Zoeken

De wereld van Anna

Tag

toekomst

Tussen twee vuren

Ik begin me langzaam af te vragen of zowel S. als de Ex wel degenen zijn waar ik mijn leven mee wil delen. Als het echte liefde zou zijn, dan zou ik toch niet twijfelen? Dan zou ik toch zonder moeite een keuze kunnen maken? Het voelt alsof ik tussen twee vuren sta, waarvan de één zich heel bewust is van de situatie waarin hij zich bevindt en de ander in het duister tast. Waar de één mij kent zoals niemand anders mij kent, durft de ander wel naar een toekomst met mij te kijken. Maar bij beide voel ik geen verliefdheid, niet dat intense gevoel van: ja, hij is het, ik durf met hem mijn hele verleden achter te laten, en er voor honderd procent voor te gaan.

Het is niet dat ik nooit eerder heb gevoeld hoe het voelt om verliefd te zijn. Ik weet dat dit gevoel niets te twijfelen over laat. Het is dan geen kwestie van ratio, maar een kwestie van gevoel. Het is nu al heel wat jaren geleden dat ik zó verliefd was. Het heeft me mijn controle over mijn eigen leven laten verliezen. Het is geëindigd met een opname op de PAAZ-afdeling én een verslavingskliniek. Soms denk ik dat ik nu gewoon te bang ben. Dat ik daarom allerlei vluchtwegen openlaat. Als je te dichtbij komt. Als je me kwetst. Als je me mijn verstand laat verliezen. Dan heb ik altijd iemand om naar terug te gaan. Een veilige haven die er voor zorgt dat ik helder kan blijven nadenken.

Het is alleen niet wat ik wil, op zo’n manier  met mensen omgaan. Ik zou willen dat ik gewoon knopen kon doorhakken. Dat ik kon zeggen: Ex, het is klaar nu, of S. sorry maar ik ga voor de Ex. Dat er geen twijfel was, en dat ik gewoon kon genieten van de momenten zonder bang te zijn voor de toekomst. Die angst had ik met de Ex, omdat hij ook bang was voor de toekomst. Het is ons vanaf het begin onmogelijk gemaakt. Als we een toekomst hadden, dan waren we nu nog samen. Als, als, als.. maar het is niet zo. Wij zullen nooit gelukkig worden samen. Ik weet het heus wel, maar ik had het zo veel liever anders gezien. Na twee jaar is hij nog steeds degene waar ik me het meest thuis en veilig voel…

Toekomst van mijn blog: populaire onderwerpen extra in de schijnwerpers!

Vanaf zondag zal er iedere week een editie ‘Populaire onderwerpen’ geplaatst worden! Het maakt mijn blog veelzijdiger en daarnaast is het beter afgestemd op hetgeen wat jullie klaarblijkelijk leuk vinden om te lezen! Daarnaast wil ik graag weer meer persoonlijke dingen gaan schrijven en dit geeft mij de kans om een persoonlijke visie of persoonlijke ervaringen te beschrijven met betrekking tot de onderwerpen die ik heb geschreven. Het eerste onderwerp betreft mijn persoonlijke visie op alles wat ik de afgelopen weken heb geleerd via het meer informatie opdoen van de islam. Hopelijk spreekt het jullie minstens net zo aan als mij! 😉 Ik heb er in ieder geval zin in!

Toekomst van mijn blog: recensies!

Even een korte update wat betreft mijn moeder. Er is dinsdag overleg geweest tussen allerlei specialisten betreffende het behandelplan.. Helaas kunnen ze nu nog niet vertellen hoe het er verder uit zal gaan zien. Mijn familie en ik hebben besloten om de moed niet op te geven en te kiezen voor hoop. Hoop op de beste uitkomst die er is, wat dit ook betekenen mag. We gaan er samen tegen vechten! ❤

ivana-blog-august

Betreffende mijn blog: vanaf maandag zal ik iedere maandag een recensie plaatsen – mits ik een boek heb uitgelezen, een film heb gekeken of een serie heb gevolgd en afgekeken. Hopelijk vinden jullie dit minstens net zo leuk als dat ik het vind om deze recensies te schrijven! Series kijken is op dit moment voor mij even een goede afleiding van de werkelijkheid. Het voelt fijn om even niet te denken aan alle onzekerheden in dit leven. 🙂 Maandag lezen jullie de eerste recensie over The Vampire Diares!

Date (9) Same story…

Er is altijd één ding wat ik heel duidelijk maak voordat ik begin aan een relatie: ik ben bereid om alles op te offeren voor het geluk van mijn kind. Als ik moet kiezen tussen haar geluk en mijn eigen geluk, dan is de keuze makkelijk gemaakt. Haar leven betekent voor mij meer dan mijn eigen leven… Zij is mijn hart, mijn ziel, mijn leven. Ik houd meer van haar dan dat ik ooit van mezelf heb gehouden. Laat me dus niet kiezen. Laat me alsjeblieft niet kiezen…

Het is misschien overdreven, maar ik zie haar als mijn redding. Zonder mijn dochter was ik nu dood. Zij is een geschenk van God. Mijn grootste liefde. Het klinkt allemaal sentimenteel, maar dit is zoals ik het voel. Zij is de enige die onvoorwaardelijk van me houdt. Iedereen stelt bepaalde eisen aan mij als persoon. Volgens hen ben ik goed genoeg zodra ik nog één dingetje verander. Zij vindt me prima zoals ik ben en dat betekent alles voor mij. Ik zal mijn rug nooit toekeren naar de ene die van me houdt voor wie ik ben, die mij met trots in haar ogen aankijkt. Degene die mijn hart in haar handen heeft en het met liefde verzorgt.

En iedere keer gaat het op dit punt mis, want iedere keer vragen ze iets van mij wat ik hen niet kan geven. Mister M. was vrijdag bij me. Het was perfect. Echt, ik voel me gelukkig als ik met hem ben. Vandaag vroeg hij me iets waardoor ik geen toekomst meer zie. Hij wilt absoluut niet hier wonen. Hij is niet bereid om hier naar toe te verhuizen. Het is absurd dat we het hier nu al over hebben, maar ik ben blij dat het nu ter sprake kwam en niet pas over een jaar. Ik kan nergens anders heen, want dat zou betekenen dat ik dochterlief moet onttrekken uit haar vertrouwde omgeving. Ik kan het niet. Echt niet. Zij heeft hier alles. Hier is haar leven en haar leven is mijn leven. Hij hoopt dat ik van gedachte verander, maar dat gaat nooit gebeuren. Mijn ex is mijn grote liefde en hem heb ik laten gaan omwille van haar. Ik zal altijd voor haar blijven kiezen, no matter what. Ik zou mijn leven voor haar geven. Anderen begrijpen het niet. Hij begrijpt het niet.

love hurts

 


Twitter: 415 volgers. / Instagram: 478 volgers. / Facebook: 1 Vind-ik-leuk

778334

De toekomst van mijn blog begint nu!

Vanaf volgende week gaat de donderdag en vrijdag op mijn blog drastisch veranderen.

Wat gaat er veranderen?

Met pijn in mijn hart zal Alice niet meer iedere donderdag op mijn blog te lezen zijn. Ik blijf wel verder schrijven aan dit fictieve verhaal, maar zal het pas publiceren als het helemaal af is. Kun jij niet wachten tot het moment dat het helemaal af is? Mail dan naar dewereldvananna@outlook.com en je ontvangt iedere donderdag een nieuw hoofdstuk via de mail.

De ‘How to survive’-reeks zal ook verdwijnen. Dit vind ik minder jammer. Ik ben hier eerlijk gezegd ook wel een beetje klaar mee. 🙂

Waarom?

Het is tijd voor iets nieuws! Op dit moment ben ik nog erg zoekende in hoe ik mijn blog vorm wil gaan geven. Ik ben nog niet helemaal tevreden over de lay-out. Verder vind ik veel te veel onderwerpen leuk en interessant. Ik wil een beetje experimenteren met het schrijven over deze onderwerpen om te ontdekken wat bij me past. Daarnaast wil ik ook over onderwerpen schrijven die interessant zijn voor jullie om te lezen.

Hoe gaat de blog er vanaf volgende week uit zien?

Eerder heb ik al aangegeven dat ik graag een discussie op gang wil brengen. Iedere donderdag zal er een stelling online geplaatst worden waarop uiteraard gediscussieerd mag worden. Het gaat hierbij om actuele onderwerpen die mij in ieder geval raken en waarbij ik benieuwd ben hoe anderen hier tegenaan kijken.

De vrijdag zal in het teken staan van – verrassend is het misschien niet – de islam. Ik geloof dat onwetendheid maakt dat (sommige) mensen bang zijn voor de islam. Deze angst zorgt op zijn beurt weer voor boosheid en haat. Na het schrijven van het artikel over Nederlanders en hun angst voor de islam kwam ik er al snel achter dat ik ook best weinig weet over de islam. Het lijkt me leuk en interessant om er meer kennis over op te doen en graag wil ik jullie deelgenoot maken van deze ontdekkingsreis. Het zal aanvankelijk beginnen met desk-research (websites, artikelen et cetera). Stiekem hoop ik via deze weg in contact te komen met een moslim(a) die mij kan vertellen wat de islam voor hem/haar persoonlijk inhoudt en wat hij/zij zelf er van weet. Ik zou het ook leuk vinden als lezers van dit artikel met mij delen wat hun vragen zijn met betrekking tot de islam. Ik zoek het dan graag voor jullie uit! Een nieuw avontuur waar ik heel veel zin in heb! 🙂 Overigens ben ik niet van plan om me te bekeren tot de islam. Mijn drijfveer is gewoon een diepgewortelde interesse naar andere religies en culturen. Ik heb in ieder geval zin in volgende week en ik hoop jullie ook! 😉

blog-4

How to survive (8) Schrijven

One day I will find the right words, and they will be simple.

Schrijven is voor mij de meest effectieve copingsstrategie. Mijn hoofd is vaak een chaos vol met gedachten aan vroeger, aan nu en aan de toekomst. Daarnaast heb ik een nogal grote fantasie. Het is moeilijk voor mij om al deze gedachten te ordenen. Juist daarom is schrijven zo belangrijk voor mij. Het ordent mijn gedachten en dit maakt het leven voor mij een stuk makkelijker. 😉

Al van jongs af aan houd ik dagboeken bij. Ik schreef in mijn dagboeken van de basisschooltijd bijna alles op. Sommige dingen schreef ik niet op: de dingen die ik liever niet terug wilde lezen. Ik wilde later in mijn dagboek de leuke momenten kunnen lezen en niet in tranen uitbarsten door alle heftige dingen die ik heb meegemaakt. Mijn dagboeken van toen ik een jaar of 8/9 was zijn volgeschreven met de mooiste momenten van die tijd. Ik heb ook nog een periode gehad waarin ik alleen maar de heftige dingen in mijn dagboeken schreef. Het zijn dan ook allemaal dagboeken met zwarte kaften, volgeschreven met de meest verdrietige en duistere verhalen en gedachten. Als jong meisje kende ik mezelf blijkbaar al héél goed… want deze zwarte dagboeken sla ik niet meer open. Bij de eerste regels heb ik al een heel grote behoefte aan het dichtslaan van het dagboek. Ik kan het inderdaad echt niet lezen.

Deze blog wordt gebruikt voor allerlei doeleinden. Alice helpt me om mijn fantasie geordend te houden (dat klinkt best gek of niet?). Het is leuk om een grote fantasie te hebben, maar soms kom ik niet gemakkelijk uit mijn fantasiewereld. Alice helpt me hierbij. Dankzij haar kan ik iets gemakkelijker uit mijn eigen wereldje stappen, want op het moment dat ik het heb opgeschreven, kan ik het loslaten. De verhalen van vroeger, nu en de toekomst zijn bedoeld om te verwerken, te ordenen en mijn emoties te uiten. Het helpt echt voor mij! En de YouTube filmpjes zijn gewoon bedoeld voor de fun. Die kan ik nu heel gemakkelijk terugkijken als ik daar behoefte aan heb en wie weet vinden jullie de filmpjes ook wel interessant!

Mensenrechten

Keep your head up. God gives his hardest battles to his strongest soldiers.

Soms heb ik het idee dat ik wellicht een beetje zwak overkom of zoiets op deze blog. Ik schrijf hier wat ik echt voel, wat ik echt denk…hoe het echt met me gaat. Natuurlijk lijk ik dan een beetje kwetsbaar. Het leven heeft mij niets voor niks gegeven. Ik heb overal voor moeten knokken, keihard en bijna helemaal in mijn eentje.

Jaren geleden sliep ik, ook midden in de winter, nog een jaar lang in een ‘pipo de clown’-wagen. Het was ijskoud. Ik schaamde me voor waar ik woonde. Technisch gezien was ik dakloos. Ik heb er alles aan gedaan om dit verborgen te houden voor de buitenwereld, bang om veroordeeld te worden. Zelfs mijn beste vrienden wisten niet waar ik woonde. Ik verzon smoesjes om te voorkomen dat ze bij ‘mijn huis’ wilde komen kijken. Overdag was ik een ijverige student, ’s nachts lag ik daar te bibberen van de kou. Ik was al enige tijd clean, maar had duidelijk mijn leven nog niet helemaal op orde. De woningsstichtingen waren heel duidelijk in hun oordeel: je bent een student dus je hebt geen recht op een reguliere woning. Ik wilde een leven opbouwen met mijn kind. Ik wilde niet langer dat zij bij mijn moeder moest slapen. Bij mijn moeder was er geen slaapplek voor mij. Ik heb een jaar lang gebeld, gesmeekt, gehuild of ze me alsjeblieft een woning wilden aanbieden… Het antwoord was ijskoud: ‘Jij hebt er toch voor gekozen om aan kinderen te beginnen’. Pure bureaucratie. Er was simpelweg niet doorheen te prikken, totdat er een medestrijder, een woonconsulente, samen met mij mee ging vechten. Enkele weken later was daar mijn woning. Het geschenk van God.

Totdat er brand uitbrak bij de buren. Iemand bleef midden in de nacht maar aanbellen. Toen ik de deur opendeed schreeuwde hij dat er brand was uitgebroken en dat ik zo snel mogelijk weg moest. Het was midden in de tentamenweek, dat weet ik nog heel goed. Het vroor. Ik rende zo snel mogelijk naar mijn dochters kamer, maakte haar wakker en deed haar snel haar schoenen en een jasje aan. Ik ben gaan rennen voor mijn, maar vooral haar, leven. Toen ik amper de straat uit rende was er een keiharde knal, een ontploffing. Ik ben niet meer gestopt met rennen, terwijl ik mijn dochter in mijn armen hield. Niet meer achteromkijkend. Ik heb minstens een uur buiten in mijn nachthemdje gestaan terwijl het had gesneeuwd en het nog steeds vroor. Ik voelde de kou niet meer. Er kwam een moeder-instinct naar boven. Een instinct waardoor ik nu weet dat je wel van hele goede huize moet komen om mij te breken. De brand bleek achteraf aangestoken te zijn. Ik check nu nog steeds het gas iedere keer dat ik wegga of ga slapen. Brand is mijn grootste angst. Ik heb het nooit verwerkt. Ik had geen tijd om stil te staan bij wat er die nacht is gebeurd.

Vandaag sta ik hier wel bij stil. Het leven in een ‘pipo de clown’-wagen was zwaar, maar nooit ben ik in die tijd daadwerkelijk de hoop verloren. Ik wist dat het ooit beter zou gaan. Ik wist dat dit niet voor eeuwig zou duren. Ik ben doorgegaan met alle doelen die ik wilde bereiken. Nooit heb ik het opgegeven. Ik heb al mijn tentamens destijds met hoge cijfers en in één keer behaald. En die brand. Die brand heeft mij geleerd dat ik sterker ben dan dat ik ooit had kunnen bedenken. Het is bizar waartoe een mens in staat is. Het is een Gods wonder waartoe een moeder in staat is…dat heb ik die dag mogen ervaren.

Nu begeleid ik gezinnen die zich in een moeilijke positie bevinden. Gezinnen die dreigen dakloos te raken, gezinnen in financiële nood, gezinnen waarvoor de deur ook vaak gesloten wordt…mensenrechten in Nederland? Mwah, het is niet zo goed met deze rechten gesteld als dat we graag willen denken. Onlangs heeft een Duitse rechter nog besloten om een asielzoeker niet terug naar Nederland te sturen, omdat hier zijn of haar rechten geschonden zouden worden. Nederland vindt namelijk dat ze helemaal niet voor bed en brood hoeven te zorgen voor asielzoekers. En zoals blijkt uit mijn verhaal, men voelt zich ook niet verplicht om hiervoor te zorgen ten opzichte van Nederlanders. Burgers moeten het zelf maar uitzoeken. Kinderen in een daklozenopvang.. ja, het gebeurt echt. Verdienen deze kinderen niet een veilig thuis, ondanks de verkeerde keuzes die hun ouders misschien op financieel gebied hebben gemaakt? Ik strijd met mijn cliënten mee, want zij verdienen het om rechtvaardig behandeld te worden. Ik wil hen hoop op een betere toekomst geven. Ik wil hen laten voelen dat ze er niet alleen voor staan. Ja, ik heb hart voor mijn werk.

En mijn toekomst? Het zal misschien niet altijd makkelijk gaan. Het zal vast nog een hele hoop tranen gaan kosten. Ik zal nog regelmatig een strijd moeten voeren. Wellicht zal ik me zelfs wanhopig voelen. Iedereen krijgt tegenslagen te verwerken. Maar ik weet nu ook dat ik een vechter ben. Ik weet nu dat ik niet zo snel uit het veld te ruimen ben. Ik weet nu dat mijn koppigheid en eigenwijsheid misschien een beetje vervelend is voor andere mensen, maar dat dit mijn gave van God is. De gave om niet op te geven. De gave om door te gaan, hoe hopeloos het ook lijkt. Ja, toekomst… kom maar op!

Toekomst van mijn blog: meer discussie!

Don’t raise your voice, improve your argument.

Ik wilde graag een discussie op gang brengen. Dat is de reden dat ik ben gaan bloggen. Het was mijn ambitie om andere mensen te raken, zowel op een positieve als negatieve manier. Niemand hoeft het eens te zijn met de manier waarop ik naar de wereld kijk, dat is mijn persoonlijke wereldbeeld. Zou het niet heel saai zijn als iedereen hetzelfde denkt? Het is juist mijn bedoeling om mensen na te laten denken. Ik wil niet dat zij het allemaal met me eens zijn. Deze ambitie is het meest gelukt met mijn omstreden blog over Nederlanders en hun angst voor de islam. Ik had echt geen idee dat er zo’n felle discussie zou ontstaan. Onvoorbereid dat ik was, werd ik na een tijdje echt heel somber van alle reacties die ik kreeg. Een paar maanden heb ik niet meer geblogd. Daarna besloot ik mijn persoonlijke verhaal te vertellen en had ik niet langer het doel meer om mensen te raken met de dingen die ik zei. De makkelijkste weg…

Nu wil ik dit nog wel een tijdje volhouden. Ik vind het heerlijk om te bloggen. Ik vind de hartverwarmende reacties leuk! Ik wil iedereen daar dan ook graag voor bedanken. Als ik naar de statistieken kijk, blijkt wel dat mijn publiek juist de blog over angst voor de islam waardeert. Deze blog wordt het meest bekeken, hierop zijn de meeste reacties gekomen en ga zo maar door. Het blijkt wel dat deze blog hen heeft geraakt. Misschien wil ik in de toekomst dan toch weer meer aandacht gaan besteden aan onderwerpen waarop flink gediscussieerd kan worden. Actuele onderwerpen waarover iedereen wel een bepaalde mening heeft. Het aanwakkeren van emoties is iets waarop ik me wil voorbereiden, omdat negatieve reacties soms toch best vervelend kunnen zijn (zo heb ik zelf ervaren). Het is niet iets wat je zomaar eventjes kan onderschatten. Ik wil niet dat ik weer stop met bloggen, vanwege de overvloed aan negatieve reacties die soms naar mij als persoon gericht zijn. Het is best aangrijpend.

Laat ik voor vandaag wel alvast een mooie stelling er in gooien als opwarmertje. Ik doe dit naar aanleiding van de blog ‘Vrouw laat zien dat er ook een positief verhaal zit achter abortus !!!’ van SPIRITUEEL Boeddha. Het bericht raakte me, vandaar dat ik voor dit onderwerp kies. In Nederland kunnen vrouwen er voor kiezen om abortus te laten plegen. Hiervoor krijgen zij vijf dagen bedenktijd nadat zij bij de dokter zijn geweest omtrent hun zwangerschap. De enige voorwaarde die eigenlijk geldt om abortus te kunnen laten plegen, is dat het op basis van vrijwilligheid gebeurt. De vrouw mag niet gedwongen worden door anderen om abortus te laten plegen. Hierover wordt in de kliniek uitgebreid gesproken. De rechten van het ongeboren kind zijn in het geding, aangezien het recht op leven wordt geschonden, maar kan men al wel spreken over rechten? Heeft een ongeboren kind überhaupt wel rechten? Een kindje dat net geboren is mag je niet zomaar doodslaan of what ever. Waarom mag je wel het leven beëindigen van een ongeboren kind? En dan nog wel op grond van een relatief onbelangrijke reden? Als je abortus verbiedt, kunnen vrouwen die verkracht zijn ook geen aanspraak meer doen op abortus. Hoe moet het dan met hen? En hun kinderen? Het alleen toegankelijk maken voor vrouwen die zijn verkracht, dat is vrijwel onmogelijk. Gaan vrouwen dan niet juist doen alsof ze verkracht zijn om alsnog abortus te kunnen laten plegen? En gaan vrouwen niet juist heel gekke dingen doen als ze het recht op abortus verliezen? Denk hierbij aan vrouwen die een mes in hun eigen vagina steken om de foetus zelf weg te halen, of aan pasgeborene die vermoord worden. Een onderwerp dat veel los zal maken, vermoed ik. Ik wil graag de volgende stelling in de groep  gooien:

Abortus moet verboden worden in Nederland.

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑