Zoeken

De wereld van Anna

Tag

wandelen

Top, Nederlandse Spoorwegen!

Eindelijk is het weekend! Zoals gewoonlijk ben ik nu te moe om het uitbundig te kunnen vieren. Het duurt altijd dagen voordat ik opgeladen ben en tegen de tijd dat ik opgeladen ben, moet ik alweer aan het werk. Zo sukkel ik maar een beetje door op een sterk langzamer wordend tempo. De Nederlandse Spoorwegen blijkt exact hetzelfde probleem te hebben als ik. 😉

Jeetjemina, wat een slecht georganiseerd soepzooitje is het eigenlijk. Nu weet ik dat we stiekem niet mogen klagen. In andere Europese landen is het nog maar de vraag of de trein überhaupt komt opdagen. Of eigenlijk is het gewoon een wonder als de trein echt komt! Maar goed, mensen anticiperen op de situatie daar. In Nederland wordt er juist gehamerd op hoe milieubewust het is om met de trein te gaan en hoe nuttig het is om files mee te omzeilen. Nu snap ik dat er best veel mis kan gaan met die dingen. Die vijf minuutjes vertraging vind ik dan ook helemaal geen probleem. Sterker nog, ik vind een vertraging van een uur ook geen probleem. Het is de communicatie vanuit de Nederlandse Spoorwegen richting haar klanten die me tegen de borst stuit. Gevolg hiervan is dat ik bijvoorbeeld niet goed kan door communiceren dat ik wat later ben. Believe me, niets is zo vervelend als last minute er pas achter komen dat je dik te laat gaat komen. 😉

Laat ik er een paar voorbeeldjes van deze week bij pakken… (moet je nagaan hoe frustrerend het is als je dit al 9 jaar structureel meemaakt).

Gisteren was ik ruim op tijd op het station. Nadat ik mezelf had voorzien, van mijn dagelijkse dosis cafeïne, liep ik richting het perron en nam plaats op één van de bankjes. Het ene moment staat nog heel mooi de trein, die ik moest hebben, op het beeldscherm. Als ik nog geen minuut later onbewust nog een keer kijk, zie ik dat het beeldscherm veranderd is. Niet de trein die ik moet hebben, maar die van een half uur later staat aangegeven. Ik verwacht binnen enkele minuten meer informatie te krijgen over wat er aan de hand is. Ik wacht. Ik wacht iets langer. Ik wacht nog steeds. Nee hoor, geen uitleg. Op de site van de NS staat ook geen bal aangegeven. Oké, whatever. Ik heb mijn afspraak gemaild dat ik wat later zou zijn en ik hoopte maar dat hij het op tijd zou lezen. Ondertussen tikt de klok steeds verder. Er stopt een trein aan de andere kant van het perron. Nu staat hier op het beeldscherm dat de trein (die van een half uur later) zou vertrekken vanuit dit spoor. Ik stap deze trein in. Niet veel later hoor ik, in de trein zelf, dat deze trein niet richting Rotterdam (waar ik moest zijn) et cetera gaat, maar juist de andere kant op. Dus… iedereen stapt weer uit. Niet veel later horen we dat die trein toch maar wel naar Rotterdam gaat. Oké? Lekker bezig, NS! 😉

En ik weet niet of jullie onlangs nog bij het nieuwe station van Breda zijn geweest? Oké, één tip: vermijd de spits! Pasgeleden stond ik nog dik tien minuten in een file van mensen die het station wilden verlaten. Het pad was – nog zacht uitgedrukt – te klein, dus de mensen die de trein wilden instappen blokkeerden het hele pad. Niemand kon er nog in of uit… Klasse, NS!

Vandaag was wederom een heel mooi voorbeeld van het geweldige organisatie-talent van de NS. Ik zat in de trein richting Tilburg. Ik was onderweg naar Tilburg University. Het bleek handiger te zijn om over te stappen en dan de stoptrein te pakken, omdat die stopt bij het station ‘Tilburg Universiteit’. Hoef ik tenminste niet zo ver te lopen (hoezo lui?). Ik stapte dus uit de trein richting Tilburg en liep een masterlijk hoge trap op en af richting de trein naar Tilburg Universiteit. En ja hoor, die reed natuurlijk weer niet. Welke trein reed er wel naar Tilburg Universiteit? Juist, die trein waar ik zojuist uit was gestapt. Weer te laat.. en waarom? Omdat de NS het niet nodig vond om heel eventjes te zeggen dat de trein verder zou rijden als stoptrein. Het had de conducteurs misschien een minuutje van hun tijd gekost. Ik daarentegen moest uiteraard weer een half uur wachten. Heerlijk, NS!

Maar goed, genoeg geklaagd. De boodschap is vrij duidelijk denk ik, hè? 😉 Ik ben geen fan van NS. Van mij mogen er een aantal organisaties opstaan die de Nederlandse Spoorwegen weg concurreren. Sorry…

Met mama ging het vandaag overigens best goed. Ik bel haar iedere dag drie keer om even te kijken hoe het gaat et cetera. Zo ook gisteravond. Tot mijn grote verbazing was zij aan het wandelen. Mama woont midden in de bossen en het was al donker. Waarom is zij uitgerekend nu gaan wandelen? Op die vraag kreeg ik niet echt een antwoord. Ze vertelde me wel dat ze naar de stad was gelopen. Jeetjemina, dat is zeker 10 kilometer heen en 10 kilometer terug vanuit haar huis. Ze zei dat ze zich er beter door voelde, maar ik kan me nauwelijks voorstellen dat het goed is om zo ver te gaan wandelen als je bestraald wordt. En als er nou iets was gebeurd? Er komt zelden iemand langs… Mama heeft een beetje lak aan de zorgen die ik heb. Zij is heel resoluut: de maanden die ik nog overheb, ga ik niet verspillen. Ik doe gewoon waar ik zin in heb. Hmm, oké, mam.. vooruit dan maar.

Deze blog is in naam van jou,
Mijn heldin, mijn beste vriendin, mijn leven.
Maar vooral mijn moeder.

KLIK HIER VOOR MIJN ACTIE BIJ STOPHERSENTUMOREN.NL

Een kijkje in het leven van een cliënt (3)

20 april 2008

Vandaag was het een rustige dag. Wel begon het iets of wat slecht omdat ik een nare droom had. Ik droomde dat ik speed had gesnoven en een urinetest kreeg hier. Toen werd ik zo bang dat ik het van tevoren maar alvast eerlijk zei. De droom betekent dat ik me er toch wel ontzettend mee bezig hou. Vandaag zijn mijn opa en oma langs geweest, samen met ons mam. Was wel supergezellig. Ze hebben ook mijn stereo meegenomen. Vind ik ook onwijs fijn. Heb ook lekker in het zonnetje gezeten en kennis gemaakt met een paar mensen die op Jongvolwassene zitten. Ook merk ik dat ik echt uit mijn depressie aan het klimmen ben. De mevrouw bij ons is ontzettend depressief en ik herken een paar dingen van hoe ik een paar weken terug was. Ik zat nu tips te geven. Was wel heel apart. Ik wil ook even doelen opstellen voor deze week. 1. Niet meer snoepen. 2. Elke avond een rondje om het gebouw doen. 

21 april 2008

Ik had vannacht een behoorlijk realistische droom over mijn vader. Ik droomde dat hij de zorg op zich nam voor een paar verslaafde jongeren, waaronder ikzelf. Ik vind dit best vreemd want ik heb me de laatste tijd helemaal niet bezig gehouden met mijn vader ofzo. De droom heeft mijn dag voor de rest niet getekend ofzo. Heb vandaag gewandeld en ik ben naar crea geweest. Daar ben ik begonnen met het maken van een ketting. Vond dat wel super om te doen! Ook heb ik vandaag gefitnest. Dit beviel me ook zeer goed. Ik wil wel elk moment benutten waarin ik kan fitnessen. Ik merk echt dat het me ontzettend veel goed doet. Ik ben wel benieuwd of ik morgen niet ontzettend veel spierpijn krijg, maar dat zie ik dan wel. Voor de rest is het veel wachten totdat ik naar Jongvolwassenen kan. Ik hoop echt dat het snel gaat gebeuren, maar ik denk het niet. Ik verveel me hier op de Detox wel ontzettend. 

22 april 2008

Mij is gevraagd door mijn verantwoordelijk behandelaar om op te schrijven wat ik hier wil bereiken. Dat zijn de volgende dingen:

  • Clean blijven 
  • Mijn moederrol verbeteren
  • Zelfstandiger worden
  • Structuur opbouwen
  • Leren omgaan met mijn ADHD
  • Zelfvertrouwen krijgen
  • Minder zwart/wit denken
  • Conditie opbouwen
  • Mijn verleden verwerken
  • Impulsiviteit in controle houden
  • Voor mezelf opkomen

Ik ben ontzettend moe, dus ik hou het kort. Ik heb vandaag mijn ketting afgemaakt, gefitnest en gewandeld, en net even naar het Atrium geweest. Ik ga nu slapen.

Tegenwoordig heb ik nog steeds heel levendige en realistische dromen, maar deze gaan gelukkig niet meer over drugs. In die periode speelde drugs uiteraard nog een heel belangrijke rol in mijn leven. Ik was net anderhalve maand clean. De zucht was toen nog heel erg heftig. Het is moeilijk om af te kicken. Wat zeg ik? Héél moeilijk. Ik droom nog wel regelmatig over mijn vader, maar dat vind ik eigenlijk niet meer dan logisch. Een vader die al zo lang buiten beeld is, dat maakt nu eenmaal heel veel indruk.

In dit dagboek komen vaak bestraffingen van mezelf vóór mezelf naar voren als het gaat om mijn gewicht. De dingen die ik lees (en dus zelf geschreven heb) zijn kwetsend en onaardig. Ik vergeet vaak hoeveel moeite ik had met eten en mijn gewicht toen ik jonger was. Ik weet nog dat ik het alleen maar een fijne bijkomstigheid vond dat je van speed heel veel afvalt. Ik vond mezelf mooi toen ik dun was. Ik vond het fijn als mensen me vroegen of ik ziek was, omdat ik zo verschrikkelijk dun was. Ik vond het fijn als ze me vroegen of ik anorexia had. Ik vond het fijn om eindelijk niet meer dik te zijn. Vanwege agressieproblemen had ik antipsychotica gekregen. Ik heb denk ik wel honderd keer gevraagd of ik van dit medicijn zou aankomen (net zoals ik dat vroeg bij alle andere medicatie). Ze zeiden nee, maar het antwoord was overduidelijk ja. Door de Dipiperon voelde ik het niet meer aan wanneer ik vol zat. Ik bleef dus maar eten, en ik kwam heel veel aan. Verschrikkelijk vond ik het. Ik was helemaal niet blij met mezelf. Ik vond mezelf walgelijk. Verdrietig om zulke dingen terug te lezen. Ik ben nu blij met het lichaam wat ik heb. Het kan me gestolen worden of er een paar kilo’s bijkomen. Het kan me gestolen worden als ik afval. Ik ben nu blij met hoe ik eruit zie en met wie ik ben.

De doelen die ik destijds heb opgesteld heb ik voor het merendeel wel behaald. Natuurlijk vind ik het nog steeds moeilijk om altijd zelfverzekerd te zijn, om genuanceerd na te denken en om assertief te zijn, maar goed.. wie heeft er nou niet bepaalde karaktereigenschappen die niet altijd even positief zijn? Niemand toch? Ik functioneer prima, ook al heb ik een aantal zwakke punten. Ik ben ook maar een mens! 🙂

All sins tend to be addictive, and the terminal point of addiction is damnation.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑