Zoeken

De wereld van Anna

Tag

opa en oma

19 / 03 / 2015

Ik heb volgens mij last van een writers block. Het scherm van mijn telefoon blijft al enige tijd wit. Normaal gesproken weet ik altijd precies wat ik wil schrijven en waarom. Nu wordt het een verassing waar deze blog over zal gaan. Ook weleens leuk toch? 😉 

Dochterlief lijkt haar draai weer enigszins te vinden. Ze heeft weer motivatie gevonden om goed haar best te doen op school. Ze komt met cijfers thuis waar je halleluja door gaat zeggen. Mijn kanjer heeft even een momentje nodig om haar plekje weer te vinden, en het lukt haar steeds beter. Ze begint binnenkort met tennisles. Wij kijken daar beiden onwijs naar uit. Voorlopig moeten we het helaas nog wel eventjes bij kinderfysiotherapie houden. Geduld wordt beloond zeggen ze, dus laten we daar dan ook maar vanuit gaan. 

Ik ga niet altijd even ‘pedagogisch verantwoord’ om met dochterlief. Soms ben ik volgens het boekje ‘veel te lief’ en geef ik te weinig grenzen aan. Dochterlief lag pasgeleden huilend in haar bed en dan laat ik haar zonder aarzelen in mijn bed slapen. Wanneer ze ondeugend is geweest, dan bespreken we wat, wanneer, waarom en met wie. Ik geloof niet in straf geven. Het is veel belangrijker om inzicht te krijgen in de redenen achter ondeugend gedrag en hoe we het kunnen voorkomen. Ondanks mijn ‘niet pedagogisch verantwoord’ opvoeden heb ik een onwijs lief, sociaal en beleefd kind. Soms (nou ja, heel vaak) van het boekje afwijken blijkt in ons geval dus helemaal niet zo slecht. Nu moeten we uiteraard nog wel even de pubertijd afwachten. 

Vanaf vanavond heb ik weekend. Morgen ga ik sowieso naar de eclipse kijken, samen met dochterlief koken (naar haar eigen recept) en thee drinken met een vriendinnetje. Zaterdag gaan we appels met chocoladeglazuur maken. Dochterlief blijft bij tante slapen. Dan wordt het dus een filmavondje voor mij. Zondag ga ik naar opa en oma, en wellicht ook nog even langs papa. Het is even afwachten in hoeverre ik dan nog energie over heb. Ik kijk in ieder geval heel erg uit naar het weekend. Vandaag heb ik dan ook totaal geen zin om te werken… Maar dat is op zich niets nieuws. 😉 Nog 5 uurtjes te gaan. Wish me luck! 

09 / 03 / 2015

Gisteren was ik precies 7 jaar clean. Waar ik dit vroeger vierde met Bosche bollen, ben ik het dit jaar helemaal vergeten. Ik kwam er gisteren pas laat in de middag achter. Ik vind het een goed teken. Blijkbaar is de verslaving zo ver uit mijn systeem dat ik niet meer de behoefte voel om het uitbundig te vieren dat ik het niet meer ben. Alcohol is ook bijna geheel automatisch uit mijn leven verdwenen. Ik dronk het voor het laatst met oudjaarsavond. 

Dit weekend heb ik weer niet de moed verzameld om mijn vader te bezoeken. Ik vind iedere keer wel weer excuses waarom het nu niet goed uitkomt. Ik voel enerzijds behoefte om mijn vader te zien en anderzijds wil ik hem niet zien. Het maakt het allemaal niet veel makkelijker dat hij binnenkort weer naar Vietnam gaat. Waarom zou ik me opnieuw aan hem hechten als hij sowieso niet de intentie heeft om in mijn leven te blijven? 

Ik vond wel de tijd om opa en oma te bezoeken. Het voelt nog een beetje vreemd om familie te bezoeken. Mijn gevoel zit nog steeds helemaal op slot en ik besef nog steeds niet dat mama er niet meer is. In mijn gedachten leeft ze nog gewoon voort. Het is een vreemde gewaarwording. Ik weet dat mama overleden is en dat ik haar nooit meer zie, maar zo voelt het niet. Familieleden hebben het continue over het overlijden van mama en zij zijn allemaal in diepe rouw. Hiermee confronteren zij mij natuurlijk keer op keer wel met het overlijden van mama, en op dat moment voel ik het verdriet wel. Ik vind het alleen moeilijk te verkroppen dat het met hen heel slecht gaat, en dat het over het algemeen genomen wel oké met mij gaat. Ik houd zielsveel van mijn moeder. Waarom leef ik dan toch zo makkelijk door? Komt het werkelijke besef nog wel? Of houd ik mezelf niet gigantisch voor de gek door te denken dat het oké gaat terwijl ik vorige week nog helemaal overstuur op de grond lag? Enfin, tijd zal leren hoe het verder allemaal gaat verlopen. Misschien wordt het gewoon tijd dat ik wat minder in mijn hoofd ga wonen, en meer in het leven ga staan. Gewoon in het hier en nu, en accepteren dat dit blijkbaar mijn manier is.

Gisteravond heb ik een film gekeken. The boy in the striped pyjama’s. Ooit stond heel mijn Facebook vol met hoe indrukwekkend deze film is. Ik vind de film heel erg tegenvallen. Het komt helemaal niet realistisch over met Duitsers die Brits praten. Het was allemaal net iets te overdreven, net iets te sentimenteel gebracht om serieus te kunnen nemen, en ik kwam hierdoor niet echt in de film. Wellicht kan ik beter het boek lezen. De film was in ieder geval niet wat ik verwacht had. Hebben jullie deze film gezien, en wat vinden jullie er van? 🙂

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑