Het duurde een best lange tijd voor mijn gevoel, maar volgens mij ben ik weer een beetje terug. Het was best een strijd. Een strijd tegen mezelf, mijn eigen verwachtingen, mijn eigen pijn en de acceptatie van het feit dat ik veranderd ben. In een heel korte tijd is mijn karakter veranderd. Misschien in het positieve, misschien juist niet. Het maakt niet uit. Het kostte gewoon even tijd om te wennen aan wie ik nu ben.

In een cocon ondervond ik een transformatie die nu pas zichtbaar zal zijn voor de buitenwereld. De blogwereld was niet de enige wereld die ik even buiten beschouwing liet. Ik trok het simpelweg niet om mezelf te laten zien. De dagen dat ik uit pure wanhoop tegen de muren aan leek te lopen. De dagen dat ik op automatische piloot de dingen deed die ik moet doen, zonder sociale contacten te maken. Van die dagen dat ik alleen maar aan het lezen was, een uitvlucht van mezelf en de wereld om mij heen. De honderden sociaal gewenste antwoorden die ik heb gegeven. Ik had het allemaal nodig om energie te besparen voor alle denkprocessen in mijn hoofd.

Als ik in de spiegel kijk, dan zie ik dat mijn ooit zo sprankelende ogen niet langer meer stralen. Ik zie dat mijn gezicht enigszins ingevallen is. Mijn huid is droog. Mijn dunne haren zitten nu al helemaal niet meer zoals het hoort te zitten. Het is duidelijk dat ik in een zware periode zit, die inmiddels als meer dan vier maanden duurt. Wat ik ook doe, het sprankelende komt voor nu sowieso even niet terug. Accepteer het. 

Uiterlijke verschijning was voor mij nooit zo belangrijk. Het gaat mij om er wat van binnen aan schoonheid zit. Ik ben het leven iets serieuzer gaan nemen. De keuzes die ik maak zijn enigszins bewuster. Ik weet nu dat het leven als een spelletje voelt zolang je gezond bent, zolang je nog een heel leven voor je hebt, zolang dat je het kunt verantwoorden om maar iets te doen… Op het moment dat je beseft dat het leven niet oneindig is, dan besef je dat tijd kostbaar is. Ik kies er bewuster voor wie ik toelaat in mijn leven, aan wie ik aandacht schenk, wie ik mijn liefde geef, waar ik mijn prioriteiten leg… Ambities zijn leuk, maar diezelfde ambities laten me nu verscheuren door schuldgevoel: waarom heb ik nooit de tijd genomen om te genieten van iedereen om me heen? Waarom was het altijd mijn werk en mijn studie die voorrang hadden op alles? Waarom was het niet andersom? Ik werk om te leven, maar niet langer leef ik om te werken. Ik moet loslaten dat mijn eigenwaarde afhangt van wat ik doe. Ik ben goed, precies zoals ik ben. Het zijn niet mijn studies of mijn werk die me goed maken. Ik ben gewoon goed, ook buiten dat alles om. Ik moet accepteren dat ik verdrietig ben om wat er met mama aan de hand is. Ik mag verdrietig zijn. Ik mag er op mijn eigen manier mee omgaan. Ik mag me zorgen maken om later. Ik mag huilen. Accepteer het. 

Ik ken mezelf niet meer echt terug. Ik weet soms niet meer wie ik ben. Ik weet soms niet meer wat ik wil en wat ik moet doen. De strijd is nog niet helemaal gestreden, maar het gaat weer enigszins de goede kant op…

Mama leeft inmiddels alweer vier maanden en 12 dagen na de diagnose. Alle dagen, alle uren, alle seconde binnen deze vier maanden en 12 dagen zijn een zegen waar ik voor eeuwig dankbaar zal zijn.

Wees niet boos om wat er niet meer is, maar wees dankbaar voor wat er was.