Zoeken

De wereld van Anna

Tag

stop

How to survive (6) enough is enough

Hiding my pain and acting strong, afraid to cry and show my tears, I struggle with all this years later.

Er zijn mij dingen overkomen waar ik geen invloed op had. Er zijn mij dingen aangedaan, zonder dat ik kon terugvechten en zonder dat ik het kon stoppen. Ik was machteloos.

Voor langere tijd heb ik alles gedaan om de pijn, het verdriet en het schuldgevoel ver weg te stoppen. Ik gebruikte drugs om deze gevoelens niet meer te hoeven voelen. Ik had me neergelegd bij de rol als slachtoffer. Een rol waarvoor ik zelf niet had gekozen. Het is een rol die me opgedrongen is. Zij hebben van mij een slachtoffer gemaakt.

Ik heb zo lang geen controle gehad over mijn eigen leven. Zij hebben zoveel van me afgenomen. Mijn hele wereldbeeld is vervormd. Ik zie geen mooie wereld waar de kansen voor het oprapen liggen. Ik zie geen wereld met mensen met persoonlijkheden waar je niets anders dan trots op kunt zijn. Ik zie een wereld waarbij je alles in twijfel moet trekken en waarbij je altijd moet oppassen voor het slechts wat op je pad kan komen.

Zij hebben niet alleen een slachtoffer van me gemaakt. Ze beïnvloeden nog iedere dag mijn leven. En zij? Zij leven vrolijk verder. Ze verhuizen naar een prachtig land met een nog prachtigere baan. Zij stichten een gezin zonder ooit nog maar terug te denken aan wat ze mij hebben aangedaan. Soms zoeken ze zelfs nog nonchalant contact met me, alsof er nooit wat is gebeurd. Zij zijn gelukkig. Unfair.

Het is makkelijk om, als buitenstaander, te zeggen dat ik hen geen kans moet geven om me te beïnvloeden. Ik zou waarschijnlijk hetzelfde zeggen als ik hen was. Maar zij weten niet hoe het voelt om je beslissingsvrijheid te verliezen, als anderen jouw lichaam uitbuiten en als anderen je slaan terwijl je schreeuwt voor je leven. Zij weten niet hoe het voelt als er niemand is die je helpt. Ik wil hen m’n leven niet laten beïnvloeden. Ik vind het ook niet leuk dat ze mij hebben veranderd in een véél slechtere versie van mezelf. Ik heb in het duister geleefd. Het heeft mij gevormd tot wie ik nu ben.

Ik heb deze mensen vergeven, maar vergeten zal ik het nooit. Het kost me heel veel moeite, maar ze krijgen niet anders dan vriendelijkheid van mij. Ik zal hen altijd met respect benaderen. Ik zal ze begroeten als ik hen op straat tegenkom. Maar weet je, ik ben niet langer een slachtoffer meer. Ik weet inmiddels hoe ik terug moet vechten. Ik zal hen nooit iets aandoen wat bij wet verboden is. Ik zal nooit hetzelfde monster worden als zij… maar er komt een moment dat zij moeten boeten voor wat zij hebben gedaan, en dan zal ik vanuit de zijlijn toekijken. Ik zal deze mensen recht in hun ogen aankijken tijdens hun ondergang, het moment dat zij zichzelf verliezen. Het maakt me misschien een slecht mens, maar ik laat me niet meer zomaar dingen overkomen.

Enough is enough.

Ik ben boos

Ik neem jullie mee naar 16 januari van dit jaar. De dag dat ik de blog plaatste over Nederlanders en hun angst voor de islam. Ik besteed hier vandaag expliciet aandacht aan, omdat ik vrij onverwachts wederom een reactie heb ontvangen onder mijn blog met hierin een filmpje over de vooroordelen van de media over moslims. Weer een reactie waarvan mijn nekharen overeind gaan staan. Ik hoef het woord moslim maar uit te spreken en ik sta regelrecht in de vuurlinie.

Ik las op Facebook het bericht dat E.J. Bron had geplaatst. Ik was vrijwel direct boos en teleurgesteld, want een vriend van mij had deze blog gedeeld. Het doet me altijd pijn om dergelijke haatdragende teksten te lezen. Ik vond het mijn taak om hierop te reageren. Waarom? Dat weet ik eigenlijk niet zo goed. Op een of andere manier probeer ik al heel mijn leven het op te nemen voor kwetsbare groepen in de samenleving. Het maakt me hierbij niet uit of je moslim, christen, atheïst of whatever bent. Het gaat me niet om de geloofsovertuiging op zich. Het gaat me om de manier waarop sommige mensen proberen andere mensen buiten te sluiten, te vernederen, te kwetsen… Ik doe dit niet alleen via internet maar ook in mijn directe leefomgeving. Ik probeer zelf niemand buiten te sluiten. Je zou denken dat dit niet gevaarlijk is toch?

Maar het is wel gevaarlijk om bijvoorbeeld op te komen voor moslims. Toen ik 15 jaar jong was ben ik door gabbers met messen bedreigd, en dan heb ik het niet over 1 gabber maar een hele groep met gabbers die me achterna kwamen met messen. Ik heb gerend voor m’n leven. Reden hiervan was het feit dat ik met een aantal Marokkaanse jongens had gesproken. Ik was, volgens hen, een landverrader. Ik ben belaagd door autochtone Nederlandse jongens die vinden dat ik als Nederlandse vrouw een schande voor hen ben, omdat ik een Turkse vriend had. Iemand zei dat ze precies hetzelfde met mij moeten doen als dat ze met de moffen**** hebben gedaan. Het ergste was dat iemand ooit tegen me zei dat ie me zou laten liggen als ik aangereden zou worden door een auto of whatever. En waarom? Omdat ik weiger een hele groep mensen over één kam te scheren.

Ik probeer te praten met de mensen die moslims haten, ik wil horen hoe het komt dat ze een hele groep zo erg kunnen haten.. Ik wil mijn mening delen. Dat is gevaarlijk. Het is vandaag Vrijheidsdag… Ik heb geleerd dat echt vrij zijn in het delen van je mening in ieder geval hier in Nederland niet kan. Zelfs vrienden worden soms heel boos op me. Ik zou blind zijn. Ze komen met honderden argumenten waarom moslims niet oké zijn, en ik kan er alleen maar heel naar en verdrietig van worden. Hoe kunnen ze zo zwart/wit denken? Ze willen niet meer met me omgaan, omdat ik een relatie heb gehad met een moslim. Ik word inmiddels zelf buitengesloten.

Angst is de reden waarom ik hier niet via mijn echte naam blog. Angst is de reden dat ik zelden reageer op reacties. Angst is de reden dat ik lange tijd gestopt ben met bloggen. Het doet me letterlijk pijn, sommige reacties die ik heb gekregen.

Maar weet je wat? Ik stop niet. Zet me maar voor de vuurlinie. Ik ga niet toekijken en niets doen. Ik laat me niet in een hoekje drukken.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑