Ik weet dat ik hem los moet laten. Echt waar, ik weet het. Het is heel lang ook goed gegaan, maar ik heb hem nu eenmaal weer toegelaten in mijn leven en in mijn hart. Dit is waarschijnlijk het stomste wat ik tot nu toe heb ik gedaan. Sinds een week denk ik weer vaker aan hem. Ik bevind me in de strijd tussen ratio en gevoel. Ik weet nu hoe hij zich ongeveer een jaar geleden heeft gevoeld.

Als ik aan hem denk, dan zie ik geen toekomst. Ik weet dat we nooit samen oud zullen worden. Als ik aan ons verleden denk, dan weet ik zeker dat ik nooit meer iemand anders zal vinden die zoveel van me houdt als dat hij van me doet. Door hem verwacht ik nu te veel van liefde. Hij heeft me laten zien dat echte liefde bestaat en dat ik meer verdien dan alles wat ik tot hem heb gekend. Ik kan niet meer tevreden zijn met minder dan wat hij me heeft gegeven. Ik weet nu dat ik meer waard ben. Het is zuur dat ik er vrijwel zeker van ben dat er niemand anders is zoals hij.

Ik hoop gewoon dat ik iemand anders tegenkom waarbij ik mijn dromen wel waar kan maken. Ik heb alles wat mijn hartje begeert, maar ik zou graag met iemand oud willen worden. Als ik bij hem blijf hangen, dan weet ik in ieder geval zeker dat ik alleen oud zal worden en een eenzaam leven zal gaan leiden. Ik wil zo graag verliefd worden op iemand die dezelfde toekomstverwachtingen heeft als ik. Waarom saboteer ik dan iedere kans op de toekomst die ik zo graag wil? Waarom heb ik nog steeds een zwak voor hem? Waarom kan ik hem niet helemaal loslaten? En waarom houd ik iedereen op een veilige afstand? Een afstand die er tevens voor zorgt dat geen enkele andere man een eerlijke kans bij me krijgt?

Ik probeer hem nu in ieder geval weer te negeren. Ik wil niet meer op zijn Facebook gluren (wat me overigens ook alleen maar pijn doet). Ik wil geen jaloezie meer voelen als ik hem met één of andere chick op een foto zie staan (terwijl ik me verborgen moest houden voor zijn familie). Ik wil gewoon dat hij uit mijn gedachten gewist wordt. Het jaar met hem kende heel veel hoogtepunten, maar minstens net zo veel dieptepunten, en ik wil niet meer worden zoals destijds. Ik was toen een hoopje ellende en het heeft me veel tijd en energie gekost om sterker te worden. Ik heb er hard voor moeten werken en ik laat het niet toe dat wie dan ook me weer tot een hoopje ellende krijgt, ook hij niet.