Zoeken

De wereld van Anna

Tag

Clean

Een kijkje in het leven van een cliënt (3)

20 april 2008

Vandaag was het een rustige dag. Wel begon het iets of wat slecht omdat ik een nare droom had. Ik droomde dat ik speed had gesnoven en een urinetest kreeg hier. Toen werd ik zo bang dat ik het van tevoren maar alvast eerlijk zei. De droom betekent dat ik me er toch wel ontzettend mee bezig hou. Vandaag zijn mijn opa en oma langs geweest, samen met ons mam. Was wel supergezellig. Ze hebben ook mijn stereo meegenomen. Vind ik ook onwijs fijn. Heb ook lekker in het zonnetje gezeten en kennis gemaakt met een paar mensen die op Jongvolwassene zitten. Ook merk ik dat ik echt uit mijn depressie aan het klimmen ben. De mevrouw bij ons is ontzettend depressief en ik herken een paar dingen van hoe ik een paar weken terug was. Ik zat nu tips te geven. Was wel heel apart. Ik wil ook even doelen opstellen voor deze week. 1. Niet meer snoepen. 2. Elke avond een rondje om het gebouw doen. 

21 april 2008

Ik had vannacht een behoorlijk realistische droom over mijn vader. Ik droomde dat hij de zorg op zich nam voor een paar verslaafde jongeren, waaronder ikzelf. Ik vind dit best vreemd want ik heb me de laatste tijd helemaal niet bezig gehouden met mijn vader ofzo. De droom heeft mijn dag voor de rest niet getekend ofzo. Heb vandaag gewandeld en ik ben naar crea geweest. Daar ben ik begonnen met het maken van een ketting. Vond dat wel super om te doen! Ook heb ik vandaag gefitnest. Dit beviel me ook zeer goed. Ik wil wel elk moment benutten waarin ik kan fitnessen. Ik merk echt dat het me ontzettend veel goed doet. Ik ben wel benieuwd of ik morgen niet ontzettend veel spierpijn krijg, maar dat zie ik dan wel. Voor de rest is het veel wachten totdat ik naar Jongvolwassenen kan. Ik hoop echt dat het snel gaat gebeuren, maar ik denk het niet. Ik verveel me hier op de Detox wel ontzettend. 

22 april 2008

Mij is gevraagd door mijn verantwoordelijk behandelaar om op te schrijven wat ik hier wil bereiken. Dat zijn de volgende dingen:

  • Clean blijven 
  • Mijn moederrol verbeteren
  • Zelfstandiger worden
  • Structuur opbouwen
  • Leren omgaan met mijn ADHD
  • Zelfvertrouwen krijgen
  • Minder zwart/wit denken
  • Conditie opbouwen
  • Mijn verleden verwerken
  • Impulsiviteit in controle houden
  • Voor mezelf opkomen

Ik ben ontzettend moe, dus ik hou het kort. Ik heb vandaag mijn ketting afgemaakt, gefitnest en gewandeld, en net even naar het Atrium geweest. Ik ga nu slapen.

Tegenwoordig heb ik nog steeds heel levendige en realistische dromen, maar deze gaan gelukkig niet meer over drugs. In die periode speelde drugs uiteraard nog een heel belangrijke rol in mijn leven. Ik was net anderhalve maand clean. De zucht was toen nog heel erg heftig. Het is moeilijk om af te kicken. Wat zeg ik? Héél moeilijk. Ik droom nog wel regelmatig over mijn vader, maar dat vind ik eigenlijk niet meer dan logisch. Een vader die al zo lang buiten beeld is, dat maakt nu eenmaal heel veel indruk.

In dit dagboek komen vaak bestraffingen van mezelf vóór mezelf naar voren als het gaat om mijn gewicht. De dingen die ik lees (en dus zelf geschreven heb) zijn kwetsend en onaardig. Ik vergeet vaak hoeveel moeite ik had met eten en mijn gewicht toen ik jonger was. Ik weet nog dat ik het alleen maar een fijne bijkomstigheid vond dat je van speed heel veel afvalt. Ik vond mezelf mooi toen ik dun was. Ik vond het fijn als mensen me vroegen of ik ziek was, omdat ik zo verschrikkelijk dun was. Ik vond het fijn als ze me vroegen of ik anorexia had. Ik vond het fijn om eindelijk niet meer dik te zijn. Vanwege agressieproblemen had ik antipsychotica gekregen. Ik heb denk ik wel honderd keer gevraagd of ik van dit medicijn zou aankomen (net zoals ik dat vroeg bij alle andere medicatie). Ze zeiden nee, maar het antwoord was overduidelijk ja. Door de Dipiperon voelde ik het niet meer aan wanneer ik vol zat. Ik bleef dus maar eten, en ik kwam heel veel aan. Verschrikkelijk vond ik het. Ik was helemaal niet blij met mezelf. Ik vond mezelf walgelijk. Verdrietig om zulke dingen terug te lezen. Ik ben nu blij met het lichaam wat ik heb. Het kan me gestolen worden of er een paar kilo’s bijkomen. Het kan me gestolen worden als ik afval. Ik ben nu blij met hoe ik eruit zie en met wie ik ben.

De doelen die ik destijds heb opgesteld heb ik voor het merendeel wel behaald. Natuurlijk vind ik het nog steeds moeilijk om altijd zelfverzekerd te zijn, om genuanceerd na te denken en om assertief te zijn, maar goed.. wie heeft er nou niet bepaalde karaktereigenschappen die niet altijd even positief zijn? Niemand toch? Ik functioneer prima, ook al heb ik een aantal zwakke punten. Ik ben ook maar een mens! 🙂

All sins tend to be addictive, and the terminal point of addiction is damnation.

How to survive (1) Iets om te verliezen

Good morning! 🙂

Het moet maar eens afgelopen zijn met alle treurige verhalen over vroeger. Ik had het heel hard nodig om het van me af te schrijven, maar in het verleden blijven hangen heeft simpel gezegd gewoon geen zin. De tijd kan niet teruggedraaid worden. Het verleden kan niet uitgewist worden, maar je kunt er wel mee leren leven. Het is beter om je te richten op het hier en nu. Je hebt geen verantwoordelijkheid over wat je is overkomen, maar je hebt wel degelijk verantwoordelijkheid over hoe je er mee omgaat.

Soms heb ik het idee dat ik wel heel makkelijk praten heb. Ik ben gezegend met het feit dat ik intelligent ben, dat ik op het juiste moment moeder ben geworden, dat ik in staat ben om te reflecteren op mijn eigen gevoel, denken en gedrag, en dat ik een sterk sociaal netwerk om me heen heb. Het heeft mijn leven zo veel makkelijker gemaakt, en als mensen hun respect uitspreken om wat ik, ondanks alles, allemaal heb bereikt voel ik me er vrij ongemakkelijk bij. Ik hoop dat mijn verhaal het voor anderen ook iets makkelijker maakt om tegenslagen te overwinnen (al is dit natuurlijk wel een heel ambitieus doel). Het is overigens ook allemaal vrij subjectief. Wat ik schrijf is wat mij heeft geholpen om tegenslagen te overwinnen, maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat dit voor iedereen geldt. 🙂

Hetgeen wat mij echt het allermeest heeft geholpen om tegenslagen te overwinnen is het opbouwen van een leven dat je niet wilt verliezen. Uiteraard ben ik gezegend met mijn dochtertje, dus ik heb hierin altijd al een voorsprong gehad. Ik zou nooit zonder mijn dochtertje willen leven.

Hoe meer je te verliezen hebt, hoe minder geneigd je zult zijn om de tegenslagen overhand te laten krijgen. Als voorbeeld zal ik hierbij mijn verslaving nemen, omdat dit mijn grootste tegenslag is geweest. Het was eigenlijk een heel makkelijke manier om met mijn verleden om te gaan. Ik hoefde als verslaafde immers nergens verantwoordelijkheid voor te nemen. Ik hoefde niets te doen om mijn positie te veranderen, want ik was er niet schuldig aan dat mijn leven zo’n negatieve draai had gekregen.

De mensen die me dit hebben aangedaan moeten maar zorgen dat mijn leven veranderd. Het is hun schuld dat ik verslaafd ben geraakt!

Lekker makkelijk om continue verdoofd te zijn en overal schijt aan te hebben, maar echt niemand anders gaat jouw leven voor jou opknappen. Misschien willen dierbaren het liefst wel jouw problemen voor je oplossen, maar ze kunnen het simpelweg niet eens. Jij bent de enige die bepaalt welke wending jouw leven neemt. Jezelf verstoppen achter een psychische stoornis of een moeilijk verleden is de makkelijkste weg en hoe vaak is de makkelijkste weg nou daadwerkelijk de weg met de mooiste uitkomst? Bijna nooit toch?!

Eenmaal in de kliniek heb ik nog vrij lang een passieve houding aangenomen. Ik was het type cliënt dat zich ontzettend zielig vond en die heel lang in haar slachtofferrol bleef zitten. Wat had ik een zelfmedelijden! Ik was zo bezig met bedwelmen in zelfmedelijden dat ik nog niet eens echt tot behandeling ben toegekomen in de tijd dat ik in de kliniek verbleef.

Vanaf het moment dat ik thuiskwam ben ik weer aan mezelf gaan werken. Mensen waren al snel vergeten dat ik in een kliniek had gezeten. Ze gingen er vanuit dat het inmiddels al een stuk beter met me ging en dat het tijd werd om aan mijn toekomst te gaan werken. Ik vond in eerste instantie dat ze te veeleisend waren. Ik wilde uiteraard liever nog even blijven hangen in de passieve slachtofferrol. Na twee weken thuis rondhangen, kwam ik er echter achter dat het tijd was om inderdaad maar eens aan de slag te gaan. Ik benaderde mijn school en nog die week mocht ik gaan werken aan het inhalen van mijn toetsen.

Ik haalde altijd heel slechte cijfers gedurende mijn mbo-opleiding, maar clean haalde ik opeens bizar hoge cijfers. Ik merkte op dat het de drugs waren die me heel dom maakte. In feite was ik helemaal niet dom. Ik moest nog een jaar stage inhalen, dus dat was de volgende stap die ik maakte (nadat ik al mijn toetsen had gehaald). Het waren twee verschillende stageplaatsen. Mijn begeleiders waren beiden erg onder de indruk van me. Hierdoor kreeg ik steeds meer zelfvertrouwen. Ik begon aan een hbo-opleiding en vervolgens aan een universitaire opleiding. Hierdoor heb ik nu een goede baan die ik uiteraard niet wil verliezen.

Ik heb een gezin, familie, vrienden, huis, baan… kortom een leven dat ik niet wil verliezen. Elke keer dat ik de drang voel om drugs te gebruiken of om mijn depressie de overhand te laten krijgen is het dit leven dat er voor zorgt dat ik niet terugval in oud gedrag. Dit was de eerste stap die ik heb gemaakt om de tegenslagen te overwinnen, en naar mijn mening was dit tevens de belangrijkste stap die ik heb gemaakt.

Addiction

6.
6 jaar.
6 jaar nuchter.

Ik vind het eigenlijk geen prestatie meer van mezelf. Ik ben niet echt trots meer op het feit dat ik niet verslaafd meer ben. Het voelt niet eens meer alsof mijn verhaal ook daadwerkelijk het mijne is. Verslaafd zijn is een ‘ver van mijn bed’-show voor me geworden. Desalniettemin wil ik vandaag stilstaan bij het feit dat ik 6 jaar clean ben. Het is soms belangrijk om te herinneren waar je vandaan komt, om blij te kunnen zijn met wat je hebt.

Het kostte me 6 maanden om het dieptepunt te bereiken. Ik leerde de verkeerde man op het verkeerde moment in mijn leven kennen. Ik gebruikte al langere tijd harddrugs, en ik had al langere tijd grote issues met mezelf. Ik had al 10 jaar moeite met wie ik was, zowel uiterlijk als innerlijk. En opeens was hij daar. Een jongen die me liefde en aandacht gaf. Een jongen die iedere dag bij me wilde zijn. Het leek te mooi om waar te zijn, en dat was het achteraf gezien ook.

Kwetsbaar en jong liet ik me meeslepen. Ik liet me door hem afbreken, want de liefde en aandacht veranderde al snel in pijn en verdriet. Als toevlucht ging ik meer gebruiken. Ironisch genoeg maakte een relatie met een verslaafde mij ook verslaafd.

Mijn docenten kregen snel in de gaten dat het niet goed met me ging. Mijn familie maakte zich zorgen. Ik werd doorverwezen naar ambulante psychische hulpverlening. Mijn verslaving sluimerde echter voort. Er was niets wat het leek te kunnen stoppen.

Tot die bewuste avond dat ik wakker werd op de intensive care. 6 jaar geleden. Ik ben God dankbaar voor de second chance. Ik besefte dat ik moest gaan leven in plaats van overleven. Ik ben 6 maanden opgenomen geweest, en sindsdien ben ik gaan vechten voor mijn leven.

8 maart zal altijd een bijzondere dag voor mij blijven. De dag dat ik het leven moet vieren. De dag dat ik God eens extra moet bedanken voor alles wat Hij me heeft gegeven. De dag dat ik trots mag zijn op wat ik heb bereikt.

20140308-125924.jpg

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑