Zoeken

De wereld van Anna

Tag

NS

Top, Nederlandse Spoorwegen!

Eindelijk is het weekend! Zoals gewoonlijk ben ik nu te moe om het uitbundig te kunnen vieren. Het duurt altijd dagen voordat ik opgeladen ben en tegen de tijd dat ik opgeladen ben, moet ik alweer aan het werk. Zo sukkel ik maar een beetje door op een sterk langzamer wordend tempo. De Nederlandse Spoorwegen blijkt exact hetzelfde probleem te hebben als ik. 😉

Jeetjemina, wat een slecht georganiseerd soepzooitje is het eigenlijk. Nu weet ik dat we stiekem niet mogen klagen. In andere Europese landen is het nog maar de vraag of de trein überhaupt komt opdagen. Of eigenlijk is het gewoon een wonder als de trein echt komt! Maar goed, mensen anticiperen op de situatie daar. In Nederland wordt er juist gehamerd op hoe milieubewust het is om met de trein te gaan en hoe nuttig het is om files mee te omzeilen. Nu snap ik dat er best veel mis kan gaan met die dingen. Die vijf minuutjes vertraging vind ik dan ook helemaal geen probleem. Sterker nog, ik vind een vertraging van een uur ook geen probleem. Het is de communicatie vanuit de Nederlandse Spoorwegen richting haar klanten die me tegen de borst stuit. Gevolg hiervan is dat ik bijvoorbeeld niet goed kan door communiceren dat ik wat later ben. Believe me, niets is zo vervelend als last minute er pas achter komen dat je dik te laat gaat komen. 😉

Laat ik er een paar voorbeeldjes van deze week bij pakken… (moet je nagaan hoe frustrerend het is als je dit al 9 jaar structureel meemaakt).

Gisteren was ik ruim op tijd op het station. Nadat ik mezelf had voorzien, van mijn dagelijkse dosis cafeïne, liep ik richting het perron en nam plaats op één van de bankjes. Het ene moment staat nog heel mooi de trein, die ik moest hebben, op het beeldscherm. Als ik nog geen minuut later onbewust nog een keer kijk, zie ik dat het beeldscherm veranderd is. Niet de trein die ik moet hebben, maar die van een half uur later staat aangegeven. Ik verwacht binnen enkele minuten meer informatie te krijgen over wat er aan de hand is. Ik wacht. Ik wacht iets langer. Ik wacht nog steeds. Nee hoor, geen uitleg. Op de site van de NS staat ook geen bal aangegeven. Oké, whatever. Ik heb mijn afspraak gemaild dat ik wat later zou zijn en ik hoopte maar dat hij het op tijd zou lezen. Ondertussen tikt de klok steeds verder. Er stopt een trein aan de andere kant van het perron. Nu staat hier op het beeldscherm dat de trein (die van een half uur later) zou vertrekken vanuit dit spoor. Ik stap deze trein in. Niet veel later hoor ik, in de trein zelf, dat deze trein niet richting Rotterdam (waar ik moest zijn) et cetera gaat, maar juist de andere kant op. Dus… iedereen stapt weer uit. Niet veel later horen we dat die trein toch maar wel naar Rotterdam gaat. Oké? Lekker bezig, NS! 😉

En ik weet niet of jullie onlangs nog bij het nieuwe station van Breda zijn geweest? Oké, één tip: vermijd de spits! Pasgeleden stond ik nog dik tien minuten in een file van mensen die het station wilden verlaten. Het pad was – nog zacht uitgedrukt – te klein, dus de mensen die de trein wilden instappen blokkeerden het hele pad. Niemand kon er nog in of uit… Klasse, NS!

Vandaag was wederom een heel mooi voorbeeld van het geweldige organisatie-talent van de NS. Ik zat in de trein richting Tilburg. Ik was onderweg naar Tilburg University. Het bleek handiger te zijn om over te stappen en dan de stoptrein te pakken, omdat die stopt bij het station ‘Tilburg Universiteit’. Hoef ik tenminste niet zo ver te lopen (hoezo lui?). Ik stapte dus uit de trein richting Tilburg en liep een masterlijk hoge trap op en af richting de trein naar Tilburg Universiteit. En ja hoor, die reed natuurlijk weer niet. Welke trein reed er wel naar Tilburg Universiteit? Juist, die trein waar ik zojuist uit was gestapt. Weer te laat.. en waarom? Omdat de NS het niet nodig vond om heel eventjes te zeggen dat de trein verder zou rijden als stoptrein. Het had de conducteurs misschien een minuutje van hun tijd gekost. Ik daarentegen moest uiteraard weer een half uur wachten. Heerlijk, NS!

Maar goed, genoeg geklaagd. De boodschap is vrij duidelijk denk ik, hè? 😉 Ik ben geen fan van NS. Van mij mogen er een aantal organisaties opstaan die de Nederlandse Spoorwegen weg concurreren. Sorry…

Met mama ging het vandaag overigens best goed. Ik bel haar iedere dag drie keer om even te kijken hoe het gaat et cetera. Zo ook gisteravond. Tot mijn grote verbazing was zij aan het wandelen. Mama woont midden in de bossen en het was al donker. Waarom is zij uitgerekend nu gaan wandelen? Op die vraag kreeg ik niet echt een antwoord. Ze vertelde me wel dat ze naar de stad was gelopen. Jeetjemina, dat is zeker 10 kilometer heen en 10 kilometer terug vanuit haar huis. Ze zei dat ze zich er beter door voelde, maar ik kan me nauwelijks voorstellen dat het goed is om zo ver te gaan wandelen als je bestraald wordt. En als er nou iets was gebeurd? Er komt zelden iemand langs… Mama heeft een beetje lak aan de zorgen die ik heb. Zij is heel resoluut: de maanden die ik nog overheb, ga ik niet verspillen. Ik doe gewoon waar ik zin in heb. Hmm, oké, mam.. vooruit dan maar.

Deze blog is in naam van jou,
Mijn heldin, mijn beste vriendin, mijn leven.
Maar vooral mijn moeder.

KLIK HIER VOOR MIJN ACTIE BIJ STOPHERSENTUMOREN.NL

Schapen

I am not afraid of an army of lions led by a sheep; I am afraid of an army of sheep led by a lion. – Alexander the Great

Ik moet altijd zo lachen om de taferelen in het openbaar vervoer! Een leuk voorbeeld hiervan is het niet instappen beleid van de Nederlandse Spoorwegen op het moment dat een trein bij de eindbestemming aangekomen is. De trein moet dan gereinigd worden en de vraag is om te wachten met instappen totdat zij aangeven dat dit mag. Iedereen luistert hiernaar… Totdat er één persoon besluit om hier niet naar te luisteren en gewoon instapt. Vervolgens stapt gewoon iedereen in. Groepsdruk is een zeer interessant groepsdynamisch proces.

De NS heeft me al heel wat leuke én minder leuke momenten bezorgd. De vertragingen hebben me vaak gefrustreerd maar minstens net zo vaak heb ik er hard om kunnen lachen. Je voelt je toch wel een beetje verbonden met de massa, die samen met jou, wacht op het moment dat de treinen eindelijk weer gaan rijden.

De man die mij vroeg spontaan alle verplichtingen te laten vallen om met hem een drankje te gaan doen is het leukste moment wat ik beleefd heb in de trein. Ik heb overigens wel nee gezegd. Je weet maar nooit wat voor gek je aan de haak geslagen hebt… Veiligheid boven alles toch?

Het minst leuke moment, wat ik in de trein heb beleefd, is wat recenter. Ik werd in de trein lastiggevallen door een man die er erg onverzorgd uitzag, en rook naar alcohol en de muffe geur van heel lang niet douchen. Ik ben van hem weggevlucht, maar de leuke man rende me achterna. Hij zette de achtervolging fanatiek in. Ik ben werkelijk niet eerder zo bang geweest. De conducteurs hebben de man vriendelijk verzocht de trein te verlaten nadat ik helemaal in paniek naar hen toe ben gerend. Ze hebben het super afgehandeld!

Wat zijn jouw ervaringen met het openbaar vervoer? Daar ben ik erg nieuwsgierig naar! 🙂

De wereld is zo slecht nog niet.

Ik ben de afgelopen dagen erg geschrokken van de negatieve houding van sommige mensen ten opzichte van hun medemensen. Ze plaatsen zonder enige moeite andere mensen in een bepaald hokje. Het is kwetsend, onaardig en respectloos. Eventjes had ik het dus best gehad met deze wereld. Is de wereld waarin ik leef echt zo negatief ingesteld? Klopt het dan echt dat ik zo verschrikkelijk naïef ben? Ik geloof in het goede van de mens. Ik geloof niet dat er ook maar iemand bestaat die anderen bewust pijn wil doen. Ik geloof niet dat mensen slecht worden geboren. Ja, ik heb wat moeilijke dagen achter de rug waarbij ik veel heb nagedacht.

Gisteren ging ik met de trein naar Dordrecht. Ik ging daar een oud-studiegenootje bezoeken die ik al enige tijd niet meer had gezien. Zoals ik hierboven al omschreef was mijn hoofd vol met alles wat ik heb meegekregen de laatste dagen. Toen ik eenmaal Dordrecht bijna had bereikt, kwam ik erachter dat ik mijn tasje niet meer bij me had. Dit kon maar één ding betekenen: ik was het vergeten op het station in Den Bosch. In mijn tasje zaten mijn sleutels, mijn portemonnee met al mijn pasjes et cetera. Ik begon aardig in de stress te raken. Ik ging er direct van uit dat ik het tasje nooit meer terug zou zien. Toen ik eenmaal weer een beetje kon ademen besloot ik de Kiosk te bellen…en tot mijn grote verbazing was mijn tasje daar door iemand afgeleverd! Alle spullen zaten er nog in. Na alle ellende die ik heb gelezen en heb aangehoord, was ik zo blij om eindelijk weer het bewijs aangeleverd te krijgen dat de wereld helemaal nog niet zo slecht is. Er zijn wellicht een paar mensen met een negatieve houding, maar het merendeel van de mensen is echt nog wel te vertrouwen. Eerlijke mensen bestaan nog steeds. Het volgende moment besefte ik me dat ik geen pinpas bij had, en dat er niet genoeg tegoed op mijn ov-chipkaart stond. Ik kon dus niet ‘legaal’ met de trein terug naar Den Bosch. Toen de trein arriveerde heb ik de conducteur het verhaal uitgelegd en gevraagd wat ik nu moest doen? Hij zei tegen me dat ik me had gemeld, dat ik lekker in de trein moest gaan zitten en me tasje moest gaan halen.

Wat een verademing dit weekend!

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑