Zoeken

De wereld van Anna

Tag

psychiatrie

Depressie

Het gaat de laatste tijd beter met me. Mijn hoofd is helder en de stress is minder. Dat is opvallend, want normaal gesproken word ik juist rond deze tijd somberder. Het lukt me dan veel moeilijker om door te gaan. Misschien heeft er een verschuiving plaatsgevonden, omdat ik sinds de zomervakantie heel lang somber ben geweest. Je weet het maar nooit. 😉

Ik was 11 toen ik voor het eerst depressief werd. Vanwege gebrek aan behandeling heeft deze depressie 10 jaar lang geduurd. Niemand wist dat ik depressief was. Bij mij kwam deze kennis ook pas achteraf. Het enige wat ik toen wist was dat ik ongelukkig en waardeloos was. Binnen een jaar ging ik van gymnasium naar mavo. Het wonderkind wat ik ooit was, dat was ik nu in ieder geval niet meer. In die tijd loog ik volgens mij heel veel. Ooit heb ik zelfs een brief naar totale vreemden verzonden, in de hoop dat zij mij zouden redden. Die schreeuw om aandacht is niet beantwoord.

Ik had geen zin meer in het leven. Vanaf mijn 11 jaar heb ik meerdere pogingen tot zelfdoding gedaan. Het was dan ook logisch dat ik werd doorverwezen naar de jeugdpsychiatrie. Ik ben één keer naar de psychiater gegaan. Daar gaf ik sociaal gewenste antwoorden. Het was ter bescherming van mama en papa. Ik wilde hen niet in de problemen brengen. Ze zagen immers al genoeg af met zo’n raar kind.

Als ik naar dochterlief kijk, dan besef ik me eigenlijk pas hoe klein ik toen was. Ik leer door dochterlief dat mijn eigen jeugd helemaal niet zo normaal was als dat ik dacht. Ik leer door dochterlief dat mijn denkpatroon destijds heel erg afweek van hoe kinderen normaal nadenken. Kinderen denken doorgaans niet aan het beëindigen van hun leven. Continue was ik op zoek naar een uitvlucht van de realiteit. Het is dan achteraf gezien ook niet zo gek dat ik die uitweg in drugs vond. Het was puur bedoeld als zelf-medicatie, en voor heel eventjes hielp het ook. Ik was niet meer zo ongelukkig als dat ik was. Maar goed, de klap kwam natuurlijk ook weer dubbel en dwars terug.

Toen ik 21 was ben ik wel behandeld voor depressie. Ik heb 6 weken op een PAAZ-afdeling doorgebracht. Eigenlijk hoor ik medicatie in te nemen. Dat durf ik echter niet. Ik ben bang dat ik de medicatie zal gaan misbruiken in plaats van gebruiken… Meestal krijg ik namelijk niet één pilletje, maar wel een stuk of 5.

Zelf ben ik me er heel erg van bewust dat depressiviteit een beetje bij me is gaan horen. Ik wandel nu rustig maanden lang door met sombere gevoelens. Misschien ben ik er zelfs een beetje laks in geworden. Ik wacht gewoon af tot het moment dat het beter gaat en blijf met moeite alles doen wat ik moet doen. Die maanden is het een continue gevecht: om mijn bed uit te komen, om te eten, om te poetsen, om naar mijn werk te gaan, om me om te kleden, om te douchen… Denken aan zelfdoding doe ik niet meer. Hoe somber ik ook ben, ik snap heus wel dat mijn dochter niet beter af is zonder mij. Ik weet dat zij mij nodig heeft. Ik leer ieder jaar weer nieuwe handvatten aan die het proces versnellen, die er voor zorgen dat ik me snel beter voel. Misschien is dat dan mijn manier om mezelf nu te ‘genezen’. Ik weet het ook niet.. Wat ik wel weet is dat het nu goed gaat, en dat is het allerbelangrijkste! ❤

Recensie: Tegenlicht (Esther Verhoef)

Vera Zagt heeft het niet gemakkelijk gehad als kind. Haar moeder zat vaker in een psychiatrische inrichting dan dat ze thuis was, haar autoritaire vader behandelde haar alsof ze een van zijn rekruten was en gepest worden op school was ook eerder regel dan uitzondering. Als volwassene heeft Vera nog altijd een beschadigd zelfbeeld. Ze is inmiddels twintig jaar samen met Lucien Reinders, een succesvol ondernemer. Haar huwelijk, haar werk als dierenfotografe en haar huis – ’t Fort – zijn de drie wankele pijlers waarop haar leven steunt. Wanneer de relatie met Lucien onder druk komt te staan, raakt Vera in paniek en vlucht in een buitenechtelijke verhouding. Dan gebeuren er meer dingen waardoor ze langzaam maar zeker de controle verliest. Om zich te kunnen ontplooien zal Vera zich moeten losmaken van haar traumatische ervaringen en haar zorgvuldig opgebouwde muren moeten afbreken: Vera moet leren leven en vertrouwen krijgen. Maar is het daarvoor niet te laat?

50737e6d09b8a5.50132079

Dit is het eerste E-book wat ik gelezen heb. Eerst stoorde ik me er best aan dat ik niet gewoon lekker een bladzijde kon omslaan en moest ‘schuiven’. Inmiddels ben ik er aan gewend, en al blijft ouderwets een boek lezen het allerfijnst, ik kon wel genieten van dit boek. Tegenlicht heeft op mij een diepe indruk gemaakt. Misschien is dat zelfs nog wel een understatement. Ik heb gerouwd om wat Vera is overkomen. Ik voelde haar verdriet. Toen ik eenmaal het boek uit had gelezen, heb ik een half uur snikkend aan de keukentafel gezeten. Voor mij is dat het teken dat ik geraakt ben door dit boek. Hierdoor ken ik meer waarde toe aan dit boek dan ieder ander boek wat ik voorheen heb gelezen. Natuurlijk weet ik dat niet iedereen zit te wachten op zo’n intens verdriet, maar ik weet ook niet of dit boek iedereen zo zal raken. De vader van Vera Zagt lijkt op mijn vader. Vera Zagt lijkt op mij, en in haar moeder herken ik mezelf van toen ik depressief was. Ik herken de stukken die worden geschreven over haar verblijf in een psychiatrisch ziekenhuis. Esther Verhoef sleept je mee in het tragische verhaal. Je wordt deelgenoot van het leven van Vera. Ik lees niet vaak heel veel boeken van één auteur achter elkaar, maar inmiddels ben ik begonnen aan het derde boek van Esther Verhoef: Deja vu.

Tegenlicht is tot nu toe het beste boek wat ik heb gelezen. Ik geef het zonder enige aarzeling een 9,5. Er is nog ruimte voor verbetering, maar ik kan me haast niet voorstellen dat ik ooit een boek zal lezen wat meer indruk op me maakt dan Tegenlicht. Ik vind dat vooral social workers zeker tijd moeten maken om dit boek te lezen. Het geeft inzicht in het leven met een depressie, en wat de gevolgen van langdurig pesten in de volwassenheid zijn.

Er is nog niet eerder over Tegenlicht geschreven @ WordPress.

Een kijkje in het leven van een cliënt (9)

23 mei 2008

Tussen mij en V. gaat het nu echt heel slecht. Er vallen doodse stiltes als we samen zijn. Ook deed hij vandaag heel bot tegen mij. Ik vind dat echt zo superjammer. Ik wou dat het gewoon weer mijn maatje kon zijn, maar ja, het is even niet anders. Vandaag is er niet veel speciaals gebeurd. Ik heb wel superveel zin in morgen. Lekker shoppen! Ik mag helaas maar twee kettingen kopen, maar doe er wel stiekem drie. 😉

24 mei 2008

Het winkelen was super vandaag! Ik heb wel te veel gekocht, maar ben er super happy mee. Ik ben nu wel heel erg moe. Ik zal snel slapen denk ik!

25 mei 2008

Vandaag kwam dochterlief mee op bezoek. Het was echt superleuk. Ik heb haar een cadeau gegeven: Duplo. Daar was zij hartstikke blij mee. Ik vond het echt super om haar weer te zien. Ik mis haar echt ontzettend. Ik ben blij als ik straks weer vaker naar huis kan en zij weer lekker bij mij kan slapen enzovoorts.

26 mei 2008

Ik heb een goede dag gehad. Het is al veel te laat, dus ik ben te moe om te schrijven.

Next day: ik schrijf nu maar even hoe het gisteren is gegaan. Het was gisteren al half 12 voordat ik naar bed ging. Gisteren goede feedback gehad bij de Weekend Nabespreking. Ik had ontzettend veel geld opgemaakt tijdens het shoppen zaterdag. Eigenlijk was het een terugval. Ik liet me echt te veel gaan. Ik bleef maar kopen. Nu heb ik daar een 5 G-schema over gemaakt, zodat ik alles even op een rijtje kreeg. Voor de rest was ik heel de dag gewoon heel blij. Ik zat echt goed in mijn vel. Eergisteren nog wel een berichtje gehad van P. op Hyves. Dat ie me mist en van me houdt. Yeah right! Hij zal wel weer van de kaart zijn geweest. Sukkel dat het is. Ik wil geen junk meer zoals hem. Hij kan kapot vallen!

27 mei 2008

Vandaag gaat alles moeizaam. Ik heb nergens zin in. Fitnessen net lukte gewoon echt niet. Ik ben zo super futloos. Ik ben vandaag naar de gynaecoloog geweest. Ik heb een inwendig onderzoek gehad. Ik vond dat echt niet leuk. Ik voelde me daar heel ongemakkelijk bij. Gelukkig was het wel een heel aardige man. Tijdens de dagafsluiting heb ik veel positieve feedback gekregen. Ik merk dat ik toch wel heel onzeker ben over mezelf. Dat moet wel gaan veranderen. Ook heb ik vandaag F. gesproken. Dat vond ik ook echt superleuk. Ik ga nu even naar het Atrium en daarna slapen.

28 mei 2008

Ik voel me al een paar dagen heel erg goed. Ik ben daar echt heel blij mee. Ik hoop dat ik dit ook wat langer kan vasthouden. Ik ben vandaag naar de dokter geweest. Ik was wel een beetje teleurgesteld. Ik wil 11 juni eigenlijk stoppen met Dipiperon, maar hoogstwaarschijnlijk wordt het alleen maar verhoogd omdat ik last heb van psychoses. Hier was ik echt niet blij mee. Voor de rest heb ik zucht gehad naar snijden, omdat V. zich ook had gesneden. Dat was best wel heavy. Ik heb het mes weg laten gooien. Gedachtes naar het zelf ook doen speelde heel erg.

Hoe slecht moest het destijds wel niet met me gaan dat ik een goede dag had ondanks dat ik mezelf tegelijkertijd heel graag wilde snijden?

02 juni 2008

Ik heb een paar dagen niet geschreven, omdat ik te moe was door de Remuron. Ik heb die nu heel stiekem niet ingenomen, omdat ik het zo’n vervelend medicijn vind. Ik heb gelijk niks meer aan mijn avond. Ik heb echt een goede dag gehad. Ik zit echt goed in mijn vel. Ik voel mezelf zo goed dat ik de wereld aan kan. Misschien komt het omdat ik weer vlindertjes in me buik heb. Er is een nieuwe jongen, J., die ik wel zie zitten. Hij hopelijk mij ook.

J. ; de reden waarom ik uiteindelijk mijn behandeling vroegtijdig moest beëindigen. Soms zou ik willen dat ik terug kon in de tijd en dit kwetsbare meisje kon vertellen dat ze bepaalde domme keuzes zo niet moest maken!

3 juni 2008

Het was vandaag een heftige dag. Ik heb veel zucht. Dat komt mede door de drie nachten achtereenvolgend aan elkaar over gebruik praten en door de kamercontrole. Iemand van de leiding rook aan mijn flesjes en dat deed me denken aan GHB. Ook werd bij M. Ritalin op zijn kamer gevonden. Ik had trillende handen, zweten en voelde me misselijk. Ik heb dit wel uitgesproken.

5 juni 2008

Vandaag een goede dag gehad. Ik heb veel gelachen! Dat deed me echt supergoed. Mijn gevoel voor J. wordt wel steeds heftiger. Ik begin hem echt leuk te vinden. Dat kan me wel tegen gaan werken en het gevoel is volgens mij ook niet wederzijds. Vind ik wel jammer, maar het bespaart me ook wel veel moeilijkheden. Vandaag P. gesproken, maar dat deed me echt helemaal niks. Morgen begint de afbouw van Dipiperon. Echt keispannend!

download

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑