Zoeken

De wereld van Anna

Tag

opa

Een kijkje in het leven van een cliënt (3)

20 april 2008

Vandaag was het een rustige dag. Wel begon het iets of wat slecht omdat ik een nare droom had. Ik droomde dat ik speed had gesnoven en een urinetest kreeg hier. Toen werd ik zo bang dat ik het van tevoren maar alvast eerlijk zei. De droom betekent dat ik me er toch wel ontzettend mee bezig hou. Vandaag zijn mijn opa en oma langs geweest, samen met ons mam. Was wel supergezellig. Ze hebben ook mijn stereo meegenomen. Vind ik ook onwijs fijn. Heb ook lekker in het zonnetje gezeten en kennis gemaakt met een paar mensen die op Jongvolwassene zitten. Ook merk ik dat ik echt uit mijn depressie aan het klimmen ben. De mevrouw bij ons is ontzettend depressief en ik herken een paar dingen van hoe ik een paar weken terug was. Ik zat nu tips te geven. Was wel heel apart. Ik wil ook even doelen opstellen voor deze week. 1. Niet meer snoepen. 2. Elke avond een rondje om het gebouw doen. 

21 april 2008

Ik had vannacht een behoorlijk realistische droom over mijn vader. Ik droomde dat hij de zorg op zich nam voor een paar verslaafde jongeren, waaronder ikzelf. Ik vind dit best vreemd want ik heb me de laatste tijd helemaal niet bezig gehouden met mijn vader ofzo. De droom heeft mijn dag voor de rest niet getekend ofzo. Heb vandaag gewandeld en ik ben naar crea geweest. Daar ben ik begonnen met het maken van een ketting. Vond dat wel super om te doen! Ook heb ik vandaag gefitnest. Dit beviel me ook zeer goed. Ik wil wel elk moment benutten waarin ik kan fitnessen. Ik merk echt dat het me ontzettend veel goed doet. Ik ben wel benieuwd of ik morgen niet ontzettend veel spierpijn krijg, maar dat zie ik dan wel. Voor de rest is het veel wachten totdat ik naar Jongvolwassenen kan. Ik hoop echt dat het snel gaat gebeuren, maar ik denk het niet. Ik verveel me hier op de Detox wel ontzettend. 

22 april 2008

Mij is gevraagd door mijn verantwoordelijk behandelaar om op te schrijven wat ik hier wil bereiken. Dat zijn de volgende dingen:

  • Clean blijven 
  • Mijn moederrol verbeteren
  • Zelfstandiger worden
  • Structuur opbouwen
  • Leren omgaan met mijn ADHD
  • Zelfvertrouwen krijgen
  • Minder zwart/wit denken
  • Conditie opbouwen
  • Mijn verleden verwerken
  • Impulsiviteit in controle houden
  • Voor mezelf opkomen

Ik ben ontzettend moe, dus ik hou het kort. Ik heb vandaag mijn ketting afgemaakt, gefitnest en gewandeld, en net even naar het Atrium geweest. Ik ga nu slapen.

Tegenwoordig heb ik nog steeds heel levendige en realistische dromen, maar deze gaan gelukkig niet meer over drugs. In die periode speelde drugs uiteraard nog een heel belangrijke rol in mijn leven. Ik was net anderhalve maand clean. De zucht was toen nog heel erg heftig. Het is moeilijk om af te kicken. Wat zeg ik? Héél moeilijk. Ik droom nog wel regelmatig over mijn vader, maar dat vind ik eigenlijk niet meer dan logisch. Een vader die al zo lang buiten beeld is, dat maakt nu eenmaal heel veel indruk.

In dit dagboek komen vaak bestraffingen van mezelf vóór mezelf naar voren als het gaat om mijn gewicht. De dingen die ik lees (en dus zelf geschreven heb) zijn kwetsend en onaardig. Ik vergeet vaak hoeveel moeite ik had met eten en mijn gewicht toen ik jonger was. Ik weet nog dat ik het alleen maar een fijne bijkomstigheid vond dat je van speed heel veel afvalt. Ik vond mezelf mooi toen ik dun was. Ik vond het fijn als mensen me vroegen of ik ziek was, omdat ik zo verschrikkelijk dun was. Ik vond het fijn als ze me vroegen of ik anorexia had. Ik vond het fijn om eindelijk niet meer dik te zijn. Vanwege agressieproblemen had ik antipsychotica gekregen. Ik heb denk ik wel honderd keer gevraagd of ik van dit medicijn zou aankomen (net zoals ik dat vroeg bij alle andere medicatie). Ze zeiden nee, maar het antwoord was overduidelijk ja. Door de Dipiperon voelde ik het niet meer aan wanneer ik vol zat. Ik bleef dus maar eten, en ik kwam heel veel aan. Verschrikkelijk vond ik het. Ik was helemaal niet blij met mezelf. Ik vond mezelf walgelijk. Verdrietig om zulke dingen terug te lezen. Ik ben nu blij met het lichaam wat ik heb. Het kan me gestolen worden of er een paar kilo’s bijkomen. Het kan me gestolen worden als ik afval. Ik ben nu blij met hoe ik eruit zie en met wie ik ben.

De doelen die ik destijds heb opgesteld heb ik voor het merendeel wel behaald. Natuurlijk vind ik het nog steeds moeilijk om altijd zelfverzekerd te zijn, om genuanceerd na te denken en om assertief te zijn, maar goed.. wie heeft er nou niet bepaalde karaktereigenschappen die niet altijd even positief zijn? Niemand toch? Ik functioneer prima, ook al heb ik een aantal zwakke punten. Ik ben ook maar een mens! 🙂

All sins tend to be addictive, and the terminal point of addiction is damnation.

Daddy

Gisteren plaatste ik een blog met hierin onder andere een bedankje aan mijn ‘vader’. Ik denk niet meer vaak aan hem, maar gisteren was zo’n moment dat ik wel aan hem dacht. Ik zou hem het liefst helemaal vergeten, maar dit is een vrijwel onmogelijke opgave. Hij is in zijn afwezigheid altijd aanwezig. Ik zie zoveel uiterlijke kenmerken van hem terug als ik naar mijn spiegelbeeld kijk. De meeste mensen hebben een vader die van hen houdt. Ik heb een vader die mij niet in zijn leven wilt, en ja, dat doet soms heel erg veel pijn.

Mijn dochtertje kent haar opa niet eens. Ze vraagt weleens hoe het komt dat ik geen papa heb. Hoe leg je een kind van 9 uit dat je vader geen contact meer met je wilt? Ik snap zelf amper hoe het kan dat je als ouder zijnde je kind niet meer wil zien, hoe je als ouder zijnde je kind kapot kan slaan, kapot kan schelden…ieder vezel in zijn of haar lichaam kan kapot maken. Ik snap niet hoe je je eigen vlees en bloed kan achterlaten in een situatie waarvan je weet dat die niet goed is voor hem of haar.

En ik snap mezelf evenmin. Hoe kan het dat ik na al die jaren nog steeds hoop dat er een dag komt waarin hij zegt dat het hem spijt, dat hij me in zijn armen neemt en zegt dat ie trots op me is? Hoe kan ik hem tot op de dag van vandaag af en toe nog intens missen? Hoe kan het dat ik nog steeds verdrietig word omdat ik geen vader heb…geen vader die van me houdt? Het zou zoveel makkelijker voor me zijn als het me gewoon allemaal niets meer deed, en dat ik niet langer behoefte heb aan een vader.

Gods wegen zijn ondoorgrondelijk. Op het moment dat ik de haat door mijn bloedvaten voel stromen, en mijn hart vervuld raakt met verbittering en woede, dan grijpt Hij in. Ik heb mijn vader 11 jaar niet gezien…tot vanochtend. Ik liep mijn straat uit en ineens zag ik hem voorbij rijden. Hij keek me aan. Ik zag dat hij me herkende. Het klinkt misschien raar, maar ondanks het feit dat ik hem al die jaren niet heb gezien voel ik nog steeds een bepaalde verbondenheid met hem. Hij is oud geworden. Hij keek snel weg. Het duurde even voordat ik mezelf herpakt had. De haat, de woede, het verdriet…. ik kan het niet langer voelen. Die man is mijn vader. Alles wat ik voel, alle haat en woede, dat is niet omdat hij niets voor me betekent maar juist omdat hij de wereld voor me betekent. Ik kan hem niet ontlopen, want hij heeft me gevormd tot wie ik nu ben. Ik heb mijn leven aan hem te danken. Hoe graag ik ook zou willen dat hij niet langer meer in mijn gedachten bestaat, hij zal altijd in mijn gedachten zijn; iedere keer dat ik geconfronteerd word met het feit dat ik geen vader heb, geen vader om me naar het altaar te begeleiden, geen opa voor mijn kind(eren), en als mijn moeder sterft heb ik helemaal niemand die me kan troosten zoals alleen een ouder kan.

Afbeelding

 

 

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑