Zoeken

De wereld van Anna

Tag

Verslaving

How to survive (1) Iets om te verliezen

Good morning! 🙂

Het moet maar eens afgelopen zijn met alle treurige verhalen over vroeger. Ik had het heel hard nodig om het van me af te schrijven, maar in het verleden blijven hangen heeft simpel gezegd gewoon geen zin. De tijd kan niet teruggedraaid worden. Het verleden kan niet uitgewist worden, maar je kunt er wel mee leren leven. Het is beter om je te richten op het hier en nu. Je hebt geen verantwoordelijkheid over wat je is overkomen, maar je hebt wel degelijk verantwoordelijkheid over hoe je er mee omgaat.

Soms heb ik het idee dat ik wel heel makkelijk praten heb. Ik ben gezegend met het feit dat ik intelligent ben, dat ik op het juiste moment moeder ben geworden, dat ik in staat ben om te reflecteren op mijn eigen gevoel, denken en gedrag, en dat ik een sterk sociaal netwerk om me heen heb. Het heeft mijn leven zo veel makkelijker gemaakt, en als mensen hun respect uitspreken om wat ik, ondanks alles, allemaal heb bereikt voel ik me er vrij ongemakkelijk bij. Ik hoop dat mijn verhaal het voor anderen ook iets makkelijker maakt om tegenslagen te overwinnen (al is dit natuurlijk wel een heel ambitieus doel). Het is overigens ook allemaal vrij subjectief. Wat ik schrijf is wat mij heeft geholpen om tegenslagen te overwinnen, maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat dit voor iedereen geldt. 🙂

Hetgeen wat mij echt het allermeest heeft geholpen om tegenslagen te overwinnen is het opbouwen van een leven dat je niet wilt verliezen. Uiteraard ben ik gezegend met mijn dochtertje, dus ik heb hierin altijd al een voorsprong gehad. Ik zou nooit zonder mijn dochtertje willen leven.

Hoe meer je te verliezen hebt, hoe minder geneigd je zult zijn om de tegenslagen overhand te laten krijgen. Als voorbeeld zal ik hierbij mijn verslaving nemen, omdat dit mijn grootste tegenslag is geweest. Het was eigenlijk een heel makkelijke manier om met mijn verleden om te gaan. Ik hoefde als verslaafde immers nergens verantwoordelijkheid voor te nemen. Ik hoefde niets te doen om mijn positie te veranderen, want ik was er niet schuldig aan dat mijn leven zo’n negatieve draai had gekregen.

De mensen die me dit hebben aangedaan moeten maar zorgen dat mijn leven veranderd. Het is hun schuld dat ik verslaafd ben geraakt!

Lekker makkelijk om continue verdoofd te zijn en overal schijt aan te hebben, maar echt niemand anders gaat jouw leven voor jou opknappen. Misschien willen dierbaren het liefst wel jouw problemen voor je oplossen, maar ze kunnen het simpelweg niet eens. Jij bent de enige die bepaalt welke wending jouw leven neemt. Jezelf verstoppen achter een psychische stoornis of een moeilijk verleden is de makkelijkste weg en hoe vaak is de makkelijkste weg nou daadwerkelijk de weg met de mooiste uitkomst? Bijna nooit toch?!

Eenmaal in de kliniek heb ik nog vrij lang een passieve houding aangenomen. Ik was het type cliënt dat zich ontzettend zielig vond en die heel lang in haar slachtofferrol bleef zitten. Wat had ik een zelfmedelijden! Ik was zo bezig met bedwelmen in zelfmedelijden dat ik nog niet eens echt tot behandeling ben toegekomen in de tijd dat ik in de kliniek verbleef.

Vanaf het moment dat ik thuiskwam ben ik weer aan mezelf gaan werken. Mensen waren al snel vergeten dat ik in een kliniek had gezeten. Ze gingen er vanuit dat het inmiddels al een stuk beter met me ging en dat het tijd werd om aan mijn toekomst te gaan werken. Ik vond in eerste instantie dat ze te veeleisend waren. Ik wilde uiteraard liever nog even blijven hangen in de passieve slachtofferrol. Na twee weken thuis rondhangen, kwam ik er echter achter dat het tijd was om inderdaad maar eens aan de slag te gaan. Ik benaderde mijn school en nog die week mocht ik gaan werken aan het inhalen van mijn toetsen.

Ik haalde altijd heel slechte cijfers gedurende mijn mbo-opleiding, maar clean haalde ik opeens bizar hoge cijfers. Ik merkte op dat het de drugs waren die me heel dom maakte. In feite was ik helemaal niet dom. Ik moest nog een jaar stage inhalen, dus dat was de volgende stap die ik maakte (nadat ik al mijn toetsen had gehaald). Het waren twee verschillende stageplaatsen. Mijn begeleiders waren beiden erg onder de indruk van me. Hierdoor kreeg ik steeds meer zelfvertrouwen. Ik begon aan een hbo-opleiding en vervolgens aan een universitaire opleiding. Hierdoor heb ik nu een goede baan die ik uiteraard niet wil verliezen.

Ik heb een gezin, familie, vrienden, huis, baan… kortom een leven dat ik niet wil verliezen. Elke keer dat ik de drang voel om drugs te gebruiken of om mijn depressie de overhand te laten krijgen is het dit leven dat er voor zorgt dat ik niet terugval in oud gedrag. Dit was de eerste stap die ik heb gemaakt om de tegenslagen te overwinnen, en naar mijn mening was dit tevens de belangrijkste stap die ik heb gemaakt.

Etiket

Depressieve borderliner met ADHD & PTSS die niet opgevoed is. Meisje zonder toekomstperspectief. Meisje zonder ouders die van haar houden. Kind van verslaafde ouders. Verslaafde ouder. Etiketten die ik op mijn voorhoofd geplakt heb gekregen.

En nu probeer ik met andere etiketten mijn eigenwaarde op te krikken. Ik weet niet hoe ik van mezelf moet houden want ik weet niet wie ik ben. Het doet eigenlijk best pijn om dat te beseffen. Mijn eigenwaarde hangt af van hoe ik presteer als moeder, hoe ik presteer op het werk, en van het feit dat ik hoogopgeleid ben. Ik weet niet wie ik buiten deze etiketten om ben. Ik weet niet wie er achter deze maskers verborgen gaat. Ik doe wat anderen van me verwachten omdat ik niet weet wat ik anders zou moeten doen. Ik vertel mensen wat ze willen horen, omdat ik bang ben iets verkeerds te zeggen als ik zeg wat ik daadwerkelijk voel of vind. Jarenlange therapie en behandeling, keihard knokken en nog steeds voldoe ik nog niet aan hetgeen wat ik ooit hoop te bereiken. Ik blijf het product van mijn verleden en niets lijkt dit te kunnen veranderen.

Addiction

6.
6 jaar.
6 jaar nuchter.

Ik vind het eigenlijk geen prestatie meer van mezelf. Ik ben niet echt trots meer op het feit dat ik niet verslaafd meer ben. Het voelt niet eens meer alsof mijn verhaal ook daadwerkelijk het mijne is. Verslaafd zijn is een ‘ver van mijn bed’-show voor me geworden. Desalniettemin wil ik vandaag stilstaan bij het feit dat ik 6 jaar clean ben. Het is soms belangrijk om te herinneren waar je vandaan komt, om blij te kunnen zijn met wat je hebt.

Het kostte me 6 maanden om het dieptepunt te bereiken. Ik leerde de verkeerde man op het verkeerde moment in mijn leven kennen. Ik gebruikte al langere tijd harddrugs, en ik had al langere tijd grote issues met mezelf. Ik had al 10 jaar moeite met wie ik was, zowel uiterlijk als innerlijk. En opeens was hij daar. Een jongen die me liefde en aandacht gaf. Een jongen die iedere dag bij me wilde zijn. Het leek te mooi om waar te zijn, en dat was het achteraf gezien ook.

Kwetsbaar en jong liet ik me meeslepen. Ik liet me door hem afbreken, want de liefde en aandacht veranderde al snel in pijn en verdriet. Als toevlucht ging ik meer gebruiken. Ironisch genoeg maakte een relatie met een verslaafde mij ook verslaafd.

Mijn docenten kregen snel in de gaten dat het niet goed met me ging. Mijn familie maakte zich zorgen. Ik werd doorverwezen naar ambulante psychische hulpverlening. Mijn verslaving sluimerde echter voort. Er was niets wat het leek te kunnen stoppen.

Tot die bewuste avond dat ik wakker werd op de intensive care. 6 jaar geleden. Ik ben God dankbaar voor de second chance. Ik besefte dat ik moest gaan leven in plaats van overleven. Ik ben 6 maanden opgenomen geweest, en sindsdien ben ik gaan vechten voor mijn leven.

8 maart zal altijd een bijzondere dag voor mij blijven. De dag dat ik het leven moet vieren. De dag dat ik God eens extra moet bedanken voor alles wat Hij me heeft gegeven. De dag dat ik trots mag zijn op wat ik heb bereikt.

20140308-125924.jpg

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑