Mijn leven is nooit echt heel rustig geweest. Ik was niet bang en sprong gemakkelijk in het diepe. Ik deed stomme dingen, maar juist deze stomme dingen zorgen er voor dat ik met een glimlach (en soms een traan) naar mijn verleden terug kijk. Ik word vrolijk van de herinneringen die ik heb aan ‘vroeger’. Natuurlijk zijn er ook herinneringen die minder leuk zijn, maar ik heb een gave voor het verdringen van minder leuke tijden. Mijn gevoel was destijds nogal intens. Ik kon zo genieten van leuke momenten! Ik kon van alles een spannend verhaal maken dankzij mijn grote fantasie. Ik maakte ieder moment speciaal. Ik genoot, ik lachte, ik danste, ik leefde…

Uiteraard hoort bij het ouder worden ook het maken van verstandige keuzes. Ik ben van een gevoelsmens veranderd in iemand die rationele keuzes maakt. Ik denk nu meer aan wat anderen van me zullen vinden als ik bepaalde keuzes maak. Ik kan niet meer alleen maar mijn gevoel volgen. Ik kan het me niet meer veroorloven om zomaar stomme dingen te doen. Ik heb mijn dromen waargemaakt en mensen hebben gezien hoe ik keihard hiervoor heb gevochten. Ze hebben nu hoge verwachtingen van me en ik stel ze ontzettend teleur als ik nu opeens weer heel vreemde dingen ga doen. Ik kan er niets aan doen, maar soms vraag ik me echt af: ‘Is dit het nou? Is dit nou serieus waar ik zo hard voor heb geknokt’? 

Iedere dag lijkt hetzelfde. Het is een sleur geworden. De realiteit is dat mijn leven op dit moment gewoon heel erg saai is. Ik heb iets nodig dat mijn leven uit deze sleur haalt. Ik wil weer kunnen voelen dat ik leef.