Het leed van anderen heeft me altijd al geraakt. Nu de wereld in brand staat voel ik me leger dan dat ik me ooit eerder heb gevoeld.

Er zijn mensen op deze planeet die nu – op dit moment – aan het vluchten zijn voor hun leven. Mensen, die hun oude vertrouwde leefomgeving, moeten verlaten in ruil voor enkel onwetendheid. Hopend op een toekomst voor zichzelf en hun kinderen. Op dit moment zit er waarschijnlijk wederom een bootje veel te vol met mensen die ieder hun leven wagen omdat de situatie thuis zo schrijnend is dat zij geen andere keus meer hebben.

Op dit moment hoef ik enkel Facebook te openen om teksten te lezen waarin wordt gesteld dat bovengenoemde mensen geen recht hebben om ons land binnen te komen.

“Vol is vol”.

“Laat die bootjes maar zinken”.

“Wij hebben het zelf al moeilijk genoeg”.

“Wij willen hier geen vluchtelingen”!

Zij weten niet dat dit impliciet betekent dat onze medemensen geen recht op een bestaan hebben. Hoe kun je opgroeien in een land waarin oorloggeweld dagelijkse kost is? Hoe kun je niet vluchten voor iets wat iedere dag opnieuw een bedreiging vormt voor jouw eigen leven en die van je kinderen? Zouden mijn medelanders geen toevlucht zoeken in een veilig land als hen dit zelf overkwam?

Benauwd zitten mijn medelanders achter hun pc of smartphone te verkondigen hoe zwaar we het hier hebben. Dat er al genoeg armoede is. Medelanders die geen oorlogsgeweld kennen.. Medelanders die in hun handjes mogen klappen dat ze hier zijn geboren. Wij zijn met geluk geboren. Geluk wat nog best wel gedeeld kan worden. Ons geluk wordt niet minder als we dit met anderen delen.

Ik word stil van het woord geweld wat iedere dag plaatsvindt. Ik word er ziek van. Deze vluchtelingencrisis kan beter humanity crisis worden genoemd. We hebben niet een te hoge toestroom van vluchtelingen in dit land. We hebben een te lage dosis medemenselijkheid in dit land…