Zoeken

De wereld van Anna

Tag

urinecontrole

Een kijkje in het leven van een cliënt (3)

20 april 2008

Vandaag was het een rustige dag. Wel begon het iets of wat slecht omdat ik een nare droom had. Ik droomde dat ik speed had gesnoven en een urinetest kreeg hier. Toen werd ik zo bang dat ik het van tevoren maar alvast eerlijk zei. De droom betekent dat ik me er toch wel ontzettend mee bezig hou. Vandaag zijn mijn opa en oma langs geweest, samen met ons mam. Was wel supergezellig. Ze hebben ook mijn stereo meegenomen. Vind ik ook onwijs fijn. Heb ook lekker in het zonnetje gezeten en kennis gemaakt met een paar mensen die op Jongvolwassene zitten. Ook merk ik dat ik echt uit mijn depressie aan het klimmen ben. De mevrouw bij ons is ontzettend depressief en ik herken een paar dingen van hoe ik een paar weken terug was. Ik zat nu tips te geven. Was wel heel apart. Ik wil ook even doelen opstellen voor deze week. 1. Niet meer snoepen. 2. Elke avond een rondje om het gebouw doen. 

21 april 2008

Ik had vannacht een behoorlijk realistische droom over mijn vader. Ik droomde dat hij de zorg op zich nam voor een paar verslaafde jongeren, waaronder ikzelf. Ik vind dit best vreemd want ik heb me de laatste tijd helemaal niet bezig gehouden met mijn vader ofzo. De droom heeft mijn dag voor de rest niet getekend ofzo. Heb vandaag gewandeld en ik ben naar crea geweest. Daar ben ik begonnen met het maken van een ketting. Vond dat wel super om te doen! Ook heb ik vandaag gefitnest. Dit beviel me ook zeer goed. Ik wil wel elk moment benutten waarin ik kan fitnessen. Ik merk echt dat het me ontzettend veel goed doet. Ik ben wel benieuwd of ik morgen niet ontzettend veel spierpijn krijg, maar dat zie ik dan wel. Voor de rest is het veel wachten totdat ik naar Jongvolwassenen kan. Ik hoop echt dat het snel gaat gebeuren, maar ik denk het niet. Ik verveel me hier op de Detox wel ontzettend. 

22 april 2008

Mij is gevraagd door mijn verantwoordelijk behandelaar om op te schrijven wat ik hier wil bereiken. Dat zijn de volgende dingen:

  • Clean blijven 
  • Mijn moederrol verbeteren
  • Zelfstandiger worden
  • Structuur opbouwen
  • Leren omgaan met mijn ADHD
  • Zelfvertrouwen krijgen
  • Minder zwart/wit denken
  • Conditie opbouwen
  • Mijn verleden verwerken
  • Impulsiviteit in controle houden
  • Voor mezelf opkomen

Ik ben ontzettend moe, dus ik hou het kort. Ik heb vandaag mijn ketting afgemaakt, gefitnest en gewandeld, en net even naar het Atrium geweest. Ik ga nu slapen.

Tegenwoordig heb ik nog steeds heel levendige en realistische dromen, maar deze gaan gelukkig niet meer over drugs. In die periode speelde drugs uiteraard nog een heel belangrijke rol in mijn leven. Ik was net anderhalve maand clean. De zucht was toen nog heel erg heftig. Het is moeilijk om af te kicken. Wat zeg ik? Héél moeilijk. Ik droom nog wel regelmatig over mijn vader, maar dat vind ik eigenlijk niet meer dan logisch. Een vader die al zo lang buiten beeld is, dat maakt nu eenmaal heel veel indruk.

In dit dagboek komen vaak bestraffingen van mezelf vóór mezelf naar voren als het gaat om mijn gewicht. De dingen die ik lees (en dus zelf geschreven heb) zijn kwetsend en onaardig. Ik vergeet vaak hoeveel moeite ik had met eten en mijn gewicht toen ik jonger was. Ik weet nog dat ik het alleen maar een fijne bijkomstigheid vond dat je van speed heel veel afvalt. Ik vond mezelf mooi toen ik dun was. Ik vond het fijn als mensen me vroegen of ik ziek was, omdat ik zo verschrikkelijk dun was. Ik vond het fijn als ze me vroegen of ik anorexia had. Ik vond het fijn om eindelijk niet meer dik te zijn. Vanwege agressieproblemen had ik antipsychotica gekregen. Ik heb denk ik wel honderd keer gevraagd of ik van dit medicijn zou aankomen (net zoals ik dat vroeg bij alle andere medicatie). Ze zeiden nee, maar het antwoord was overduidelijk ja. Door de Dipiperon voelde ik het niet meer aan wanneer ik vol zat. Ik bleef dus maar eten, en ik kwam heel veel aan. Verschrikkelijk vond ik het. Ik was helemaal niet blij met mezelf. Ik vond mezelf walgelijk. Verdrietig om zulke dingen terug te lezen. Ik ben nu blij met het lichaam wat ik heb. Het kan me gestolen worden of er een paar kilo’s bijkomen. Het kan me gestolen worden als ik afval. Ik ben nu blij met hoe ik eruit zie en met wie ik ben.

De doelen die ik destijds heb opgesteld heb ik voor het merendeel wel behaald. Natuurlijk vind ik het nog steeds moeilijk om altijd zelfverzekerd te zijn, om genuanceerd na te denken en om assertief te zijn, maar goed.. wie heeft er nou niet bepaalde karaktereigenschappen die niet altijd even positief zijn? Niemand toch? Ik functioneer prima, ook al heb ik een aantal zwakke punten. Ik ben ook maar een mens! 🙂

All sins tend to be addictive, and the terminal point of addiction is damnation.

Een kijkje in het leven van een cliënt

17 april 2008

Vandaag was mijn eerste dag in Kentron. Ik voel mezelf hier een stuk beter dan op de PAAZ. Waarschijnlijk komt dit omdat hier meer lotgenoten zijn en de mensen me dus ook beter begrijpen. Ook is het hier heel erg gezellig. Ja, ik voel me heel goed vandaag. Ben alleen wel supermoe. Ga nu dus lekker douchen en slapen. Ik heb vandaag een urinetest gedaan. Dat was best wel eng. Het duurde ook ontzettend lang voordat het lukte. Er bleef namelijk heel de tijd iemand bij staan. Tot drie keer toe lukte het niet. Daarna (gelukkig) wel!!!

Het is jaren geleden dat ik dit terug heb gelezen. Ik vind het moeilijk om het dagboek te lezen, omdat het mij confronteert met wie ik was. Ik wil liever niet geconfronteerd worden met wie ik was voordat ik mijn leven beterde. Het is echter wel een heel waardevol stuk, zeker voor mij nu ik aan de andere kant van de tafel zit (namelijk als maatschappelijk werkster). Het geeft mij beter inzicht in hoe het is om cliënt te zijn. Het verbaast me dat ik zo positief ingesteld was toen ik naar Novadic-Kentron overgeplaatst werd.

Aanvankelijk heb ik zes weken op de PAAZ-afdeling in het ziekenhuis doorgebracht. De reden dat ik werd opgenomen was namelijk een poging tot zelfdoding. Ze kwamen er bij de PAAZ-afdeling achter dat het verstandig was dat ik eerst mijn verslavingsproblematiek zou aanpakken. Wellicht hadden al mijn problemen namelijk juist wel te maken met het feit dat ik verslaafd was. In mijn herinnering voelde ik me juist veel fijner op de PAAZ-afdeling. Hier kon ik tenminste iedere dag mijn familie en vrienden zien. Dit was niet het geval bij Novadic-Kentron.

Nu kan ik  me haast niet meer voorstellen hoe het was om urinecontrole’s te moeten doen. Ik kan me haast niet meer voorstellen dat ik zelf het meisje ben wat dit dagboek heeft geschreven. Wat moet zij dapper zijn geweest! 😉 Het lukt mij haast niet om te plassen als ik weet dat er mensen in de buurt van het toilet zijn, laat staan dat ik het durf als er iemand staat te kijken. Het is een vrij intiem moment dat je vervolgens wel met iemand moet delen. Ergens is het heel vernederd. Toch deed dit meisje het. Een meisje dat er alles voor over heeft om haar leven te beteren. Een meisje dat niet langer wil overleven, maar eindelijk een keertje wil gaan leven. Een meisje met een veelbelovende toekomst. Een meisje waar ik trots op kan zijn.

Every addiction arises from an unconscious refusal to face and move through your own pain. Every addiction starts with pain and ends with pain. Whatever the substance you are addicted to – alcohol, food, legal or illegal drugs, or a person – you are using something or somebody to cover up your pain.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑