Zoeken

De wereld van Anna

Tag

papa

26 / 04 / 2015

Vannacht slaap ik op een luchtbed in het huis van een vriendinnetje. We hebben vanavond de show van Ellen ten Damme bezocht. Heel toevallig hoort het bij één van mijn doelen van mijn eigen gemaakte Bucket List – die ik overigens alweer heel lang aan de kant geschoven heb. Ik vind 100 happy days nu veel leuker, en die Bucket List komt vast later nog weleens aan de orde. Vooralsnog hoop ik nu vooral op een heel weekend lekker thuis. Gewoon eventjes helemaal niets. Enfin, de show van Ellen ten Damme was leuk. Beter dan verwacht zelfs! Maar voor herhaling vatbaar? Ehm.. Nee. 

Morgen ga ik samen met vriendinnetje naar Elf Fantasy Fair. Het luchtalarm – aka mijn wekker – gaat om 6 uur weer af. Ik hoor dus eigenlijk al lang en breed te slapen. Uiteraard had ik juist nu gewoon even de behoefte om iets te schrijven – wat dan ook. 

Vanmiddag ben ik op visite geweest bij papa. Hij is een aardige en enthousiaste man, maar mijn vader? Ik weet het niet. Wie weet is de schade, van elkaar jarenlang niet zien, te groot. Misschien is onze band zo gebroken dat ik hem nooit meer als mijn vader kan zien.  Wellicht ben ik bang om me aan hem te hechten. De herkenning ontroert en beangstigt me tegelijkertijd. Want hoe maak je deze gemiste jaren goed? De tijd valt niet terug te draaien, en niet in te halen. Hij heeft me zo vaak in de steek gelaten. Wie zegt dat hij het niet nog een keer zal doen? Wie zegt dat ik nu wel goed genoeg ben? 

Goed genoeg voor zijn liefde. Voor zijn rol als ouder. Mijn enige ouder, maar mijn echte ouder? Nee, zij woont nu ergens ander. Op een plek waar ik haar niet kan bereiken, een plek waar ik niet naartoe kan, een plek ergens ver hier vandaan… Ik voel haar onvoorwaardelijke liefde nog steeds, zelfs nu zij niet meer hier op aarde is. Een diep contrast met zijn liefde die bestaat uit regels en voorwaarden. 

Dat is ook waarom ik altijd al meer van haar houd dan van hem. Waarom ik meer door de vingers kon zien. Waarom ik haar wel vertrouwde. Ik hoop me door zijn liefde wat beter te gaan voelen. Ik hoop hiermee mijn verlies beter te kunnen verwerken. Maar betekent dit nu niet dat ik precies hetzelfde doe als wat ik verafschuwde aan hem? Het stellen van voorwaarden om ons contact te behouden… 

  

19 / 03 / 2015

Ik heb volgens mij last van een writers block. Het scherm van mijn telefoon blijft al enige tijd wit. Normaal gesproken weet ik altijd precies wat ik wil schrijven en waarom. Nu wordt het een verassing waar deze blog over zal gaan. Ook weleens leuk toch? 😉 

Dochterlief lijkt haar draai weer enigszins te vinden. Ze heeft weer motivatie gevonden om goed haar best te doen op school. Ze komt met cijfers thuis waar je halleluja door gaat zeggen. Mijn kanjer heeft even een momentje nodig om haar plekje weer te vinden, en het lukt haar steeds beter. Ze begint binnenkort met tennisles. Wij kijken daar beiden onwijs naar uit. Voorlopig moeten we het helaas nog wel eventjes bij kinderfysiotherapie houden. Geduld wordt beloond zeggen ze, dus laten we daar dan ook maar vanuit gaan. 

Ik ga niet altijd even ‘pedagogisch verantwoord’ om met dochterlief. Soms ben ik volgens het boekje ‘veel te lief’ en geef ik te weinig grenzen aan. Dochterlief lag pasgeleden huilend in haar bed en dan laat ik haar zonder aarzelen in mijn bed slapen. Wanneer ze ondeugend is geweest, dan bespreken we wat, wanneer, waarom en met wie. Ik geloof niet in straf geven. Het is veel belangrijker om inzicht te krijgen in de redenen achter ondeugend gedrag en hoe we het kunnen voorkomen. Ondanks mijn ‘niet pedagogisch verantwoord’ opvoeden heb ik een onwijs lief, sociaal en beleefd kind. Soms (nou ja, heel vaak) van het boekje afwijken blijkt in ons geval dus helemaal niet zo slecht. Nu moeten we uiteraard nog wel even de pubertijd afwachten. 

Vanaf vanavond heb ik weekend. Morgen ga ik sowieso naar de eclipse kijken, samen met dochterlief koken (naar haar eigen recept) en thee drinken met een vriendinnetje. Zaterdag gaan we appels met chocoladeglazuur maken. Dochterlief blijft bij tante slapen. Dan wordt het dus een filmavondje voor mij. Zondag ga ik naar opa en oma, en wellicht ook nog even langs papa. Het is even afwachten in hoeverre ik dan nog energie over heb. Ik kijk in ieder geval heel erg uit naar het weekend. Vandaag heb ik dan ook totaal geen zin om te werken… Maar dat is op zich niets nieuws. 😉 Nog 5 uurtjes te gaan. Wish me luck! 

16 / 03 / 2015

Ik lijk meer op mijn vader dan op mijn moeder. Als het gaat om uiterlijke kenmerken in ieder geval. Innerlijk ben ik meer een combinatie van beiden met uiteraard mijn eigen unieke kenmerken. In mijn vader herkende ik gisteren het drukke en enthousiaste praten wat mijn broertje ook altijd doet. Papa praat ook zo hard als hem. In papa’s denkwijze zie ik overeenkomsten met die van mij. Hij ziet ook geen kleur als het gaat om medemensen. Hij heeft ook zo’n hekel aan radicaal-rechtse houdingen. Ik dacht altijd dat genen ondergeschikt zijn als het gaat om het ontwikkelen van een eigen karakter. Ik moet hier misschien een klein beetje op terug komen. Deze man heeft dik 12 jaar geen (aanzienlijke) rol gespeeld in mijn leven, en voorheen was hij niet de man die ik gisteren zag. En toch lijk ik op hem. Meer dan ik had verwacht.

Papa is veranderd. Hij is zachter geworden. De man die ik gisteren zag zou mij nooit een hoer noemen. Hij zou me niet vernederen. Hij is begripvol, en trots op mij en wat ik allemaal bereikt heb. Ik werd ontzettend warm ontvangen door papa en zijn vrouw. Ik had verwacht dat ik zo snel mogelijk weg zou willen, maar ik wilde juist blijven. We hadden het over Vietnam en maakten zelfs al de afspraak dat ik hen zou komen bezoeken als ze eenmaal weer daar zijn. We hadden het over mama. We hadden het over het verleden, heden en toekomst. Er kwamen lekkere hapjes op tafel. Ik genoot van ieder moment.

Van tevoren ging ik er vanuit dat ik hem nooit meer als mijn vader zou kunnen zien. Gisteren voelde ik meteen dat hij wel echt mijn vader is. Niet alleen biologisch. Ik voelde meteen een connectie. Het is een vreemde gewaarwording. Zo sterk heb ik dit met hem nog niet eerder gevoeld. Ik was altijd bang voor mijn vader. Nu voelde ik liefde. Misschien komt het ook wel omdat ik mijn moeder zo gigantisch mis. Misschien ben ik wel gewoon wanhopig op zoek naar een ouderfiguur die me steunt zoals alleen ouders dat kunnen. Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat het goed voelt, en dat is het allerbelangrijkste. 

09 / 03 / 2015

Gisteren was ik precies 7 jaar clean. Waar ik dit vroeger vierde met Bosche bollen, ben ik het dit jaar helemaal vergeten. Ik kwam er gisteren pas laat in de middag achter. Ik vind het een goed teken. Blijkbaar is de verslaving zo ver uit mijn systeem dat ik niet meer de behoefte voel om het uitbundig te vieren dat ik het niet meer ben. Alcohol is ook bijna geheel automatisch uit mijn leven verdwenen. Ik dronk het voor het laatst met oudjaarsavond. 

Dit weekend heb ik weer niet de moed verzameld om mijn vader te bezoeken. Ik vind iedere keer wel weer excuses waarom het nu niet goed uitkomt. Ik voel enerzijds behoefte om mijn vader te zien en anderzijds wil ik hem niet zien. Het maakt het allemaal niet veel makkelijker dat hij binnenkort weer naar Vietnam gaat. Waarom zou ik me opnieuw aan hem hechten als hij sowieso niet de intentie heeft om in mijn leven te blijven? 

Ik vond wel de tijd om opa en oma te bezoeken. Het voelt nog een beetje vreemd om familie te bezoeken. Mijn gevoel zit nog steeds helemaal op slot en ik besef nog steeds niet dat mama er niet meer is. In mijn gedachten leeft ze nog gewoon voort. Het is een vreemde gewaarwording. Ik weet dat mama overleden is en dat ik haar nooit meer zie, maar zo voelt het niet. Familieleden hebben het continue over het overlijden van mama en zij zijn allemaal in diepe rouw. Hiermee confronteren zij mij natuurlijk keer op keer wel met het overlijden van mama, en op dat moment voel ik het verdriet wel. Ik vind het alleen moeilijk te verkroppen dat het met hen heel slecht gaat, en dat het over het algemeen genomen wel oké met mij gaat. Ik houd zielsveel van mijn moeder. Waarom leef ik dan toch zo makkelijk door? Komt het werkelijke besef nog wel? Of houd ik mezelf niet gigantisch voor de gek door te denken dat het oké gaat terwijl ik vorige week nog helemaal overstuur op de grond lag? Enfin, tijd zal leren hoe het verder allemaal gaat verlopen. Misschien wordt het gewoon tijd dat ik wat minder in mijn hoofd ga wonen, en meer in het leven ga staan. Gewoon in het hier en nu, en accepteren dat dit blijkbaar mijn manier is.

Gisteravond heb ik een film gekeken. The boy in the striped pyjama’s. Ooit stond heel mijn Facebook vol met hoe indrukwekkend deze film is. Ik vind de film heel erg tegenvallen. Het komt helemaal niet realistisch over met Duitsers die Brits praten. Het was allemaal net iets te overdreven, net iets te sentimenteel gebracht om serieus te kunnen nemen, en ik kwam hierdoor niet echt in de film. Wellicht kan ik beter het boek lezen. De film was in ieder geval niet wat ik verwacht had. Hebben jullie deze film gezien, en wat vinden jullie er van? 🙂

03 / 03 / 2015

Lieve mam,

Om 20.50 uur is het alweer (of eigenlijk nog maar) 2 weken geleden dat je bent overleden. Het voelt voor mij aan als een eeuwigheid zonder jou. Mijn gevoelens zitten nog steeds ergens verstopt. Ik heb het nog niet kunnen vinden. Ik draag zo’n dik masker dat zelfs ikzelf er op dit moment niet bij kan. Ik probeer te overleven in een wereld die er voor mij opeens een stuk minder mooi uitziet, maar nog steeds niet lelijk. Ooit hoop ik alle kleuren weer helder te kunnen zien. Het stelt me gerust dat er ook weer een dag komt waarop ik jou kan zien. Ik hoop dat de eeuwigheid voor jou een stuk minder lang duurt dan voor mij.

De wasmachine deed het sinds vrijdag niet meer. Ik weet hoe verschrikkelijk je het vindt (eh vond) als ik niet kan wassen. De wasmachine was echt jouw ding, hoe gek dat ook klinken mag. Je zorgde er altijd voor dat ik snel weer kon wassen. Stiekem stresste jij altijd meer om mijn wasmachine dan ik. Je kon jezelf ook echt opwinden over de grote bergen was bij mij thuis. Speciaal voor jou heb ik de wasmachine zo snel mogelijk laten maken. Broertjelief heeft me gigantisch goed geholpen. Het is gek dat jouw overlijden juist hetgeen is wat ons dichterbij elkaar heeft gebracht. 

Soms vergeet ik dat je hier niet meer bent. In mijn beleving is er soms gewoon helemaal niets veranderd, en ben je nog net zo levend als alle dagen voor 4 juli 2014. Een zwarte bladzijde in ons leven. Ik droom veel over je. Ik zie je dan altijd voor me zoals je was, toen de tumor nog geen rol speelde. Wat een prachtvrouw was je! 

Ik heb met papa afgesproken dat ik een keer langskom, maar iets houdt me tegen. Hij is jou niet… 

Mam, ik mis je en houd van je. Meer dan ooit.



Online contact met papa

Mijn vader stuurde me heel toevallig van de week opeens een Facebook berichtje. Hij was benieuwd hoe het met mijn moeder en mij gaat. In Vietnam heeft hij geen baan kunnen vinden, en hij is dus noodgewongen terug naar Nederland gegaan. Hij vroeg ook of ik iemand ken die speelgoed van hem wil overnemen. Het was een soort verkapte poging om mij weer eens te kunnen zien. Ik ben hier niet op ingegaan, en ik heb hem verwezen naar allerlei gezinnen in armoede die juist in deze periode heel blij zijn met speelgoed als een gift.

Het is de eerste keer dat ik niet direct mijn loyaliteit richting hem voelde. Misschien voelde ik me sterker door de lieve berichten die ik hier heb ontvangen. Die man heeft mij voor m’n hele leven getekend. Ik vertrouw met name mannen niet, en hij heeft mij niet geleerd hoe een man zich hoort te gedragen binnen een relatie. Ik heb anderzijds een zeer sterke behoefte naar aandacht van mannen, zowel positief als negatief. Ik heb bindingsangst en verlatingsangst. Ik accepteer veel te veel binnen een relatie, en hierdoor wordt er continue over mijn grenzen heen gestampt. Ik weet gewoon niet wat normaal is. In feite ben ik een kleuter die op ontdekkingsreis is in de hoop te leren wat goed en wat fout is.

Mijn overmatige loyaliteit richting mannen is misschien nog wel mijn grootste probleem. Als ik de ex tegenkom die mij notabene een pistool op mijn hoofd heeft gezet en me uiteindelijk de psychiatrie in heeft gekregen, dan zeg ik alsnog vriendelijk hoi en geef ik antwoord op zijn vragen. Die relatie is inmiddels al bijna zeven jaar over, maar nog steeds zou ik hem nooit willen kwetsen. Ondanks alles wat hij mij heeft aangedaan. Ik ben een ster geworden in vergeven. Dr. Phil juicht dit weliswaar toe, maar is dit wel zo goed? Is het goed om meer rekening te houden met demonen uit het verleden dan je eigen gekwetste ziel?

Mijn vader schreef onder een foto van vroeger: ‘als ik deze foto zie, dan vraag ik me af waarom alles zo is gegaan’.

Ja pa, dat vraag ik me ook iedere dag af.

Black & White

Het is de afgelopen dagen stil geweest op mijn blog. Ik ga me er niet om verontschuldigen, want jullie vinden het geen probleem en ik? Ik eerlijk gezegd ook niet. De laatste tijd ben ik zó moe. Ik was een beetje bang dat ik terug zou vallen in een depressie. Helaas ben ik nogal een ervaringsdeskundige op het gebied van depressie en het eerste wat er bij mij aan voorafgaat is het voortdurend moe zijn. Alsof je iedere dag opnieuw een marathon hebt gelopen. Vanuit die angst om depressief te worden vulde ik iedere dag in met dingen die ik moet doen in de hoop dat het dan weggaat. Bij een depressie is het namelijk belangrijk om toch dingen te blijven doen, ook al heb je er de energie niet voor.

Als een bezetene ging ik dus iedere dag maar door, hopend dat het snel beter zou gaan. Het tegenovergestelde was waar. Het voelde inmiddels iedere dag  alsof ik twee marathons had gelopen. Ik ben ook zo zwart of wit. Alles of niets. Het is voor mij lastig om grijs te zien. Het kwam voor lange tijd zelfs niet in me op dat misschien een combinatie van doorgaan én tegelijkertijd je rust pakken de beste manier is. Maar goed, nu ik dat inzie ben ik daad bij het woord gaan voegen. Met een beetje rust lukt het me al iets beter, al is de vermoeidheid nog steeds niet echt op zijn retour. De meest simpele dingen kosten me energie en ja, dit gaat zelfs zo ver tot het versturen van een whatsappje of mezelf omkleden. Als dit zo door blijft sluimeren, ga ik toch maar een keer naar de dokter. Uit ervaring weet ik dat mijn eigen oplossingen voor het overwinnen van een depressie niet altijd even effectief zijn. 😉 Als het al een depressie is.

Met mama gaat het niet zo goed. Ze is moe en ze is misselijk. Ik heb het gevoel alsof ik haar tekortschiet. Zondag zag ik haar voor het laatst. We waren allebei te moe om een gezellig gesprek te kunnen voeren. Het is niet te ontkennen dat zij er ook van baalt om steeds moe te zijn en hierdoor niets te kunnen. Niets anders dan op haar bed liggen. Het liefst wil ik van alles met haar gaan doen. Haar overal mee naar toenemen. Ik wil lachen, gieren en brullen. Ik wil genieten. Nu voelt het alsof ik niets doe. En ik ben bang. Bang dat we straks niet genoeg tijd hebben. Dat ik haar nooit kan laten zien hoeveel ik van haar houd. Dat we niet alles kunnen zeggen wat we nog willen zeggen.  Het leven ontglipt me door mijn vingers. En ik voel me schuldig voor alle gemene dingen die ik ooit tegen haar heb gezegd. Al die dingen die ik haar kwalijk heb genomen. Had ik toen maar geweten wat ik nu weet…

Papa is geëmigreerd naar Vietnam. Het is een beetje raar, maar dit is voor het eerst in jaren dat ik hem echt nodig heb. Het contact is via Facebook een beetje verbeterd. Ergens had ik de hoop dat we elkaar weer eens zouden zien en dat hij ons zou steunen. Hoe erg ik ook altijd dacht dat ik beter af was zonder hem, nu heb ik hem nodig. Het is niet eerlijk om hem het kwalijk te nemen dat ie ons verlaat, maar toch verafschuw ik hem hierdoor. Snapt ie dan niet dat ik niet zonder ouders kan? Wat als ik mama straks kwijt ben? En ergens bewonder ik hem voor zijn moed. Ik lijk qua karakter meer op papa dan op mama. Hij vertelde me vroeger altijd dat ie zich hier – in Nederland – niet thuis voelt. Dat hij hier nooit gelukkig zal worden. Nooit heb ik begrepen wat hij hiermee bedoelde. Tot nu.

Deze blog is in naam van jou,
Mijn heldin, mijn beste vriendin, mijn leven.
Maar vooral mijn moeder.

Because the truth hurts

Gisteravond belde ik mijn moeder nog om te vragen hoe het met haar gaat. Goed nieuws, want ze had tot dusver nog geen last van bijwerkingen die bij het bestralen horen. Enigszins gerust ging ik slapen (wel weer pas om 4 uur). Vanochtend belde ik mijn moeder wederom. Ze heeft een zware nacht achter de rug. Ze voelde zich heel erg ziek en nu had ze erg last van rugpijn. Ik heb haar op het hart gedrukt dat ze hier altijd welkom is en dat ze ook hier naar toe mag komen, al is het midden in de nacht. Nu wordt ze om vier uur weer opgehaald door de zorgtaxi en wordt ze om vijf uur bestraald. Weer helemaal alleen. Ze heeft me beloofd dat ze mijn broertje zal bellen – als het niet gaat – om haar hier af te zetten.

Nog twaalf dagen voordat ik weer aan het werk ‘moet’. Steeds zat ik te twijfelen of ik wel contact op moet nemen met mijn werk om te vertellen wat er aan de hand is. Stiekem wilde ik het helemaal niet, maar vandaag heb ik toch deze stap gezet. Het voelt een beetje aan alsof ik aan het zeuren ben, alsof ik me aanstel. Hoe vreemd dit ook mag klinken. Het hulp vragen vind ik maar lastig, maar ik kan er simpelweg niet onderuit. Het is niet alleen de emotionele kant van dit hele verhaal, maar ook de praktische kant die ik niet alleen kan oplossen. Mijn moeder heeft altijd deels de zorg van mijn dochter op zich genomen, als ik aan het werk was. Er gaan drastisch dingen veranderen nu. Eerlijk gezegd voel ik er niet veel voor om vier dagen per week mijn dochter om zeven uur in de ochtend bij de kinderopvang te brengen en haar pas zeven uur in de avond weer op te halen. Zeker niet omdat dit ook haar gaat raken. Mijn moeder voelt voor haar als een tweede moeder. Het gaat haar al genoeg pijn doen om te zien wat er met oma aan de hand is, want dankzij die bestralingen zal steeds beter zichtbaar worden dat oma ziek is. Heel ernstig ziek. Hoe kan ik haar dan in de steek laten? Nee, family first is de belangrijkste les die ik hiervan heb geleerd. In de eerste plaats ben ik moeder en pas op de tweede plaats ben ik werknemer.

Van haar vader hoef ik in deze situatie ook niet veel te vragen en dat maakt me om eerlijk te zijn pisnijdig. We hebben samen een kind, maar nu draag ik alleen de last. Hij heeft een nieuw gezin, nieuwe prioriteiten. Hij blijft liever weekend-papa. En hem smeken om zijn dochter toch op te halen doordeweeks? Nee, dat doe ik niet. Al raakt het me in mijn ziel, ik weiger van mijn dochter een marionet-poppetje te maken. Als hij ons niet wil of kan steunen, al hij ons niet wil helpen, als hij niet met ons mee wil denken… dan doe ik ook dit wel alleen.

Dus nu heb ik een mailtje verzonden naar mijn werk waarin ik heb aangegeven dat ik dit niet alleen kan. En een reactie terug waarin het woord psycholoog al snel aan bod komt. Het berichtje an sich was heel positief hoor. Ze hebben begrip voor de situatie en willen zeker met me meedenken, alles op alles zetten om mij hierin te ondersteunen en te helpen. Ik wil gewoon niet weer cliënt zijn. Niet weer iemand zijn die bestudeerd wordt. Niet weer gediagnosticeerd worden. Niet weer die medicatie. Niet weer mijn hart en ziel moeten uitten aan iemand die ik niet ken. Niet weer een slachtoffer worden…

Deze blog is in naam van jou,
Mijn heldin, mijn beste vriendin, mijn leven.
Maar vooral mijn moeder.

 

Een kijkje in het leven van een cliënt (3)

20 april 2008

Vandaag was het een rustige dag. Wel begon het iets of wat slecht omdat ik een nare droom had. Ik droomde dat ik speed had gesnoven en een urinetest kreeg hier. Toen werd ik zo bang dat ik het van tevoren maar alvast eerlijk zei. De droom betekent dat ik me er toch wel ontzettend mee bezig hou. Vandaag zijn mijn opa en oma langs geweest, samen met ons mam. Was wel supergezellig. Ze hebben ook mijn stereo meegenomen. Vind ik ook onwijs fijn. Heb ook lekker in het zonnetje gezeten en kennis gemaakt met een paar mensen die op Jongvolwassene zitten. Ook merk ik dat ik echt uit mijn depressie aan het klimmen ben. De mevrouw bij ons is ontzettend depressief en ik herken een paar dingen van hoe ik een paar weken terug was. Ik zat nu tips te geven. Was wel heel apart. Ik wil ook even doelen opstellen voor deze week. 1. Niet meer snoepen. 2. Elke avond een rondje om het gebouw doen. 

21 april 2008

Ik had vannacht een behoorlijk realistische droom over mijn vader. Ik droomde dat hij de zorg op zich nam voor een paar verslaafde jongeren, waaronder ikzelf. Ik vind dit best vreemd want ik heb me de laatste tijd helemaal niet bezig gehouden met mijn vader ofzo. De droom heeft mijn dag voor de rest niet getekend ofzo. Heb vandaag gewandeld en ik ben naar crea geweest. Daar ben ik begonnen met het maken van een ketting. Vond dat wel super om te doen! Ook heb ik vandaag gefitnest. Dit beviel me ook zeer goed. Ik wil wel elk moment benutten waarin ik kan fitnessen. Ik merk echt dat het me ontzettend veel goed doet. Ik ben wel benieuwd of ik morgen niet ontzettend veel spierpijn krijg, maar dat zie ik dan wel. Voor de rest is het veel wachten totdat ik naar Jongvolwassenen kan. Ik hoop echt dat het snel gaat gebeuren, maar ik denk het niet. Ik verveel me hier op de Detox wel ontzettend. 

22 april 2008

Mij is gevraagd door mijn verantwoordelijk behandelaar om op te schrijven wat ik hier wil bereiken. Dat zijn de volgende dingen:

  • Clean blijven 
  • Mijn moederrol verbeteren
  • Zelfstandiger worden
  • Structuur opbouwen
  • Leren omgaan met mijn ADHD
  • Zelfvertrouwen krijgen
  • Minder zwart/wit denken
  • Conditie opbouwen
  • Mijn verleden verwerken
  • Impulsiviteit in controle houden
  • Voor mezelf opkomen

Ik ben ontzettend moe, dus ik hou het kort. Ik heb vandaag mijn ketting afgemaakt, gefitnest en gewandeld, en net even naar het Atrium geweest. Ik ga nu slapen.

Tegenwoordig heb ik nog steeds heel levendige en realistische dromen, maar deze gaan gelukkig niet meer over drugs. In die periode speelde drugs uiteraard nog een heel belangrijke rol in mijn leven. Ik was net anderhalve maand clean. De zucht was toen nog heel erg heftig. Het is moeilijk om af te kicken. Wat zeg ik? Héél moeilijk. Ik droom nog wel regelmatig over mijn vader, maar dat vind ik eigenlijk niet meer dan logisch. Een vader die al zo lang buiten beeld is, dat maakt nu eenmaal heel veel indruk.

In dit dagboek komen vaak bestraffingen van mezelf vóór mezelf naar voren als het gaat om mijn gewicht. De dingen die ik lees (en dus zelf geschreven heb) zijn kwetsend en onaardig. Ik vergeet vaak hoeveel moeite ik had met eten en mijn gewicht toen ik jonger was. Ik weet nog dat ik het alleen maar een fijne bijkomstigheid vond dat je van speed heel veel afvalt. Ik vond mezelf mooi toen ik dun was. Ik vond het fijn als mensen me vroegen of ik ziek was, omdat ik zo verschrikkelijk dun was. Ik vond het fijn als ze me vroegen of ik anorexia had. Ik vond het fijn om eindelijk niet meer dik te zijn. Vanwege agressieproblemen had ik antipsychotica gekregen. Ik heb denk ik wel honderd keer gevraagd of ik van dit medicijn zou aankomen (net zoals ik dat vroeg bij alle andere medicatie). Ze zeiden nee, maar het antwoord was overduidelijk ja. Door de Dipiperon voelde ik het niet meer aan wanneer ik vol zat. Ik bleef dus maar eten, en ik kwam heel veel aan. Verschrikkelijk vond ik het. Ik was helemaal niet blij met mezelf. Ik vond mezelf walgelijk. Verdrietig om zulke dingen terug te lezen. Ik ben nu blij met het lichaam wat ik heb. Het kan me gestolen worden of er een paar kilo’s bijkomen. Het kan me gestolen worden als ik afval. Ik ben nu blij met hoe ik eruit zie en met wie ik ben.

De doelen die ik destijds heb opgesteld heb ik voor het merendeel wel behaald. Natuurlijk vind ik het nog steeds moeilijk om altijd zelfverzekerd te zijn, om genuanceerd na te denken en om assertief te zijn, maar goed.. wie heeft er nou niet bepaalde karaktereigenschappen die niet altijd even positief zijn? Niemand toch? Ik functioneer prima, ook al heb ik een aantal zwakke punten. Ik ben ook maar een mens! 🙂

All sins tend to be addictive, and the terminal point of addiction is damnation.

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑