Zoeken

De wereld van Anna

Tag

ouders

16 / 03 / 2015

Ik lijk meer op mijn vader dan op mijn moeder. Als het gaat om uiterlijke kenmerken in ieder geval. Innerlijk ben ik meer een combinatie van beiden met uiteraard mijn eigen unieke kenmerken. In mijn vader herkende ik gisteren het drukke en enthousiaste praten wat mijn broertje ook altijd doet. Papa praat ook zo hard als hem. In papa’s denkwijze zie ik overeenkomsten met die van mij. Hij ziet ook geen kleur als het gaat om medemensen. Hij heeft ook zo’n hekel aan radicaal-rechtse houdingen. Ik dacht altijd dat genen ondergeschikt zijn als het gaat om het ontwikkelen van een eigen karakter. Ik moet hier misschien een klein beetje op terug komen. Deze man heeft dik 12 jaar geen (aanzienlijke) rol gespeeld in mijn leven, en voorheen was hij niet de man die ik gisteren zag. En toch lijk ik op hem. Meer dan ik had verwacht.

Papa is veranderd. Hij is zachter geworden. De man die ik gisteren zag zou mij nooit een hoer noemen. Hij zou me niet vernederen. Hij is begripvol, en trots op mij en wat ik allemaal bereikt heb. Ik werd ontzettend warm ontvangen door papa en zijn vrouw. Ik had verwacht dat ik zo snel mogelijk weg zou willen, maar ik wilde juist blijven. We hadden het over Vietnam en maakten zelfs al de afspraak dat ik hen zou komen bezoeken als ze eenmaal weer daar zijn. We hadden het over mama. We hadden het over het verleden, heden en toekomst. Er kwamen lekkere hapjes op tafel. Ik genoot van ieder moment.

Van tevoren ging ik er vanuit dat ik hem nooit meer als mijn vader zou kunnen zien. Gisteren voelde ik meteen dat hij wel echt mijn vader is. Niet alleen biologisch. Ik voelde meteen een connectie. Het is een vreemde gewaarwording. Zo sterk heb ik dit met hem nog niet eerder gevoeld. Ik was altijd bang voor mijn vader. Nu voelde ik liefde. Misschien komt het ook wel omdat ik mijn moeder zo gigantisch mis. Misschien ben ik wel gewoon wanhopig op zoek naar een ouderfiguur die me steunt zoals alleen ouders dat kunnen. Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat het goed voelt, en dat is het allerbelangrijkste. 

Online contact met papa

Mijn vader stuurde me heel toevallig van de week opeens een Facebook berichtje. Hij was benieuwd hoe het met mijn moeder en mij gaat. In Vietnam heeft hij geen baan kunnen vinden, en hij is dus noodgewongen terug naar Nederland gegaan. Hij vroeg ook of ik iemand ken die speelgoed van hem wil overnemen. Het was een soort verkapte poging om mij weer eens te kunnen zien. Ik ben hier niet op ingegaan, en ik heb hem verwezen naar allerlei gezinnen in armoede die juist in deze periode heel blij zijn met speelgoed als een gift.

Het is de eerste keer dat ik niet direct mijn loyaliteit richting hem voelde. Misschien voelde ik me sterker door de lieve berichten die ik hier heb ontvangen. Die man heeft mij voor m’n hele leven getekend. Ik vertrouw met name mannen niet, en hij heeft mij niet geleerd hoe een man zich hoort te gedragen binnen een relatie. Ik heb anderzijds een zeer sterke behoefte naar aandacht van mannen, zowel positief als negatief. Ik heb bindingsangst en verlatingsangst. Ik accepteer veel te veel binnen een relatie, en hierdoor wordt er continue over mijn grenzen heen gestampt. Ik weet gewoon niet wat normaal is. In feite ben ik een kleuter die op ontdekkingsreis is in de hoop te leren wat goed en wat fout is.

Mijn overmatige loyaliteit richting mannen is misschien nog wel mijn grootste probleem. Als ik de ex tegenkom die mij notabene een pistool op mijn hoofd heeft gezet en me uiteindelijk de psychiatrie in heeft gekregen, dan zeg ik alsnog vriendelijk hoi en geef ik antwoord op zijn vragen. Die relatie is inmiddels al bijna zeven jaar over, maar nog steeds zou ik hem nooit willen kwetsen. Ondanks alles wat hij mij heeft aangedaan. Ik ben een ster geworden in vergeven. Dr. Phil juicht dit weliswaar toe, maar is dit wel zo goed? Is het goed om meer rekening te houden met demonen uit het verleden dan je eigen gekwetste ziel?

Mijn vader schreef onder een foto van vroeger: ‘als ik deze foto zie, dan vraag ik me af waarom alles zo is gegaan’.

Ja pa, dat vraag ik me ook iedere dag af.

Ik wissel het dinsdagprogramma en donderdagprogramma eventjes om. Morgen ga ik namelijk week 25 van My Bucket List ‘voltooien’. Daar zal ik donderdag iets over schrijven. Om deze reden publiceer ik vandaag de stelling van deze week.

Hoe kun je mee discussiëren?  

  • Vul de poll in;
  • Geef in een reactie aan waarom je het eens/oneens bent met de stelling. Je mag op elkaar reageren (graag zelfs!)
  • Volgende week zal ik de uitkomsten van de poll kort bespreken.

Staatssecretaris Ross van Volksgezondheid heeft opdracht gegeven om een onderzoek te verrichten naar verstandelijk beperkte ouders en hun gezin. Dit onderzoek is uitgevoerd door de Universiteit van Amsterdam en de Vrije Universiteit. Er is na hun onderzoek vastgesteld dat er 1549 gezinnen zijn met verstandelijk beperkte ouders. In 789 hiervan is de Raad voor de Kinderbescherming ingeschakeld of zijn de kinderen uit huis geplaatst. In nog eens 253 gezinnen is er sprake van problematisch ouderschap. In 507 gezinnen is het ouderschap goed genoeg. Deze ouders krijgen professionele hulpverlening en steun van familie en eventueel vrienden.

In de regel verloopt ouderschap door verstandelijk beperkten problematisch. Vaak hebben deze ouders geen realistisch beeld van wat het inhoudt om kinderen op te voeden. Zij willen iets voor zichzelf om te verzorgen – hun eigen gemaakte pop. Zij zijn niet voorbereid op het gegeven dat kinderen je nachten wakker kunnen houden, altijd als eerste mogen eten en aandacht vragen als je ergens anders mee bezig bent. Verstandelijk beperkten kunnen ook oprecht boos worden als hun kind een stukje LEGO van hen afpakt. Als een kind huilt, denken zij geregeld dat hij of zij dit doet om hen te pesten. Verstandelijk beperkte ouders weten niet hoe ze hiermee moeten omgaan.

Baby Naomi is een voorbeeld van hoe slecht het kan aflopen. Naomi bleef maar huilen en haar verstandelijk beperkte ouders wisten niet hoe ze hiermee om moesten gaan. Door haar te schudden probeerden ze haar stil te krijgen. Naomi werd echter maar niet stil en uiteindelijk hebben haar ouders haar dood geschud. Dit gebeurde niet opzettelijk. Haar ouders begrepen het gewoonweg niet. Naomi’s ouders zijn dan ook oprecht verdrietig over de dood van hun kind.

Als een kind uit huis wordt geplaatst, omdat de ouders er niet voor kunnen zorgen, is dit voor zowel de kinderen als de ouders een traumatische ervaring. Verstandelijk beperkte ouders begrijpen niet waarom hun kind weg moet en zijn hier heel verdrietig over. Het is voor hun gemoedstoestand dan ook alles behalve bevorderend.

Wanneer het wel goed gaat, omdat ouders professionele hulpverlening krijgen, is er een groot risico op een zeer ingewikkelde kind-ouderrelatie. Kinderen van verstandelijk beperkte ouders zijn namelijk geregeld niet verstandelijk beperkt en stijgen qua intelligentie boven hun ouders uit. Dit heeft als gevolg dat een kind zijn of haar best gaat doen om de ouder tegemoet te komen. De rollen worden hierdoor omgedraaid. Kind wordt ouder en ouder wordt kind. Het betreft een ongezonde situatie voor een kind om in op te groeien. Het meisje of jongetje heeft geen normale jeugd en krijgt niet de kans om kind te zijn. Een uit huis plaatsing is, zoals eerder gezegd, an sich al een zeer traumatische ervaring voor kinderen, maar de gebeurtenissen vooraf aan deze uit huis plaatsing zijn wellicht nog traumatischer. Verstandelijk beperkte ouders kunnen niet goed voor zichzelf zorgen; de omgeving is vaak vervuild, ze kunnen niet koken of vergeten dat gewoon. Hierdoor kan een kindje ondervoed raken. Het allerbelangrijkste is echter dat het kind lichamelijk mishandeld kan worden. De verstandelijk beperkte ouders weten niet wat ze met hun boosheid moeten en rammen er daardoor op los. Dit kunnen kleine kinderen ook doen als zij hun zin niet krijgen. Meestal is het dan de ouder die het kind corrigeert. In het geval van verstandelijk beperkte ouders dient het kind de ouder te corrigeren.

Uit onderzoek blijkt dat verstandelijk beperkten alleen met professionele hulpverlening in staat zijn een kind op te voeden. Er moet voortdurend iemand aanwezig zijn die de situatie in de gaten houdt. Eigenlijk hebben niet de ouders, maar andere mensen, de verantwoordelijkheid over het kind. Een kind dat niet van hen is. De zorg voor een verstandelijk beperkte is zwaar, omdat je voor alles moet zorgen en overal aan moet denken. Als hier een kind bij komt, wordt deze taak nog zwaarder. Het is voor de omgeving vaak ook heel moeilijk om te zien hoe een opvoeding misloopt. Een uit huis plaatsing van een kind is niet alleen traumatisch voor de ouders en het kind, maar tevens voor hun omgeving.

Echter heeft iedereen het recht op het krijgen van kinderen. Ontmoedigingsbeleid is eigenlijk de enige optie om een zwangerschap bij verstandelijk beperkten te voorkomen. Zij krijgen een goede voorlichting over wat de opvoeding van een kind precies inhoudt. Hierdoor zien zij in dat het opvoeden van een kind niet weggelegd is voor hen. Verplichte anti-conceptie is in Nederland niet mogelijk, vanwege het in de Grondwet vastgelegde recht op lichamelijk integriteit. En hoe groot is de stap van verplichte anti-conceptie bij verstandelijk beperkten naar verplichte anti-conceptie bij bijvoorbeeld tienermoeders nog? Niet groot lijkt me!

 

Vechtscheiding

Je ziet ze gaan, de kinderen van de vechtscheiding: bepakt met hun hele hebben en houden in een rugtasje, tussen twee vijandelijke kampen, als kleine soldaten op patrouille.

Het onderwerp vechtscheidingen is actueel, maar zeker niet nieuw. Mijn ouders zijn, naar mijn idee, het klassieke voorbeeld van het begrip ‘vechtscheiding’. Mijn broertje en ik werden als middel ingezet voor hun ultieme doel: wraak. Ik denk niet dat mijn ouders het met slechte bedoelingen deden. Ik denk niet dat ze ons bewust op deze manier hebben ingezet, maar dit verandert niets aan het feit dat zij het wel hebben gedaan. Ze weten nog steeds niet wat ze (in ieder geval mij) hebben ontnomen, omdat zij te egoïstisch waren om te stoppen met ruzie maken. Ik vind het pijnlijk dat er hedendaags nog steeds kinderen zijn die door deze hel heen moeten gaan.

Bij een oorlog tussen de ouders verliest het kind een deel van zichzelf, namelijk dat deel dat van beide ouders tegelijk houdt. Het kind verliest ook dat deel van zichzelf dat op de andere ouder lijkt: “Als ik wild doe, wordt mijn moeder boos, en zegt ze dat ik ook net mijn vader ben.” Tja, en die vader is door moeder de deur uitgezet, ik kan maar beter zorgen dat ik niet op hem lijk…

De kindsoldaat gaat ondergronds met een camouflagepak aan. Als er weer eens ruzie is, verstopt hij zich in bed, kussen over zijn hoofd, niks horen, niks zien en vooral geen geluid maken. Daarvan weten we in ieder geval zeker dat het diepe schade kan veroorzaken.

In mijn privéleven zie ik ouders ruzie met elkaar maken. De andere ouder wordt publiekelijk aan de schandpaal genageld via social media. Zij denken dat zij zelf heel goede ouders zijn, omdat ze voor hun kind vechten. Ik denk dat je als ouder zijnde juist je kind echt helpt door je eigen (negatieve) gevoelens, ten opzichte van de andere ouder, opzij te zetten in het belang van je kind. Ik denk dat je best van mening mag verschillen en dit op een respectvolle manier mag zeggen. Ik vind het echter onacceptabel dat je ruzie maakt, want het grootste slachtoffer van deze ruzies is het kind. Je maakt je kind innerlijk helemaal kapot en je kwetst het. Ik kan uit eigen ervaring vertellen dat je dan jouw kind dingen ontneemt die hij of zij nooit meer terug zal kunnen krijgen. Het is heel vervelend dat je ex-partner je kwetst en dergelijke, maar als ouder zijnde ben jij zelf niet langer het belangrijkste in jouw leven. Je hebt kinderen die beschermd moeten worden. Die bescherming kan nooit adequaat verlopen als jij zijn of haar andere ouder aanvalt. Het doet jouw kind namelijk pijn als je dit doet. Hij of zij durft zichzelf niet te zijn, durft niet te laten zien dat hij/zij wel van allebei zijn/haar ouders houdt… Het is een verschrikking om dit als kind mee te maken.

Het onderwerp grijpt mij persoonlijk heel erg aan. Ik word er woedend om! Vooral de reacties van derden op een dergelijke situatie maken me boos, want zij doen alsof het normaal is als je voor je kind vecht door de andere ouder he-le-maal kapot te maken. Ze hebben er zelfs respect voor! Wat mij betreft is het ordinaire kindermishandeling (verwaarlozing) en ik hoop dat er heel snel hard opgetreden wordt tegen ouders die hun kinderen dit (on)bewust blijven aandoen.

Wat vindt jij? Heb jij ooit een vechtscheiding meegemaakt? Hoe ging jij hiermee om?

Etiket

Depressieve borderliner met ADHD & PTSS die niet opgevoed is. Meisje zonder toekomstperspectief. Meisje zonder ouders die van haar houden. Kind van verslaafde ouders. Verslaafde ouder. Etiketten die ik op mijn voorhoofd geplakt heb gekregen.

En nu probeer ik met andere etiketten mijn eigenwaarde op te krikken. Ik weet niet hoe ik van mezelf moet houden want ik weet niet wie ik ben. Het doet eigenlijk best pijn om dat te beseffen. Mijn eigenwaarde hangt af van hoe ik presteer als moeder, hoe ik presteer op het werk, en van het feit dat ik hoogopgeleid ben. Ik weet niet wie ik buiten deze etiketten om ben. Ik weet niet wie er achter deze maskers verborgen gaat. Ik doe wat anderen van me verwachten omdat ik niet weet wat ik anders zou moeten doen. Ik vertel mensen wat ze willen horen, omdat ik bang ben iets verkeerds te zeggen als ik zeg wat ik daadwerkelijk voel of vind. Jarenlange therapie en behandeling, keihard knokken en nog steeds voldoe ik nog niet aan hetgeen wat ik ooit hoop te bereiken. Ik blijf het product van mijn verleden en niets lijkt dit te kunnen veranderen.

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑