Zoeken

De wereld van Anna

Tag

moeder

Note to my ex

Vanaf het moment dat ik je zag was ik meteen verkocht.
Je liet mijn gevoelens heel ver dwalen in een doolhof.
Verblind door de liefde,
Liep ik telkens achter je aan en jij kon doen wat jij maar wilde,
Want ik bleef toch wel naast je staan.
Ik heb je veel te vaak gezegd dat jij maar neemt en ik blijf geven,
Maar je lijkt me nooit te horen, dus ga ik staan hier op mijn strepen.
En voor de allerlaatste keer leg ik mijn hart in jouw hand.
Zorg dat je het niet breekt.
Dit is je allerlaatste kans.

Dit is mijn stem.
Dit is wie ik ben.
Dit is de persoon die je nooit echt hebt gekend.
Ja, dit zit in mijn hoofd en dit zijn mijn idee√ęn.
Dit zijn de gedachten die ik nooit heb durven delen.
Dit is mijn hart.
Dit is wat ik voel.
Dit is wat ik al die tijd in stilte heb bedoeld.
Dit is mijn stem.
Ja, dit is wie ik ben.

Marco Borsato & Gers Pardoel

Deze blog is in naam van jou,
Mijn heldin, mijn beste vriendin, mijn leven.
Maar vooral mijn moeder.

KLIK HIER VOOR MIJN ACTIE BIJ STOPHERSENTUMOREN.NL

Lieve jij

Mama had vandaag een best goede dag. Vanochtend om half zes stond ze vrolijk in mijn woonkamer. ‘Dagen zoals deze, daar kan ik best aan wennen‘. En ja, als mama blij is, dan ben ik ook blij. Zo simpel is het. De werkdag voelde opeens een stuk minder zwaar aan. Al moet ik bekennen dat ik best moe ben, maar dat is meer omdat ik dit ritme gewoon niet meer gewend ben. Vroeg naar bed en nog vroeger mijn bed uit. ūüėČ Deze ochtend heb ik gezellig koffie met mama gedronken. Ze vroeg of ik naar haar achterhoofd wilde kijken, omdat ze het idee had dat ze nu toch echt kaal begon te worden. En ja, er komt een kaal plekje. Maar weet je wat? Daar laten wij ons niet door uit het veld slaan. Mama is de mooiste. Met of zonder haar.

Rond half drie¬†was ik weer thuis. Mama was aan het dweilen. Het maakt niet uit hoe vaak ik tegen haar zeg dat ze zulke dingen echt niet moet doen, ze blijft het gewoon doen. Niet veel later zat ze oververmoeid aan de keukentafel. Wederom pakte ik een koffie voor mezelf en een thee voor haar. Ik had helaas niet veel tijd om te babbelen, want om kwart¬†over drie had ik een afspraak met de juf van dochterlief. ‘Er is vandaag iemand overleden‘. Stilzwijgend kijk ik haar een moment aan. Mama gaat verder:¬†‘Na de bestralingen is ze overleden. Zo recht voor mijn voeten‘. Mama is duidelijk aangedaan. Voor de honderdste keer vraag ik haar of ik mee moet gaan naar de bestralingen. Ze schudt resoluut haar hoofd. Ze wilt niet dat ik word geconfronteerd met al die mensen die zo ziek zijn. Pasgeleden was ze opgestaan van haar stoel, omdat ze plaats wilde maken voor een mevrouw die ziek is. Soms lijkt ze te vergeten dat zij minstens net zo ziek is.

Mama¬†vertelt voor het eerst dat daar alleen maar mensen met een hersentumor worden bestraald. Ze heeft een gesprek gevoerd met een man. Ook hij is rood geworden door de bestralingen.¬†‘Hij grapte dat hij Dani√ęl den Hoed wilde aanklagen, omdat ie geen gebruind lichaam ervan heeft gekregen’.¬†Ze vertelt ronduit over de lieve taxichauffeur die wacht tot ze dochterlief hadden uitgezwaaid. Over de overleden mevrouw zegt ze geen woord meer, maar lieve jij – waarvan ik helaas de naam niet weet -, vandaag zit jij in mijn hoofd. Mijn gedachten zijn bij jou.

Om kwart over drie zat ik aan tafel met¬†de juffrouw. Ik vertel dat ik haar wilde spreken, omdat mama ziek is en het een grote impact kan gaan hebben op dochterlief. ‘We hadden het pasgeleden bij Nieuwsbegrip over de ice bucket challenge’,¬†zei de juffrouw,¬†‘ze heeft toen tegen de hele klas verteld dat haar oma ziek is. Ze vertelde dat haar oma een hersentumor heeft en dat ze nu iedere dag naar het ziekenhuis moet. Daar krijgt ze dan een masker op, zodat ze bestraald kan worden. Toen besefte ik me ook waarom jij me wilde spreken’.¬†Ik heb het niet aan de juffrouw laten zien, maar op dat moment brak mijn hart in wel duizend stukjes. Mijn kleine dappere meisje, wat weet je al veel. Waarom ken jij het woord hersentumor nu al? Waarom weet je nu al wat bestralingen zijn? Hoe kan ik jouw pijn wegnemen?

Als ik thuis tegen haar zeg hoe moedig het van haar was om het tegen heel de klas zo goed uit te leggen, zie ik traantjes in haar ogen. Snel veegt ze die weg en gaat verder met spelen. Lief kind, weet dat ik er altijd voor je zal zijn. ‚̧

Deze blog is in naam van jou,
Mijn heldin, mijn beste vriendin, mijn leven.
Maar vooral mijn moeder.

KLIK HIER VOOR MIJN ACTIE BIJ STOPHERSENTUMOREN.NL

 

Words can change the world

Woorden.
Zinnen.
Blogs.

Het is het enige waarvan ik denk: ja, ik kan best iets mooi op papier zetten. Ik ben geen ster in kilometers fietsen en wandelen. Echt creatief met mijn handen ben ik ook niet. Schrijven is het enige waarmee ik een beroep kan doen op het belang van m√©√©r onderzoek omtrent hersentumoren en mogelijke effectieve behandelingen. Het is de enige manier waarop ik jullie kan bereiken. Praten lukt me niet altijd heel goed. Het duurt best lang voordat ik de juiste woorden kan vinden. Schrijvend krijg je die tijd ook. In een gesprek kan het nogal raar zijn om steeds lang te wachten. Iedere keer als ik zie hoeveel mensen ‘Share the message’¬†hebben geliked dan voel ik me niet langer meer alleen. Het voelt niet langer meer als een strijd die ik alleen moet voeren. Ik voel me onwijs gesteund. Dank je wel hiervoor.

Vandaag is er wederom een donatie gedaan aan STOPhersentumoren.nl¬†via mijn actie¬†‘Share the message’. Iedere keer opnieuw ontroerd me dit. Deze strijd is niet alleen voor mijn moeder. Het is een strijd tegen de sluipmoordenaar in het algemeen. Iedere donatie is √©√©n stap dichterbij de overwinning. Iedere donatie is √©√©n stap dichterbij hoop. Voor mama en al die anderen met helaas hetzelfde lot. Mijn dank is groot.¬†Bless you! ‚̧

Deze blog is in naam van jou,
Mijn heldin, mijn beste vriendin, mijn leven.
Maar vooral mijn moeder.

KLIK HIER VOOR MIJN ACTIE BIJ STOPHERSENTUMOREN.NL

True love

Wist je dat?

  • De Stichting STOPHersentumoren.nl op 5 september 2007 is opgericht door hersentumorpati√ęnt Nico Faaij en zijn vrouw Klaske Hofstee?
  • En dat zij vrijwillig aan Stichting STOPhersentumoren.nl werken, naast hun gewone leven; gezin met twee jonge kinderen, dienstbetrekking en de ziekte van Nico?
  • Dat zij geen medewerkers in dienst hebben?
  • En Nico en Klaske dus zorgen voor de dagelijkse gang van zaken?

Ik ben dan ook onwijs dankbaar en blij om te kunnen zeggen dat er wederom iemand zo lief is geweest om een donatie te doen aan STOPhersentumoren.nl¬†via mijn actie ‘Share the Message’. Met heel veel liefde zeg ik ‘Bless You! ‚̧

Mama voelt zich vandaag niet lekker. Ze heeft de griep te pakken. Haar weerstand is door de bestralingen niet zo goed. Het masker was vandaag dan ook erg benauwend toen ze bestraald werd. Geen ‘ziektewet’ mogelijk als je een hersentumor hebt. De bestralingen moeten gewoon doorgaan. Iedere keer als ik denk dat ik al zo veel respect voor haar heb dat het niet meer kan groeien, weet zij me te verrassen. Haar gezicht is rood geworden door de bestralingen. Ze hoest de longen uit haar lijf.¬†Het continue koud hebben en zich misselijk voelend. Maar alsnog lachend… ik zocht jarenlang naar ware liefde zonder te beseffen dat ware liefde al die tijd voor mijn neus stond.

Mama voelt zich niet alleen ziek. Mama is ook erg boos. Het is dat soort kwaadheid op de hele wereld, waarvan je weet dat ze eigenlijk heel boos is op het leven. Ik herken het. Die woede pakt mij af en toe ook beet. Dan snauwt het naar de mensen die dichtbij me staan. Het is de machteloosheid waar je iedere dag mee wakker wordt. Waar je iedere dag opnieuw weer mee moet leven. Het maakt niet uit of je huilt, of je lacht, of je schreeuwt, of je slaat. Niets verandert iets aan het feit dat er een sluipmoordenaar in haar hoofd zit. Het andere moment grijpt verdriet je bij de keel. Het grijpt je op momenten waarop je het niet verwacht. Opeens is het er. In de bus, net voordat je wilt gaan slapen, als je je tanden aan het poetsen bent. Het is de angst voor wat er komen gaat. Het continue bang zijn voor de hopeloosheid van de situatie. En er zijn momenten waarbij je je kop in het zand steekt. Even vergeet wat de realiteit is. Dan lach je. Kun je eventjes weer genieten van het leven. Om vervolgens weer in te zakken…

Pain is temporary. Quitting lasts forever.

Deze blog is in naam van jou,
Mijn heldin, mijn beste vriendin, mijn leven.
Maar vooral mijn moeder.

KLIK HIER VOOR MIJN ACTIE BIJ STOPHERSENTUMOREN.NL

Doei vakantie. Hallo chaos!

Vanochtend om half zeven stond ik naast mijn bed. Het was eventjes wennen na zo lang ‘vakantie’ te hebben gevierd. Het voelt eerlijk gezegd nog steeds aan als een veel te korte vakantie, maar goed.. vakantie is nooit lang genoeg, h√®? ūüėČ De hectiek van alledag kon weer volop beginnen. Hoe we het voor elkaar krijgen weet ik tot op de dag van vandaag nog steeds niet, maar op √©√©n of andere manier moeten dochterlief en ik altijd haasten, hoe vroeg we ook opstaan.

Vandaag bracht ik eerst dochterlief naar school. De eerste schooldag mogen ouders mee de klas in. Voordat we de klas in gingen, sprak ik haar juffrouw aan met de vraag of wij een gesprek kunnen inplannen. Het lijkt me belangrijk dat de juffrouw weet dat haar oma ernstig ziek is. Nu merk ik nog niet echt aan dochterlief dat ze zich echt bewust is van de situatie, en ik ga dat ook niet pushen. Iedereen heeft zijn of haar tijd nodig om het te kunnen verwerken, op hun eigen manier en op hun eigen tempo. De juffrouw kan op deze wijze wel rekening met haar houden en zo nodig extra ondersteuning bieden. Donderdag hebben de juffrouw en ik dit gesprek.

Dochterlief zei, eenmaal in de klas aangekomen, in paniek dat ze haar etui vergeten was. Deze etui bleek echter bij de gevonden voorwerpen te liggen. Het was wel helemaal kapot en haar vulpennen waren ook stuk. Er zat nog een h√©√©l klein potloodje in de etui. Tot overmaat van ramp had werkelijk ieder kind een agenda, behalve dochterlief. Het is blijkbaar de trend van nu op de basisschool.¬†Waarom heb je dat niet gezegd, dochterlief?¬†Het standaardantwoord volgt:¬†Vergeten.¬†De appel valt niet ver van de boom, want ik was uiteraard ook het √©√©n en ander vergeten.. ūüėČ Het was dus overduidelijk tijd dat er agenda’s – in het¬†meervoud, want¬†deze chaoot heeft duidelijk ook een agenda nodig – en andere schoolspullen gekocht werden. Eindstand kostte het me – schrik niet – vijftig euro!

Na mijn shopuitbarsting was het tijd om naar mijn werk te gaan. Vanaf het moment dat ik het kantoor binnenstapte, voelde het alsof ik nooit was weggeweest. Rond 15 uur belde ik mama om te vragen of ze al thuis was van de bestralingen. Moeders was lichtelijk in paniek, want het bestralingsapparaat was kapot, waardoor het uitgelopen was. Mama zat dus nog in Dani√ęl Den Hoed, terwijl dochterlief om 15.15 uur thuis kon komen. Dochterlief zou bij een vriendinnetje gaan spelen, maar mama en ik weten allebei dat mevrouwtje zo veranderlijk is als het weer. Het ene moment is ze enthousiast om vervolgens toch maar te beslissen dat ze naar huis wilt.

Direct begon ik me schuldig te voelen. Ik heb het gevoel alsof ik de duivel zichzelf ben door mijn moeder nog op te laten passen. Nu had mama ook nog eens stress die ze niet zou hebben gehad als ze niet meer op dochterlief paste. Nu vraag je jezelf misschien af waarom ze dan alsnog oppast? Ik heb geprobeerd om mama ervan te overtuigen dat ik het echt niet van haar kan vragen om nu nog op te passen. Hier was mama fel tegen, omdat zij juist geniet van de momenten samen met dochterlief. Ze wilt dit zo lang mogelijk blijven doen. Hoe kan ik haar ontnemen wat zij het allerliefst doet? Het voelt alleen soms aan alsof ik haar gebruik. Ja, het is vreemd. I know.

Dochterlief heeft geen mobieltje. Het vriendinnetje wel, dus gelukkig kreeg ik via haar dochterlief te pakken. Deze keer was zij niet van gedachten veranderd. Het is inmiddels wel het dilemma van de dag: zo’n mobieltje. Principieel vind ik haar er nog veel te jong voor, maar anderzijds begin ik er wel de voordelen van in te zien…

Ik vind het erg vreemd, maar hoezeer ik ook tegen deze dag opkeek… het normale voelt toch een beetje goed. Doei vakantie. Welkom chaos! ūüėÄ

Deze blog is in naam van jou,
Mijn heldin, mijn beste vriendin, mijn leven.
Maar vooral mijn moeder.

KLIK HIER VOOR MIJN ACTIE BIJ STOPHERSENTUMOREN.NL

Dochterlief

Dezelfde ogen, dezelfde mond, dezelfde lach,
We gaan steeds meer op elkaar lijken elke dag,
Ik ben zo trots dat ik zo dicht bij jou mag zijn,
Ik houd van jou.

Ik ken je al vanaf zo lang als je bestaat,
Ik draag je bij me maakt niet uit waar ik ook ga,
Ik zou niet weten hoe het zonder jou zou zijn,
Ik houd van jou.

Ik hoor bij jou, jij hoort bij mij,
We blijven samen voor altijd,
Ik laat je nooit alleen.

Je maakt me blij,
Ik hou je vast en laat je vrij,
En ik vertrouw erop dat jij de weg wel weet,
Maar stiekem kijk ik toch een beetje mee.

Ik hoor bij jou, jij hoort bij mij,
Want jij bent ik, en ik ben jij,
En dat is voor altijd,
Samen voor altijd.

Het leven gaat toch veel te snel aan ons voorbij,
Maar wat een hoop mooie momenten delen wij,
Als ik je nodig heb dan ben je er voor mij,
Ik houd van jou.

Samen voor altijd.
Marco Borsato

Deze blog is in naam van jou,
Mijn heldin, mijn beste vriendin, mijn leven.
Maar vooral mijn moeder.

KLIK HIER VOOR MIJN ACTIE BIJ STOPHERSENTUMOREN.NL

Ongewoon gewoon

Stichting STOPhersentumoren.nl is een onafhankelijke organisatie gedreven door enthousiaste vrijwilligers, waaronder veel pati√ęnten en hun naasten. Zij ontvangen geen inkomsten via subsidies van de overheid of andere instanties en zijn volledig afhankelijk van onze support. Door onze giften zijn zij in staat meer onderzoek op het gebied van primaire hersentumoren te stimuleren. De uitvoering van het benodigde onderzoek kan alleen plaatsvinden als er voldoende financi√ęle middelen beschikbaar zijn. Deze middelen komen altijd van donaties.¬†Ongeveer zeventig procent van het onderzoek naar hersentumoren wordt gefinancierd met donatiegelden.¬†

Iemand is zo ontzettend lief geweest om een donatie te doen aan STOPhersentumoren.nl¬†via mijn actie ‘Share the message’. Mijn dank is zeer groot. Bless you!

Vandaag heb ik Linda Magazine benaderd om het blad te attenderen op ‘Share the message’. Het heeft (nog) geen vruchten afgeworpen, maar ik geef niet zo snel op. Ik denk dat iedereen het met me eens is dat een mensenleven meer waard is dan wat dan ook op deze wereld. Waarom is het op de dag van vandaag dan vooral een financi√ęle kwestie als het gaat om prognoses? Iedere week sterven er twee kinderen door een hersentumor. Dat zijn er iedere week twee teveel! Een hersentumor zorgt voor de meeste slachtoffers onder kinderen met kanker, omdat andere kankersoorten hogere genezingspercentages hebben. Kom in actie en help de toekomst om te buigen.¬†

Dit is nogal een treurige reclamespot waarin helaas wel de bittere waarheid wordt verteld. Ik raad aan het niet te kijken als je erg gevoelig bent. 

Maar goed, ongewoon gewoon. Dat is de beste beschrijving die ik vandaag kan geven. Een ontroerend mooie dag gehad samen met dochterlief en mama. Even die sluipmoordenaar op de achtergrond. We zijn naar een binnenspeeltuin, buitenspeeltuin, kinderboerderij, de stad en de Mac Donalds geweest. Zo is mama. Ze behandelt dochterlief als een prinsesje. Haar wens is ons bevel, aldus mama. ūüėČ

De sluipmoordenaar was op de achtergrond, maar kraste weleens door deze mooie dag. Mijn moeder die wil benadrukken dat haar – gloednieuwe – televisie echt naar dochterlief moet gaan als zij komt te overlijden. Mijn iets wat botte antwoord op de verkoper die onvriendelijk tegen mama zei dat zij wel op haar beurt moet wachten. Dochterlief die vraagt waarom we niets met de hele familie zijn gaan doen. Mijn uitleg dat oma zich soms ziek voelt en dat zij dan niet alle afspraken kan nakomen die zij heeft gemaakt. Mama die zegt dat haar grootste wens vijftig worden is. Ik die piepklein word bij het horen van deze woorden. Mama die moe is van de bestralingen. De steken in mijn hart iedere keer dat die sluipmoordenaar zich h√©√©l even laat zien. Deze sluipmoordenaar gaat niet meer weg. Hij blijft zitten waar hij zit en wacht zijn moment af. Kon ik maar een gesprek met hem voeren om uit te leggen dat hij niet mijn mama weg moet pakken. Kon ik hem maar uitleggen waarom mijn mama niet van ons weggerukt kan worden. Wat zou ik graag willen dat ik hem kon zeggen hoe geweldig mijn moeder is…

Deze blog is in naam van jou,
Mijn heldin, mijn beste vriendin, mijn leven.
Maar vooral mijn moeder.

KLIK HIER VOOR MIJN ACTIE BIJ STOPHERSENTUMOREN.NL

Hoeveel geld zou jij geven om te kunnen leven?

In Nederland krijgen duizend tot vijftienhonderd mensen per jaar een kwaadaardige primaire hersentumor. Dit zijn vier mensen per dag. Een hersentumor is zelfs de op een na meest voorkomende vorm van kanker onder kinderen tot twaalf jaar en jongvolwassenen. De meest voorkomende vorm van kinderkanker, leukemie, heeft een grote genezingskans. De meeste hersentumoren niet; deze vorm van kanker zorgt bij kinderen en jongvolwassenen voor het hoogste sterftecijfer. 

Enkele pati√ęnten van een kwaadaardige hersentumor genezen, maar feitelijk is het genezingspercentage statistisch gezien niet met √©√©n heel percentage uit te drukken.¬†De gemiddelde overlevingsduur, na de diagnose van de meest snelgroeiende kwaadaardige en meest voorkomende hersentumor,¬†is vijftien maanden. Voor pati√ęnten met een langzaam groeiende kwaadaardige tumor ligt de gemiddelde levensverwachting op ongeveer zes jaar. Nagenoeg iedereen sterft aan deze kankersoort.¬†Onder meer door te weinig onderzoek is decennia lang bijna geen voortgang geboekt en is genezing nog steeds ver weg.¬†De kansen op overleven blijven nog ver achter ten opzichte van andere kankersoorten. Er dient een enorme inhaalslag te worden gemaakt om de levensverwachting van hersentumorpati√ęnten recht te trekken met andere vormen van kanker.

Hersenen zijn een uiterst complex orgaan waarbij vele kankerbehandelingsmethoden niet kunnen worden toegepast. Chirurgisch kan vaak niet of niet volledig worden ingegrepen. Ook zijn er beperkingen ten aanzien van chemotherapie en radiotherapie. De bloed hersenbarri√®re zorgt er bijvoorbeeld voor dat veel chemisch therapeutische stoffen slecht doordringen in het hersenweefsel. De behandeling van een kwaadaardige hersentumor is tot nu toe vooral gericht op het zo lang mogelijk verlengen en verbeteren van de kwaliteit van leven van de pati√ęnt.

Natuurlijk lijkt het voor de meesten alsnog een ‘ver-van-mijn-bed-show’. Dat was het voor mij ook, totdat mama ziek werd. Het was iets wat anderen overkomt. Een hersentumor was iets waar je een traantje om liet als je het op tv zag of hoorde dat een verre kennis getroffen was door een hersentumor om niet veel later gewoon door te gaan met het¬†leven. Een goed doel steunen? Waarom zou ik? En nu voel ik iedere keer opnieuw waarom ik het WEL had moeten doen. Wat als ik iedere maand tien euro had gedoneerd vanaf mijn achttiende levensjaar? Wat hadden zij met dat geld kunnen doen? Hadden zij misschien al veel verder geweest met onderzoeken? Was er dan nog hoop?

Ik kan de tijd niet meer terugdraaien, maar ik kan me wel inzetten voor al die anderen die getroffen zijn of getroffen worden door een hersentumor. Met een collectebus de straat op gaan, dat gaat me net iets te ver. Dus via deze weg doe ik een beroep op iedereen die tien euro kan en wil missen, want zeg eens eerlijk: hoeveel geld zou jij geven om te kunnen leven? 

Deze blog is in naam van jou,
Mijn heldin, mijn beste vriendin, mijn leven.
Maar vooral mijn moeder.

KLIK HIER VOOR MIJN ACTIE BIJ STOPHERSENTUMOREN.NL

Jantje lacht, Jantje huilt.

Dinsdagavond zat mama hier huilend aan de keukentafel. Ze had het maandagavond erg moeilijk. Ze is zó ontzettend bang. Ik wil helemaal niet dood, zegt ze met wanhoop in haar stem, Ik wil niet dat jullie erbij zijn als het zover is. Ik wil alleen gaan. Ik wrijf met mijn hand over haar rug. Ik hoop zo op een wonder, gaat ze verder. Ik vertel haar dat ik ook nog steeds hoop op een wonder. Ook benadruk ik dat ze me gewoon kan bellen als het niet goed met haar gaat. Dat ze zich niet bezwaard hoeft te voelen. Mama denkt aan iedereen, behalve aan zichzelf. Ze wilt niemand verdrietig maken. We hebben haar wensen besproken. We hebben gepraat. Over al haar angsten. Al haar verdriet. Mama, je bent er heel mijn leven voor mij geweest. Nu is het mijn beurt om er voor jou te zijn.

Als ik ’s avonds in mijn bed lig en mijn ogen heb gesloten, zie ik een grafkist. Snel doe ik mijn ogen weer open. Hier wil ik niet aan denken. Dood, ga uit mijn hoofd! Huilend lig ik nog voor uren in mijn bed. Moet ik iemand bellen? Nee, het is al laat. Mama, ik ben duidelijk een kind van jou.

Woensdagavond bel ik mijn moeder om een vreemde gebeurtenis met haar te delen. Héél even is het stil. Opeens hoor ik haar luide gelach. Het beste geluid sinds weken. Er verschijnt Рnu ik dit schrijf Рweer een glimlach op mijn gezicht. Voor minutenlang is ze niet gestopt met lachen. Het was het lachen waar je kippenvel van krijgt. Vandaag belde ik haar. Ze was bezig met de tuin op te knappen. Het is met geen pen te beschrijven hoe blij mij dat maakt. Heel pedagogisch onverantwoord gingen dochterlief en ik woensdagavond kamperen in de huiskamer. Dochterlief en ik hebben tot behoorlijk laat spelletjes gespeeld die we zelf verzonnen hebben. De tranen rolden over mijn wangen. Niet van verdriet deze keer, maar van het lachen. Ik heb gelachen totdat ik er buikpijn van kreeg.  Deze kleine dingetjes zijn de reden waarom ik niet opgeef. Ik ga door tot het bittere eind, totdat ik niet meer kan. Ik ga strijden. Voor haar. Voor mijn dochter. Voor mezelf.

Na mijn moeders diagnose ben ik zo boos geweest dat ik heel veel van mezelf ben¬†verloren. Het na√Įeve en het lieve is er een beetje vanaf. Zoals ik al eerder aangaf vind ik het leven niet eerlijk. Sommigen krijgen alles over zich heen, terwijl anderen door het leven fietsen. Maar ik heb ook al veel geleerd. Het leven is niet eerlijk en juist d√°√°rom moet je leven alsof iedere dag je laatste is. Ik wil mijn hart niet langer laten vergiftigen door boosheid, bitterheid, angst, jaloezie, spijt, schuldgevoelens et cetera. Ik wil iedere dag iets van mijn leven maken. Jarenlang had ik geen contact meer met een oude vriendin van me. Zij was altijd mijn steun en toeverlaat, maar – door omstandigheden – zijn we uit elkaar gegroeid. Ik wilde haar niet meer zien, omdat ik het gevoel had dat ze me had laten stikken. Vandaag stond de deur echter wijd open voor haar. Waarom zou ik boos op iemand blijven die ik iedere dag opnieuw weer heb gemist?

Langzaam voel ik me krachtiger worden. Ik merk het aan alle plannen die ik in mijn hoofd maak. Ik voel de drang naar anderen ondersteunen/begeleiden weer. Ik wil er weer voor anderen zijn. Ik wil weer iets betekenen. Mijn leven is misschien een – heel enge – rollercoaster, maar het mag niet voor niets zijn geweest.

Deze blog is in naam van jou,
Mijn heldin, mijn beste vriendin, mijn leven.
Maar vooral mijn moeder.

717c09cb8236bbb337c493334eaf6d1c

 

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑