die bewuste avond dat ik wakker werd op de intensive care. 6 jaar geleden. Ik ben God dankbaar voor de second chance. Ik besefte dat ik moest gaan leven in plaats van overleven. Ik ben 6 maanden opgenomen geweest, en sindsdien ben ik gaan vechten voor mijn leven.

8 maart zal altijd een bijzondere dag voor mij blijven. De dag dat ik het leven moet vieren. De dag dat ik God eens extra moet bedanken voor alles wat Hij me heeft gegeven. De dag dat ik trots mag zijn op wat ik heb bereikt.

20140308-125924.jpg

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑