Zoeken

De wereld van Anna

Tag

moeder

Fastfood & hardlopen

Ik houd van eten, heel veel en vooral ongezond eten. Ja sorry, ik ben echt een fastfood-lover. Als dochterlief thuis is kan ik mezelf natuurlijk niet iedere dag trakteren op een patatje, pizza of what so ever. Als zij thuis is, dan houd ik me prima aan verantwoord eten. Maar goed, dochterlief is om het weekend bij haar papa en eerlijk is eerlijk: dan ga ik los! Het is dan ook niet heel erg gek dat ik de afgelopen maanden nogal ben aangekomen. Eerst voelde ik me daar best prima bij, maar nu kom ik met regelmaat foto’s tegen van mezelf toen ik nog actief was. Een jaar geleden was ik een hardloop-fanaat. Ik was zo trots toen ik de 8 kilometer haalde! Daarna zakte het een beetje in vanwege gebrek aan tijd… En de kilo’s kwamen er weer aan!

Ik houd van eten en ik houd van hardlopen. Het is de balans waar ik al die jaren naar op zoek was. Nu kon ik eten wat ik wilde en ondertussen viel ik mooi een aantal kilo’s af. Mijn benen waren destijds mijn trots. Het is een beetje awkward om te zeggen, maar ik doe het toch: mijn benen waren beauty’s! Vorige week heb ik het roer omgegooid. Het was weer tijd om te gaan hardlopen. Geen tijd is een zwak excuus; voor dingen waar je happy van wordt, moet je tijd VRIJ MAKEN! Ik loop inmiddels geen 8 kilometer meer. Vorige week was ik na drie kilometer helemaal uitgeteld. Het voelde helemaal niet zo lekker als een jaar geleden, maar wat wil je? Na zo lang lazy te zijn geweest! Gisteren ging het al een stuk beter.. Ik liep meer dan 3 kilometer en ik voelde me er gewoon goed bij. Het verschil is dat ik gisteren heb uitgelopen. Nu kwam ik dus niet helemaal oververhit thuis aan. Dat scheelt! Vandaag doe ik weer een poging.. Ik ben benieuwd.

Naast hardlopen doe ik buikspieroefeningen. Ik weet niet of die veel effect gaan hebben aangezien je speciale diëten moet volgen om spieren te krijgen. Blegh, daar heb ik allemaal geen zin in. Dan is de lol er voor mij al af. Vanaf morgen ga ik ook maar wat squats doen. Dikke billen hebben is een droom van me! Hmm, misschien is dat ook wel een beetje awkward, haha! Het sporten helpt me om af te vallen, maar het is ook een manier om te kunnen dealen met de sluipmoordenaar. Laatste tijd spelen er nogal nare scenario’s af in mijn hoofd. Het is te vergelijken met films. Ik raak er meteen door van slag en krijg direct tranen in mijn ogen. De filmpjes gaan namelijk allemaal over een begrafenis. De begrafenis van mama. Ik wil er niet aan denken. Het komt gewoon in één keer naar boven. Het voelt alsof ik mijn mama er mee verraad en alsof ik alle hoop ben verloren. Waarom komt juist die begrafenis steeds zo sterk naar voren? Ik zie mezelf steeds opnieuw instorten. Ook nu krijg ik een brok in mijn keel, dus laat ik er niet te veel over uit wijden. Ik had gewoon het gevoel dat ik het met iemand moest delen… Ik moest het gewoon even kwijt.

Deze blog is in naam van jou,
Mijn heldin, mijn beste vriendin, mijn leven.
Maar vooral mijn moeder.

KLIK HIER VOOR MIJN ACTIE BIJ STOPHERSENTUMOREN.NL

Over kastelen en monsters

Vannacht had ik – na een heel gezellige avond op het verjaardagsfeestje van een vriendin – een angstaanjagende nachtmerrie. Ik probeer nachtmerries altijd te ontcijferen, omdat ik geloof dat mijn onbewuste ik me via deze weg iets bewust wil maken. Deze nachtmerrie was er zo een waarna ik eventjes vol met angst wakker bleef, dus dat betekent voor mij dat het wel een heel belangrijke droom moet zijn.

Wat droomde ik? 

Ik droomde dat ik een meisje op een donkerbruin paard leerde kennen. Het meisje was weggevlucht omdat in haar was aangevallen en ik besloot haar te  redden. Helemaal alleen liep ik een groot bos in. In dat bos stond het kasteel waar dat meisje in woonde. Terwijl ik naar het kasteel liep, werd ik aangevallen door monsters. Ze gooiden stenen naar me. Zo snel als ik kon, rende ik het kasteel in en verstopte me in een verborgen kamer.

Wat betekent het? 

  • Meisje: in dromen staan mensen als symbool voor delen van je eigen persoonlijkheid.
  • Donkerbruin paard: vertegenwoordigt sterke, fysieke kracht. Je dient je ongetemde kracht te kanaliseren. Een donker of zwart paard duidt op mysterie, wildheid en het onbekende. Dit paard kan zelfs duistere krachten symboliseren.
  • Vluchten: vluchten voor de waarheid. Ook kunnen ze gevoelens van tekortkoming, mislukking of onzekerheid weergeven. Als je droomt dat je in paniek wegvlucht voor een vijand, kan het zijn dat je als je wakker bent jouw angsten niet onder ogen ziet.
  • Iemand redden: vertegenwoordigt een aspect van jezelf dat is verwaarloosd of genegeerd. Je probeert een manier te vinden om dit verwaarloosde deel van jezelf te uitten.
  • Bos: het bos staat voor het onbekende of onderbewuste. Als je droomt dat je door een bos loopt, duidt dit erop dat je terugkeert naar een onschuldig en spiritueel aspect van je karakter.
  • Kasteel: als je een kasteel ziet in je droom symboliseert dit beloning, eer, erkenning en het lof voor wat je bereikt hebt. Het voorspelt een gelukkige toekomst, omringd door de liefde van (jouw) kinderen, gulheid van buren en het comfort van vrienden. Je zou zelfs voorbestemd kunnen zijn voor een machtige positie.
  • Aangevallen worden: betekent de noodzaak om jezelf te verdedigen. Je voelt je gestrest, kwetsbaar en hulpeloos. Je kunt ook geconfronteerd worden met moeilijke veranderingen in je wakende leven.
  • Monsters: monsters staan voor eigenschappen die je lelijk of ongepast vind. Je zou ergens bang voor kunnen zijn, of bepaalde emoties hebben onderdrukt. Als je gevolgd wordt door een monster, duidt dit op verdriet of ongeluk in de nabije toekomst.
  • Stenen: Als je droomt over stenen kan dit ook duiden op morele kwesties en/of schuldgevoel.

Toegepast op mijn dagelijkse leven:

Na jaren werd mijn gelukkige toekomst eindelijk realiteit. Ik had alles goed op orde: heb een mooie baan, een leuk huisje en een nog veel mooier en liever kind. Ja, ik was gelukkig. Ik word omringd door liefde. Plots uit het niets was daar mijn grootste vijand: de hersentumor van mama. Het heeft heel mijn leven een stuk minder mooi gemaakt dan dat het was. Ik ga één van mijn dierbaarste mensen in het leven verliezen (aanval van het kasteel). Het meisje op het paard, ik dus, wordt door iedereen gezien als een krachtig en sterk persoon (het paard). Ik zie mezelf liever ook als krachtig en sterk dan als kwetsbaar en hulpeloos. Ik vlucht weg van de onzekerheid die de ziekte van mama met zich meebrengt en zoek toenadering bij mezelf. Het meisje op het  paard wordt door mij gered. Ik heb mijn kwetsbaarheid genegeerd, maar voel wellicht aan dat ik dit niet voor altijd kan blijven doen. Ik word aangevallen door monsters, mijn angst en schuldgevoel met betrekking tot mama’s ziekte. Het gevoel haar altijd tekort te schieten. Het niet goed te doen. En het is natuurlijk de confrontatie met het gegeven dat heel mijn leven gaat veranderen (en niet ten goede). Er zal verdriet en ongeluk zijn in de nabije toekomst. De monsters gooien met stenen die volgens mij staan voor het schuldgevoel wat ik continue heb, maar ook steeds probeer weg te stoppen. Ik vlucht voor de waarheid. Ik drink sinds mama’s diagnose geen alcohol meer en ik houd sterker vast aan mijn geloof (bos).

Deze droom heeft me weer veel inzicht gegeven… Nachtmerries zijn zo slecht nog niet.

Deze blog is in naam van jou,
Mijn heldin, mijn beste vriendin, mijn leven.
Maar vooral mijn moeder.

KLIK HIER VOOR MIJN ACTIE BIJ STOPHERSENTUMOREN.NL

 

Top, Nederlandse Spoorwegen!

Eindelijk is het weekend! Zoals gewoonlijk ben ik nu te moe om het uitbundig te kunnen vieren. Het duurt altijd dagen voordat ik opgeladen ben en tegen de tijd dat ik opgeladen ben, moet ik alweer aan het werk. Zo sukkel ik maar een beetje door op een sterk langzamer wordend tempo. De Nederlandse Spoorwegen blijkt exact hetzelfde probleem te hebben als ik. 😉

Jeetjemina, wat een slecht georganiseerd soepzooitje is het eigenlijk. Nu weet ik dat we stiekem niet mogen klagen. In andere Europese landen is het nog maar de vraag of de trein überhaupt komt opdagen. Of eigenlijk is het gewoon een wonder als de trein echt komt! Maar goed, mensen anticiperen op de situatie daar. In Nederland wordt er juist gehamerd op hoe milieubewust het is om met de trein te gaan en hoe nuttig het is om files mee te omzeilen. Nu snap ik dat er best veel mis kan gaan met die dingen. Die vijf minuutjes vertraging vind ik dan ook helemaal geen probleem. Sterker nog, ik vind een vertraging van een uur ook geen probleem. Het is de communicatie vanuit de Nederlandse Spoorwegen richting haar klanten die me tegen de borst stuit. Gevolg hiervan is dat ik bijvoorbeeld niet goed kan door communiceren dat ik wat later ben. Believe me, niets is zo vervelend als last minute er pas achter komen dat je dik te laat gaat komen. 😉

Laat ik er een paar voorbeeldjes van deze week bij pakken… (moet je nagaan hoe frustrerend het is als je dit al 9 jaar structureel meemaakt).

Gisteren was ik ruim op tijd op het station. Nadat ik mezelf had voorzien, van mijn dagelijkse dosis cafeïne, liep ik richting het perron en nam plaats op één van de bankjes. Het ene moment staat nog heel mooi de trein, die ik moest hebben, op het beeldscherm. Als ik nog geen minuut later onbewust nog een keer kijk, zie ik dat het beeldscherm veranderd is. Niet de trein die ik moet hebben, maar die van een half uur later staat aangegeven. Ik verwacht binnen enkele minuten meer informatie te krijgen over wat er aan de hand is. Ik wacht. Ik wacht iets langer. Ik wacht nog steeds. Nee hoor, geen uitleg. Op de site van de NS staat ook geen bal aangegeven. Oké, whatever. Ik heb mijn afspraak gemaild dat ik wat later zou zijn en ik hoopte maar dat hij het op tijd zou lezen. Ondertussen tikt de klok steeds verder. Er stopt een trein aan de andere kant van het perron. Nu staat hier op het beeldscherm dat de trein (die van een half uur later) zou vertrekken vanuit dit spoor. Ik stap deze trein in. Niet veel later hoor ik, in de trein zelf, dat deze trein niet richting Rotterdam (waar ik moest zijn) et cetera gaat, maar juist de andere kant op. Dus… iedereen stapt weer uit. Niet veel later horen we dat die trein toch maar wel naar Rotterdam gaat. Oké? Lekker bezig, NS! 😉

En ik weet niet of jullie onlangs nog bij het nieuwe station van Breda zijn geweest? Oké, één tip: vermijd de spits! Pasgeleden stond ik nog dik tien minuten in een file van mensen die het station wilden verlaten. Het pad was – nog zacht uitgedrukt – te klein, dus de mensen die de trein wilden instappen blokkeerden het hele pad. Niemand kon er nog in of uit… Klasse, NS!

Vandaag was wederom een heel mooi voorbeeld van het geweldige organisatie-talent van de NS. Ik zat in de trein richting Tilburg. Ik was onderweg naar Tilburg University. Het bleek handiger te zijn om over te stappen en dan de stoptrein te pakken, omdat die stopt bij het station ‘Tilburg Universiteit’. Hoef ik tenminste niet zo ver te lopen (hoezo lui?). Ik stapte dus uit de trein richting Tilburg en liep een masterlijk hoge trap op en af richting de trein naar Tilburg Universiteit. En ja hoor, die reed natuurlijk weer niet. Welke trein reed er wel naar Tilburg Universiteit? Juist, die trein waar ik zojuist uit was gestapt. Weer te laat.. en waarom? Omdat de NS het niet nodig vond om heel eventjes te zeggen dat de trein verder zou rijden als stoptrein. Het had de conducteurs misschien een minuutje van hun tijd gekost. Ik daarentegen moest uiteraard weer een half uur wachten. Heerlijk, NS!

Maar goed, genoeg geklaagd. De boodschap is vrij duidelijk denk ik, hè? 😉 Ik ben geen fan van NS. Van mij mogen er een aantal organisaties opstaan die de Nederlandse Spoorwegen weg concurreren. Sorry…

Met mama ging het vandaag overigens best goed. Ik bel haar iedere dag drie keer om even te kijken hoe het gaat et cetera. Zo ook gisteravond. Tot mijn grote verbazing was zij aan het wandelen. Mama woont midden in de bossen en het was al donker. Waarom is zij uitgerekend nu gaan wandelen? Op die vraag kreeg ik niet echt een antwoord. Ze vertelde me wel dat ze naar de stad was gelopen. Jeetjemina, dat is zeker 10 kilometer heen en 10 kilometer terug vanuit haar huis. Ze zei dat ze zich er beter door voelde, maar ik kan me nauwelijks voorstellen dat het goed is om zo ver te gaan wandelen als je bestraald wordt. En als er nou iets was gebeurd? Er komt zelden iemand langs… Mama heeft een beetje lak aan de zorgen die ik heb. Zij is heel resoluut: de maanden die ik nog overheb, ga ik niet verspillen. Ik doe gewoon waar ik zin in heb. Hmm, oké, mam.. vooruit dan maar.

Deze blog is in naam van jou,
Mijn heldin, mijn beste vriendin, mijn leven.
Maar vooral mijn moeder.

KLIK HIER VOOR MIJN ACTIE BIJ STOPHERSENTUMOREN.NL

Work(aholic)

Voordat mijn vakantie tot een eind kwam, had ik de beslissing gemaakt om minder dagen te gaan werken. Om het even heel dramatisch te stellen: ik trek vier dagen in de week niet echt meer. Of moet ik zeggen trok? Ik weet niet wat er gebeurd is, maar op dit moment werk ik niet vier dagen in de week… Het zijn er inmiddels vijf geworden. Natuurlijk kan ik hier mijn baas de schuld van geven, maar op één of andere manier weet ik niet echt grenzen te stellen. Waar ik eerst moeite had om in slaap te komen, duurt het nu nog geen vijf minuten voordat ik in diepe slaap ben. Sinds dat ik werk voel ik me beter. Het leven voelt niet meer zo zwaar aan. Ik voel me beter, juist omdat ik werk en ergens anders mee bezig ben. Het lijkt allemaal opeens weer zo normaal… En normaal voelt héél fijn. Maar goed, vanaf volgende week werk ik weer vier dagen. Eindelijk een doordeweekse dag  waarop ik mijn ding kan doen, want wat is het een chaos in mijn huis. In de avond poetsen is gewoon niet echt mijn ding. 😉

Mama moet nog 8 dagen bestraald worden. Vandaag had ze erg veel hoofdpijn en ze is erg moe. Ze heeft inmiddels veel contact met lotgenoten, althans met vrouwen en mannen die net als haar kanker hebben (in wat voor vorm dan ook). Zij hoort nu dan ook veel verhalen. Mensen die ooit een strijd hebben gewonnen, maar weer te maken hebben gekregen met die stomme sluipmoordenaar. Helaas vaak met een niet zo toffe prognose. Een vrouw met twee kindjes van vier en twee die het leven binnen korte tijd moet gaan verlaten. Het ene moment sta je midden in het leven en het andere moment staat het opeens stil. Die sluipmoordenaar geeft geen stille hints, geen signalen. Vanuit het niets valt ie aan. Wat me opvalt is dat kanker vaak terugkomt en het lijkt allemaal niet zo goed te genezen als dat er vaak beweerd wordt…

Als je kanker overleeft, dan ben je een strijder.  Alsof er aan overlijden betekent dat je niet sterk genoeg bent… Wat een bullshit. 😉 Nee, ik vind het maar gek hoe mensen er tegen aan kijken. Maar goed, het is precies dezelfde denkwijze als die ik had voordat mama die hersentumor kreeg (al is krijgen niet precies het juiste woord, het is niet bepaald een geschenk of what ever). Het is vreemd hoe zoiets als dit mijn hele leven zal veranderen. Vanaf het moment dat we het hoorden tot aan mijn dood. Ik ben anders tegen het leven aan gaan kijken. Het is natuurlijk een cliché, maar dat maakt het niet minder waar. Ik ben veranderd. En hoe rot deze situatie ook is, ik ben veranderd in de positieve zin van het woord…

Iedere ochtend opstaan is geen verplichting en het is geen last. Het is een mogelijkheid op nieuwe avonturen en een kans om iets te maken van het leven. Je hebt niet in de hand hoe lang het zal duren, maar je hebt wel in de hand wat je ermee doet. ❤

Deze blog is in naam van jou,
Mijn heldin, mijn beste vriendin, mijn leven.
Maar vooral mijn moeder.

KLIK HIER VOOR MIJN ACTIE BIJ STOPHERSENTUMOREN.NL

Kinderen, fietsen & wespen

Gisteren was een dag die vooral in het teken stond van kinderen. Het is altijd een gekkenhuis qua in- en uitlopende kinderen, dus dat zijn we al gewend. 😉 Met één meisje heeft dochterlief echter de laatste tijd nogal eens trammelant. Dochterlief vermoed dat het meisje in kwestie niet komt spelen omdat ze haar zo lief vindt, maar voornamelijk om specifieke spulletjes die dochterlief heeft. Iedere keer opnieuw draait het samen spelen uit op tranen. De ene keer traantjes van dochterlief, de andere keer van het meisje.

Nu was het dus weer bonje. Dochterlief wilde héél eigenwijs hoe dan ook boven blijven spelen, terwijl het meisje hoe dan ook beneden wilde spelen. Ik heb de grens getrokken toen het meisje dus doodleuk beneden ging zitten, in haar eentje. Ik heb dochterlief en het meisje naar buiten gestuurd. Dochterlief pakte haar loom-bandjes en ging die verder afmaken.

Niet veel later stond het meisje huilend voor de deur. Ze zou naar huis gaan als ze niet snel iets zouden gaan doen, waarop ik antwoordde dat het misschien wel verstandig is om naar huis te gaan. Het is zo niet bepaald leuk samen spelen. Ik vroeg dochterlief en het meisje waarom ze niet meer zo leuk samen kunnen spelen. Dochterlief kwam met een nogal eerlijk antwoord… We zijn gewoon geen goede vriendinnen meer. Tien minuten na het gesprekje hoorde ik ze weer lachen, gieren en brullen. Probleem opgelost. 😉

Dochterlief en ik zijn gaan fietsen. We hebben vijf kilometer afgelegd en we hebben ons route afgesloten met een milkshake. Het was gezellig en het was leuk. ❤ We doen het snel een keertje over, maar dan een net iets langere route!

In de avond hebben mijn neefjes bij ons gelogeerd. Dochterlief heeft zich prima vermaakt. Ik heb bezoek gehad van een vriendinnetje, dus ook ik heb me wel goed beziggehouden. De nacht was wel weer ehm.. Heavy! Die boefjes maakten er weer een rotzooitje van en gingen maar niet slapen. Midden in de nacht hoorde ik plotseling dochterlief naar beneden gaan met de volgende kreet: WESP WESP WESP WESP WESP! Iedereen was meteen klaarwakker – wie weet niet alleen in ons huis, maar ook in die van tien straten verderop. 😉

Zelf ben ik ook heel bang voor wespen, dus er zat maar één ding op… Alle matrassen en luchtbedden naar beneden. De boys en m’n meisje hebben dus in de woonkamer geslapen. Inmiddels is de wesp vertrokken en voelt iedereen zich weer veilig. 😉

Vandaag ga ik hardlopen en naar de Mediamarkt (m’n toetsenbord is kapot).

Deze blog is in naam van jou,
Mijn heldin, mijn beste vriendin, mijn leven.
Maar vooral mijn moeder.

KLIK HIER VOOR MIJN ACTIE BIJ STOPHERSENTUMOREN.NL

Blok beton

Dit weekend stond ik met mijn tante in haar bijkeuken. Mijn lieve tante huilde, vanwege – mama – haar lieve zus. Ik stond daar maar. Hoe vaak ik ook herhaalde dat het over mijn mama gaat, hoe vaak ik ook herhaalde dat mijn mama een hersentumor heeft en dat mijn tante daarom huilt… ik stond daar maar gewoon te staan. Als een blok beton. Emotieloos. Apathisch.

Een vriend van me belt me iedere dag op. Je klinkt koud. Je klinkt gevoelloos. Je klinkt alsof je moe bent. Je klinkt niet goed. Meerdere malen heb ik het moeten aanhoren. Het voelt wederom alsof we keihard aan het roddelen zijn over iemand die we vaag kennen. Arm kind, haar mama gaat dood.

Qua werkzaamheden doe ik gewoon wat ik moet doen en ik doe het zoals ik het hoor te doen. Koud vertel ik mijn collega’s dat mama bestraald wordt. Meer niet. Het lukt me niet om onder woorden te brengen wat er in mijn leven gebeurt. Snel wil ik door naar een ander onderwerp. Als mensen aan me vragen hoe het met mama gaat, dan voel ik een steek in mijn hart. Het lukt me niet. Ik krijg geen woorden meer uit mijn mond.

Mama vertelde vandaag dat ze helemaal kaal zal worden. De artsen hebben het haar vandaag verteld. Ik wil boos zijn. Ik wil verdrietig zijn. Ik wil schreeuwen. Ik wil voelen hoe oneerlijk het allemaal is. Ik wil weer zijn wie ik was. Ik wil voelen…

Als een blok beton kan niets me raken.
Als een blok beton laat ik alles over me heen komen.
Als een blok beton aanvaard ik impliciet al de pijn, omdat het me toch niet langer meer kan raken.
Als een blok beton sta ik hopeloos en verloren te wachten op verlossing.
Als een blok beton ga ik maar door en door.
Niemand kan me breken.
Dit leven kan me niet langer meer raken.

Hoe ironisch is het dat juist deze betonnen muur om me heen het meest pijnlijke is wat ik tot nu toe heb ervaren?

Deze blog is in naam van jou,
Mijn heldin, mijn beste vriendin, mijn leven.
Maar vooral mijn moeder.

KLIK HIER VOOR MIJN ACTIE BIJ STOPHERSENTUMOREN.NL

Okay?

Streefdatum: drie januari 2015 2 september 2034

Vandaag heb ik het boek ‘The fault in our stars’ (John Green) gekocht. Ik heb de overweging gemaakt om het boek in het Engels te kopen, aangezien ik me de laatste tijd vooral stoor aan het steeds overschakelen van Engels naar Nederlands. Op het werk lees/praat/schrijf ik op dit moment vooral Engels. Het is nog steeds zo gebrekkig als wat, dus wil het ook graag iets verbeteren. Maar goed, toch heb ik het in het Nederlands gekocht. De main reason waarom ik boeken koop en niet leen bij de bieb is namelijk dat ik het dan kan delen met anderen. Als ik een goed boek heb gelezen, dan word ik er blij van als ik het aan iemand anders kan lenen. Ik wil graag mijn enthousiasme met anderen delen. Het duurt dan ook veel langer voordat een boek naar de achtergrond schuift, want dan kunnen we er over blijven praten. Het is niet alleen het lezen van een boek. Het is ook het delen van ervaringen. Ik geniet niet graag alleen. Het merendeel van de mensen om mij heen wilt gewoon in het Nederlands lezen. Dus tadaaa: dan maar een Nederlands boek. 😉

Het is een gevoelig boek. Vooral nu. Het gaat over een meisje dat kanker heeft en een jongen die kanker heeft overwonnen. Het boek is nog niet opengeslagen, dus verder weet ik ook niet veel over het boek. Ik heb de film namelijk ook niet gezien. Wat ik wel weet is dat het me gaat raken. De vraag is of dit een positief of negatief iets gaat zijn. The Killing zorgde voor steun, juist omdat personages daar moesten leren omgaan met verlies. Mama wilt het boek ook lezen. Misschien biedt het juist wel hoop. 

6746679_orig

Over hoop gesproken… Helemaal bovenaan dit bericht staat een streefdatum. Iemand in Daniël den Hoed vroeg vandaag aan mama wat haar streefdatum is. Mama wilt sowieso leven tot 3 januari 2015. Mama’s grootste wens is om 50 te worden en dan is het zo ver… haar vijftigste verjaardag. Ze wilt een héél groot feest geven. Het normale leven neemt weer een beetje beslag van ons. Het is ongelooflijk hoe het leven zelfs nu gewoon doorgaat. Soms ben ik bang dat ik vergeet dat mama ziek is. Onzin natuurlijk. 😉 Maar de afgelopen weken nam het verdriet continue beslag van ons. Nu beginnen we op te krabbelen. Langzaam staan we weer op. In de ochtend laat ik nog wel een traantje – altijd in de bus. Why? -, maar het continue sluimerende depressieve gevoel is er niet meer. Er is nu weer een beetje hoop. Het zwarte gat is weg en nu durf ik best hardop te zeggen dat ik hoop dat mama nog twintig jaar leeft. Ik durf weer enigszins naar de toekomst te kijken, zonder in paniek te raken. Niemand heeft de toekomst in zijn of haar hand. Zo ontzettend anders dan anderen hebben we het dus ook weer niet. We hebben alleen het hier en nu, just like you and you…you…you and yeah, also you!

Deze blog is in naam van jou,
Mijn heldin, mijn beste vriendin, mijn leven.
Maar vooral mijn moeder.

KLIK HIER VOOR MIJN ACTIE BIJ STOPHERSENTUMOREN.NL

Fight or flight

Je hebt vechters en je hebt vluchters. Ik behoor duidelijk tot de laatste groep.

Als papa en mama vroeger ruzie hadden, dan vluchtte ik stiekem via het raam naar buiten. Ik denk dat ik een jaar of zeven moest zijn geweest. Ik voelde me al schuldig voordat ik dadelijk stiekem wegliep, maar ik moest weg. Blijven staan lukte me niet. Als tiener liep ik vaak weg van huis. Soms uren, soms dagen en soms weken. Volgens mij liep ik vooral  weg van mezelf. Ik wist toen nog niet dat ik depressief was. Ik wist niet hoe het kon dat mijn leven als één grote hobbel – of beter gezegd: heuvel – op de weg aanvoelde. Het is in precies dezelfde tijd dat ik een uitweg vond in drugs. Mijn vlucht van de realiteit. Later vluchtte ik weg van moeilijkheden in mijn leven door nooit stil te staan. Ik studeerde en werkte totdat ik zo moe was dat ik me nergens meer druk om kon maken. Ik ging maar door en door, totdat ik er fysiek echt ziek van werd.

De moeilijkheden van toen waren a piece of cake vergeleken met wat ik nu meemaak. Het is de eerste keer dat ik vecht in plaats van vlucht. Hoe moeilijk het ook is om geconfronteerd te worden met de sluipmoordenaar van mama, toch ga ik steeds opnieuw de strijd met hem aan. Ik ben er voor haar. Ik lach als ik eigenlijk wil huilen. Ik stap dapper op mensen af om haar verhaal te vertellen, zodat zij het niet hoeft te doen. Iedere dag vecht ik tegen mezelf. Ik vecht tegen de wereld om mijn heen, waar ik niet langer meer wil zijn. Ik dwing mezelf om naar buiten te gaan om iedere dag mezelf er aan te herinneren dat de wereld – dat het leven – ook mooi kan zijn. Ik troost mensen terwijl mijn hart breek. Dapper vraag ik mijn mama subtiel wat haar wensen zijn, omdat ik haar de mooiste tijd van haar leven wil geven. Ik vecht tegen mijn zwakkere ‘ik’ die het liefst iedereen van me afstoot.

Nooit heb ik geweten wat voor strijdkracht wij in ons in hebben. Mijn moeder is de sterkste vrouw die ik ooit in mijn leven heb gekend en zal kennen. Haar strijd tegen de sluipmoordenaar, die verrekte hersentumor, is de meest dappere die ik ooit heb kunnen aanschouwen. Met het sterkste wapen – hoop – in haar hand, gaat ze de strijd met hem aan. Zij laat zich niet klein krijgen. Ze plukt de dag en geniet van de momenten dat het goed gaat. Zij lacht om de meest onbenullige dingen, omdat lachen nog het enige is wat hij niet in de hand heeft. Ik ben zo gezegend met een moeder zoals haar. Mama, jij bent mijn inspiratie.

Deze blog is in naam van jou,
Mijn heldin, mijn beste vriendin, mijn leven.
Maar vooral mijn moeder.

KLIK HIER VOOR MIJN ACTIE BIJ STOPHERSENTUMOREN.NL

Almost two months past since the diagnosis

Ik neem jullie mee naar vier juli 2014. Mama komt verbouwereerd mijn woonkamer binnen gelopen. ‘Ik heb een hersentumor’, hoor ik haar zeggen. Verschrikt kijk ik op. ‘Nee’, antwoord ik, ‘dat kan niet’. Ze vertelt mij dat ze een telefoontje van de neuroloog heeft gehad. Ze hebben witte vlekken op haar hersenstam gevonden. Voor heel even weiger ik het te geloven. In de avond bel ik haar op. ‘Dit is toch niet waar, mama‘? Zachtjes hoor ik haar snikken. ‘Dit kan niet, mama. Het kan niet waar zijn, want als het echt zo is, dan ga je dood‘. Ik kan mijn tranen niet meer bedwingen. In foetushouding ga ik op de grond zitten. Het is nog maar het begin van de nachtmerrie waar wij ons tot op de dag van vandaag in bevinden.

De afgelopen weken bestonden uit bezoekjes aan Erasmus en Daniël Den Hoed. De neuroloog, de neurochirurg, de radiotherapeut, de neuro-oncoloog. Mensen die ik helemaal niet wil kennen. Mensen die uit mijn leven hadden moeten blijven en al helemaal uit die van mama! Het moment waarop ik dochterlief moest vertellen dat haar oma ernstig ziek is. Huilende mensen aan mijn keukentafel. Mijn opa en oma die intens verdrietig zijn. De gesprekken met mijn tante. De momenten dat we het proberen te vergeten en leuke dingen doen. Een jehova-getuige die aan mijn deur in huilen uitbarst door mijn antwoord op ‘hoe gaat het’? Ik wou dat deze twee maanden maar een nachtmerrie waren. Ik wou dat ik kon ontwaken uit deze hel.

Van een zorgeloos bestaan moesten we overschakelen naar een leven waarin we continue bang zijn voor wat er komen gaat. Het liefst zet ik de tijd voor altijd stop, want mijn lieve moeder verliezen. Nee, dat wil ik niet.

De afgelopen maanden hebben we vaak van artsen moeten horen dat zij het ook niet weten en dat zij verder niets kunnen. Het maakt me verdrietig en het maakt me kwaad. Mijn moeder wordt op dit moment bestraald om haar leven te kunnen verlengen. Levensverlengend, wat een ongelooflijk rotwoord.

Er is niets wat ik kan doen om mijn mama te genezen. Ik voel me machteloos en wanhopig. Als een toeschouwer kijk ik vanuit de zijlijn toe hoe die sluipmoordenaar iedere dag opnieuw ons weer een stukje van mijn moeder ontneemt. Gisteren voelde mama zich opeens heel erg ziek worden. ‘Ik moet naar buiten’, zegt ze overduidelijk ziek. De bestralingen zijn heftig. Heel erg heftig. Ze krijgt een kaal plekje op haar achterhoofd. Van de medicatie komt ze tien kilo aan. Het iedere dag opnieuw op en neer naar Rotterdam. Het is een strijd zonder eind. Het ergste is dat je aan de situatie went. Dat je die sluipmoordenaar accepteert. Hoe kan ik in godsnaam accepteren dat mijn moeder dood aan het gaan is? Hoe kan ik accepteren dat de artsen niets kunnen doen? En niet omdat het onmogelijk is om iets te doen. Nee, omdat er AMPER ONDERZOEK wordt gedaan vanwege financiële redenen. Het is geen veelvuldig voorkomende ziekte. En de media? Nee, die boeit het niet!

Die machteloosheid en wanhoop zijn de reden dat ik vanuit STOPhersentumoren.nl toenadering zoek. Ik wil strijden in plaats van toekijken. Ik wil iets doen om mijn mama te helpen. Om al die anderen, in precies dezelfde positie, te helpen. Onze ogen sluiten voor leed is makkelijk. Iets doen veel moeilijker. Maar als wij het niet doen. Wie dan wel?

Deze blog is in naam van jou,
Mijn heldin, mijn beste vriendin, mijn leven.
Maar vooral mijn moeder.

KLIK HIER VOOR MIJN ACTIE BIJ STOPHERSENTUMOREN.NL

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑