Zoeken

De wereld van Anna

Tag

vrienden

Happy birthday to my babygirl!

Mijn lieve kleine (grote) meid is vandaag jarig! De tijd vliegt voorbij. Ik kan me nog goed herinneren hoe het voelde om haar voor de eerste keer in mijn armen te houden. Het was zo’n emotioneel moment. Nu zijn we alweer bijna exact tien jaar verder.

Gisteren vierden we haar kinderfeestje. Het was best riskant om haar verjaardag zo kort na het allesbepalende gesprek te vieren. Als we woensdag slecht nieuws hadden gekregen, dan had haar verjaardag er denk ik heel anders uitgezien. Al moet ik toegeven dat mijn familie meer is van: gewoon incasseren en weer doorgaan. Nu was het in dochters eigen woorden: dubbel feest! Het was gisteren dan ook een erg gezellige dag. We zijn naar de bioscoop gegaan en daarna hebben we thuis gegeten én we hebben cupcakes gebakken. Dochterlief wilde dit jaar haar verjaardag rustig vieren in plaats van met een spetterende activiteit. Ik vind het belangrijk om naar haar te luisteren, en ergens had ik het idee dat zij ook gewoon erg moe is van alle heftige emoties sinds de dag dat we hoorden dat mama (en dus haar allerliefste oma) een hersentumor heeft. Ze was gisteren aan het eind van het kinderfeestje ook zo moe dat ze in tranen uitbarstte. Het is voor mij niet duidelijk waarom, en zelf kon zij dit ook niet benoemen. Dochterlief is hooggevoelig, en waarschijnlijk werd de drukte haar gewoon te veel. Gelukkig heeft ze het voor de rest wel erg leuk gehad. Dat is het belangrijkste.

Vandaag was het wederom erg druk met visite. Ze ligt nu dan ook eventjes op bed een film te kijken. We hebben onwijs genoten van familie en vrienden die vandaag langs zijn geweest om haar verjaardag met ons te vieren. Er komen zo nog twee vrienden langs. Heel gezellig, maar eerlijk gezegd zal ik ook blij zijn als de drukte voorbij is. Dochterlief is onwijs verwend dit jaar! Ze heeft veel centjes gekregen, want ze is aan het sparen voor een laptop. Van mijn broertje heeft ze een telefoon gekregen. Van mijn mama heeft ze een spel gekregen. Tantelief heeft een fiets voor haar gekocht. Heel de familie is dol op haar. Dat is iedere dag te merken, maar op feestdagen voel je die liefde nog eens extra zo sterk. Ik kan het mijn familie niet verwijten dat ze zo verliefd zijn op mijn kleine meid. Het is zo’n ontzettend lief, sociaal en intelligent kind. Iedere dag ben ik alleen nog maar trotser op wie zij is, en op de manier waarop ze mij als persoon iedere dag opnieuw verbetert.

Lieve schat, je bent een kanjer. Ik houd van je! Onvoorwaardelijk en voor altijd. Dikke kus van jouw mama. ❤

IMG_0998

Stapavond (5) ‘Daylight Festival’

Jaren geleden bezocht ik bijna ieder hardstyle-feestje. Het was mijn passie en mijn leven. Ik genoot van de muziek en de sfeer. Tot twee jaar geleden. Mijn vrienden gebruikten eerder geen drugs op deze feestjes, maar steeds meer besloten het toch te proberen en bleven hierin hangen. Ze bleven pilletjes et cetera gebruiken op dit soort feestjes. Gezien mijn verleden kostte het me heel veel moeite om niet te gebruiken. Ik vond de feestjes steeds minder leuk worden, omdat ik vrijwel heel de tijd bezig was met het onderdrukken van mijn verslaving. Twee jaar geleden ging ik ook naar Daylight Festival. Wederom gebruikten mijn vrienden drugs. Het deed zoveel met me dat ik met zware migraine opgehaald moest worden door mijn stiefvader. Dit was de druppel die de emmer deed overlopen: geen feestjes meer voor mij. Ik zei tegen ieder feestje nee. Ik wilde echt niet meer mee. Ik houd ontzettend veel van me vrienden. Veel van hen hebben mijn zware periode toen ik verslaafd was niet meegemaakt. Zij zijn zelf niet verslaafd geweest en kunnen drugs gebruiken zonder al te veel nadelige consequenties. Het zijn recreatieve gebruikers. En ik kan niet van hen eisen dat ze hiermee stoppen. Die verslaving is mijn probleem, niet die van hen. Tot op de dag van vandaag gebruiken ze nog steeds drugs op dergelijke feestjes. Toch zei ik deze ene keer geen nee.

De laatste tijd voel ik me sterker dan ooit tevoren. Ik kan me er geen voorstelling van maken dat ik ooit nog drugs zal gebruiken. Ik heb veel te verliezen als ik weer word wie ik destijds was. Ik voel de behoefte niet langer meer. Vorige week was Daylight Festival en toen heb ik dit wederom bewezen. Mijn vrienden gebruikten weer XTC. Ik was in de gelegenheid om drugs te gebruiken, maar ik deed dit niet. Als ik die mensen van de wereld zie, dan vraag ik mezelf alleen maar af waarom iemand zich vrijwillig zo voor schut wil zetten. Hoe triest het eigenlijk is om niet volop te kunnen genieten zonder drugs. Ik vraag me af hoe zij de komende dagen gaan doorbrengen, want geloof mij: een kater van XTC is drie dagen lang leven in een hel. Je bijt je wangen kapot, je voelt je down, je kunt niet eten, je hebt nergens zin in.. Mij niet gezien! Dit feestje heb ik zelfs maar  twee of drie alcoholische drankjes gedronken zonder ook maar enige moeite. Ik vind het minstens net zo leuk zonder alcohol, dus waarom zou ik mezelf dan klem gaan zuipen? Omdat dit wel sociaal aanvaard wordt? Nee. Geen zin in.

Het was een leuk feestje waarbij ik sinds jaren weer echt heb kunnen genieten van de muziek en de sfeer. Het was eventjes gewoon weer zoals het hoorde te zijn. Gezellig en leuk. Heerlijk losgaan op de muziek. De menigte die danst voor het leven en je kippenvel op de armen bezorgd. Het was in één woord ge-wel-dig. De volgende keer zal ik niet meteen weer ja zeggen, want het gebruik van mijn vrienden gaat me uiteindelijk toch weer irriteren. Niet omdat ik dan de drang heb om zelf ook te gaan gebruiken, maar omdat zij dan helemaal zichzelf niet meer zijn. Ze praten continue over drugs of over te stomme dingen waarvan ik echt denk: even serieus gast, waar heb je het over? Die gesprekken en het gedrag wat ze vertonen als ze drugs hebben gebruikt is ronduit te belachelijk voor woorden…dat is misschien leuk voor een keer, maar na een tijdje ben je het echt spuugzat! En daarnaast irriteert het me omdat ze met die pilletjes iedere keer opnieuw hun leven op het spel zetten. Ik kan hen niet tegenhouden, maar ik wil ook geen toeschouwer zijn van het gevaarlijke spel dat zij spelen met hun eigen leven. Misschien dat ik over een jaar of twee nog eens ga. Voorlopig kan ik van dit feestje nog wel eventjes nagenieten! ❤

music text quotes dancing hearts dj 1366x768 wallpaper_wallpaperswa.com_95

BAM-mam

Being a single parent is twice the work, twice the stress and twice the tears but also twice the hugs, twice the love and twice the pride.

Vroeger lagen mijn toekomstdromen voornamelijk bij de ambities die ik had op het gebied van werk. Nu besef ik mij dat werk ‘maar’ werk is. Het draait niet om wat voor werk je doet, maar het draait allemaal om het leven dat je buiten je werk hebt. Ik word niet langer echt heel gelukkig van mijn werk. Ik word gelukkig van mijn dochter, mijn familie, mijn vrienden…de momenten die er echt toe doen.

En nu ben ik bang. Mijn carrière heb ik geheel zelf in controle. Ik heb er hard voor gewerkt en dit heeft als resultaat gehad dat ik op dit gebied al mijn doelen heb bereikt. Nu heb ik een doel waarbij ik iemand nodig heb. Ik wil trouwen en een tweede kindje. Eigenlijk is het tweede kindje mijn grootste wens. Volgens mij is mijn biologische klok gaan tikken. 😉 Als ik een baby zie, dan wordt dit verlangen alleen maar sterker. Nooit had ik verwacht dat ik zo zou worden! Tot ongeveer een jaar geleden wilde ik totaal geen tweede kind. Ik kon me niet voorstellen dat ik ooit net zoveel van een ander kindje zou kunnen houden als van mijn dochter. Zij is de liefde van mijn leven. Nu ben ik echter van mening dat ik genoeg ruimte in mijn hart heb voor twee.

Ik wil niet te oud zijn als ik voor de tweede keer moeder word. Na je 36ste wordt het aantal risico’s voor zowel moeder als kind ontzettend groot. De kans op een kindje met een beperking is zo groot dat ik het risico dan niet eens wil nemen. Mijn dochter is inmiddels al te oud om bezig te zijn met het leeftijdsverschil tussen de twee kids. Die is sowieso al heel erg groot. Daarvoor hoef ik dus niet echt op te schieten, maar ik wil echter niet later dan mijn 32ste een tweede kindje. Op dit moment heb ik geen relatie. Dat maakt me bang. Het klinkt vast heel raar, maar ik ben echt bang dat ik voor altijd alleen zal blijven. Ik functioneer namelijk vrij goed, maar op het relationele gebied ben ik een ramp. Bindingsangst werkt niet echt mee als je graag wilt trouwen. 😉

Eigenlijk ga ik er al vanuit dat ik een BAM-mam zal worden. BAM staat voor ‘Bewust Alleenstaande Moeder’. In mijn geval is het niet helemaal bewust, omdat ik het liever op een andere manier zou zien. Ik vind dat een kindje een papa en een mama nodig heeft. Het voelt ergens ook egoïstisch om hieraan te beginnen. Het is een beetje dubbel. Poeh, en eng om dit zo op te schrijven. Tegenover mijn omgeving maak ik weleens, in de vorm van een grapje, opmerkingen hierover. Sommige vinden dat ik sowieso niet weer aan kinderen moet beginnen. Ik kan na mijn 32ste juist weer van mijn leven gaan genieten, aldus deze mensen. Het is dan ‘dom’ om weer aan kinderen te beginnen. Het zou ook niet leuk zijn voor mijn dochter om dan nog een broertje en een zusje te krijgen. Sommige reageren alsof ik uit een ei kom en niet weet hoe het is om alleenstaande moeder te zijn. Hallo, wat doe ik het afgelopen decennia? Juist ja, alleen voor mijn dochter zorgen en ik ben er goed in.

Gelukkig heb ik nog een aantal jaartjes om hierover na te denken. Het is wel een onderwerp wat me nu al veel bezig houd. Hopelijk komt er iemand in mijn leven waardoor ik nooit deze keuze hoef te maken….

How to survive (1) Iets om te verliezen

Good morning! 🙂

Het moet maar eens afgelopen zijn met alle treurige verhalen over vroeger. Ik had het heel hard nodig om het van me af te schrijven, maar in het verleden blijven hangen heeft simpel gezegd gewoon geen zin. De tijd kan niet teruggedraaid worden. Het verleden kan niet uitgewist worden, maar je kunt er wel mee leren leven. Het is beter om je te richten op het hier en nu. Je hebt geen verantwoordelijkheid over wat je is overkomen, maar je hebt wel degelijk verantwoordelijkheid over hoe je er mee omgaat.

Soms heb ik het idee dat ik wel heel makkelijk praten heb. Ik ben gezegend met het feit dat ik intelligent ben, dat ik op het juiste moment moeder ben geworden, dat ik in staat ben om te reflecteren op mijn eigen gevoel, denken en gedrag, en dat ik een sterk sociaal netwerk om me heen heb. Het heeft mijn leven zo veel makkelijker gemaakt, en als mensen hun respect uitspreken om wat ik, ondanks alles, allemaal heb bereikt voel ik me er vrij ongemakkelijk bij. Ik hoop dat mijn verhaal het voor anderen ook iets makkelijker maakt om tegenslagen te overwinnen (al is dit natuurlijk wel een heel ambitieus doel). Het is overigens ook allemaal vrij subjectief. Wat ik schrijf is wat mij heeft geholpen om tegenslagen te overwinnen, maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat dit voor iedereen geldt. 🙂

Hetgeen wat mij echt het allermeest heeft geholpen om tegenslagen te overwinnen is het opbouwen van een leven dat je niet wilt verliezen. Uiteraard ben ik gezegend met mijn dochtertje, dus ik heb hierin altijd al een voorsprong gehad. Ik zou nooit zonder mijn dochtertje willen leven.

Hoe meer je te verliezen hebt, hoe minder geneigd je zult zijn om de tegenslagen overhand te laten krijgen. Als voorbeeld zal ik hierbij mijn verslaving nemen, omdat dit mijn grootste tegenslag is geweest. Het was eigenlijk een heel makkelijke manier om met mijn verleden om te gaan. Ik hoefde als verslaafde immers nergens verantwoordelijkheid voor te nemen. Ik hoefde niets te doen om mijn positie te veranderen, want ik was er niet schuldig aan dat mijn leven zo’n negatieve draai had gekregen.

De mensen die me dit hebben aangedaan moeten maar zorgen dat mijn leven veranderd. Het is hun schuld dat ik verslaafd ben geraakt!

Lekker makkelijk om continue verdoofd te zijn en overal schijt aan te hebben, maar echt niemand anders gaat jouw leven voor jou opknappen. Misschien willen dierbaren het liefst wel jouw problemen voor je oplossen, maar ze kunnen het simpelweg niet eens. Jij bent de enige die bepaalt welke wending jouw leven neemt. Jezelf verstoppen achter een psychische stoornis of een moeilijk verleden is de makkelijkste weg en hoe vaak is de makkelijkste weg nou daadwerkelijk de weg met de mooiste uitkomst? Bijna nooit toch?!

Eenmaal in de kliniek heb ik nog vrij lang een passieve houding aangenomen. Ik was het type cliënt dat zich ontzettend zielig vond en die heel lang in haar slachtofferrol bleef zitten. Wat had ik een zelfmedelijden! Ik was zo bezig met bedwelmen in zelfmedelijden dat ik nog niet eens echt tot behandeling ben toegekomen in de tijd dat ik in de kliniek verbleef.

Vanaf het moment dat ik thuiskwam ben ik weer aan mezelf gaan werken. Mensen waren al snel vergeten dat ik in een kliniek had gezeten. Ze gingen er vanuit dat het inmiddels al een stuk beter met me ging en dat het tijd werd om aan mijn toekomst te gaan werken. Ik vond in eerste instantie dat ze te veeleisend waren. Ik wilde uiteraard liever nog even blijven hangen in de passieve slachtofferrol. Na twee weken thuis rondhangen, kwam ik er echter achter dat het tijd was om inderdaad maar eens aan de slag te gaan. Ik benaderde mijn school en nog die week mocht ik gaan werken aan het inhalen van mijn toetsen.

Ik haalde altijd heel slechte cijfers gedurende mijn mbo-opleiding, maar clean haalde ik opeens bizar hoge cijfers. Ik merkte op dat het de drugs waren die me heel dom maakte. In feite was ik helemaal niet dom. Ik moest nog een jaar stage inhalen, dus dat was de volgende stap die ik maakte (nadat ik al mijn toetsen had gehaald). Het waren twee verschillende stageplaatsen. Mijn begeleiders waren beiden erg onder de indruk van me. Hierdoor kreeg ik steeds meer zelfvertrouwen. Ik begon aan een hbo-opleiding en vervolgens aan een universitaire opleiding. Hierdoor heb ik nu een goede baan die ik uiteraard niet wil verliezen.

Ik heb een gezin, familie, vrienden, huis, baan… kortom een leven dat ik niet wil verliezen. Elke keer dat ik de drang voel om drugs te gebruiken of om mijn depressie de overhand te laten krijgen is het dit leven dat er voor zorgt dat ik niet terugval in oud gedrag. Dit was de eerste stap die ik heb gemaakt om de tegenslagen te overwinnen, en naar mijn mening was dit tevens de belangrijkste stap die ik heb gemaakt.

Bedankje! :)

God, thank you voor de beproevingen die ik in mijn leven heb moeten doorstaan en de kracht die U me gaf toen ik het nodig had. Ik weet nog het moment dat ik het dieptepunt van mijn depressie had bereikt en bij het spoor stond. Het spoor waar ik al honderden keren langs was gefietst. Ik weet nog dat ik me zo ellendig voelde dat ik niet langer meer bang was voor de dood. Op dat moment, toen alles één zwart gat was, zag ik de bloemen. Bloemen die geplaatst waren door de nabestaanden van iemand die de weg had bewandeld die ik zojuist wou gaan bewandelen. In gedachten zag ik mijn dierbaren. Ik zag hoe zij vol met verdriet de bloemen plaatsen, ik voelde hun verdriet, hun schuldgevoel, machteloosheid en ik voelde de pijn die de onwetendheid met zich meebrengt. Deze bloemen hebben mijn leven gered, U heeft mijn leven gered…

Mama, bedankt voor alle steun die je me hebt gegeven. Je hebt mij nooit opgegeven en je bent iedere strijd met me aangegaan. Bedankt dat je me vergeven hebt voor de fouten die ik heb gemaakt en dat je me er nooit op hebt afgerekend. Bedankt dat je er altijd voor me bent.

Papa, bedankt voor al die keren dat je me zei dat ik nergens goed voor ben, en dat ik m’n haar maar blond moest verven en aan de rand van de weg moest gaan staan. Het zijn deze woorden die door m’n hoofd echoënde gedurende het voltooien van mijn mbo, hbo- en universitaire opleiding. Het zijn deze woorden die me door ieder tentamen heen sleurde, want no way dat ik jou gelijk zou geven! Bedankt dat je me zei dat ik je dochter niet meer ben, want dat is precies waarom jij niet meer definieert wie of wat ik ben.

Lieve dochter van me, bedankt dat jij mij iedere dag weer laat zien wat echte liefde is. Dankzij jou weet ik hoe het is om onvoorwaardelijk van iemand te houden. Jij betekent de wereld voor me. Jij bent de betere helft van mij, en jij hebt me meer geleerd dan wie dan ook op deze aardbol. Bedankt dat ik jouw moeder mag zijn.

Pestkoppen van vroeger die er van genoten om mij een dikzak te noemen…. Thanx! Door jullie neem ik het op voor iedereen die buitengesloten wordt om wat voor reden dan ook, want ik weet hoe het voelt om niet geaccepteerd te worden. Ik weet hoe het voelt als de scheldwoorden door je ziel heen snijden. Ik weet hoe het voelt om bijna te gaan geloven dat je echt niets waard bent. Ik zal heel mijn leven de strijd met jullie aangaan, want niemand verdient het om de vernieling in geholpen te worden.

Merci alle mannen die me belazerd, bedrogen, bedonderd en gebruikt hebben. Van jullie heb ik geleerd dat ik de regie van mijn leven in eigen handen moet nemen. Dankzij jullie weet ik dat ik mijn geluk niet moet laten afhangen van een man, maar dat ik zelf iets van mijn leven moet maken.

Lieve vriendinnen en vrienden, bedankt voor de steun, vertrouwen, loyaliteit & liefde die ik van jullie ontvang. Ik ben niet makkelijk om van te houden, maar jullie hebben me nooit laten vallen. Weet dat ik er ook altijd voor jullie zal zijn.

Alleen maar liefde!

So I wanna say thank you
Cause it
Makes me that much stronger
Makes me work a little bit harder
Makes me that much wiser
So thanks for making me a fighter

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑