Sinds jaren heb ik geen autochtone Nederlandse vriend gehad. Mijn laatste relatie – wederom de relatie die mij het meest gelukkig maakte – was met een Turkse jongen. Hij is moslim. Zijn karakter raakte me zoals ik nooit eerder door iemand was geraakt. Ik vond het prachtig om zijn toewijding richting zijn geloof te zien. Ik vond het fascinerend om zijn geloof en de bijbehorende gebruiken te leren kennen. Het maakte me gelukkig als hij vertelde dat hij naar de moskee ging. Mijn geloof betekent intrinsiek ook alles voor mij. Het praktiseren, daar is waar het misgaat. Ik vond het mooi hoe mijn geloof sterker werd door die van hem. Ik geloof dat God ons samen heeft gebracht en dat Hij geen onderscheid maakt tussen christenen en moslims. Voor mij is er één God voor ons allemaal.

Jullie horen de maar waarschijnlijk al wel aankomen… jullie weten vast al wel dat ik vrijgezel ben. Ik werd verliefd op hem voor wie hij is, en zijn religie en cultuur horen hier bij. Stiekem werd ik ook verliefd op de Turkse cultuur. Cultuurverschillen en verschillen in geloofsovertuiging zijn uiteindelijk toch de reden van onze breuk geworden. Er was simpelweg geen toekomst voor ons. Ik ben een eigenwijze en koppige vrouw die zelf heel goed weet wat zij gelooft en belangrijk vindt. Ik kan niet opeens van alles waarin ik geloof afstappen voor iemand anders, al zou ik het willen. Ik kon me niet bekeren tot de islam en hij kon niet samen blijven met iemand die geen moslim is. Het zou alleen maar moeilijk worden als we bij elkaar zouden blijven. Mijn dochter zal zich nooit bekeren. Als we samen kinderen zouden krijgen, dan zou ik het niet kunnen accepteren dat zij moslim zijn. Dit klinkt heel hard misschien… maar het is wel zoals ik het voel(de). Ik heb gewoon andere normen en waarden. De familie van mijn ex-vriend zou me nooit accepteren als ongehuwd moeder, ongeacht wie ik voor de rest ben. Ik zou nooit goed genoeg zijn. Andersom accepteerden mijn vriendinnen hem ook niet. Onze werelden leken niet met elkaar verenigd te kunnen worden.

Hoe vervelend is het dan dat ik juist niet te verenigen ben met een pure Hollander? Het lukt me niet om een gesprek gaande te houden met Nederlandse mannen. Ik kan over heel veel onderwerpen niet met hen praten. Nederlandse mannen vinden mij volgens mij maar een beetje gek. Zij zijn nuchter en geloven niet in de – volgens hen – hocus pocus  waar ik wel in geloof. Ik heb niet de connectie met hen zoals ik die wel met moslims heb. Dus ja, ik ben bang voor de islam. Soms vraag ik me weleens af of ik ooit wel een duurzame relatie met iemand kan opstarten. En als dat me lukt, hoe moeten we het dan tackelen dat we het eens worden over ‘toekomstige’ kinderen? Hoe kunnen we gelukkig zijn en blijven? Het is simpel om elkaar te respecteren. Het is ook simpel om elkaars geloofsovertuiging te respecteren, maar je blijft elkaar toch een ‘ticket to heaven’ gunnen (als het moment daar is dan hè). We geloven vervolgens allebei dat je daar op een andere manier komt. Ik ben bang voor de islam omdat het me enerzijds raakt en het anderzijds zo niet past bij wie ik ben of wil zijn. Het maakt me bang, omdat ik soms geloof dat ik nooit gelukkig zal worden met een partner aan mijn zijde. Dat ik de rest van mijn leven alleen blijf. Ik ben niet bang vanuit haat. Ik ben juist bang vanuit liefde.