Zoeken

De wereld van Anna

Tag

speed

Life changing event

Ik denk niet vaak meer na over mijn tijd als harddrugs-verslaafde. Voor mijn gevoel is mijn leven pas begonnen nadat ik afgekickt terugkwam van Novadic-Kentron medio september 2008. Soms flitst er opeens weer een fragment in mijn gedachte voorbij. Vooral het dieptepunt in mijn verslaving staat me nog goed bij. Mijn laatste week voordat de verslaafde ik overleed en de nieuwe ik opstond na een lang gevecht tegen de drugs, tegen mezelf en de pijn waar ik al zo lang mee rondliep.

149619_103321369736483_6374806_n

Deze foto is gemaakt in die week. Het staat symbool voor mijn leven voordat ik opgenomen werd. Ik woog amper 50 kilo. De foto lijkt blij, maar diep van binnen was ik tot het bot kapot. Ik kan me nog goed herinneren dat ik in die week alleen thuis was. Ik was al drie dagen wakker door het gebruik van speed. Ik hallucineerde en was ernstig paranoïde. Het begon met het horen van muziek. Daarna zag ik een hele house-party in mijn tuin, terwijl mijn tuin duidelijk veel te klein was voor zo’n groot feest. Dat was op zich nog niet zo angstaanjagend, maar niet veel later zag ik vreemde mannen naar binnen gluren. Het ging van kwaad naar erger, totdat ik hallucineerde dat ze mijn huis wilde binnen dringen. Ik was zó verschrikkelijk bang. Huilend belde ik mijn toenmalige vriend op. Hij kwam uren later naar me toe. Hier, pak maar wat GHB, dan gaat het over. Een ander moment wat me nog goed bijstaat was in de auto. P. en ik waren onderweg naar weet ik niet, maar hij was duidelijk niet blij met mijn gezelschap. Ik stelde aan hem voor om me uit de auto te gooien. Laat me daar maar gewoon liggen en laat me gaan. Ik wil niet meer. Ik voelde me een waardeloos iemand. Ik was nergens goed in. Ik maakte alles kapot. Ik moest wel drugs gebruiken om ermee te kunnen leven dat ik een slecht en waardeloos mens was. Nooit kwam het in me op dat juist de drugs ervoor zorgde dat ik keer op keer iedereen, maar vooral mezelf, teleurstelde.

Op 8 maart zat ik in de auto, onderweg naar België. P. en ik hadden ruzie via de telefoon, omdat ik uitging. Heel bewust deed ik een heel Flugel-flesje GHB in mijn drinken. Zo snel als ik kon dronk ik het op. GHB smaakt onwijs smerig, dus dat moet vast een uitdaging zijn geweest. Die avond maakte ik de beslissing om dood te gaan. Ik besloot dat ik het niet langer waard was om te leven. Ik besloot dat het beter was om dood te gaan dan iedereen om me heen kapot te maken. Ik dacht aan al die keren dat mama de zakjes speed en flesjes GHB weggooiden, in de hoop dat ik zou stoppen. Ik dacht aan mijn dochter die mijn moeder meer als mama zag dan mij. Ik dacht aan al die mensen die ik voorloog. Het was mijn tijd om afscheid te nemen. Eenmaal in België dronk ik heel veel alcohol om de kans te vergroten dat ik daadwerkelijk doodging aan de overdosis. Het leek op dat moment allemaal zo logisch. Ik deed dit niet voor mezelf, maar uit liefde voor al die mensen die ik had teleurgesteld. Dit was de enige manier. 

Ik ben heel veel kwijt van die nacht. Ik herinner me alleen nog dat ik dacht dat ik aangevallen werd. Iemand probeerde me iets aan te doen en ik begon me te verzetten. Het was het eerste moment dat ik weer bij bewustzijn was. Toen ik mijn ogen opende stonden er politie-agenten om me heen. Zij stelden me vragen over wat voor drugs ik had gebruikt. Ik was goudeerlijk in mijn antwoorden. Het kon me niet meer schelen wat er met me zou gebeuren. Zelfs in doodgaan ben ik een loser. De politie-agenten vertelden me dat ik meerdere agenten had aangevallen. Ze moesten me vastbinden om me mee de ambulance in te krijgen. De artsen vertelden me dat mijn hart er eventjes mee was gestopt en dat ik op de intensive care lag. Ze hadden mijn jas kapot moeten knippen om het infuus in te kunnen brengen. De artsen vroegen mij om mijn familie te bellen. De agenten lieten me gaan, met het dringend verzoek om hulp te gaan zoeken.

Die nacht stierf de verslaafde in mij. Die nacht werd de nieuwe ik geboren. Een vechter, een vrouw met doorzettingsvermogen, ambitie, liefde en vertrouwen in een betere toekomst. Die nacht ben ik veranderd. Het was de eerste stap in de goede richting…

10511079_706280422773905_8409884469343089404_n

Diploma uitreiking Avans Hogeschool

Een kijkje in het leven van een cliënt (6)

02 mei 2008

Vandaag een rustig dagje gehad. Ik voel me alleen zó eenzaam. Ik wil gewoon iemand die van me houdt en ik wil weer eens verliefd zijn al kan ik dat hier nu niet gebruiken maar ja…

03 mei 2008

Vandaag was weer een behoorlijk rustig dagje. Ben met mijn moeder en dochterlief Vught in geweest. Daar heb ik mijn wenkbrauwen laten epileren. Dat wil ik nu om de twee weken laten doen. En ik heb bruinsel en hairspray gekocht. Was wel ontzettend gezellig. Ik snoep nog wel te veel. Daar moet ik echt mee op houden, want ik word echt veel te dik op deze manier.

04 mei 2008

Vandaag weer een rustige dag gehad. Ja, B. is er niet hè! 😛 Vandaag alleen helaas geen bezoek gehad door een nogal vervelend gebeuren. J., de stiefvader van D., is door een auto-ongeluk om het leven gekomen en E., die er naar toe wilde is ook verongelukt. Dochterlief was al vanaf 04.00 uur wakker en dus te moe om nog hier heen te komen. Ik vond het jammer, maar er was niks aan te doen hè!

Ik kan weer eens niet in slaap komen, zoals elke avond en heb me ook al drie keer verslapen. Ik ben steeds maar aan het piekeren. Ik voel me zo verdomd eenzaam en wil heel graag een jongen die van me houdt. Echt stom om daar hier mee bezig te zijn! En ik verlang er naar om een keer naar huis te gaan, maar dat duurt zeker nog twee weken…

05 mei 2008

Vandaag me toch weer verslapen. Ik baal er ontzettend van. Ik wil het vanavond anders proberen. In plaats van 10 uur om half 11 naar bed gaan. Even douchen en daarna niet meer gaan Hyven en hopen dat ik in slaap val want zo is het echt drie keer niks. Vandaag zijn we met de groep naar kamp Vught gegaan. Dat was wel ontzettend aangrijpend. Daarna zijn we naar het park gegaan. Dat was echt even relaxed. Ik wil daar met Moederdag weer heen. Is echt rustgevend. Ook ben ik noodgedwongen met lijnen begonnen, want ik heb geen geld meer om snoep te kopen. Mijn moeder neemt woensdag Snickers mee, maar ik mag er pas één als ik weer in mijn broek pas en dat wil ik zaterdag pas proberen dus het wordt dan pas proberen te snoepen. Ik hoop echt dat ik dan weer in mijn broek pas want ik voel me echt een dik monster. Ik ga verlof aanvragen voor 17 mei. Dan ben ik hier precies een maand. Ik wil dan naar de kapper. Mijn haar in laagjes laten knippen en mijn haar blond laten verven en mijn wenkbrauwen laten epileren. Heb daar nu al zin in!

Ik heb net het stomste gedaan wat ik kon doen: ik heb P. gesmst dat ik hem mis. Pffff, en dat alleen omdat B. een vriendin heeft. Kutjongens altijd! Ik haat ze!

06 mei 2008

Vandaag een moeilijke maar leerzame dag gehad. Ik stond op met ontzettend veel zucht, wat zich uitte in suïcidaliteit. Ik wilde serieus dood en dit beangstigt me wel. Wat ik heb geleerd is dat ik gewoon moet accepteren dat ik zucht heb. Nu is echt een kwestie van: hoe ga ik er mee om? Ik heb vandaag een uur in de zon gezeten. Dat was prima om alles even te laten bezinken. Vervolgens ben ik gaan sporten. Dat was echt weer super. Was echt lekker om even actief te zijn. En ik heb vanavond een stukje gelopen met V. Ben blij dat ik eindelijk weer eens wat onderneem. Wel is het zwak van me dat ik weer contact heb gezocht met P. Vandaag heb ik hem weer gesproken en volgens mij was hij onder invloed van drugs. Hij wilt van het weekend bij me komen, maar ik weet niet of dat wel zo’n goed idee is. Ik heb het mezelf weer eens lekker moeilijk gemaakt.

Eventjes een kleine uitleg omtrent zucht. Zucht gaat verder dan alleen maar denken aan ‘ik wil drugs’. Je voelt je opgejaagd, onrustig, kriebels in je buik, sneller geïrriteerd… het is niet alleen een mentaal iets. Je voelt het door je hele lichaam. Vaak beginnen de lichamelijke signalen van zucht eerder dan de gedachten naar drugs, waardoor je het niet direct doorhebt dat je snakt naar drugs. Het is een vervelend gevoel… heel vervelend zelfs. Dit maakt het juist zo moeilijk om geen drugs te gebruiken. Het zijn niet zozeer de gedachtes er naar wat het lastig maakt. Je wilt van dit gevoel af en daardoor neem je de stap om toch weer te gaan gebruiken. Ik ben inmiddels zes jaar clean, maar soms krijg ik alsnog deze gevoelens…

07 mei 2008

Vandaag op zich een goede dag gehad. Alleen heel erg minder dat oma in het ziekenhuis ligt. Maak me daar echt ontzettend veel zorgen over. Ben vandaag met V. gaan wandelen. Was weer erg leuk. Hij is echt mijn maatje hier. Ben naar de arts geweest. Heb vijf MG Ritalin en 15 MG Remuron bijgekregen om te kunnen slapen. Ben benieuwd hoe dat uit gaat pakken. Mama en S. zijn langs geweest en dat was heel gezellig en verder ben ik blij dat B. en ik weer normaal tegen elkaar kunnen doen. Wel ben ik stom bezig met P. Hij komt maandag waarschijnlijk hier heen. Echt stom want het voelt zelfs niet eens goed. Ik ben niet verliefd meer op hem, maar kan hem op één of andere manier ook niet laten gaan. Echt heel raar en ik ben ook teleurgesteld in mezelf…

Mijn grootste verslaving was niet GHB of Speed. Ik was verslaafd aan hem. Een verslaving die me langzaam aan steeds kapotter maakte.

 82753711873309816_pjqclebn_f


Twitter: 305 volgers. / Instagram: 433 volgers. / Facebook: 1 Vind-ik-leuk

Een kijkje in het leven van een cliënt (3)

20 april 2008

Vandaag was het een rustige dag. Wel begon het iets of wat slecht omdat ik een nare droom had. Ik droomde dat ik speed had gesnoven en een urinetest kreeg hier. Toen werd ik zo bang dat ik het van tevoren maar alvast eerlijk zei. De droom betekent dat ik me er toch wel ontzettend mee bezig hou. Vandaag zijn mijn opa en oma langs geweest, samen met ons mam. Was wel supergezellig. Ze hebben ook mijn stereo meegenomen. Vind ik ook onwijs fijn. Heb ook lekker in het zonnetje gezeten en kennis gemaakt met een paar mensen die op Jongvolwassene zitten. Ook merk ik dat ik echt uit mijn depressie aan het klimmen ben. De mevrouw bij ons is ontzettend depressief en ik herken een paar dingen van hoe ik een paar weken terug was. Ik zat nu tips te geven. Was wel heel apart. Ik wil ook even doelen opstellen voor deze week. 1. Niet meer snoepen. 2. Elke avond een rondje om het gebouw doen. 

21 april 2008

Ik had vannacht een behoorlijk realistische droom over mijn vader. Ik droomde dat hij de zorg op zich nam voor een paar verslaafde jongeren, waaronder ikzelf. Ik vind dit best vreemd want ik heb me de laatste tijd helemaal niet bezig gehouden met mijn vader ofzo. De droom heeft mijn dag voor de rest niet getekend ofzo. Heb vandaag gewandeld en ik ben naar crea geweest. Daar ben ik begonnen met het maken van een ketting. Vond dat wel super om te doen! Ook heb ik vandaag gefitnest. Dit beviel me ook zeer goed. Ik wil wel elk moment benutten waarin ik kan fitnessen. Ik merk echt dat het me ontzettend veel goed doet. Ik ben wel benieuwd of ik morgen niet ontzettend veel spierpijn krijg, maar dat zie ik dan wel. Voor de rest is het veel wachten totdat ik naar Jongvolwassenen kan. Ik hoop echt dat het snel gaat gebeuren, maar ik denk het niet. Ik verveel me hier op de Detox wel ontzettend. 

22 april 2008

Mij is gevraagd door mijn verantwoordelijk behandelaar om op te schrijven wat ik hier wil bereiken. Dat zijn de volgende dingen:

  • Clean blijven 
  • Mijn moederrol verbeteren
  • Zelfstandiger worden
  • Structuur opbouwen
  • Leren omgaan met mijn ADHD
  • Zelfvertrouwen krijgen
  • Minder zwart/wit denken
  • Conditie opbouwen
  • Mijn verleden verwerken
  • Impulsiviteit in controle houden
  • Voor mezelf opkomen

Ik ben ontzettend moe, dus ik hou het kort. Ik heb vandaag mijn ketting afgemaakt, gefitnest en gewandeld, en net even naar het Atrium geweest. Ik ga nu slapen.

Tegenwoordig heb ik nog steeds heel levendige en realistische dromen, maar deze gaan gelukkig niet meer over drugs. In die periode speelde drugs uiteraard nog een heel belangrijke rol in mijn leven. Ik was net anderhalve maand clean. De zucht was toen nog heel erg heftig. Het is moeilijk om af te kicken. Wat zeg ik? Héél moeilijk. Ik droom nog wel regelmatig over mijn vader, maar dat vind ik eigenlijk niet meer dan logisch. Een vader die al zo lang buiten beeld is, dat maakt nu eenmaal heel veel indruk.

In dit dagboek komen vaak bestraffingen van mezelf vóór mezelf naar voren als het gaat om mijn gewicht. De dingen die ik lees (en dus zelf geschreven heb) zijn kwetsend en onaardig. Ik vergeet vaak hoeveel moeite ik had met eten en mijn gewicht toen ik jonger was. Ik weet nog dat ik het alleen maar een fijne bijkomstigheid vond dat je van speed heel veel afvalt. Ik vond mezelf mooi toen ik dun was. Ik vond het fijn als mensen me vroegen of ik ziek was, omdat ik zo verschrikkelijk dun was. Ik vond het fijn als ze me vroegen of ik anorexia had. Ik vond het fijn om eindelijk niet meer dik te zijn. Vanwege agressieproblemen had ik antipsychotica gekregen. Ik heb denk ik wel honderd keer gevraagd of ik van dit medicijn zou aankomen (net zoals ik dat vroeg bij alle andere medicatie). Ze zeiden nee, maar het antwoord was overduidelijk ja. Door de Dipiperon voelde ik het niet meer aan wanneer ik vol zat. Ik bleef dus maar eten, en ik kwam heel veel aan. Verschrikkelijk vond ik het. Ik was helemaal niet blij met mezelf. Ik vond mezelf walgelijk. Verdrietig om zulke dingen terug te lezen. Ik ben nu blij met het lichaam wat ik heb. Het kan me gestolen worden of er een paar kilo’s bijkomen. Het kan me gestolen worden als ik afval. Ik ben nu blij met hoe ik eruit zie en met wie ik ben.

De doelen die ik destijds heb opgesteld heb ik voor het merendeel wel behaald. Natuurlijk vind ik het nog steeds moeilijk om altijd zelfverzekerd te zijn, om genuanceerd na te denken en om assertief te zijn, maar goed.. wie heeft er nou niet bepaalde karaktereigenschappen die niet altijd even positief zijn? Niemand toch? Ik functioneer prima, ook al heb ik een aantal zwakke punten. Ik ben ook maar een mens! 🙂

All sins tend to be addictive, and the terminal point of addiction is damnation.

Een kijkje in het leven van een cliënt (2)

18 april 2008

Vandaag kreeg ik behoorlijk veel last van heimwee, omdat ik veel mensen hoorde praten over hoe moeilijk ze het hier hebben en dat ze naar huis willen. Ik vond dat wel ontzettend moeilijk. Ook kreeg ik zucht naar iets verdovends, omdat ze het hier heel vaak over drugs hebben. Ik had het heel de middag niet naar mijn zin maar de avond was echt supergezellig. Heel veel mensen leren kennen en gezellig gepraat. Ja, was echt helemaal top.

19 april 2008

Net bezoek gehad van ons mam en dochter. Was wel gezellig! Ik wist op den duur alleen niet goed meer wat ik moest vertellen en voor dochter ging het te lang duren. Ik heb vandaag ook aangegeven bij het Detox-gesprek dat mijn Ritalin niet super lang werkt. Echt maar anderhalf uur of zoiets en er zit een mogelijkheid in dat het nu verhoogd wordt. Ik hoop het maar, want misschien dat ik dan weer meer rust vind. Voor de rest gaat het nu best goed met me. Ik heb het idee dat de antidepressiva begint te werken. Ik kan dingen weer positief bekijken en heb vertrouwen in mezelf. Ik ga dit overwinnen. Ik geloof er echt heilig in dat ik nooit meer drugs gebruik of alcohol drink. Het gaat me echt lukken, al helemaal voor mijn kleine engeltje. Hier heb ik al wel veel over mijn gebruik nagedacht. Dat ik zo met mijn leven kon spelen zeg! Helemaal met GHB. Het zomaar in één keer stoppen schijnt ook onwijs gevaarlijk te zijn. Iemand van de verpleging legde gisteren uit dat het eigenlijk een narcose middel is dat het bloed minder hard doet laten stromen zeg maar, en als je dan opeens stopt, dan geeft dat zo’n klap voor je bloedvaten dat die kunnen springen. Bah, wat een eng idee! Wat ik ook een beetje en vooral confronterend vind is om mensen hier, nu ik nuchter ben, echt te zien afkicken. Eentje van Heroïne, die heeft het echt moeilijk. Steeds ijskoud, dan weer snikheet. En iemand van Speed. Die is echt super onrustig. Die persoon geeft ook irritatie in de groep. Hij maakt steeds opmerkingen die echt veel te ver gaan. Ook is er een vrouw aan het afkicken van alcohol. Zij is echt heel depressief en heeft een laag zelfbeeld. Ik heb haar wel gezegd dat het maar een fase is. Ik heb ook in een diep zwart gat gezeten en het gaat na zes weken pas weer goed met me. En nu maar hopen dat het niet iets tijdelijks is!

Zien jullie ook in het bovenstaande stuk het verslavingsgedrag? Ik namelijk wel. De manier waarop ik mezelf voor de gek hou, dat ik echt een hogere dosis Ritalin nodig heb. Natuurlijk had ik het niet echt nodig. Ik wilde gewoon iets naar binnen werken wat ongeveer dezelfde uitwerking – zij het in minder mate – als speed had. Ik wilde niet voelen. Ik wilde gewoon rust in mijn hoofd. Ik zeg dit in precies hetzelfde stuk waarin ik zeg dat ik mijn verslaving ga overwinnen, dat ik nooit  meer drugs ga gebruiken, terwijl die hogere dosis Ritalin in feite gewoon drugs is. Ik hield de psychiater voor de gek om een hogere dosis te krijgen. Ik hield zelfs mezelf voor de gek! Dit is precies de reden waarom ik nu weiger om medicatie in te nemen. Gebruik verandert al snel in misbruik.

In 2008 was er nog niet zo heel veel bekend over GHB en de gevolgen op langer termijn. Het was een relatief gezien nieuwe drug. Ik was één van de weinigen, die behandeld werd voor onder andere een GHB-verslaving. Ik was in shock toen ik hoorde hoe dodelijk het is. Langere tijd heb ik er mensen voor gewaarschuwd. Bijna iedereen vond het ongeloofwaardig. Inmiddels zijn er al twee vrienden van me overleden aan hun GHB-verslaving. Hoeveel moeten er nog gaan? 

Detox was een heftige afdeling waarin ik verbleef. Het is heftig om iemand te zien afkicken. Ik was nog jong en had nog weinig van de wereld gezien. Heroïne kwam in mijn wereld alleen op tv voor. Het is een periode waarin ik veel heb geleerd. Ik observeerde veel, ik sprak veel mensen…en ik was heel geïnteresseerd. De maatschappelijk werkster in mij kwam destijds al met regelmaat naar voren. Nooit durven dromen dat ik mijn ambities echt waar zou gaan maken!

It is hard to understand addiction unless you have experienced it.


Twitter: 200 volgers. / Instagram: 265 volgers. / Facebook: 1 Vind-ik-leuk

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑