Zoeken

De wereld van Anna

Tag

werk

11 december 2015: genieten (3)

Ik haat fietsen, maar ik houd van het gevoel wat het industrie-terrein mij geeft.

IMG_2324

9 december 2015: genieten

Ik haat fietsen, maar ik houd van verwonderd raken door alles en niets. 

IMG_2301

 

31 juli 2015: nog 10 dagen te gaan

Het moment, dat dochterlief thuiskomt, komt steeds dichterbij. We hebben zojuist elkaar nog gesproken. Het is fijn om haar stem te horen.

Vandaag is mijn laatste werkdag! Ik heb voor de vorm een taart gehaald. Ik sluit om kwart voor zeven de winkel én mijn – niet onwijs leuke – tijd bij mijn huidige werkgever af. Het is dan weer tijd voor een nieuw avontuur. Eentje die hopelijk een stuk beter aanvoelt dan dit avontuur.

Vanaf 28 september ga ik vrijwilligerswerk doen bij een organisatie waar ik altijd al graag wilde gaan werken. Hierover heb ik nog wel eventjes moeten nadenken, aangezien vrijwilligerswerk doen tevens betekent dat ik parttime moet gaan werken. Het hulpverlenen zit in mijn bloed. Ik kan de behoefte om anderen te helpen niet negeren. Het maakt me gelukkig om anderen te helpen. Ik kan me bij deze organisatie op persoonlijk en professioneel vlak ontwikkelen. Rationeel gezien zou ik dit vrijwilligerswerk niet moeten doen, omdat het hoogstwaarschijnlijk in de beginfase voor de nodige stress gaat zorgen. Gevoelsmatig heb ik geen andere keuze dan dit vrijwilligerswerk te doen. Ik weet dat ik een manier ga vinden. En na mijn moeder’s overlijden ben ik me alleen maar meer gaan beseffen dat je moet doen wat je gelukkig maakt. Want voor je het weet ben je op het punt beland waarop je je dromen niet meer waar kunt maken en het enige wat nog overblijft een overheersende spijt is. “Had ik maar…” Dus tjah, vrijwilligerswerk it is..

Afgelopen woensdag heb ik voor de eerste keer in het distributiecentrum gewerkt. De werkzaamheden zijn geestdodend. Het is in principe acht uur exact dezelfde handelingen uitvoeren. De mensen, waarmee ik werkte, zijn heel vriendelijk wat het werk wat verdraagzamer maakte. Ik werkte op een sociale afdeling, maar het is afwachten waar ik volgende week word geplaatst. Het respect voor mensen die in de productie werken, groeide met de minuut dat ik aan het labelen was. Ik ben blij dat ik er bewust voor kies om de arbeidsmarkt te verkennen. Ik kom op plaatsen waar ik anders nooit terecht was gekomen. Ik leer dingen die ik anders nooit had geleerd. Mijn levenservaring groeit. Ik groei als persoon.

Naast werkervaring opdoen ben ik de afgelopen dagen WEER behoorlijk ziek geweest. Maandagavond lag ik met koorts al heel vroeg te slapen. Dinsdag voelde ik me nog steeds alles behalve goed, maar de koorts was toen gelukkig al wel een beetje gezakt. Verder voel ik me iedere dag zo ongelooflijk uitgeput. Ik word er echt een beetje moedeloos van. Ik wil me gewoon weer goed voelen. Ik vind het verschrikkelijk dat mijn lichaam me ervan weerhoudt om topfit en met alle energie het leven tegemoet te gaan. Ik wil genieten… Ik wil dansend door het leven. Hoestend, proestend en uitgeput heeft gewoon net wat minder charme. 😉

KLIK HIER VOOR MIJN ACTIE BIJ STOPHERSENTUMOREN.NL

27 juli 2015: nog 14 dagen te gaan

Dochterlief en ik hebben tot nu toe iedere dag contact gehad. Ik kreeg iedere dag een Whatsapp bericht met de vraag of ik haar wilde bellen. Ze is met haar papa naar het Archeon geweest. Woensdag gaat ze met hem zwemmen in Center Parcs. Ze is de dagen wel aan het aftellen totdat ze weer naar huis kan, maar ze lijkt het wel naar haar zin te hebben. En dat maakt mij uiteraard blij. Heel blij! 🙂 Gisteren vroeg ze of ik haar over een paar dagen weer wil bellen, zodat ze veel te vertellen heeft. We hebben afgesproken dat we elkaar nu via Whatsapp blijven berichten. Stiekem zal ik blij zijn als mijn schatje over precies twee weken weer thuis is!

De laatste twee werkdagen bij mijn huidige werkgever zijn aangebroken. Op dit moment ben ik onderweg naar mijn werk. Afgelopen vrijdag was weer het ultieme voorbeeld waarom ik opgelucht moet zijn dat ik daar over elf uurtjes weg ben. Er waren wat foutjes gemaakt door collega’s van mij en de vestigingsmanager heeft sowieso de gehele ochtend chagrijnig rondgelopen waarbij hij bij iedereen zijn beklag heeft gedaan. Hij liet heel duidelijk zien dat hij heel boos was, want tjah, hij maakt natuurlijk nooit fouten. 😉 Het was hoe dan ook geen prettige sfeer om in te werken. Daarentegen hoop ik wel snel ergens anders aan de slag te kunnen. Afgelopen dinsdag is de rondleiding bij het distributiecentrum mij heel goed bevallen. Het lijkt me zwaar werk, maar het is wel routinematig en daar heb ik op dit moment héél veel behoefte aan. De andere sollicitanten, die bij de rondleiding aanwezig waren, waren heel sociaal en aardig. Collega’s maken of breken de werksfeer, dat is toch wel het belangrijkste wat ik heb geleerd bij mijn huidige werkgever.

Ik kreeg vorige week de uitslagen van het bloedonderzoek. Mijn lever, nieren en schildklier blijken uitstekend te werken. Daarnaast waren mijn bloedwaarden perfect. Fysiek gezien ben ik kerngezond. De dokter denkt dat mijn kwaaltjes stress gerelateerd zijn. Ergens vind ik dit heel positief, maar aan de andere kant vind ik het ook een mindere kant hebben. De kwaaltjes belemmeren mij in het dagelijks leven en het lijkt alleen maar toe te nemen. Het engste vind ik de momenten waarop ik bijna flauwval, net zoals die ene dag dat ik naar mama’s plekje op de begraafplaats ging. Ik begin dan spontaan heel erg te zweten, te trillen, krijg een honger waar je u tegen zegt, en vervolgens wordt het zwart voor mijn ogen. Daarnaast ben ik zo moe! Vrijdagmiddag viel ik om 15 uur in slaap. Ik werd in de avond een uurtje wakker, om vervolgens tot de volgende dag tot half 10 te slapen. Zaterdag om 10 uur in de avond was ik weer totaal opgebrand. Als het iets fysieks was, dan was het inmiddels heel duidelijk wat er tegen te doen is. Nu is het heel onduidelijk wat er voor gaat zorgen dat ik me niet lang zo vaak ziek en moe voel. Ik weet niet hoe ik moet ontstressen. Wist ik het maar, dan had ik deze kwaaltjes nooit gehad!

 

KLIK HIER VOOR MIJN ACTIE BIJ STOPHERSENTUMOREN.NL

 

20 juli 2015: nog 21 dagen te gaan…

Dochterlief is vanaf deze ochtend drie weken bij haar papa. Jeetje, wat ga ik mijn kleine schat missen. Ik hoop dat ze een geweldige drie weken tegemoet gaat en ik kan niet wachten totdat zij weer thuis is. Ik begin alvast met aftellen, hoewel zij nog geen uur van huis is. 😉

Ik ben inmiddels onderweg naar mijn werk. Ik hoef nog maar vier keer hier te werken. Ook hier ben ik flink voor aan het aftellen. Morgen heb ik een rondleiding bij een distributiecentrum waar ik hopelijk vanaf 1 augustus kan starten. Ondertussen ben ik druk aan het solliciteren om een baan te vinden met wat meer vastigheid. Het nadeel van geen zekerheid hebben is dat ik geen rust kan vinden. Het voelt alsof ik in een hoekje word gedreven. Soms wil ik gewoon even stoppen met het wanhopig naar een baan zoeken, maar dat kan ik simpelweg ook weer niet. Ik moet en zal een oplossing vinden. Het maakt me niet uit hoeveel bloed, zweet en tranen het mij gaat opleveren…

Afgelopen donderdag ben ik naar de dokter geweest. Ik heb al maanden last van allerlei vage kwaaltjes, waar ik me stiekem steeds meer zorgen om ben gaan maken. Afgelopen donderdag waren mijn zorgen groter dan mijn angst voor de dokter, en heb ik eindelijk een afspraak gemaakt. Direct na mijn bezoek bij de dokter heb ik bloed laten prikken. Ik kan vanmiddag om half 2 bellen voor de uitslag. Ik ben buitenproportioneel bang voor de uitslag. Misschien zelfs nog wel meer dan voor de dokter. Ik was me er voor donderdag helemaal niet van bewust dat ik zo angstig was en dat dit de reden was waarom ik niet naar de dokter ging. Rillend zat ik in de wachtkamer van de dokter. Mama leek ook redelijk gezond en zij bleek een hersentumor te hebben. Met mama leek niets aan de hand, maar amper 7 maanden later was ze dood. Nu weet ik wel dat de kans nihil is dat ik een levensbedreigende ziekte heb, maar toch ben ik bang… Maar goed, als moeder heb ik de plicht om goed voor mezelf te zorgen. Als er wel wat ernstigs aan de hand is, dan kunnen we er maar beter snel bij zijn. Vanzelfsprekend hang ik dus om half 2 wel gewoon aan de telefoon.

Vrijdagmiddag ben ik voor de eerste keer naar de begraafplaats geweest. Vanaf het moment dat ik de begraafplaats opliep werd ik heel erg beroerd. Ik viel bijna flauw. Snel liep ik naar mijn moeders plekje. Ik heb bloemen neergelegd en het steentje schoongemaakt. Vervolgens ben ik gaan zitten en heb ik minutenlang gehuild. Ik trok het niet veel langer en ben toen weggegaan. Het blijft moeilijk… Ik mis haar gewoon zo onbeschrijflijk erg…

100 happy days

Dag 79: een bakje thee drinken met lief, en daarna naar bed. Morgen weer vroege dienst op het werk. 

15 mei 2015: het werkdrama

Woensdagmiddag had ik een gesprek met één van mijn leidinggevenden op het werk. Iedereen werd op gesprek gevraagd, dus ik vroeg me al geruime tijd af wat er aan de hand is. Het gesprek kwam er uiteindelijk op neer dat de store onwijs slecht presteerde ten opzichte van het landelijke gemiddelde qua klantvriendelijkheid én omzet. Er waren zelfs klachten binnen gekomen over collega’s die klanten schoffeerden en met eigendommen van klanten gooiden. De leidinggevende zei nadrukkelijk dat ik niet degene ben waar klanten klachten over hebben. Er staat te weinig personeel op de receptie, wat gevolgen heeft voor de gehele winkel. De sfeer onderling is niet te pruimen, en daar willen de leidinggevenden wat aan veranderen. Ik geef ze hierin groot gelijk, want die donkere sfeer heeft vanaf begin af aan mijn plezier in werken ontnomen. Ik ga altijd met tegenzin naar mijn werk, enkel en alleen omdat sommige collega’s onwijs onaardig tegen mij doen. 

De slechte prestaties hebben echter ook nog een essentiële consequentie voor het personeel – waaronder ik dus. Het personeel mag alleen nog maar het minimale aantal uren werken. Dit betekent voor mij dat ik nog maar vijf uurtjes per week mag werken. Bij degenen die minimaal 20 uur werken, worden deze uren nu verdeeld over zes dagen. Ik vind het een aparte keuze, want hiermee bevorder je de sfeer niet. Daarnaast is het vreemd, omdat er een tekort is aan personeel op de receptie en hun oplossing is vervolgens om personeel nog minder uur te laten werken. Mijn contract wordt sowieso niet verlengd, wat ik overigens niet erg vind. Het was nooit mijn bedoeling om hier jaren te blijven werken. Het zijn vooral de uren die me nu persoonlijk en financieel raken. Het heeft een nare nasmaak bij me achtergelaten. 

De commerciële sector is misschien in deze zin juist helemaal niets voor mij. Het draait allemaal om de cijfertjes en centjes. Het personeel is duidelijk vermeld dat zij de veranderingen moeten accepteren, en zo niet, dat zij dan mogen vertrekken. Er is geen interactie, geen sociaal plan.. Gewoon take it or leave it. 

 

08 mei 2015: het solliciteerdrama

Het solliciteerdrama is begonnen. Ik heb bij een tankstation gesolliciteerd – waar ik overigens afgewezen ben. Ik heb begin dit jaar gesolliciteerd binnen de geestelijke gezondheidszorg, en nu wordt mijn sollicitatie van destijds meegenomen in een nieuwe sollicitatieprocedure. Dat is nog eens lui solliciteren. 😉

Mocht ik alsnog binnen een groot/detailhandel blijven werken, dan wil ik dit wel verdiepen door een passende mbo thuisstudie te volgen. Ik wil gewoon weten wat ik moet doen en waarom. Een theoreticus binnen een wereldje waarin juist de praktijk zó belangrijk is heeft nu eenmaal een dosis theorie nodig. Het is geen sector waarbinnen ik specifieke ambities heb, dus ik houd het bescheiden. Ik begin nu eindelijk te wennen aan vrije tijd en alle leuke manieren waarop ik dit kan invullen. Dat laat ik me niet zomaar afpakken… 

 

28 / 04 / 2015

Na een leuk – en vooral heel erg druk – weekend is het weer tijd om te werken. Ik merk dat ik stiekem steeds minder zin heb om te werken. Misschien komt het ook wel door de helse dagen waarop we simpelweg met te weinig mensen op de werkvloer staan. Het is dan zo hectisch en stressgevend dat het gewoon niet meer leuk is. Laten we hopen dat het vandaag allemaal iets vlekkelozer gaat verlopen dan vorige week. Fingers crossed. 

Vriendinnetje F. – waarmee ik het leuke weekend heb beleefd – zit vanaf vandaag met een burn out thuis. Ze was al enkele weken haarzelf niet, en dit had een impact op haar hele leven. Het heeft zelfs een grote invloed op haar relatie. Het verbaast me hoe asociaal werkgevers kunnen reageren op een burn out. Vriendinnetje kreeg te horen dat zij haar bazin helemaal de klote inhelpt door juist nu hiermee te komen. De houding van haar bazin is precies de reden waarom het zo ver is gekomen. Nu is vriendinnetje bang dat haar bazin al haar kasten en haar computer gaat uitpluizen, om haar later te kunnen aanspreken op alles wat ze fout heeft gedaan. Ik ben blij dat ik niet in de schoenen van vriendinnetje sta. Ik had het niet jaren kunnen volhouden. Ik had het al veel eerder opgegeven. Wat moet het naar zijn om met zo’n sfeer te moeten werken. 

Wellicht moet ik dus maar minder klagen over mijn werk. Desalniettemin ga ik vanaf overmorgen maar wel weer solliciteren. In de hoop dat ik iets vind wat beter bij me past. Waar ik wel plezier uit kan halen… De leidinggevenden plannen me steeds vaker in. Ergens moet dat een goed teken zijn, maar dat staat lijnrecht tegenover de kritiek die ik dagelijks krijg. Ik voel me niet gewaardeerd, en ik kan daar blijkbaar niet echt mee omgaan. Sfeer. Het is allesbepalend voor mij. Het maakt of breekt de manier waarop ik naar mijn werk ga. Ik weiger dag in dag uit te accepteren dat ik mijn werk haat. Ik verander liever iets dan me neer te leggen bij wat ik niet kan verdragen. De dood van mijn moeder heeft dit alleen maar versterkt. Waarom zou je zoveel tijd verspillen aan iets waarvan je hart ingeeft dat het het niet waard is? 

  

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑