Zoeken

De wereld van Anna

Tag

Stapavond

Stapavond (2) Hapje en drankje

Telling an introvert to go to a party is like telling a saint to go to Hell.

Afgelopen woensdag was het na heel lange tijd weer eens zover. Dochterlief ging een avondje bij oma logeren en mama ging een hapje doen in de stad, samen met een vriendin. Het eten was héérlijk. 😉 Het drankje na het diner was ronduit saai. Het is de belangrijkste reden waarom ik eigenlijk niet zo heel vaak meer de stad in ga. Het boeit me allemaal niet meer zo, de dronken mensen die alleen maar onzin uitkramen. Ik vind het eerlijk gezegd meer een verspilling van mijn kostbare tijd, dan dat ik er echt van kan genieten.

Over deze ‘stapavond’ kan ik dan ook weinig vertellen. Het was gezellig met mijn lieve vriendin C. maar daar blijft het ook bij. We hebben bij kunnen kletsen en we hebben een paar drankjes genuttigd. In één van de kroegjes kwamen wij een aantal mannen tegen, waarvan één Tsjechisch is. Hij spreekt geen Nederlands en amper Engels. Het was dan ook best moeilijk om een fatsoenlijk gesprek met hem te voeren. Hij typte in zijn telefoon in wat hij wilde zeggen. Awkward. Ik gaf vervolgens in het Engels antwoord terug. Het hele gesprek ging ook helemaal nergens over. Hij wilde weten hoe Nederlandse dames dansen. Hij vroeg of ik het voor wilde doen.  Een dansje doen vind ik best leuk, maar deze avond was ik niet bepaald in de stemming. Het is daarnaast ook niet heel fijn als iemand je vervolgens uitgebreid aan het bekijken is én geforceerd dansen? Das niks voor mij. Het gezeur duurde maar voort, dus ik besloot hem te zeggen dat ik uit België kom en dat ik dus totaal niet weet hoe Nederlandse vrouwen dansen. Leugentje om bestwil mag af en toe best toch? 😉

Eenmaal thuis ging al snel mijn telefoon…Wie o wie zou dat toch zijn geweest?

Binnenkort ga ik nog een drankje nuttigen in de stad (met het WK) en ik ga naar Groots met een zachte G (je bent een Brabander of je bent het niet hè?). Hierover horen jullie snel bericht. Wie weet heb ik dan wel iets boeiends te vertellen! 😀

Stapavond (1) – Mister A.

Goedemiddag 🙂

Daar ben ik weer! Ik was te druk bezig met het hebben van een leuk en gezellig weekend, vandaar dat ik eventjes niet heb geblogd. Vrijdagavond ben ik met Miss C. & Mister K. een drankje (of twee, drie, vier enzovoorts) gaan doen in de stad. Het beloofde weer een mooie avond te worden, want met deze twee vrienden heb ik altijd de grootste lol. De avond heeft de verwachtingen zelfs overtroffen. De alcohol vloeide rijkelijk en we hebben flink gelachen.

Deze avond heb ik kennis mogen maken met Mister A. Hij zag eruit alsof hij een directeur van een grote multinational is, en hij sprak met een hete aardappel in de keel (je weet wel, op zo’n heel bekakte manier). Mister K. weet altijd de meest bizarre figuren aan te trekken. Ik weet niet hoe hij het voor elkaar krijgt, maar steeds opnieuw benaderen mensen hem voor de meest vreemde dingen. Zo dus ook Mister A. We stonden voor een rock-café waar we aan het wachten waren, omdat het nog te vroeg was om naar de club te gaan. Mister K. werd door de aardappelman aangesproken. Ik blijf het vreemd vinden dat Mister K. zo vaak door mannen wordt aangesproken. Mister K. wordt vaker door hen aangesproken dan Miss C. en ik! Ik kon het gesprek niet helemaal volgen (al deed ik wel mijn stinkende best). Voor een nieuwsgierige vrouw als ik is het echt een hel om niet alles te kunnen volgen, maar af en toe wel heel interessante woorden op te vangen en te zien dat Mister K. moeite moest doen om niet keihard in lachen uit te barsten. Miss C. en ik hadden het snel weer gehad in het rock-café. Dat is nu eenmaal gewoon niet ons ding. Het was tijd voor onze volgende stop: de club! 😀

In de club hebben we gedronken, gedanst, geflirt, gelachen…Heerlijke avond! In het rookgedeelte kwamen we Mister A. wederom tegen. Het was overduidelijk dat hij iets te veel gedronken had. Hij wilde geld pakken en alle briefjes vielen uit zijn broekzak. Hij vertelde dat hij cocaïne wilde halen. Dit was het moment dat ik besefte waarom hij Mister K. eerder had aangesproken. Deze man, die er uitziet als een directeur en praat zoals koning Willem-Alexander, was in feite een ordinaire cocaïne-gebruiker. Mister A. pakte zijn telefoon en probeerde verschillende malen iemand te bereiken die hem in zijn behoefte kon voorzien.

Terwijl we later op de avond richting huis liepen zagen we in de verte twee mannen staan. Ik grapte dat ik nergens meer van op kijk en het vast een drugsdeal is. Miss C. zei er achteraan  dat ze stuk zou gaan als het Mister A. zou zijn… Drie keer raden wie ons tegemoet kwam lopen.. JUIST! Mister A. Hij zat duidelijk op de praatstoel. Hij vertelde dat hij al jaren cocaïne gebruikt, het hoorde inmiddels bij zijn imago. Hij is een manager bij één of ander groot bedrijf, verdient veel geld en bij veel geld verdienen hoort nu eenmaal een dure hobby. Hij keek me even heel indringend aan en zei tegen me dat hij het wel ziet zitten om een avondje lol met me te maken, omdat ik eruit zie als een ‘foute’ vrouw. Hij haalde het zakje cocaïne uit zijn broekzak en vroeg me of ik ook wilde. Het was duidelijk tijd om maar eens verder te lopen. Het niveau daalde in een rap tempo en ik had het inmiddels he-le-maal gehad met deze Mister A. Het was begonnen met lachen, gieren en brullen, maar inmiddels voelde ik niets anders dan medelijden voor deze Mister A. Hij heeft misschien veel geld, maar hij is arm als het gaat om eigenwaarde en zelfvertrouwen.

Cocaine is God’s way of saying you’re making too much money.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑