Zoeken

De wereld van Anna

Tag

moeilijk

Een kijkje in het leven van een cliënt (4)

23 april 2008

Vandaag ben ik vooral erg onrustig geweest. Ik wil ontzettend graag naar Jongvolwassene en het wachten duurt me allemaal te lang. Ik wil aan mezelf werken en op deze afdeling gebeurt dat niet. Ook had ik vannacht een nogal rare droom; ik droomde dat ik zwanger was van P. Nou, dat hoop ik natuurlijk van niet. Ik wilde vandaag naar Crea om een armbandje te maken met de naam van dochterlief, maar helaas was de begeleidster ziek geworden en ging het niet door. Toen ben ik maar gaan wandelen met een jongen van Jongvolwassene; was wel gezellig. Net zijn mijn tante E. en moeder op bezoek geweest. Dat was wel confronterend. Dat ging vooral over mijn band met dochterlief die niet optimaal is. Vond ik best beangstigend. Ik ga nu douchen en slapen als me dat nu wel lukt in ieder geval.

1 week in Novadic Kentron.

24 april 2008

Nog vijf nachtjes slapen en ik ga naar Jongvolwassene. Kijk er echt naar uit want heb het hier op Detox wel gezien allemaal. Vind het super om bij leeftijdsgenoten te komen. Dus was echt geweldig nieuws. Ben langzaamaan al in aan het pakken, zodat ik dat niet op het laatste moment nog moet doen. Voor de rest zijn we vandaag met CDD naar de Stenen Hut gegaan. Dat was best wel gezellig en ik heb gesport. Ik hoop snel resultaten te zien, want ik vind mezelf echt veel te dik geworden. Verschrikkelijk vind ik het! Ik kijk alweer uit naar maandag, want het doet me ook veel goed. Voel mezelf echt al een stuk beter. Ik had vannacht weer een rare droom. Ik droomde dat P. iets met N. had, en ik dus behoorlijk door het lint ging omdat N. eerst zo lullig deed over P. en er nu opeens iets mee had. Ik ben hard bezig met het afsluiten van mijn tijd met hem. Waarschijnlijk die dromen denk ik ofzo.

25 april 2008

Vandaag was een behoorlijk verwarrende dag. Eerst vanmiddag had ik last van dissociatie en raakte ik mezelf helemaal kwijt. Ik heb het met de artsen besproken en ze gaan het uitgebreid onderzoeken met een psychologische test. Ik begin ook te twijfelen aan de diagnose die de PAAZ heeft gesteld, want ik geloof echt dat er meer mis is dan alleen ADHD. Ook had ik vannacht weer een rare droom over P.; dat ik weer iets met hem had en dat verborgen moest houden voor mijn ma en dat iemand me vertelde dat hij seks had gehad met mannen in ruil voor drugs. De avond was echter het toppunt van verwarring. Ik zat in het Atrium en B. vroeg of we een stukje gingen wandelen. Ik vond dat wel een goed plan. We gingen even ergens een sigaretje roken en spraken wat. Opeens zei tie dat hij me wilde zoenen en dat leek me wel wat dus dat hebben we toen ook gedaan. Drie keer… hij is echt superleuk maar ik weet niet of dit wel de tijd en de plek is om verliefd te worden. Ik heb het mezelf weer lekker moeilijk gemaakt.

26 april 2008

Vannacht weer een rare droom gehad. Ik moest een rechtszitting houden maar kon geen gepaste outfit aan omdat niks me paste. Ook hadden we hier een groepsgesprek en zat daar één misvormde enge man bij. Daarna werd ik met een pistool bedreigd door M. en een paar anderen. Allemaal heel vreemd. Vandaag ook bezoek gehad van ons mam en dochterlief, dat was wel echt superfijn. Het was ook heel erg gezellig. De tijd vloog om. Ook met B. weer wat gewandeld en gezoend. Was op zich wel leuk, maar ik weet niet hoe hij tegenover mij staat. Volgens mij vindt hij mij alles behalve leuk, maar ik leg dat gewoon naast me neer. Ik ben hier niet om een relatie met iemand te beginnen. Hij had vandaag wel superlief naar de afdeling gebeld om te vragen of ik er was. Hij doet me P. wel laten vergeten, alleen N. zegt dat ik echt voor hem moet oppassen en een andere jongen: V. vindt mij ook leuk. Ik ben populair blijkbaar.

Nee little girl, niet populair. Kwetsbaar! Ik word verdrietig als ik dit allemaal lees, omdat ik me, als ik dit teruglees, besef hoe getraumatiseerd ik eigenlijk was. *Neemt even een pauze*. Het raakt me op de dag van vandaag nog steeds, hij raakt me nog steeds: P. Ik voel me misselijk nadat ik dit allemaal heb getypt. Het slaat me nog steeds uit het veld als ik terug denk aan wat hij me allemaal heeft aangedaan. Het was misschien ook niet geheel verstandig om deze stukjes uit mijn dagboek terug te lezen, om er weer aan te denken. Het kost moeite om over hem te schrijven. Die man heeft me zo ontzettend kapot gemaakt. Het is niet vreemd dat ik zo veel over hem droomde. Ik denk niet eens dat het puur met liefde te maken had. P. heeft ooit een pistool tegen mijn hoofd gezet, P. heeft geld van me gestolen, P. heeft me bedrogen, P. heeft me geslagen, P. is de verdomde reden dat ik zo veel drugs ben gaan gebruiken. Ik weet dat het niet eerlijk is om iemand anders de schuld te geven van mijn eigen fouten, maar als ik hem niet was tegengekomen, dan was het nooit zo uit de hand gelopen. Het is niet gek dat ik nog steeds zo veel moeite heb met wat er toen is gebeurd. Ik heb het nooit kunnen verwerken. Het is iets wat ik nog iedere dag met me meedraag. Ik vind het eng om de beerput open te gooien (en terecht).

Toevallig keek ik vandaag weer een keertje op zijn Facebook-pagina. Dat doe ik helaas nog regelmatig. Ik hoop gewoon dat hij ongelukkig is, omdat ik vind dat hij het niet verdient om gelukkig te zijn. Dat is niet aardig. I know. Hij had een tijdje een vriendin. Het leek allemaal heel goed te gaan tussen die twee. Ik begin dan direct aan mezelf te twijfelen. Waarom heeft hij mij wel zo erg gekwetst? Waaraan had ik dat verdiend? Wat heb ik zelf bijgedragen aan alles wat hij me heeft aangedaan? Hij kan immers wel van deze vrouw houden zonder haar pijn te doen. Ik zag vandaag op zijn Facebook-pagina dat deze relatie over is. Ik zie op haar Facebook-pagina dat hij haar ook pijn heeft gedaan. Ergens voelt dat beter. Het ligt dus niet aan mij. Stom om deze bevestiging nodig te hebben…

Funny how someone can be so beautiful and totally fucked up at the same time.

Slapen

The night is the hardest time to be alive and 4am knows all my secrets.

Ik ben normaal niet zo van het doelen stellen (en deze met de hele wereld delen), maar voor deze maand wil ik dat toch doen. Ik heb vandaag een vrije dag en vanochtend had ik weer allerlei plannen; ik wilde gaan schoonmaken, eventjes administratieve taken doen, bloggen en noem maar op. Vannacht ging ik echter te laat slapen.. dus je raadt het al: vanochtend ben ik op de bank in slaap gevallen. Dit betekent dat ik achterloop met de dingen die ik moet doen en dit brengt op zijn beurt weer onrust met zich mee. Het wordt dus tijd dat ik hier bewust mee omga.

Deze maand wil ik in het teken laten staan van 8 uur slapen! Dit betekent dat ik ruim op tijd naar bed ga en dus geen late-night sessies meer hou. Voor anderen is dit misschien een makkie, maar ik heb echt moeite met op tijd naar bed gaan. Avonden vind ik leuker dan ochtenden en middagen. Het lijkt of ik dan pas echt tot leven kom. Het is dus even slikken dat ik gewoon ruim op tijd naar bed moet, maar toch ga ik het ten uitvoer brengen! Het levert voor mij bewustwording op en hopelijk ga ik me er ook een stuk beter door voelen. Ik zal het voor 31 dagen uitvoeren en het start per direct. Iedere week zal ik een korte update geven over hoe het verlopen is. Via Twitter  probeer ik jullie hierover iedere dag op de hoogte te houden! 🙂 Misschien ga ik op deze manier doelen stellen en uitvoeren wel waarderen, en doe ik dit vaker. You never know!

Wish me luck! 🙂

De week van..

A woman is like a tea bag – you can’t tell how strong she is until you put her in hot water.

Sommige weken zijn leuk, andere weken zijn wat minder. Deze week behoort zeker te weten bij de tweede categorie. Mijn moeder is opgenomen in het ziekenhuis, mijn hele structuur is pleite én ik ben rusteloos. Ik pieker om onnozele dingen. ‘Wat als ik mijn baan kwijtraak’? ‘Wat als mama niet beter wordt’? ‘Wat als ik zelf toch niet zo’n goede moeder ben als dat ik zelf denk’? ‘Wat als, wat als, wat als…’ Soms slaat de paniek zomaar toe.

Ik zit niet lekker in m’n vel op dit moment. Het is weer iedere dag een strijd om m’n bed uit te komen en te doen wat ik moet doen. Mijn hele gedachtengang lijkt veranderd te zijn. Waar ik eerst positief ingesteld was, ben ik nu zo negatief als het maar zijn kan. Het is een patroon dat steeds opnieuw terugkomt in de week voordat ik moet menstrueren. Het begint me uit te putten dat deze perioden zoveel van me vragen in psychische zin. Daarom begin ik me nu sterk af te vragen of het misschien een goed idee is om hiermee naar de dokter te gaan. Anderzijds ben ik bang dat hij me weer met een flink pakket aan medicatie naar huis stuurt. Ik wil geen medicatie meer. Ik ben juist heel blij dat ik sinds 2 jaar zonder medicatie door het leven kan. Het is een stap terug om dan nu toch weer antidepressiva in te nemen.

Pasgeleden zag ik bij Dr. Phil een meisje dat in haar menstruatieperiode zelfmoord heeft gepleegd. Haar moeder vertelde hoe haar dochter veranderde in deze perioden en ik herkende mezelf er helemaal in. Al zou ik nooit zelfmoord plegen… Daar ben ik veel te bang voor aangelegd. Vrouwen moeten veel doorstaan. Meestal slaan we ons hier wel doorheen, en ik wil dan ook eventjes kwijt dat ik trots ben op alle vrouwen in deze wereld! We rock!

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑