Zoeken

De wereld van Anna

Tag

overlijden

17 / 03 / 2015

Het is een maand geleden dat mama is overleden. Ik merk langzaamaan dat het besef er in begint te hakken. Waar ik eerst gewoon nog naar foto’s van mama keek zonder te realiseren dat ze er niet meer is, word ik nu steeds emotioneler als ik haar op die foto’s zie staan. Mijn moeder is er niet meer. 

Eind juni doe ik mee met Samenloop voor hoop. Ik loop mee voor mijn moeder. Ik loop mee omdat zij de strijd tegen kanker heeft verloren. Ik loop mee in de hoop dat deze strijd ooit wat positievere uitkomsten heeft. Maar mijn moeder is er niet meer. Nu niet. Nooit meer. 

Steeds vaker stromen de tranen over mijn wangen, gewoon zomaar op random momenten. Het duurt misschien nog maanden voor ik echt besef dat de dood onomkeerbaar is. Het duurt misschien nog heel lang voor ik me besef dat mijn moeder er echt niet meer is, maar het besef zal er komen. De vraag is niet of, maar wanneer. Het verdriet beangstigt me niet. Ik zal het omarmen. Ik zal het aanvaarden. En ik weet zeker dat mama over me zal waken op de momenten dat ik het echt niet meer weet. 

You are gone, but not forgotten. I will always love you. 

3 januari 1965 – 17 februari 2015.



09 / 03 / 2015

Gisteren was ik precies 7 jaar clean. Waar ik dit vroeger vierde met Bosche bollen, ben ik het dit jaar helemaal vergeten. Ik kwam er gisteren pas laat in de middag achter. Ik vind het een goed teken. Blijkbaar is de verslaving zo ver uit mijn systeem dat ik niet meer de behoefte voel om het uitbundig te vieren dat ik het niet meer ben. Alcohol is ook bijna geheel automatisch uit mijn leven verdwenen. Ik dronk het voor het laatst met oudjaarsavond. 

Dit weekend heb ik weer niet de moed verzameld om mijn vader te bezoeken. Ik vind iedere keer wel weer excuses waarom het nu niet goed uitkomt. Ik voel enerzijds behoefte om mijn vader te zien en anderzijds wil ik hem niet zien. Het maakt het allemaal niet veel makkelijker dat hij binnenkort weer naar Vietnam gaat. Waarom zou ik me opnieuw aan hem hechten als hij sowieso niet de intentie heeft om in mijn leven te blijven? 

Ik vond wel de tijd om opa en oma te bezoeken. Het voelt nog een beetje vreemd om familie te bezoeken. Mijn gevoel zit nog steeds helemaal op slot en ik besef nog steeds niet dat mama er niet meer is. In mijn gedachten leeft ze nog gewoon voort. Het is een vreemde gewaarwording. Ik weet dat mama overleden is en dat ik haar nooit meer zie, maar zo voelt het niet. Familieleden hebben het continue over het overlijden van mama en zij zijn allemaal in diepe rouw. Hiermee confronteren zij mij natuurlijk keer op keer wel met het overlijden van mama, en op dat moment voel ik het verdriet wel. Ik vind het alleen moeilijk te verkroppen dat het met hen heel slecht gaat, en dat het over het algemeen genomen wel oké met mij gaat. Ik houd zielsveel van mijn moeder. Waarom leef ik dan toch zo makkelijk door? Komt het werkelijke besef nog wel? Of houd ik mezelf niet gigantisch voor de gek door te denken dat het oké gaat terwijl ik vorige week nog helemaal overstuur op de grond lag? Enfin, tijd zal leren hoe het verder allemaal gaat verlopen. Misschien wordt het gewoon tijd dat ik wat minder in mijn hoofd ga wonen, en meer in het leven ga staan. Gewoon in het hier en nu, en accepteren dat dit blijkbaar mijn manier is.

Gisteravond heb ik een film gekeken. The boy in the striped pyjama’s. Ooit stond heel mijn Facebook vol met hoe indrukwekkend deze film is. Ik vind de film heel erg tegenvallen. Het komt helemaal niet realistisch over met Duitsers die Brits praten. Het was allemaal net iets te overdreven, net iets te sentimenteel gebracht om serieus te kunnen nemen, en ik kwam hierdoor niet echt in de film. Wellicht kan ik beter het boek lezen. De film was in ieder geval niet wat ik verwacht had. Hebben jullie deze film gezien, en wat vinden jullie er van? 🙂

Lieve jij

Mama had vandaag een best goede dag. Vanochtend om half zes stond ze vrolijk in mijn woonkamer. ‘Dagen zoals deze, daar kan ik best aan wennen‘. En ja, als mama blij is, dan ben ik ook blij. Zo simpel is het. De werkdag voelde opeens een stuk minder zwaar aan. Al moet ik bekennen dat ik best moe ben, maar dat is meer omdat ik dit ritme gewoon niet meer gewend ben. Vroeg naar bed en nog vroeger mijn bed uit. 😉 Deze ochtend heb ik gezellig koffie met mama gedronken. Ze vroeg of ik naar haar achterhoofd wilde kijken, omdat ze het idee had dat ze nu toch echt kaal begon te worden. En ja, er komt een kaal plekje. Maar weet je wat? Daar laten wij ons niet door uit het veld slaan. Mama is de mooiste. Met of zonder haar.

Rond half drie was ik weer thuis. Mama was aan het dweilen. Het maakt niet uit hoe vaak ik tegen haar zeg dat ze zulke dingen echt niet moet doen, ze blijft het gewoon doen. Niet veel later zat ze oververmoeid aan de keukentafel. Wederom pakte ik een koffie voor mezelf en een thee voor haar. Ik had helaas niet veel tijd om te babbelen, want om kwart over drie had ik een afspraak met de juf van dochterlief. ‘Er is vandaag iemand overleden‘. Stilzwijgend kijk ik haar een moment aan. Mama gaat verder: ‘Na de bestralingen is ze overleden. Zo recht voor mijn voeten‘. Mama is duidelijk aangedaan. Voor de honderdste keer vraag ik haar of ik mee moet gaan naar de bestralingen. Ze schudt resoluut haar hoofd. Ze wilt niet dat ik word geconfronteerd met al die mensen die zo ziek zijn. Pasgeleden was ze opgestaan van haar stoel, omdat ze plaats wilde maken voor een mevrouw die ziek is. Soms lijkt ze te vergeten dat zij minstens net zo ziek is.

Mama vertelt voor het eerst dat daar alleen maar mensen met een hersentumor worden bestraald. Ze heeft een gesprek gevoerd met een man. Ook hij is rood geworden door de bestralingen. ‘Hij grapte dat hij Daniël den Hoed wilde aanklagen, omdat ie geen gebruind lichaam ervan heeft gekregen’. Ze vertelt ronduit over de lieve taxichauffeur die wacht tot ze dochterlief hadden uitgezwaaid. Over de overleden mevrouw zegt ze geen woord meer, maar lieve jij – waarvan ik helaas de naam niet weet -, vandaag zit jij in mijn hoofd. Mijn gedachten zijn bij jou.

Om kwart over drie zat ik aan tafel met de juffrouw. Ik vertel dat ik haar wilde spreken, omdat mama ziek is en het een grote impact kan gaan hebben op dochterlief. ‘We hadden het pasgeleden bij Nieuwsbegrip over de ice bucket challenge’, zei de juffrouw, ‘ze heeft toen tegen de hele klas verteld dat haar oma ziek is. Ze vertelde dat haar oma een hersentumor heeft en dat ze nu iedere dag naar het ziekenhuis moet. Daar krijgt ze dan een masker op, zodat ze bestraald kan worden. Toen besefte ik me ook waarom jij me wilde spreken’. Ik heb het niet aan de juffrouw laten zien, maar op dat moment brak mijn hart in wel duizend stukjes. Mijn kleine dappere meisje, wat weet je al veel. Waarom ken jij het woord hersentumor nu al? Waarom weet je nu al wat bestralingen zijn? Hoe kan ik jouw pijn wegnemen?

Als ik thuis tegen haar zeg hoe moedig het van haar was om het tegen heel de klas zo goed uit te leggen, zie ik traantjes in haar ogen. Snel veegt ze die weg en gaat verder met spelen. Lief kind, weet dat ik er altijd voor je zal zijn. ❤

Deze blog is in naam van jou,
Mijn heldin, mijn beste vriendin, mijn leven.
Maar vooral mijn moeder.

KLIK HIER VOOR MIJN ACTIE BIJ STOPHERSENTUMOREN.NL

 

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑