Zoeken

De wereld van Anna

Tag

papa

Daddy

Gisteren plaatste ik een blog met hierin onder andere een bedankje aan mijn ‘vader’. Ik denk niet meer vaak aan hem, maar gisteren was zo’n moment dat ik wel aan hem dacht. Ik zou hem het liefst helemaal vergeten, maar dit is een vrijwel onmogelijke opgave. Hij is in zijn afwezigheid altijd aanwezig. Ik zie zoveel uiterlijke kenmerken van hem terug als ik naar mijn spiegelbeeld kijk. De meeste mensen hebben een vader die van hen houdt. Ik heb een vader die mij niet in zijn leven wilt, en ja, dat doet soms heel erg veel pijn.

Mijn dochtertje kent haar opa niet eens. Ze vraagt weleens hoe het komt dat ik geen papa heb. Hoe leg je een kind van 9 uit dat je vader geen contact meer met je wilt? Ik snap zelf amper hoe het kan dat je als ouder zijnde je kind niet meer wil zien, hoe je als ouder zijnde je kind kapot kan slaan, kapot kan schelden…ieder vezel in zijn of haar lichaam kan kapot maken. Ik snap niet hoe je je eigen vlees en bloed kan achterlaten in een situatie waarvan je weet dat die niet goed is voor hem of haar.

En ik snap mezelf evenmin. Hoe kan het dat ik na al die jaren nog steeds hoop dat er een dag komt waarin hij zegt dat het hem spijt, dat hij me in zijn armen neemt en zegt dat ie trots op me is? Hoe kan ik hem tot op de dag van vandaag af en toe nog intens missen? Hoe kan het dat ik nog steeds verdrietig word omdat ik geen vader heb…geen vader die van me houdt? Het zou zoveel makkelijker voor me zijn als het me gewoon allemaal niets meer deed, en dat ik niet langer behoefte heb aan een vader.

Gods wegen zijn ondoorgrondelijk. Op het moment dat ik de haat door mijn bloedvaten voel stromen, en mijn hart vervuld raakt met verbittering en woede, dan grijpt Hij in. Ik heb mijn vader 11 jaar niet gezien…tot vanochtend. Ik liep mijn straat uit en ineens zag ik hem voorbij rijden. Hij keek me aan. Ik zag dat hij me herkende. Het klinkt misschien raar, maar ondanks het feit dat ik hem al die jaren niet heb gezien voel ik nog steeds een bepaalde verbondenheid met hem. Hij is oud geworden. Hij keek snel weg. Het duurde even voordat ik mezelf herpakt had. De haat, de woede, het verdriet…. ik kan het niet langer voelen. Die man is mijn vader. Alles wat ik voel, alle haat en woede, dat is niet omdat hij niets voor me betekent maar juist omdat hij de wereld voor me betekent. Ik kan hem niet ontlopen, want hij heeft me gevormd tot wie ik nu ben. Ik heb mijn leven aan hem te danken. Hoe graag ik ook zou willen dat hij niet langer meer in mijn gedachten bestaat, hij zal altijd in mijn gedachten zijn; iedere keer dat ik geconfronteerd word met het feit dat ik geen vader heb, geen vader om me naar het altaar te begeleiden, geen opa voor mijn kind(eren), en als mijn moeder sterft heb ik helemaal niemand die me kan troosten zoals alleen een ouder kan.

Afbeelding

 

 

Bedankje! :)

God, thank you voor de beproevingen die ik in mijn leven heb moeten doorstaan en de kracht die U me gaf toen ik het nodig had. Ik weet nog het moment dat ik het dieptepunt van mijn depressie had bereikt en bij het spoor stond. Het spoor waar ik al honderden keren langs was gefietst. Ik weet nog dat ik me zo ellendig voelde dat ik niet langer meer bang was voor de dood. Op dat moment, toen alles één zwart gat was, zag ik de bloemen. Bloemen die geplaatst waren door de nabestaanden van iemand die de weg had bewandeld die ik zojuist wou gaan bewandelen. In gedachten zag ik mijn dierbaren. Ik zag hoe zij vol met verdriet de bloemen plaatsen, ik voelde hun verdriet, hun schuldgevoel, machteloosheid en ik voelde de pijn die de onwetendheid met zich meebrengt. Deze bloemen hebben mijn leven gered, U heeft mijn leven gered…

Mama, bedankt voor alle steun die je me hebt gegeven. Je hebt mij nooit opgegeven en je bent iedere strijd met me aangegaan. Bedankt dat je me vergeven hebt voor de fouten die ik heb gemaakt en dat je me er nooit op hebt afgerekend. Bedankt dat je er altijd voor me bent.

Papa, bedankt voor al die keren dat je me zei dat ik nergens goed voor ben, en dat ik m’n haar maar blond moest verven en aan de rand van de weg moest gaan staan. Het zijn deze woorden die door m’n hoofd echoënde gedurende het voltooien van mijn mbo, hbo- en universitaire opleiding. Het zijn deze woorden die me door ieder tentamen heen sleurde, want no way dat ik jou gelijk zou geven! Bedankt dat je me zei dat ik je dochter niet meer ben, want dat is precies waarom jij niet meer definieert wie of wat ik ben.

Lieve dochter van me, bedankt dat jij mij iedere dag weer laat zien wat echte liefde is. Dankzij jou weet ik hoe het is om onvoorwaardelijk van iemand te houden. Jij betekent de wereld voor me. Jij bent de betere helft van mij, en jij hebt me meer geleerd dan wie dan ook op deze aardbol. Bedankt dat ik jouw moeder mag zijn.

Pestkoppen van vroeger die er van genoten om mij een dikzak te noemen…. Thanx! Door jullie neem ik het op voor iedereen die buitengesloten wordt om wat voor reden dan ook, want ik weet hoe het voelt om niet geaccepteerd te worden. Ik weet hoe het voelt als de scheldwoorden door je ziel heen snijden. Ik weet hoe het voelt om bijna te gaan geloven dat je echt niets waard bent. Ik zal heel mijn leven de strijd met jullie aangaan, want niemand verdient het om de vernieling in geholpen te worden.

Merci alle mannen die me belazerd, bedrogen, bedonderd en gebruikt hebben. Van jullie heb ik geleerd dat ik de regie van mijn leven in eigen handen moet nemen. Dankzij jullie weet ik dat ik mijn geluk niet moet laten afhangen van een man, maar dat ik zelf iets van mijn leven moet maken.

Lieve vriendinnen en vrienden, bedankt voor de steun, vertrouwen, loyaliteit & liefde die ik van jullie ontvang. Ik ben niet makkelijk om van te houden, maar jullie hebben me nooit laten vallen. Weet dat ik er ook altijd voor jullie zal zijn.

Alleen maar liefde!

So I wanna say thank you
Cause it
Makes me that much stronger
Makes me work a little bit harder
Makes me that much wiser
So thanks for making me a fighter

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑