Zoeken

De wereld van Anna

Tag

vriendinnen

15 juni 2015: Groots met een zachte G ’15

Afgelopen zaterdag ging ik voor de derde keer op een rij naar Groots met een zachte G. Het is een soort traditie geworden. Ik wist vooraf al dat dit de laatste keer zou worden. De show van Guus Meeuwis is onwijs gezellig, maar het concept verandert over de jaren heen niet echt. Dan heb je het na drie jaar echt wel gezien.

Zaterdagmiddag ging ik eerst met het openbaar vervoer naar Dordrecht, waar vriendinnetje en oud-studiegenote A. nog een maandje woont. We hebben ouderwets gezellig gekletst voordat we naar het station liepen. In totaal gingen we met zes vrouwen op pad, ieder jaar hetzelfde clubje. We kwamen rond 17 uur aan in Eindhoven, waar we de dag begonnen met een bezoekje aan de Albert Heijn en uiteraard de Mac Donalds. A. en ik hadden geen zin om negen euro te betalen voor een matig frietje waar we ook nog eens een uur voor in de rij moeten wachten. Rond 18 uur kwamen we bij het Phillips Stadion aan. We hebben tot half acht op het plein gezeten en besloten toen toch maar eens het stadion binnen te lopen.

De sfeer was dit jaar anders, niet zo feestelijk als voorgaande jaren. Guus besloot om dit jaar niet alleen maar ultieme meezingers te zingen. Hij zong veel meer dan voorgaande jaren rustigere nummers. De meezingers werden gezongen onder begeleiding van een orkest. Het was allemaal net niet zo spetterend als eerdere jaren. Ik kreeg de feeling gewoon niet zo. Het was leuk, maar niet zo leuk als eerdere jaren. Wellicht zijn we nu gewoon iets te vaak naar Guus Meeuwis gegaan en is het tijd voor iets nieuws. Misschien ben ik zelf het afgelopen jaar gewoon te veel veranderd, waardoor ik het niet meer zo kan waarderen. Wat het ook is, volgend jaar wil ik iets anders…

Date (10) Terug naar waar het allemaal begon

‘Ik doe gewoon waar ik me goed bij voel’, zeg ik tegen de vreemde circa veertigjarige treinreiziger waar ik zojuist mee in gesprek ben geraakt. Hij kijkt me met sprankelende ogen aan en begint te lachen. ‘Het maakt je echt allemaal niet uit hè’, vraagt hij me. Ik schud serieus nee, maar meneer begint nog harder te lachen. Het contrast tussen hem en mij kan ook daadwerkelijk niet groter zijn. Hij verbonden aan allerlei verplichtingen met betrekking tot meerdere koophuizen en ik.. flierefluitend of ik nog wel door wil gaan met mijn werk. Er zijn immers nog heel wat andere paden die ik nog niet bewandeld heb.

Ik ben heel goed in doen waar ik me goed bij voel. Ik durf risico’s te nemen en trek me niet veel aan van bepaalde maatschappelijke waarden en normen. Vroeger dan gemiddeld ben ik moeder geworden. Vroeger dan gemiddeld ben ik gaan experimenteren met de meest bizarre verdovende middelen – wat overigens niet echt goed is afgelopen. De verwachtingen die de meeste mensen over verslaafden hebben – lees: stigmatisering – heeft me ook weinig getroffen.Tikkeltje laat ben ik gaan studeren. Ik grijp de kansen als zij voor het oprapen liggen en maak me dan weinig zorgen over wat de rest van Nederland hier van zou vinden. De vreemde treinreiziger maakte zich een tikkeltje zorgen om me, terwijl ik me juist zorgen maak om hem. 😉

18092ffc0c5f54dfe4664109c117d812

De omgang tussen mister H. (de Ex) en mij is ook niet zoals men zal verwachten. Het voelt nog steeds goed om bij hem te zijn. Ik houd nog van hem en hij houdt nog van mij. Wijselijk houden we onze mond over dingen die gebeurd zijn in de tijd dat we elkaar niet zien. We gaan gewoon verder waar we zijn gebleven. Maanden geleden. Hij whatsappte me dat hij me nodig heeft. Eerlijk is eerlijk, op dit moment heb ik hem ook nodig. We hebben de vreemde uitwerking op elkaar dat we onze problemen even vergeten als we samen zijn. Hij woont inmiddels heel ver weg van me vandaan, vandaar ook mijn vier uur durende reis door Nederland. Alleen om hem te zien. We knuffelen en hij zegt me dat ik de enige ben waar hij zo knuffelig mee is. Ik speel met zijn haren. We eten een hapje bij de Mac Donalds. We kijken een filmpje. Allemaal heel normaal, maar boy wat voelt het goed. Die vier uur durende reis was het zeker waard. Het is het soort band met mijn ex waarover ik niet praat met mijn vriendinnen. Ze verklaren me voor gek als ik het hen vertel. En ik…ik heb er geen zin in om me er rot door te voelen dat ik nog steeds – anderhalf jaar verder – vrolijk en blij wordt van hem. Hij is mijn veilige thuisbasis.

Hoe vreemd en ironisch is het eigenlijk dat toch de maatschappelijke en culturele waarden en normen hebben bijgedragen aan de keuze om onze relatie te verbreken? We zagen elkaar één keer per week. Hier was ik tevreden mee. Sterker nog: ik denk dat dit juist de reden was waarom het zo goed ging tussen ons. Het zorgde ervoor dat mijn bindingsangst niet met alle geweld kwam aanzetten. Maar goed, één keer per week is dus duidelijk te weinig. Hij wilde me niet zien. Hij deed te weinig moeite. Als hij iets voor mij kocht, dan was ie een loverboy. Een relatie tussen een Turk en een Nederlandse werkt niet. Aldus vriendinnen. Hij wilde het zijn ouders nog niet vertellen dat ie een relatie had met een Nederlandse. Dat was voor mij eerlijk gezegd alleen maar prima, want schoonouders? Die vind ik meestal toch niet leuk! Maar goed, hetzelfde relaas begon weer overnieuw… en terwijl ik blij was met hem veranderde ik alsnog in een zeurende en hysterische vrouw die steeds meer ging eisen. Onze relatie werd langzaamaan een drama waarvan we allebei ongelukkig werden.

En toch kunnen we elkaar niet loslaten.

 

Chapter 10. De dag dat alles veranderde

Lees eerst voorgaande hoofdstukken.

Bang ren ik zo snel mogelijk de straat uit. Al rennend kijk ik achterom. Hij volgt me nog steeds. Ik probeer nog harder te rennen. Hij haalt me bijna in. Hij is sneller dan ik. In paniek ren ik de eerste straat naar links in. Hopelijk weet ik hem hier af te schudden. Paniekerig zie ik dat het een doodlopende straat is. Ik kan geen kant meer uit. Mijn hart klopt in mijn keel. Ik zie hem op mij af komen rennen. Als hij ziet dat ik geen kant meer op kan, verschijnt er een grijns op zijn gezicht en begint hij zachter te lopen. Hij haalt zijn mes tevoorschijn. Ik probeer te gillen, maar er komt geen geluid uit mijn mond. Bevroren van angst blijf ik staan. Mijn geest en lichaam zijn niet langer op één lijn. Ik wil iets doen, maar mijn lichaam werkt niet mee. Het doet helemaal niets meer. De tranen stromen over mijn gezicht. Ik voel me hulpeloos en wanhopig. Hij staat nu op nog geen meter afstand van me vandaan. Nauwlettend houd ik iedere beweging die hij maakt in de gaten. Ik wil hem smeken om me niets te doen. Ik smeek God om over mij te waken en mijn leven te besparen. Hij laat het mes over mijn hals glijden. Hij snijdt met het mes de knoopjes van mijn blouse open. Ik begin te trillen van angst. Hij lacht zijn verrotte tanden bloot. De geur van zijn lichaam maakt me misselijk. Het is de doordringende lucht van het wekenlang niet douchen en het nuttigen van te veel verboden middelen. De adem uit zijn mond is onverdraagelijk. Hij trekt mijn blouse verder kapot. Hier sta ik dan, in een steeg met een ontbloot bovenlichaam. Morgen sta ik in de krant als het zoveelste slachtoffer van een geweldsdelict. Ik weet niet of ik het zal overleven. Het beste is om me zo weinig mogelijk te verzetten, misschien overleef ik dit dan. Hij probeert me te zoenen. Ik begin te kokhalzen. Dit maakt hem kwaad. Hij snijdt me in mijn nek met het mes. Ik word nog misselijker en moet overgeven. Hij trekt me aan mijn haren omhoog en slaat me met een vuist in mijn gezicht. Hij duwt me zo hard als hij kan tegen de muur met mijn gezicht en trekt mijn broek naar beneden. Oh God, waarom gebeurt me dit? Mijn gezicht schaaft tegen de muur en begint te branden. Er komt opeens een oerdrift bij me naar boven wat het niet kan toestaan dat een man mijn lichaam misbruikt. Met een ruk draai ik me om en trap hem in zijn geslachtsdelen. Hij schreeuwt het uit van pijn. Echter weet hij me nog wel met het mes in mijn buik te steken. Ik probeer weg te vluchten, maar de pijn in mijn buik maakt dat ik niet snel kan lopen. Iedere stap gaat gepaard met pijnscheuten. De wond bloedt hevig. Ik strompel door de straat, maar hij heeft me al snel tegen de grond geslagen. Naakt lig ik op de grond. Het lukt me nu wel om te schreeuwen. Ik roep op hulp. Niemand die me hoort. Hij bijt me heel hard in mijn nek terwijl hij me met geweld penetreert. Ik probeer me buiten te sluiten van wat er gebeurt. Ik probeer met mijn gedachten bij alle mooie momenten in het leven te zijn. Bram, mijn familie, mijn werk, mijn vriendinnen, alle momenten dat ik om hen moet lachen, de ontroerende momenten. Ik denk aan alles zolang ik maar niet hoef te voelen wat me nu wordt aangedaan. Ik huil zachtjes. Ik wil hem niet laten zien hoe bang ik ben en hoeveel pijn het me doet. Ik laat het me aan doen, zonder een weerwoord, zonder gevecht. Ik wacht rustig af tot het voorbij is. Het vechten had geen zin. Waarom zou ik me er nog tegen verzetten? Deze vieze smerige man zal ik nooit meer vergeten. Ik zal nooit meer deze dag vergeten. De dag dat alles veranderde. De dag dat ieder stukje van mij kapot werd gemaakt door een zwerver die ik uit goedheid wat geld gaf. Het signaal voor hem om mij dit aan te doen. Als hij klaar is draait hij me op mijn rug. Hij heeft nog steeds het mes in zijn handen. Net op het moment dat hij me met het mes in mijn borst wil steken, wordt zijn arm vastgegrepen door een stevige mannenhand.


Met pijn in mijn hart zal Alice niet meer iedere donderdag op mijn blog te lezen zijn. Ik blijf wel verder schrijven aan dit fictieve verhaal, maar zal het pas publiceren als het helemaal af is. Kun jij niet wachten tot het moment dat het helemaal af is? Mail dan naar dewereldvananna@outlook.com en je ontvangt iedere donderdag een nieuw hoofdstuk via de mail.

How to survive (2) Blijf jezelf!

You may not control all the events that happen to you, but you can decide not to be reduced by them.

Gedurende de strijd om te overleven ben ik een stukje van mezelf verloren en dit vind ik jammer. Ik was een lief, zorgzaam en aardig meisje. Ik gaf om anderen en gaf hen een eerlijke kans. Ik heb veel fouten gemaakt, maar in de tijd dat ik een hoopje ellende was, ben ik er altijd voor de mensen waar ik om geef geweest. Ik liet hen niet vallen.

Nu zijn we een aantal jaren en velen teleurstellingen verder. Ik weet dat niet heel de wereld bestaat uit slechte personen. Ik weet dat er ook nog goede mensen in de wereld zijn die het beste met me voor hebben. In mijn gevoelswereld is echter iedereen schuldig tot het tegendeel bewezen is. Het is oneerlijk, ik weet het. Ik trek alles wat tegen me gezegd wordt in twijfel. Ik geloof de woorden die men zegt niet, ik geloof de acties die zij laten zien. Je kan me nog zoveel mooie praatjes vertellen, als je er niet naar handelt, is mijn vertrouwen in je gewoon helemaal weg. Ik ben zo bang om nog een keer teleurgesteld te worden, en zo bang dat door deze teleurstelling er opnieuw een stukje van mijn ‘ik’ wordt ontnomen. Ik ben al te veel veranderd.

Ik handel vanuit angst; de angst om weer door een hel te gaan, de angst om weer iemand te vertrouwen die mij kapot zal maken, de angst om weer teleurgesteld te worden, de angst om mezelf te verliezen…. Angst is nooit een goede raadgever. Je hebt geen invloed op hoe je handelt als je bang bent. Soms heb ik het idee dat ik ben veranderd in een kopie van de mensen die mij juist zo veel pijn hebben gedaan. Ik ben hard, hecht me niet snel en ik manipuleer anderen als dit nodig is. Bij de meeste mensen waar ik nu intensief mee omga heb ik niet het gevoel van: ‘wauw, ik zou echt niet zonder jou kunnen leven’. Ik denk dat als ik nooit meer iets van hen zou horen, dit me vrij weinig zal doen. Vriendinnen waar ik al jaren mee omga lijken onbelangrijk voor me. Ik heb hen niet direct nodig. Is dit de prijs die ik moet betalen voor het gevecht dat ik nu eenmaal helemaal alleen heb moeten voeren?

Mijn dochtertje is de enige waar ik daadwerkelijk heel veel om geef. Ik kan echt niet zonder haar leven. Zij is als zuurstof voor mij. Misschien is dat het ook gewoon… dat ik nooit wist wat liefde was totdat zij werd geboren. Dat daarom mijn liefde ten opzichte van anderen zo onbelangrijk lijkt…

Ik hoop voor anderen, die op dit moment wat voor strijd dan ook moeten leveren, dat zij de kracht vinden om zichzelf niet te verliezen.

 

Bedankje! :)

God, thank you voor de beproevingen die ik in mijn leven heb moeten doorstaan en de kracht die U me gaf toen ik het nodig had. Ik weet nog het moment dat ik het dieptepunt van mijn depressie had bereikt en bij het spoor stond. Het spoor waar ik al honderden keren langs was gefietst. Ik weet nog dat ik me zo ellendig voelde dat ik niet langer meer bang was voor de dood. Op dat moment, toen alles één zwart gat was, zag ik de bloemen. Bloemen die geplaatst waren door de nabestaanden van iemand die de weg had bewandeld die ik zojuist wou gaan bewandelen. In gedachten zag ik mijn dierbaren. Ik zag hoe zij vol met verdriet de bloemen plaatsen, ik voelde hun verdriet, hun schuldgevoel, machteloosheid en ik voelde de pijn die de onwetendheid met zich meebrengt. Deze bloemen hebben mijn leven gered, U heeft mijn leven gered…

Mama, bedankt voor alle steun die je me hebt gegeven. Je hebt mij nooit opgegeven en je bent iedere strijd met me aangegaan. Bedankt dat je me vergeven hebt voor de fouten die ik heb gemaakt en dat je me er nooit op hebt afgerekend. Bedankt dat je er altijd voor me bent.

Papa, bedankt voor al die keren dat je me zei dat ik nergens goed voor ben, en dat ik m’n haar maar blond moest verven en aan de rand van de weg moest gaan staan. Het zijn deze woorden die door m’n hoofd echoënde gedurende het voltooien van mijn mbo, hbo- en universitaire opleiding. Het zijn deze woorden die me door ieder tentamen heen sleurde, want no way dat ik jou gelijk zou geven! Bedankt dat je me zei dat ik je dochter niet meer ben, want dat is precies waarom jij niet meer definieert wie of wat ik ben.

Lieve dochter van me, bedankt dat jij mij iedere dag weer laat zien wat echte liefde is. Dankzij jou weet ik hoe het is om onvoorwaardelijk van iemand te houden. Jij betekent de wereld voor me. Jij bent de betere helft van mij, en jij hebt me meer geleerd dan wie dan ook op deze aardbol. Bedankt dat ik jouw moeder mag zijn.

Pestkoppen van vroeger die er van genoten om mij een dikzak te noemen…. Thanx! Door jullie neem ik het op voor iedereen die buitengesloten wordt om wat voor reden dan ook, want ik weet hoe het voelt om niet geaccepteerd te worden. Ik weet hoe het voelt als de scheldwoorden door je ziel heen snijden. Ik weet hoe het voelt om bijna te gaan geloven dat je echt niets waard bent. Ik zal heel mijn leven de strijd met jullie aangaan, want niemand verdient het om de vernieling in geholpen te worden.

Merci alle mannen die me belazerd, bedrogen, bedonderd en gebruikt hebben. Van jullie heb ik geleerd dat ik de regie van mijn leven in eigen handen moet nemen. Dankzij jullie weet ik dat ik mijn geluk niet moet laten afhangen van een man, maar dat ik zelf iets van mijn leven moet maken.

Lieve vriendinnen en vrienden, bedankt voor de steun, vertrouwen, loyaliteit & liefde die ik van jullie ontvang. Ik ben niet makkelijk om van te houden, maar jullie hebben me nooit laten vallen. Weet dat ik er ook altijd voor jullie zal zijn.

Alleen maar liefde!

So I wanna say thank you
Cause it
Makes me that much stronger
Makes me work a little bit harder
Makes me that much wiser
So thanks for making me a fighter

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑