De oplettende lezer heeft al ergens tussen mijn reacties gelezen dat ik een alleenstaande moeder ben. Ik ben een voormalige tienermoeder. Ik was 17 toen ik zwanger raakte en 18 toen mijn dochter geboren werd. Zij is vanaf dat moment mijn alles. Ik stel haar geluk boven mijn geluk en het is misschien een cliché, maar ik zou mijn leven voor haar geven.

Ik wil van de gelegenheid gebruik maken om alle vooroordelen even de wereld uit te helpen. Ik kom niet uit een achterstandswijk, ik ben hoogopgeleid, de vader van mijn dochter speelt nog steeds een belangrijke rol in haar leven en ik heb hem verlaten (voordat iedereen begint te schreeuwen wat een klootzak hij is door ons in de steek te laten). Mijn dochter presteert goed op school en is een gelukkig meisje. Haar vader en ik hebben nooit ruzie gehad en sterker nog: tot op de dag van vandaag hebben we een ijzersterke band. We zijn misschien jong ouders geworden, maar we zijn beiden van mening dat ons dochters belang voorrang heeft op onze eigen (soms tegenstrijdige) belangen. Altijd!

Vandaag nam ik plaats in een restaurant. Er zaten al twee dames aan de tafel naast me. Ik wilde hen niet afluisteren, maar ze spraken zo hard dat het onmogelijk was om niet te luisteren. Ze vertelden hun ongezouten meningen over tienermoederschap: alleen laagopgeleiden krijgen zo jong een kind, ze kunnen niet voor hun kinderen zorgen en alleen onfatsoenlijke dellen zijn zo stom om ongepland zwanger te raken.

Auw! Ik wilde natuurlijk het liefst hier direct op reageren. Een studiegenoot sociologie zei ooit tegen me dat chicks die op hun 17e een kind krijgen een toekomst als caissière bij de Albert Heijn tegemoet gaan. Hij wist niet dat ik ook jong moeder ben geworden. Ik wist hem direct op zijn plaats te zetten. Nu ging het echter om twee meiden die totaal los van me staan. Ik had het lef niet om er iets van te zeggen en eigenlijk zou het ook heel raar zijn geweest als ik me opeens met hun gesprek ging bemoeien.

De opmerkingen breken me na 10 jaar niet meer. Als je op 25-jarige leeftijd een kind krijgt is iedereen blij voor je en heeft niemand het lef om te zeggen dat je het beter kan weg laten halen. Ik hoorde tijdens mijn zwangerschap niet anders. Ik ben en word nog steeds bekritiseerd omdat ik jong moeder ben geworden. Mensen hebben het lef om nog steeds aan mijn dochter te vragen of ik haar zus ben. Mijn dochter begint de leeftijd te passeren dat zulke vragen enigszins beschamend zijn. Mijn dochter vindt het heerlijk om een jonge moeder te hebben. Mijn leeftijd is niet het probleem.

De vooroordelen die jullie hebben is het probleem!

20140307-004243.jpg