Zoeken

De wereld van Anna

Tag

relatie

23 / 03 / 2015

In december maakte ik een fout. Ik verzond whatsapp-berichten met de verkeerde woorden naar de verkeerde man. Hij heeft me drie maanden lang herinnerd aan die fout. Bij iedere discussie die we hadden heeft hij me eraan herinnerd dat zijn gedrag voortvloeide uit die verkeerde woorden aan de verkeerde man. Hij controleerde mijn telefoon, verzond via mijn telefoon sms’jes naar alle nummers die hij niet kende, hij beantwoorde alle whatsapp-berichten van mannen, het doorzoeken van mijn slipjes om te checken of ik ‘geen gekke dingen heb gedaan’. Ik had geen privacy meer. De prijs die ik betaalde voor mijn ontrouw. Net zoals het vol van verdriet moeten aanhoren wat ik hem had aangedaan. Ik troostte hem. Ik knuffelde hem. Ik was er voor hem, terwijl ik mijn eigen rouw even aan de kant heb gezet. 

Ik verdien het niet om te eisen dat hij er voor me is. Ik heb de verkeerde woorden naar de verkeerde man verzonden. Ik was ontrouw. Ik verdien zijn liefde niet…

Ik vertrouwde hem blind. Zonder enige twijfel. Gisteren pakte ik voor de gein zijn telefoon, zoals hij dat ook altijd bij mij doet. Het eerste bericht dat ik las was van een vrouw. Het gesprek ging over een seksdate die niet door was gegaan. Zij was boos en teleurgesteld in hem. Hij verdedigde zich tegenover haar. 

‘Waarom doe je nu zo’? een vraag die hij mij ook talloze keren heeft gesteld. ‘We kunnen nu ook afspreken, kom dan’. 

Het is niet zozeer het ontrouw wat me raakt. Het zijn al die keren dat hij mij het gevoel gaf een monster te zijn, de honderden grenzen die hij is overgegaan, het vernederende proces waarin ik me bevond en wat ik pikte omdat ik écht geloofde dat ik het verdiende. Hij kon me recht in de ogen kijken terwijl hij me verweet voor alles wat mis ging in onze relatie. Hij heeft me zo vaak een trap na gegeven, terwijl ik al spartelend op de grond lag – figuurlijk dan. Hij heeft me een mes in de rug gestoken. Hij was degene die er juist nu voor me zou moeten zijn, maar hij was er maar voor één iemand: zichzelf. 

  

Goodbye my lover and best friend…

Van S. heb ik al een aantal weken niets gehoord. Geen probleem. Ik voel ook niet echt de behoefte om iets van mezelf te laten horen. Dat zegt genoeg denk ik. Van de Ex heb ik echter wel iets gehoord. Hij vroeg me pasgeleden weer of hij langs mocht komen. Mijn deur stond, staat en blijft altijd open voor hem. Misschien niet als lover, maar zeker wel als een vriend. Ik weet dat er geen toekomst voor ons samen is. Ik heb er vrede mee. God heeft een ander plan voor ons..

Het is vertrouwd tussen hem en mij, maar de verschillen zijn overduidelijk en niet te negeren. Het is op zich geen probleem als je niet hetzelfde bent, misschien kan het zelfs een voordeel opleveren. Het is bij ons echter wel een probleem, omdat wij niet verenigd kunnen worden met elkaar. Een van ons zal uiteindelijk een stukje van zichzelf moeten opofferen. Hoe kun je een gezonde relatie opbouwen met iemand waarbij je jezelf niet kunt zijn? Hoe lang blijft zoiets goed voelen? Deze poppenkast had al gestopt moeten worden voordat het was begonnen. We zijn van elkaar gaan houden, maar soms…soms is liefde gewoon niet genoeg.

Hij vroeg me of ik voor hem naar Hengelo zou verhuizen. Het eerste wat er in me opkwam heb ik ook hardop uitgesproken: ‘Nee, dat zou ik niet’. Niet veel later vroeg hij me of ik ergens tussenin zou willen wonen met hem. ‘Nee, dat wil ik niet’. Eerlijk gezegd zou ik niet eens in mijn huidige woonplaats met hem willen wonen. Het zou me waarschijnlijk diep ongelukkig maken. Hij maakt mij ongelukkig…Wat wij hadden maakte mij ongelukkig. Hij is één van de meest oprechte en lieve mensen die ik ooit heb gekend, en ik ben hem dankbaar voor alles wat hij me heeft gegeven, maar wij samen.. dat gaat niet. Ik wil het niet. Ik kan het niet.

Goodbye my lover and best friend. I wish you the best. You deserve it! ❤

goodbye_my_lover_by_louisebittersweet

Nu komt iemand mij vertellen dat ik het anders moet doen

Het is eventjes rustig rondom de Ex en S. Bewust. Ik heb ruimte nodig om na te denken over wat ik wil. Misschien wil ik wel gewoon helemaal niets. Soms denk ik dat ik al veel te lang onafhankelijk ben, en dat ik hierdoor niet heel snel mijn vrije leventje op wil geven. Ik doe het al zo lang helemaal alleen. Eerlijk gezegd heb ik niet direct een man nodig. Ik heb een baan waarmee ik genoeg verdien om voor mezelf en mijn kindje te zorgen. Ik heb een eigen huis. Ik kan gaan en staan waar ik maar wil, wanneer ik maar wil. Helemaal alleen ben ik van de bodem van een bodemloze put naar boven geklommen. Ik ben op eigen kracht van een psychisch kwetsbaar en verslaafd meisje uitgegroeid tot een sterke en onafhankelijke vrouw. Ik wist zelf niet eens dat ik het in me had. Er was geen vent in de wijde omgeving te bekennen destijds. Geen vent die me hierbij heeft geholpen. Het was mijn doorzettingsvermogen en mijn zelf-reflecterend vermogen die er voor hebben gezorgd dat ik boven mijn eigen verwachtingen ben uitgestegen.

Als vrijgezelle jonge vrouw hoefde ik alleen maar rekening te houden met dochterlief. Ik kon gewoon mijn eigen ding doen. Ik hoefde mijn aandacht niet te verdelen. Er was niemand die mij een ander perspectief probeerde aan te praten. Er was niemand die mij weleens aan het twijfelen maakte over de zaken in de wereld die ik belangrijk vind. Ik wist wie ik was en waar ik voor sta. Ik had geen discussies over of mijn wereldbeeld wel klopte. Je zou het egocentrisch kunnen noemen. Misschien is het dat ook wel… Als je heel lang alleen voor jezelf moet zorgen, dan word je volgens mij vanzelf egocentrisch. Mijn eerste prioriteit zijn mijn dochter en ik, want door de jaren heen heb ik geleerd dat niemand anders mijn leven zal verbeteren. Ik ben de regisseur van mijn leven. Ik moet er zelf wat van maken, iemand anders kan dat niet voor mij doen. Zelfs al zouden zij dat wel willen. Ik heb mijn hele leven lang al wind tegen, maar ik heb het overleefd. Ik sta hier nog steeds.

En nu komt iemand mij vertellen dat ik het anders moet doen? 

Tussen twee vuren

Ik begin me langzaam af te vragen of zowel S. als de Ex wel degenen zijn waar ik mijn leven mee wil delen. Als het echte liefde zou zijn, dan zou ik toch niet twijfelen? Dan zou ik toch zonder moeite een keuze kunnen maken? Het voelt alsof ik tussen twee vuren sta, waarvan de één zich heel bewust is van de situatie waarin hij zich bevindt en de ander in het duister tast. Waar de één mij kent zoals niemand anders mij kent, durft de ander wel naar een toekomst met mij te kijken. Maar bij beide voel ik geen verliefdheid, niet dat intense gevoel van: ja, hij is het, ik durf met hem mijn hele verleden achter te laten, en er voor honderd procent voor te gaan.

Het is niet dat ik nooit eerder heb gevoeld hoe het voelt om verliefd te zijn. Ik weet dat dit gevoel niets te twijfelen over laat. Het is dan geen kwestie van ratio, maar een kwestie van gevoel. Het is nu al heel wat jaren geleden dat ik zó verliefd was. Het heeft me mijn controle over mijn eigen leven laten verliezen. Het is geëindigd met een opname op de PAAZ-afdeling én een verslavingskliniek. Soms denk ik dat ik nu gewoon te bang ben. Dat ik daarom allerlei vluchtwegen openlaat. Als je te dichtbij komt. Als je me kwetst. Als je me mijn verstand laat verliezen. Dan heb ik altijd iemand om naar terug te gaan. Een veilige haven die er voor zorgt dat ik helder kan blijven nadenken.

Het is alleen niet wat ik wil, op zo’n manier  met mensen omgaan. Ik zou willen dat ik gewoon knopen kon doorhakken. Dat ik kon zeggen: Ex, het is klaar nu, of S. sorry maar ik ga voor de Ex. Dat er geen twijfel was, en dat ik gewoon kon genieten van de momenten zonder bang te zijn voor de toekomst. Die angst had ik met de Ex, omdat hij ook bang was voor de toekomst. Het is ons vanaf het begin onmogelijk gemaakt. Als we een toekomst hadden, dan waren we nu nog samen. Als, als, als.. maar het is niet zo. Wij zullen nooit gelukkig worden samen. Ik weet het heus wel, maar ik had het zo veel liever anders gezien. Na twee jaar is hij nog steeds degene waar ik me het meest thuis en veilig voel…

Een kijkje in het leven van een cliënt (4)

23 april 2008

Vandaag ben ik vooral erg onrustig geweest. Ik wil ontzettend graag naar Jongvolwassene en het wachten duurt me allemaal te lang. Ik wil aan mezelf werken en op deze afdeling gebeurt dat niet. Ook had ik vannacht een nogal rare droom; ik droomde dat ik zwanger was van P. Nou, dat hoop ik natuurlijk van niet. Ik wilde vandaag naar Crea om een armbandje te maken met de naam van dochterlief, maar helaas was de begeleidster ziek geworden en ging het niet door. Toen ben ik maar gaan wandelen met een jongen van Jongvolwassene; was wel gezellig. Net zijn mijn tante E. en moeder op bezoek geweest. Dat was wel confronterend. Dat ging vooral over mijn band met dochterlief die niet optimaal is. Vond ik best beangstigend. Ik ga nu douchen en slapen als me dat nu wel lukt in ieder geval.

1 week in Novadic Kentron.

24 april 2008

Nog vijf nachtjes slapen en ik ga naar Jongvolwassene. Kijk er echt naar uit want heb het hier op Detox wel gezien allemaal. Vind het super om bij leeftijdsgenoten te komen. Dus was echt geweldig nieuws. Ben langzaamaan al in aan het pakken, zodat ik dat niet op het laatste moment nog moet doen. Voor de rest zijn we vandaag met CDD naar de Stenen Hut gegaan. Dat was best wel gezellig en ik heb gesport. Ik hoop snel resultaten te zien, want ik vind mezelf echt veel te dik geworden. Verschrikkelijk vind ik het! Ik kijk alweer uit naar maandag, want het doet me ook veel goed. Voel mezelf echt al een stuk beter. Ik had vannacht weer een rare droom. Ik droomde dat P. iets met N. had, en ik dus behoorlijk door het lint ging omdat N. eerst zo lullig deed over P. en er nu opeens iets mee had. Ik ben hard bezig met het afsluiten van mijn tijd met hem. Waarschijnlijk die dromen denk ik ofzo.

25 april 2008

Vandaag was een behoorlijk verwarrende dag. Eerst vanmiddag had ik last van dissociatie en raakte ik mezelf helemaal kwijt. Ik heb het met de artsen besproken en ze gaan het uitgebreid onderzoeken met een psychologische test. Ik begin ook te twijfelen aan de diagnose die de PAAZ heeft gesteld, want ik geloof echt dat er meer mis is dan alleen ADHD. Ook had ik vannacht weer een rare droom over P.; dat ik weer iets met hem had en dat verborgen moest houden voor mijn ma en dat iemand me vertelde dat hij seks had gehad met mannen in ruil voor drugs. De avond was echter het toppunt van verwarring. Ik zat in het Atrium en B. vroeg of we een stukje gingen wandelen. Ik vond dat wel een goed plan. We gingen even ergens een sigaretje roken en spraken wat. Opeens zei tie dat hij me wilde zoenen en dat leek me wel wat dus dat hebben we toen ook gedaan. Drie keer… hij is echt superleuk maar ik weet niet of dit wel de tijd en de plek is om verliefd te worden. Ik heb het mezelf weer lekker moeilijk gemaakt.

26 april 2008

Vannacht weer een rare droom gehad. Ik moest een rechtszitting houden maar kon geen gepaste outfit aan omdat niks me paste. Ook hadden we hier een groepsgesprek en zat daar één misvormde enge man bij. Daarna werd ik met een pistool bedreigd door M. en een paar anderen. Allemaal heel vreemd. Vandaag ook bezoek gehad van ons mam en dochterlief, dat was wel echt superfijn. Het was ook heel erg gezellig. De tijd vloog om. Ook met B. weer wat gewandeld en gezoend. Was op zich wel leuk, maar ik weet niet hoe hij tegenover mij staat. Volgens mij vindt hij mij alles behalve leuk, maar ik leg dat gewoon naast me neer. Ik ben hier niet om een relatie met iemand te beginnen. Hij had vandaag wel superlief naar de afdeling gebeld om te vragen of ik er was. Hij doet me P. wel laten vergeten, alleen N. zegt dat ik echt voor hem moet oppassen en een andere jongen: V. vindt mij ook leuk. Ik ben populair blijkbaar.

Nee little girl, niet populair. Kwetsbaar! Ik word verdrietig als ik dit allemaal lees, omdat ik me, als ik dit teruglees, besef hoe getraumatiseerd ik eigenlijk was. *Neemt even een pauze*. Het raakt me op de dag van vandaag nog steeds, hij raakt me nog steeds: P. Ik voel me misselijk nadat ik dit allemaal heb getypt. Het slaat me nog steeds uit het veld als ik terug denk aan wat hij me allemaal heeft aangedaan. Het was misschien ook niet geheel verstandig om deze stukjes uit mijn dagboek terug te lezen, om er weer aan te denken. Het kost moeite om over hem te schrijven. Die man heeft me zo ontzettend kapot gemaakt. Het is niet vreemd dat ik zo veel over hem droomde. Ik denk niet eens dat het puur met liefde te maken had. P. heeft ooit een pistool tegen mijn hoofd gezet, P. heeft geld van me gestolen, P. heeft me bedrogen, P. heeft me geslagen, P. is de verdomde reden dat ik zo veel drugs ben gaan gebruiken. Ik weet dat het niet eerlijk is om iemand anders de schuld te geven van mijn eigen fouten, maar als ik hem niet was tegengekomen, dan was het nooit zo uit de hand gelopen. Het is niet gek dat ik nog steeds zo veel moeite heb met wat er toen is gebeurd. Ik heb het nooit kunnen verwerken. Het is iets wat ik nog iedere dag met me meedraag. Ik vind het eng om de beerput open te gooien (en terecht).

Toevallig keek ik vandaag weer een keertje op zijn Facebook-pagina. Dat doe ik helaas nog regelmatig. Ik hoop gewoon dat hij ongelukkig is, omdat ik vind dat hij het niet verdient om gelukkig te zijn. Dat is niet aardig. I know. Hij had een tijdje een vriendin. Het leek allemaal heel goed te gaan tussen die twee. Ik begin dan direct aan mezelf te twijfelen. Waarom heeft hij mij wel zo erg gekwetst? Waaraan had ik dat verdiend? Wat heb ik zelf bijgedragen aan alles wat hij me heeft aangedaan? Hij kan immers wel van deze vrouw houden zonder haar pijn te doen. Ik zag vandaag op zijn Facebook-pagina dat deze relatie over is. Ik zie op haar Facebook-pagina dat hij haar ook pijn heeft gedaan. Ergens voelt dat beter. Het ligt dus niet aan mij. Stom om deze bevestiging nodig te hebben…

Funny how someone can be so beautiful and totally fucked up at the same time.

Date (4) Mister F. = meneertje vlinders-in-mijn-buik

Have you ever been in love? Horrible isn’t it? It makes you so vulnerable. It opens your chest and it opens up your heart and it means that someone can get inside you and mess you up.

Meneertje vlinders-in-mijn buik, mister F., wat doe je toch met me?

Vorige week zondag vroeg hij me plotseling vanuit het niets of ik tijd had om iets met hem af te spreken. Ik heb eventjes geaarzeld of ik wel ja zou zeggen. De afgelopen tijd heb ik nogal vaak ge-date en het is steeds uitgelopen op een drama. Ik had geen zin in nog een dramatische date. Mister F. verraste me door te vragen wat ik wilde gaan doen. Huh? Hij wil echt iets met me gaan doen? Ik had verwacht dat hij de zoveelste was die ‘rustig een filmpje wilde gaan kijken’. Het excuus van mannen die uit zijn op seks. Dames: ga hier dus niet op in als je op zoek bent naar een serieuze relatie! 😉 Maar deze mister F. wilde dus iets gaan doen. Zelf ben ik niet zo creatief en ik wist zo snel niet iets te verzinnen. Daarnaast ben ik ook gewoon heel onzeker, want tsjah, wat als ik iets heel stoms verzin om te doen? Ik kaatste de bal dus direct terug naar hem. Het leek hem leuk om samen naar Antwerpen te gaan, en daar een hapje en drankje te gaan doen. Prima! 🙂

Hij haalde me op in zijn veel te dure auto. Ik heb niets met auto’s. Ik heb zelf geen rijbewijs en dus automatisch ook geen auto. Ik vind het doodeng om zelf te rijden. Desondanks zag ik dus direct dat dit geen goedkope auto kan zijn. Meteen koppel ik daar een bepaald vooroordeel aan vast. Hij is dus blijkbaar rijk. Wat moet hij dan met mij? Hij kan waarschijnlijk iedere vrouwelijke golddigger in de wereld krijgen, en laten dat nou meestal niet de meest onaantrekkelijke vrouwen zijn. Mister F. heeft zijn uiterlijk ook zeker mee. Hij heeft een mooi gezicht en hij weet zich altijd goed te kleden. Om heel eerlijk te zijn ben ik niet zo gevoelig op het gebied van mode. Ik trek gewoon aan wat ik zelf fijn vind om te dragen. Meestal past dat niet binnen de huidige mode. Een groot contrast dus met deze mister F. Beetje naar om te zeggen, maar op deze twee vlakken lijkt mister F. behoorlijk veel op mijn ex. Misschien dat ik om die reden meteen heel onzeker word van rijke en modieuze mensen. Ik heb me nooit echt op mijn gemak gevoeld bij mijn ex. Hij wist altijd punten te benoemen die ik zou moeten verbeteren. Ik projecteerde mijn onzekerheid op mister F. terwijl hij de kans nog niet eens had om ook maar één woord uit te brengen.

Meneertje vlinders-in-mijn-buik stelde op zijn beurt wel een aantal vragen aan me. Waarom vraagt ie zo veel, was een gedachte die vaak in me opkwam. Hij vroeg wat ik leuk vind om te doen, hij vroeg door over mijn werk, over mijn studies, over mijn dochter, over mijn werkverleden. Eventjes wist ik hier een heel negatieve draai aan te geven, totdat ik me besefte dat hij gewoon interesse in me had. Andersom stel ik niet veel vragen. Ik ben zo bang om een antwoord te krijgen dat ik niet wil horen. Ik vind het ook eng, omdat ik bang ben dat hij het vervelend zal vinden als ik te veel vragen stel. Ik ben apart, I know. Ik vraag me soms serieus af of mijn PTSS niet vooral van toepassing is op het gebied van relaties. Hij wist hier goed op te anticiperen door zelf veel bloot te geven (figuurlijk gezien uiteraard). Hij vertelde me dat hij een ondernemer is. Oh no, not again. Weer iets wat ik kan koppelen aan mijn ex-vriend. Wat ik totaal niet kan koppelen aan de ex is de manier waarop meneertje vlinders-in-mijn-buik met me omgaat. Hij houdt de deur voor me open. Hij praat met me, lacht met me, is geduldig met me. Hij heeft me de eerste date niet aangeraakt of gekust. We hebben alleen maar gepraat tot diep in de nacht. Hij moest lachen om de ongeremde manier waarop ik mijn mening deel. Hij heeft me met respect behandeld. Hij liet me die eerste avond al beseffen dat het zo lang geleden is dat iemand me echt met respect heeft benaderd (buiten mijn werk om).

Ik was na deze date wel bang. Ik was (en ben nog steeds) heel enthousiast over hem. Ik wist niet zeker of hij hetzelfde voelde. Misschien benaderde hij me alleen met respect omdat hij me niet echt boeiend vindt. Ik heb allerlei rare protocollen als het gaat om daten en één daarvan is dat ik niet als eerste contact zoek na een date. Ik wil het risico niet lopen om keihard een blauwtje op te lopen. Ik voel me ook heel naar als mensen me negeren, en al helemaal als ik die ander echt héél leuk vind. Tot mijn verbazing sms’te hij me de dag daarna weer. Hij wilde me weer zien. Ik ben niet snel gek te krijgen, maar dit maakte me echt helemaal in de war. Een man die me een dag na de date weer wil zien? Hoe kan dit? Een ander protocol van mij is om mannen niet vaker dan één keer per week te zien. Dit protocol heb ik opgesteld om teleurstelling te voorkomen, want mijn exen wilden me meestal maar één keer per week zien. Nu voelt het alsof ik hier zelf voor kies en voelt het wat minder erg. Onzin natuurlijk. 😉 Meneertje vlinders-in-mijn-buik wilde me dus weer zien, maar ik heb geweigerd. Ik was ontzettend moe en moest vroeg mijn bed uit. Nog een avondje tot diep in de nacht doorgaan, zou ik niet trekken.

Deze week heb ik hem wel drie keer gezien! Ik voel me op me gemak bij hem. Het lukt me zelfs om niet continue te praten. Bij hem voelen de stiltes niet zo vreemd aan. Soms zie ik hem stiekem eventjes naar me kijken en ik zou er alles voor geven om op zo’n moment even in zijn hoofd te kunnen kijken. Hij is zo zachtaardig en zo lief. Hij kust mijn voorhoofd, hij kriebelt me, hij pest me, hij maakt me aan het lachen. Hij belt me soms gewoon eventjes op om te vragen hoe het gaat en wat ik aan het doen ben. Dit is precies waar ik al die tijd naar op zoek ben geweest. Iemand die laat zien dat ik geen blok aan de been ben. Iemand waarbij ik me geliefd voel.



Twitter:
119 volgers. / Instagram: 202 volgers. / Facebook: 1 Vind-ik-leuk

Date (2) Mister H. – Friendzone!

One of the saddest thing that can happen is when one falls in love while the other wants nothing more than friendship.

Persoonlijk vind ik niets zo vervelend als een vriend die uit de friendzone probeert te stappen. Waarom ik dit zo vervelend vind? Hoe je het ook aanpakt, de vriendschap krijgt een flinke deuk te verduren en meestal is deze deuk niet meer te repareren. Mister H. is een man die ik als een goede vriend beschouw. Ik voel me niet aangetrokken tot hem, maar ik kan wel met hem lachen, gieren en brullen. Ik kan goed met hem praten, juist omdat hij zich in de friendzone bevindt en ik hem niet als relatie-materiaal beschouw.

Vanaf het moment dat hij me heeft laten weten dat hij me leuk vindt, probeer ik afstand te bewaren. Niet eens zozeer omdat hij me leuk vindt, maar sinds deze openbaring ben ik anders naar hem gaan kijken.

*Pas op – het verhaal neemt vanaf nu een nogal vreemde wending*. 

Eerder waren zijn vrouwelijke trekjes me ook al opgevallen, maar ik bekeek hem gewoon als een vriend. Ik voelde geen bedreiging in die zin dat hij me opeens zou zoenen of iets in die richting. Nu voel ik die dreiging wel, omdat hij me leuk vindt. Ik ben bang voor het moment dat hij de verkeerde signalen oppikt en plotseling denkt dat mij zoenen een héél goed plan is. Vrijdag was hij op visite. Nu weet ik natuurlijk niet of mijn bindingsangst mijn zintuigen flink aan het bespelen is, maar ik dacht toch echt borsten te zien! Zijn gezicht ziet er vrouwelijk uit en hij heeft geen adamsappel. Mijn intuïtie hierin is zo sterk dat ik het amper kan negeren.

Voorheen dacht ik echt altijd dat ik heel open minded ben. Eerder had ik twee vrienden die als vrouw zijn geboren. Hier had ik helemaal geen problemen mee. Het verschil is denk ik dat zij dit gewoon eerlijk tegen me hebben gezegd. Zij hebben mij de keuze gegeven om te bepalen hoe ik hiermee om zou gaan. Mister H. doet dit niet. Nu weet ik dat ik niet het recht heb om te bepalen tegen wie en wanneer hij eerlijk zegt dat hij als vrouw geboren is, maar toch is mijn beeld van hem veranderd. Het is ook geen onderwerp wat je zomaar aandraagt. Wat als ik het mis heb?

Dus ik doe nu waar ik heel goed in ben. Vluchten… en ik hoop heel erg dat hij me zonder moeite laat gaan.

Lovesick

Precies een jaar geleden verliet de liefde van mijn leven me.. via een whatsapp. Net als veel anderen ging ik op zoek naar de beste manier om met liefdesverdriet om te gaan. Ik speurde het internet af, maar zoals iedereen weet is er geen handleiding hoe om te gaan met een relatiebreuk en het daaruit voortvloeiende liefdesverdriet.

De eerste dag heb ik gehuild als een koe en probeerde ik de breuk te herstellen. Ik probeerde hem met manipulatief gedrag bij me te houden. Deze missie mislukte.

Het verdriet was intens. Ik wilde me het liefst de hele dag onder een deken verstoppen en hele dagen in mijn eigen verdriet verdrinken. Ik luisterde heel veel naar muziek, met teksten over liefdesverdriet uiteraard. Ik ging daadwerkelijk niet meer naar school. Op mijn werk moest ik me af en toe op de wc verstoppen omdat ik keihard in huilen uitbrak. Niet handig, als maatschappelijk werkster. Ik dacht eventjes dat ik dood zou gaan van liefdesverdriet. Ik wilde hem nog een keer zien om afscheid te nemen, of eigenlijk: om hem terug te krijgen.

Ik had hem nog zo veel te zeggen. Tijdens onze ontmoeting was ik echter stil. Ik voelde even helemaal niets en vond de kracht om mijn sleutel te vragen. Ik zei tegen hem dat mijn deur altijd op een kiertje zou staan. De ontmoeting maakte me sterker. Ik had afscheid genomen en de breuk was duidelijk definitief. Ik kon gaan afsluiten.

Ik huilde 2 weken lang. Iedere dag. Ik sloot me af van iedereen, want ik kon onmogelijk mijn verdriet in woorden uitleggen. Ik was het zo zat om me zo ellendig te voelen. Niet iedereen gelooft in God, maar voor mij hielp het om te erkennen dat als we echt voor elkaar bestemd waren, we bij elkaar terug zouden komen. God zou hiervoor zorgen en zo niet, dan had God een ander plan voor me. Ik heb gebeden om hem terug naar mij te leiden.

Langzaam begon ik me steeds beter te voelen. Mijn vriendinnen lieten me niet bedwelmen in zelfmedelijden en deden leuke dingen met me. Ik hoefde niet te praten over mijn gevoel. Ze waren er gewoon voor me, gaven een knuffel als ze dachten dat ik dit nodig had. Langzaam maakte verdriet plaats voor opluchting. Deze relatie was allang niet meer goed voor mij.

Enkele maanden later zocht hij weer contact. Ik heb niets meer van me laten horen na onze laatste ontmoeting. Hij mistte me. Iets in mij is echter gebroken. Door de afstand ben ik me gaan realiseren dat deze relatie niet werkte en nooit zal werken. Ik had het afgesloten. Het maakt me niet meer uit wat hij doet, hij is niet meer degene waar ik blij van word en waar ik naar verlang. Het is te laat. Hij heeft spijt. Ik ben hem dankbaar dat hij het lef had om te kappen met de poppenkast die onze relatie heet.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑