Zoeken

De wereld van Anna

Tag

vriendschap

Jantje lacht, Jantje huilt.

Dinsdagavond zat mama hier huilend aan de keukentafel. Ze had het maandagavond erg moeilijk. Ze is zó ontzettend bang. Ik wil helemaal niet dood, zegt ze met wanhoop in haar stem, Ik wil niet dat jullie erbij zijn als het zover is. Ik wil alleen gaan. Ik wrijf met mijn hand over haar rug. Ik hoop zo op een wonder, gaat ze verder. Ik vertel haar dat ik ook nog steeds hoop op een wonder. Ook benadruk ik dat ze me gewoon kan bellen als het niet goed met haar gaat. Dat ze zich niet bezwaard hoeft te voelen. Mama denkt aan iedereen, behalve aan zichzelf. Ze wilt niemand verdrietig maken. We hebben haar wensen besproken. We hebben gepraat. Over al haar angsten. Al haar verdriet. Mama, je bent er heel mijn leven voor mij geweest. Nu is het mijn beurt om er voor jou te zijn.

Als ik ’s avonds in mijn bed lig en mijn ogen heb gesloten, zie ik een grafkist. Snel doe ik mijn ogen weer open. Hier wil ik niet aan denken. Dood, ga uit mijn hoofd! Huilend lig ik nog voor uren in mijn bed. Moet ik iemand bellen? Nee, het is al laat. Mama, ik ben duidelijk een kind van jou.

Woensdagavond bel ik mijn moeder om een vreemde gebeurtenis met haar te delen. Héél even is het stil. Opeens hoor ik haar luide gelach. Het beste geluid sinds weken. Er verschijnt – nu ik dit schrijf – weer een glimlach op mijn gezicht. Voor minutenlang is ze niet gestopt met lachen. Het was het lachen waar je kippenvel van krijgt. Vandaag belde ik haar. Ze was bezig met de tuin op te knappen. Het is met geen pen te beschrijven hoe blij mij dat maakt. Heel pedagogisch onverantwoord gingen dochterlief en ik woensdagavond kamperen in de huiskamer. Dochterlief en ik hebben tot behoorlijk laat spelletjes gespeeld die we zelf verzonnen hebben. De tranen rolden over mijn wangen. Niet van verdriet deze keer, maar van het lachen. Ik heb gelachen totdat ik er buikpijn van kreeg.  Deze kleine dingetjes zijn de reden waarom ik niet opgeef. Ik ga door tot het bittere eind, totdat ik niet meer kan. Ik ga strijden. Voor haar. Voor mijn dochter. Voor mezelf.

Na mijn moeders diagnose ben ik zo boos geweest dat ik heel veel van mezelf ben verloren. Het naïeve en het lieve is er een beetje vanaf. Zoals ik al eerder aangaf vind ik het leven niet eerlijk. Sommigen krijgen alles over zich heen, terwijl anderen door het leven fietsen. Maar ik heb ook al veel geleerd. Het leven is niet eerlijk en juist dáárom moet je leven alsof iedere dag je laatste is. Ik wil mijn hart niet langer laten vergiftigen door boosheid, bitterheid, angst, jaloezie, spijt, schuldgevoelens et cetera. Ik wil iedere dag iets van mijn leven maken. Jarenlang had ik geen contact meer met een oude vriendin van me. Zij was altijd mijn steun en toeverlaat, maar – door omstandigheden – zijn we uit elkaar gegroeid. Ik wilde haar niet meer zien, omdat ik het gevoel had dat ze me had laten stikken. Vandaag stond de deur echter wijd open voor haar. Waarom zou ik boos op iemand blijven die ik iedere dag opnieuw weer heb gemist?

Langzaam voel ik me krachtiger worden. Ik merk het aan alle plannen die ik in mijn hoofd maak. Ik voel de drang naar anderen ondersteunen/begeleiden weer. Ik wil er weer voor anderen zijn. Ik wil weer iets betekenen. Mijn leven is misschien een – heel enge – rollercoaster, maar het mag niet voor niets zijn geweest.

Deze blog is in naam van jou,
Mijn heldin, mijn beste vriendin, mijn leven.
Maar vooral mijn moeder.

717c09cb8236bbb337c493334eaf6d1c

 

Date (7) Nachtvlinder

Maybe our girlfriends are our soulmates and guys are just people to have fun with.

Woensdagnacht kwam ik rond kwart over twaalf thuis van een hapje en een drankje in de stad. Ik was net mijn tanden aan het poetsen toen mijn telefoon ging. Het was mister F. Ik had al een aantal dagen niks van hem gehoord en ik had ook niets van mezelf laten horen. Eerlijk gezegd heb ik zoiets van bekijk het maar lekker. Maar goed, ik ben niet de beroerdste en nam de telefoon op. Hij vroeg me wat ik aan het doen was en wat ik nog van plan was om te gaan doen. Of ik zin had in gezelschap. Ik zie mister F. nu vanuit een compleet ander perspectief als dat ik hem eerst zag. Ik besloot dat hij wel langs mocht komen. Ik blijf rare besluiten maken als het om mister F. gaat.

Met mister F. kan ik lachen. Het voelt niet vervelend aan als het stil is. Ik kan mezelf zijn. Ik kan mezelf natuurlijk voor de gek blijven houden en blijven zeggen dat ik geen zak om hem geef, maar ik zie hem inmiddels wel als een vriend. Een vriend die totaal niet eerlijk is tegenover mij. Kan het nog gekker? Ik weet het donders goed allemaal. Het boeit me alleen niet zo. Ik vind het fijn als hij er is. Ik vind het leuk met hem. Het maakt me niet uit dat het geen serieuze relatie gaat worden. Wat zegt dit over mij als persoon? Het verwart me op dit moment een beetje. Hoe kan het toch dat het me allemaal niet zoveel uitmaakt? Of is het toch een bepaald mechanisme in mij wat mister F. niet los wilt laten? Hoop ik misschien stiekem toch dat hij uiteindelijk wel voor mij gaat? Ik heb echt geen flauw idee. Voor nu heb ik in ieder geval nog een tijdje om er achter te komen. Hij gaat over een weekje op vakantie voor langere tijd. Dan heb ik eventjes rust en ga ik vanzelf merken wat het contact met hem voor mij betekent. Misschien was gisteren wel de laatste keer dat ik hem überhaupt heb gezien…

Date (2) Mister H. – Friendzone!

One of the saddest thing that can happen is when one falls in love while the other wants nothing more than friendship.

Persoonlijk vind ik niets zo vervelend als een vriend die uit de friendzone probeert te stappen. Waarom ik dit zo vervelend vind? Hoe je het ook aanpakt, de vriendschap krijgt een flinke deuk te verduren en meestal is deze deuk niet meer te repareren. Mister H. is een man die ik als een goede vriend beschouw. Ik voel me niet aangetrokken tot hem, maar ik kan wel met hem lachen, gieren en brullen. Ik kan goed met hem praten, juist omdat hij zich in de friendzone bevindt en ik hem niet als relatie-materiaal beschouw.

Vanaf het moment dat hij me heeft laten weten dat hij me leuk vindt, probeer ik afstand te bewaren. Niet eens zozeer omdat hij me leuk vindt, maar sinds deze openbaring ben ik anders naar hem gaan kijken.

*Pas op – het verhaal neemt vanaf nu een nogal vreemde wending*. 

Eerder waren zijn vrouwelijke trekjes me ook al opgevallen, maar ik bekeek hem gewoon als een vriend. Ik voelde geen bedreiging in die zin dat hij me opeens zou zoenen of iets in die richting. Nu voel ik die dreiging wel, omdat hij me leuk vindt. Ik ben bang voor het moment dat hij de verkeerde signalen oppikt en plotseling denkt dat mij zoenen een héél goed plan is. Vrijdag was hij op visite. Nu weet ik natuurlijk niet of mijn bindingsangst mijn zintuigen flink aan het bespelen is, maar ik dacht toch echt borsten te zien! Zijn gezicht ziet er vrouwelijk uit en hij heeft geen adamsappel. Mijn intuïtie hierin is zo sterk dat ik het amper kan negeren.

Voorheen dacht ik echt altijd dat ik heel open minded ben. Eerder had ik twee vrienden die als vrouw zijn geboren. Hier had ik helemaal geen problemen mee. Het verschil is denk ik dat zij dit gewoon eerlijk tegen me hebben gezegd. Zij hebben mij de keuze gegeven om te bepalen hoe ik hiermee om zou gaan. Mister H. doet dit niet. Nu weet ik dat ik niet het recht heb om te bepalen tegen wie en wanneer hij eerlijk zegt dat hij als vrouw geboren is, maar toch is mijn beeld van hem veranderd. Het is ook geen onderwerp wat je zomaar aandraagt. Wat als ik het mis heb?

Dus ik doe nu waar ik heel goed in ben. Vluchten… en ik hoop heel erg dat hij me zonder moeite laat gaan.

How to survive (2) Blijf jezelf!

You may not control all the events that happen to you, but you can decide not to be reduced by them.

Gedurende de strijd om te overleven ben ik een stukje van mezelf verloren en dit vind ik jammer. Ik was een lief, zorgzaam en aardig meisje. Ik gaf om anderen en gaf hen een eerlijke kans. Ik heb veel fouten gemaakt, maar in de tijd dat ik een hoopje ellende was, ben ik er altijd voor de mensen waar ik om geef geweest. Ik liet hen niet vallen.

Nu zijn we een aantal jaren en velen teleurstellingen verder. Ik weet dat niet heel de wereld bestaat uit slechte personen. Ik weet dat er ook nog goede mensen in de wereld zijn die het beste met me voor hebben. In mijn gevoelswereld is echter iedereen schuldig tot het tegendeel bewezen is. Het is oneerlijk, ik weet het. Ik trek alles wat tegen me gezegd wordt in twijfel. Ik geloof de woorden die men zegt niet, ik geloof de acties die zij laten zien. Je kan me nog zoveel mooie praatjes vertellen, als je er niet naar handelt, is mijn vertrouwen in je gewoon helemaal weg. Ik ben zo bang om nog een keer teleurgesteld te worden, en zo bang dat door deze teleurstelling er opnieuw een stukje van mijn ‘ik’ wordt ontnomen. Ik ben al te veel veranderd.

Ik handel vanuit angst; de angst om weer door een hel te gaan, de angst om weer iemand te vertrouwen die mij kapot zal maken, de angst om weer teleurgesteld te worden, de angst om mezelf te verliezen…. Angst is nooit een goede raadgever. Je hebt geen invloed op hoe je handelt als je bang bent. Soms heb ik het idee dat ik ben veranderd in een kopie van de mensen die mij juist zo veel pijn hebben gedaan. Ik ben hard, hecht me niet snel en ik manipuleer anderen als dit nodig is. Bij de meeste mensen waar ik nu intensief mee omga heb ik niet het gevoel van: ‘wauw, ik zou echt niet zonder jou kunnen leven’. Ik denk dat als ik nooit meer iets van hen zou horen, dit me vrij weinig zal doen. Vriendinnen waar ik al jaren mee omga lijken onbelangrijk voor me. Ik heb hen niet direct nodig. Is dit de prijs die ik moet betalen voor het gevecht dat ik nu eenmaal helemaal alleen heb moeten voeren?

Mijn dochtertje is de enige waar ik daadwerkelijk heel veel om geef. Ik kan echt niet zonder haar leven. Zij is als zuurstof voor mij. Misschien is dat het ook gewoon… dat ik nooit wist wat liefde was totdat zij werd geboren. Dat daarom mijn liefde ten opzichte van anderen zo onbelangrijk lijkt…

Ik hoop voor anderen, die op dit moment wat voor strijd dan ook moeten leveren, dat zij de kracht vinden om zichzelf niet te verliezen.

 

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑