Zoeken

De wereld van Anna

Tag

medicatie

Depressie

Het gaat de laatste tijd beter met me. Mijn hoofd is helder en de stress is minder. Dat is opvallend, want normaal gesproken word ik juist rond deze tijd somberder. Het lukt me dan veel moeilijker om door te gaan. Misschien heeft er een verschuiving plaatsgevonden, omdat ik sinds de zomervakantie heel lang somber ben geweest. Je weet het maar nooit. ūüėČ

Ik was 11 toen ik voor het eerst depressief werd. Vanwege gebrek aan behandeling heeft deze depressie 10 jaar lang geduurd. Niemand wist dat ik depressief was. Bij mij kwam deze kennis ook pas achteraf. Het enige wat ik toen wist was dat ik ongelukkig en waardeloos was. Binnen een jaar ging ik van gymnasium naar mavo. Het wonderkind wat ik ooit was, dat was ik nu in ieder geval niet meer. In die tijd loog ik volgens mij heel veel. Ooit heb ik zelfs een brief naar totale vreemden verzonden, in de hoop dat zij mij zouden redden. Die schreeuw om aandacht is niet beantwoord.

Ik had geen zin meer in het leven.¬†Vanaf mijn 11 jaar heb ik meerdere pogingen tot zelfdoding gedaan. Het was dan ook logisch dat ik werd doorverwezen naar de jeugdpsychiatrie. Ik ben √©√©n keer naar de psychiater gegaan. Daar gaf ik sociaal gewenste antwoorden. Het was ter bescherming van mama en papa. Ik wilde hen niet in de problemen brengen. Ze zagen immers al genoeg af met zo’n raar kind.

Als ik naar dochterlief kijk, dan besef ik me eigenlijk pas hoe klein ik toen was. Ik leer door dochterlief dat mijn eigen jeugd helemaal niet zo normaal was als dat ik dacht. Ik leer door dochterlief dat mijn denkpatroon destijds heel erg afweek van hoe kinderen normaal nadenken. Kinderen denken doorgaans niet aan het be√ęindigen van hun leven. Continue was ik op zoek naar een uitvlucht van de realiteit. Het is dan achteraf gezien ook niet zo gek dat ik die uitweg in drugs vond. Het was puur bedoeld als zelf-medicatie, en voor heel eventjes hielp het ook. Ik was niet meer zo ongelukkig als dat ik was. Maar goed, de klap kwam natuurlijk ook weer dubbel en dwars terug.

Toen ik 21 was ben ik wel behandeld voor depressie. Ik heb 6 weken op een PAAZ-afdeling doorgebracht. Eigenlijk hoor ik medicatie in te nemen. Dat durf ik echter niet. Ik ben bang dat ik de medicatie zal gaan misbruiken in plaats van gebruiken… Meestal krijg ik namelijk niet √©√©n pilletje, maar wel een stuk of 5.

Zelf ben ik me er heel erg van bewust dat depressiviteit een beetje bij me is gaan horen. Ik wandel nu rustig maanden lang door met sombere gevoelens. Misschien ben ik er zelfs een beetje laks in geworden. Ik wacht gewoon af tot het moment dat het beter gaat en blijf met moeite alles doen wat ik moet doen. Die maanden is het een continue gevecht: om mijn bed uit te komen, om te eten, om te poetsen, om naar mijn werk te gaan, om me om te kleden, om te douchen… Denken aan zelfdoding doe ik niet meer. Hoe somber ik ook ben, ik snap heus wel dat mijn dochter niet beter af is zonder mij. Ik weet dat zij mij nodig heeft. Ik leer ieder jaar weer nieuwe handvatten aan die het proces versnellen, die er voor zorgen dat ik me snel beter voel. Misschien is dat dan mijn manier om mezelf nu te ‘genezen’. Ik weet het ook niet.. Wat ik wel weet is dat het nu goed gaat, en dat is het allerbelangrijkste! ‚̧

Het kerstdiner

Deze week stond in het teken van vermoeidheid. Mijn moeder is continue erg moe en slaapt vrijwel ieder vrij moment. Haar benen voelen loodzwaar aan. Gedurende de dag heeft ze momenten waarbij ze erg misselijk is. Soms heeft ze heel erge hoofdpijn. De neuro-oncoloog heeft vandaag gebeld, en hij zei dat dit past bij¬†verschijnselen die optreden bij de afbouw van haar medicatie. Het is vreemd hoe normaal dit voor ons is geworden. Het is een feest als mama zich goed voelt, maar helaas zijn die dagen er nog steeds veel te weinig. Bizar als je jezelf bedenkt dat het al bijna drie maanden geleden is dat¬†mama voor de laatste keer werd bestraald. De tumor is niet degene die haar nu ziek maakt; het zijn puur de medicijnen en de bestralingen die dit veroorzaken. Ik heb nooit begrepen waarom mensen er soms bewust voor kiezen om niet behandeld te worden. Nu begrijp ik dit maar al te goed. Wij hebben het geluk gehad dat de bestralingen zijn aangeslagen, maar ik denk dat als mama dit van tevoren had geweten.. dan had de keuze om behandeld te worden toch een stuk moeilijker geweest. Er is op dit moment amper kwaliteit van leven. Het is doorbijten en wachten op een moment dat het beter gaat. Het is maar goed dat zij zo’n doorzetter is.

Voor dochterlief staat deze week in het teken van openheid. Ik geloof dat ons gesprekje over haar gedrag op school eindelijk haar ogen heeft geopend. Zij is nu open zoals alleen een kind dat kan. Tijdens het kerstdiner op haar basisschool mag ze één iemand meenemen. Dochterlief heeft ervoor gekozen om haar oma mee te nemen. Direct toen ze thuiskwam vroeg ze aan mijn moeder of zij volgende week tijd heeft om mee te gaan naar het kerstdiner. Mijn moeder zei uiteraard ja. Mama vroeg wel waarom ze mij niet meeneemt naar het kerstdiner. Het antwoord bezorgde bij mijn moeder een huilbui van een uur. Mama kan ik ieder jaar nog meenemen, maar oma, misschien is dit wel de laatste keer dat ik jou mee kan nemen. Dochterlief had dit ook tegen de juffrouw gezegd, en zij vond dit een heel mooi gebaar. Mijn moeder heeft haar verteld dat ze het ook heel lief vindt. Ik vind mijn dochter vooral heel dapper. Ik genoot van iedere verjaardag en iedere familie-aangelegenheid net iets intenser van de aanwezigheid van mijn moeder. De gedachte dat dit wellicht de laatste keer kan zijn komt altijd naar voren, maar ik durf het nooit hardop uit te spreken. Mijn dappere kleine meid maakt het gewoon bespreekbaar, en dan ook nog eens op de meest ontwapende manier die je jezelf maar kunt bedenken. Mijn God, wat ben ik trots op dit kind.

Al die zorgen over de¬†geslotenheid van dochterlief zijn als sneeuw voor de zon verdwenen… Als zij ergens mee zit, dan zegt ze het. Ik moet vertrouwen in haar hebben. Ik moet haar niet langer onderschatten. Met deze kleine lieverd komt het wel goed..

 

Een kijkje in het leven van een cli√ęnt (9)

23 mei 2008

Tussen mij en V. gaat het nu echt heel slecht. Er vallen doodse stiltes als we samen zijn. Ook deed hij vandaag heel bot tegen mij. Ik vind dat echt zo superjammer. Ik wou dat het gewoon weer mijn maatje kon zijn, maar ja, het is even niet anders. Vandaag is er niet veel speciaals gebeurd. Ik heb wel superveel zin in morgen. Lekker shoppen! Ik mag helaas maar twee kettingen kopen, maar doe er wel stiekem drie. ūüėČ

24 mei 2008

Het winkelen was super vandaag! Ik heb wel te veel gekocht, maar ben er super happy mee. Ik ben nu wel heel erg moe. Ik zal snel slapen denk ik!

25 mei 2008

Vandaag kwam dochterlief mee op bezoek. Het was echt superleuk. Ik heb haar een cadeau gegeven: Duplo. Daar was zij hartstikke blij mee. Ik vond het echt super om haar weer te zien. Ik mis haar echt ontzettend. Ik ben blij als ik straks weer vaker naar huis kan en zij weer lekker bij mij kan slapen enzovoorts.

26 mei 2008

Ik heb een goede dag gehad. Het is al veel te laat, dus ik ben te moe om te schrijven.

Next day: ik schrijf nu maar even hoe het gisteren is gegaan. Het was gisteren al half 12 voordat ik naar bed ging. Gisteren goede feedback gehad bij de Weekend Nabespreking. Ik had ontzettend veel geld opgemaakt tijdens het shoppen zaterdag. Eigenlijk was het een terugval. Ik liet me echt te veel gaan. Ik bleef maar kopen. Nu heb ik daar een 5 G-schema over gemaakt, zodat ik alles even op een rijtje kreeg. Voor de rest was ik heel de dag gewoon heel blij. Ik zat echt goed in mijn vel. Eergisteren nog wel een berichtje gehad van P. op Hyves. Dat ie me mist en van me houdt. Yeah right! Hij zal wel weer van de kaart zijn geweest. Sukkel dat het is. Ik wil geen junk meer zoals hem. Hij kan kapot vallen!

27 mei 2008

Vandaag gaat alles moeizaam. Ik heb nergens zin in. Fitnessen net lukte gewoon echt niet. Ik ben zo super futloos. Ik ben vandaag naar de gynaecoloog geweest. Ik heb een inwendig onderzoek gehad. Ik vond dat echt niet leuk. Ik voelde me daar heel ongemakkelijk bij. Gelukkig was het wel een heel aardige man. Tijdens de dagafsluiting heb ik veel positieve feedback gekregen. Ik merk dat ik toch wel heel onzeker ben over mezelf. Dat moet wel gaan veranderen. Ook heb ik vandaag F. gesproken. Dat vond ik ook echt superleuk. Ik ga nu even naar het Atrium en daarna slapen.

28 mei 2008

Ik voel me al een paar dagen heel erg goed. Ik ben daar echt heel blij mee. Ik hoop dat ik dit ook wat langer kan vasthouden. Ik ben vandaag naar de dokter geweest. Ik was wel een beetje teleurgesteld. Ik wil 11 juni eigenlijk stoppen met Dipiperon, maar hoogstwaarschijnlijk wordt het alleen maar verhoogd omdat ik last heb van psychoses. Hier was ik echt niet blij mee. Voor de rest heb ik zucht gehad naar snijden, omdat V. zich ook had gesneden. Dat was best wel heavy. Ik heb het mes weg laten gooien. Gedachtes naar het zelf ook doen speelde heel erg.

Hoe slecht moest het destijds wel niet met me gaan dat ik een goede dag had ondanks dat ik mezelf tegelijkertijd heel graag wilde snijden?

02 juni 2008

Ik heb een paar dagen niet geschreven, omdat ik te moe was door de Remuron. Ik heb die nu heel stiekem niet ingenomen, omdat ik het zo’n vervelend medicijn vind. Ik heb gelijk niks meer aan mijn avond. Ik heb echt een goede dag gehad. Ik zit echt goed in mijn vel. Ik voel mezelf zo goed dat ik de wereld aan kan. Misschien komt het omdat ik weer vlindertjes in me buik heb. Er is een nieuwe jongen, J., die ik wel zie zitten. Hij hopelijk mij ook.

J. ; de reden waarom ik uiteindelijk mijn behandeling vroegtijdig moest be√ęindigen. Soms zou ik willen dat ik terug kon in de tijd en dit kwetsbare meisje kon vertellen dat ze bepaalde domme keuzes zo niet moest maken!

3 juni 2008

Het was vandaag een heftige dag. Ik heb veel zucht. Dat komt mede door de drie nachten achtereenvolgend aan elkaar over gebruik praten en door de kamercontrole. Iemand van de leiding rook aan mijn flesjes en dat deed me denken aan GHB. Ook werd bij M. Ritalin op zijn kamer gevonden. Ik had trillende handen, zweten en voelde me misselijk. Ik heb dit wel uitgesproken.

5 juni 2008

Vandaag een goede dag gehad. Ik heb veel gelachen! Dat deed me echt supergoed. Mijn gevoel voor J. wordt wel steeds heftiger. Ik begin hem echt leuk te vinden. Dat kan me wel tegen gaan werken en het gevoel is volgens mij ook niet wederzijds. Vind ik wel jammer, maar het bespaart me ook wel veel moeilijkheden. Vandaag P. gesproken, maar dat deed me echt helemaal niks. Morgen begint de afbouw van Dipiperon. Echt keispannend!

download

Een kijkje in het leven van een cli√ęnt (5)

27 april 2008

Vannacht droomde ik dat ik in een begeleid wonen traject zat maar dat ik mijn taken steeds vergat. Ook droomde ik dat ik een huis had gekocht wat er heel lelijk uit zag en wat ik eigenlijk aan een vriend van Br. zou verhuren, maar toen ik het aan het opknappen was wilde ik het toch liever zelf houden. Ook had ik gedroomd dat ik lerares was op een school war allemaal mensen op zaten van Novadic-Kentron. Vandaag in het echte leven waren er superveel spanningen. Leo was heel de dag ontzettend chago en vertelde maar niet hoe het kwam. Dat hebben we toen in de groep besproken en nu is het wel rustiger geworden. Mijn ma en S. zijn op bezoek geweest en dat was best leuk. Ik zit alleen met B. Hij deed raar vandaag. Volgens mij is hij ook gewoon een smerige player. Kots op hem! Ik ben zeven weken clean, maar de zucht werd vandaag intens door de onrust in mijn lijf.

Ik krijg kippenvel als ik de droom over het lelijke huis lees. Een huis is een bijzonder sterk en herkenbaar droomteken: het staat namelijk symbool voor je eigen zelf (en ziel).¬†Het is overduidelijk dat ik destijds niet tevreden was over mezelf. Rondom deze tijd moet er echter een omslag hebben plaatsgevonden. In de droom wilde ik mijn ziel in eerste instantie verhuren. Ik vond het immers een ‘waardeloze’ ziel. Wat kon mij het nou boeien wat er mee zou gebeuren? Vervolgens wilde ik het toch liever zelf houden toen ik het aan het opknappen was. Het opknappen staat symbool voor mijn behandeling bij Novadic-Kentron. Stapje bij stapje ging ik mijn eigen ziel en mijn eigen hart steeds meer waarderen. Het was niet langer meer waardeloos. Ik mag er zijn.¬†

28 april 2008

Vannacht droomde ik dat ik van iemand anders een medicijn had ingenomen. Ook werd ik niet vrolijk wakker omdat ik niet meer in mijn broek bleek te passen. Ik moet echt iets gaan verzinnen, want ik word met de dag dikker. Ik snoep niet meer en heb niet ontbeten. Ik heb wel drie snee√ęn brood op in de middag, maar morgen moet dat er √©√©n worden. Ook drink ik mijn thee nu zonder suiker. Hopen dat het er af gaat! B. is verleden tijd. Heb vanochtend wel koffie gedronken bij Jong Volwassene. Ik kom gelukkig niet bij hem in de groep. Ik zit wel bij alleen maar jongens, maar dat vind ik alleen maar beter. Met die meiden daar kan ik toch niet tot amper opschieten en zo heb ik het minste last van hen.

Nou, net nog even met B. gepraat. Hij was wel superlief nu. Ben bang dat ik hem toch wel behoorlijk leuk ga vinden, maar dat is onwijs lastig hier en niet echt fijn, maar ik zie wel wat de tijd gaat uitwijzen. Lijnen is me niet gelukt. Morgen ga ik het weer proberen.

29 april 2008

Nou, vandaag mijn eerste dag in Jong Volwassene. Was echt superleuk. Allemaal stiklieve mensen. Was echt gezellig. Alleen wel minder nieuws over B. gehoord. Schijnbaar heeft hij ook iets met L. dus bye bye B. Is niks voor mij zo eentje. Tot overmaat van ramp belde P. mij vandaag ook nog eens en ik had de kracht niet om hem te negeren. Hij kwam weer precies met de dingen die ik zo lang van hem wilde horen. Ik hou van je en denk aan je. Bah! Nu ben ik in mijn hoofd weer met hem bezig, terwijl ik dat gewoon echt niet meer wil. Ik wil hem serieus vergeten maar heb gewoon te veel van die gast gehouden, maar ja… ik laat nu gewoon niks meer van me horen en hij hopelijk ook niet.

30 april 2008

Vannacht weer een nachtmerrie gehad, maar weet niet meer waarover. Dat had ik gisternacht dus ook al. Vandaag was het Koninginnedag, maar heb daar weinig van meegekregen. Het was wel een heel moeilijke dag. Ik voel me echt heel ongemakkelijk als B. hier is. Hij zat steeds bij L. en dat vond ik toch wel moeilijk. Gelukkig is hij vandaag weggegaan en komt hij pas zondagavond terug. Vandaag P. weer gesproken. Heb hem gezegd dat ik iemand anders leuk vind en hij vindt ook iemand anders leuk en het doet me gewoon echt niks. J., ons mam, dochterlief en M. zijn op bezoek geweest, maar J. praatte me echt zucht aan. Beetje jammer. Ben daar heel de dag in blijven hangen en heb dat uiteindelijk met de verpleging besproken. Toen J. en M. het over drugs hadden was ik puur jaloers. Zo van: ik wil ook! Ik denk dat het ook een beetje komt door mijn dipiperon vanochtend te hoog was gegeven en ik toen om 12.00 uur niet kreeg en dat ik daardoor onrustiger werd. Ben wel met bezoek naar Mac Donalds geweest en naar het winkelcentrum geweest met V. en B. Dat was wel heel leuk!

2 weken hier.

01 mei 2008

Vandaag een rustige dag gehad. Mijn ma en S. zijn op bezoek geweest. Zij wezen mij er wel op dat ik het heel de tijd alleen maar over kopen had. Ik moet oppassen dat ik dat niet als vervanging ga gebruiken. We zijn vandaag ook met de groep op kastelenjacht geweest. Dat was wel superleuk. En ik heb gekookt. Smaakte wel ontzettend goed!

Quotation-Cathryn-Kemp-living-drugs-self-help-society-courage-inspirational-misery-addiction-Meetville-Quotes-19765

 

Een kijkje in het leven van een cli√ęnt (3)

20 april 2008

Vandaag was het een rustige dag. Wel begon het iets of wat slecht omdat ik een nare droom had. Ik droomde dat ik speed had gesnoven en een urinetest kreeg hier. Toen werd ik zo bang dat ik het van tevoren maar alvast eerlijk zei. De droom betekent dat ik me er toch wel ontzettend mee bezig hou. Vandaag zijn mijn opa en oma langs geweest, samen met ons mam. Was wel supergezellig. Ze hebben ook mijn stereo meegenomen. Vind ik ook onwijs fijn. Heb ook lekker in het zonnetje gezeten en kennis gemaakt met een paar mensen die op Jongvolwassene zitten. Ook merk ik dat ik echt uit mijn depressie aan het klimmen ben. De mevrouw bij ons is ontzettend depressief en ik herken een paar dingen van hoe ik een paar weken terug was. Ik zat nu tips te geven. Was wel heel apart. Ik wil ook even doelen opstellen voor deze week. 1. Niet meer snoepen. 2. Elke avond een rondje om het gebouw doen. 

21 april 2008

Ik had vannacht een behoorlijk realistische droom over mijn vader. Ik droomde dat hij de zorg op zich nam voor een paar verslaafde jongeren, waaronder ikzelf. Ik vind dit best vreemd want ik heb me de laatste tijd helemaal niet bezig gehouden met mijn vader ofzo. De droom heeft mijn dag voor de rest niet getekend ofzo. Heb vandaag gewandeld en ik ben naar crea geweest. Daar ben ik begonnen met het maken van een ketting. Vond dat wel super om te doen! Ook heb ik vandaag gefitnest. Dit beviel me ook zeer goed. Ik wil wel elk moment benutten waarin ik kan fitnessen. Ik merk echt dat het me ontzettend veel goed doet. Ik ben wel benieuwd of ik morgen niet ontzettend veel spierpijn krijg, maar dat zie ik dan wel. Voor de rest is het veel wachten totdat ik naar Jongvolwassenen kan. Ik hoop echt dat het snel gaat gebeuren, maar ik denk het niet. Ik verveel me hier op de Detox wel ontzettend. 

22 april 2008

Mij is gevraagd door mijn verantwoordelijk behandelaar om op te schrijven wat ik hier wil bereiken. Dat zijn de volgende dingen:

  • Clean blijven¬†
  • Mijn moederrol verbeteren
  • Zelfstandiger worden
  • Structuur opbouwen
  • Leren omgaan met mijn ADHD
  • Zelfvertrouwen krijgen
  • Minder zwart/wit denken
  • Conditie opbouwen
  • Mijn verleden verwerken
  • Impulsiviteit in controle houden
  • Voor mezelf opkomen

Ik ben ontzettend moe, dus ik hou het kort. Ik heb vandaag mijn ketting afgemaakt, gefitnest en gewandeld, en net even naar het Atrium geweest. Ik ga nu slapen.

Tegenwoordig heb ik nog steeds heel levendige en realistische dromen, maar deze gaan gelukkig niet meer over drugs. In die periode speelde drugs uiteraard nog een heel belangrijke rol in mijn leven. Ik was net anderhalve maand clean. De zucht was toen nog heel erg heftig. Het is moeilijk om af te kicken. Wat zeg ik? Héél moeilijk. Ik droom nog wel regelmatig over mijn vader, maar dat vind ik eigenlijk niet meer dan logisch. Een vader die al zo lang buiten beeld is, dat maakt nu eenmaal heel veel indruk.

In dit dagboek komen vaak bestraffingen van mezelf v√≥√≥r mezelf naar voren als het gaat om mijn gewicht. De dingen die ik lees (en dus zelf geschreven heb) zijn kwetsend en onaardig. Ik vergeet vaak hoeveel moeite ik had met eten en mijn gewicht toen ik jonger was. Ik weet nog dat ik het alleen maar een fijne bijkomstigheid vond dat je van speed heel veel afvalt. Ik vond mezelf mooi toen ik dun was. Ik vond het fijn als mensen me vroegen of ik ziek was, omdat ik zo verschrikkelijk dun was. Ik vond het fijn als ze me vroegen of ik anorexia had. Ik vond het fijn om eindelijk niet meer dik te zijn. Vanwege agressieproblemen had ik antipsychotica gekregen. Ik heb denk ik wel honderd keer gevraagd of ik van dit medicijn zou aankomen (net zoals ik dat vroeg bij alle andere medicatie).¬†Ze zeiden nee, maar het antwoord was overduidelijk ja. Door de Dipiperon voelde ik het niet meer aan wanneer ik vol zat. Ik bleef dus maar eten, en ik kwam heel veel aan. Verschrikkelijk vond ik het. Ik was helemaal niet blij met mezelf. Ik vond mezelf walgelijk. Verdrietig om zulke dingen terug te lezen. Ik ben nu blij met het lichaam wat ik heb. Het kan me gestolen worden of er een paar kilo’s bijkomen. Het kan me gestolen worden als ik afval. Ik ben nu blij met hoe ik eruit zie en met wie ik ben.

De doelen die ik destijds heb opgesteld heb ik voor het merendeel wel behaald. Natuurlijk vind ik het nog steeds moeilijk om altijd zelfverzekerd te zijn, om genuanceerd na te denken en om assertief te zijn,¬†maar goed.. wie heeft er nou niet bepaalde karaktereigenschappen die niet altijd even positief zijn? Niemand toch? Ik functioneer prima, ook al heb ik een aantal zwakke punten. Ik ben ook maar een mens! ūüôā

All sins tend to be addictive, and the terminal point of addiction is damnation.

Living on the borderline

I stop fighting my inner demons. We’re on the same side now.

‘Je hebt sowieso kenmerken van borderline. Je manipuleert de jongens hier op de groep, Anna’, aldus de sociotherapeut van de verslavingszorginstelling in 2008.

Na een aantal psychologische onderzoeken was het duidelijk. Ik heb een borderline persoonlijkheidsstoornis. Naast het lijstje verslaafd en ADHD kon dit er ook nog wel bij. In 2010 werd hier PTSS aan toegevoegd. Je zou haast denken dat ik wel een ongelooflijk disfunctioneel persoon moet zijn.

Vaak vergeet ik mijn diagnoses. Ik slik geen medicatie en ben nooit begeleid in het dealen met deze diagnoses. Ik heb ooit ego-versterkende therapie gehad. Traumaverwerking kon destijds niet, omdat ik te kwetsbaar zou zijn. Eigenlijk is er dus geen bal mee gedaan. Ik vergeet vaak dat ik niet binnen de standaardhokjes val. Ik vergeet dat mijn denkpatronen en gevoelshuishouding net iets anders zijn dan de gemiddelde persoon. Met vallen en opstaan leer ik om te gaan met mezelf. Hierin ben ik niet anders dan de rest, want moet uiteindelijk niet iedereen leren om met zichzelf om te gaan?

Over mijn verslavingsproblematiek en ADHD durf ik wel in het openbaar te spreken. Ik ben een succesverhaal als het gaat om het overwinnen van een verslaving (langer dan 6 jaar clean) en ADHD, tsjah, de inflatie van de diagnose ADHD maakt dat er niet direct een stigma aan hangt. Dat is anders bij borderline en PTSS, dus ik hou wijs mijn mond hierover. Ik wil niet dat mensen denken dat ik ontspoord ben, terwijl dit niet waar is. Hoe lullig het ook is dat ik me blijkbaar schaam voor deze diagnoses, het is wel zo.

  • Dus huppel ik vrolijk rond door de woonkamer om vervolgens zo snel mogelijk naar de slaapkamer te rennen om me onder een deken te verstoppen, wachtend tot de woede-uitbarsting of intense verdriet afgelopen is.
  • Dus kijk ik dagelijks naar mijn littekens die ik inmiddels heel mooi begin te vinden (al 4 jaar niet gesneden).
  • Dus vind ik het eng om te hechten, omdat ik weet dat de angst, dat iemand me zal verlaten, ondraaglijk voor me is.
  • Dus stel ik dagelijks een planning op, omdat ik zonder structuur helemaal van slag ben.
  • Dus deal ik alleen met mijn gevoelens en gedachtes omdat ik weet dat deze niet normaal zijn en dat anderen er van kunnen schrikken.
  • Dus probeer ik alles te rationaliseren, omdat toelaten van gevoelens veel te eng is.
  • En dus stel ik protocollen op zodat ik zo weinig mogelijk last heb van mijn diagnoses.

Naast deze diagnoses ben ik een slimme vrouw. Ik ben een lieve moeder. En ja, ik ben manipulerend maar niet in de slechte zin van het woord. Ik pas me aan op de situatie en aan de persoon. Mensen voelen zich veilig bij me, want ik weet de juiste dingen op het juiste moment te zeggen. Ik weet precies wat ik moet doen om vertrouwen te winnen. Is dat zo erg? Mijn cli√ęnten vinden mijn houding fijn, kinderen komen hier heel graag en tijdens een sollicitatiegesprek weet ik de ander snel te overtuigen. Natuurlijk behartig ik mijn eigen belangen hierin ook. Ik zie alleen niet wat er nou z√≥ negatief aan is?

Ik ben creatief in mijn denken. Ik zeg vaak dingen waar anderen eerder niet aan dachten. Ik leg andere verbanden, denk out of the box. Ik kan anderen meenemen in mijn euforie. Ik ben een sterke vrouw. En ik weet zeker dat al mijn diagnoses mij niet klein krijgen. Ik haal het beste uit deze diagnoses. Ik haal er uit wat er in zit. Het maakt niet uit welke hoge bergen en diepe dalen ik hiervoor moet trotseren. Ik ben wie ik ben, en ik mag er zijn. Period.

De week van..

A woman is like a tea bag – you can’t tell how strong she is until you put her in hot water.

Sommige weken zijn leuk, andere weken zijn wat minder. Deze week behoort zeker te weten bij de tweede categorie. Mijn moeder is opgenomen in het ziekenhuis, mijn hele structuur is pleite √©n ik ben rusteloos. Ik pieker om onnozele dingen. ‘Wat als ik mijn baan kwijtraak’? ‘Wat als mama niet beter wordt’? ‘Wat als ik zelf toch niet zo’n goede moeder ben als dat ik zelf denk’? ‘Wat als, wat als, wat als…’ Soms slaat de paniek zomaar toe.

Ik zit niet lekker in m’n vel op dit moment. Het is weer iedere dag een strijd om m’n bed uit te komen en te doen wat ik moet doen. Mijn hele gedachtengang lijkt veranderd te zijn. Waar ik eerst positief ingesteld was, ben ik nu zo negatief als het maar zijn kan. Het is een patroon dat steeds opnieuw terugkomt in de week voordat ik moet menstrueren. Het begint me uit te putten dat deze perioden zoveel van me vragen in psychische zin. Daarom begin ik me nu sterk af te vragen of het misschien een goed idee is om hiermee naar de dokter te gaan. Anderzijds ben ik bang dat hij me weer met een flink pakket aan medicatie naar huis stuurt. Ik wil geen medicatie meer. Ik ben juist heel blij dat ik sinds 2 jaar zonder medicatie door het leven kan. Het is een stap terug om dan nu toch weer antidepressiva in te nemen.

Pasgeleden zag ik bij Dr. Phil een meisje dat in haar menstruatieperiode zelfmoord heeft gepleegd. Haar moeder vertelde hoe haar dochter veranderde in deze perioden en ik herkende mezelf er helemaal in. Al zou ik nooit zelfmoord plegen… Daar ben ik veel te bang voor aangelegd. Vrouwen moeten veel doorstaan. Meestal slaan we ons hier wel doorheen, en ik wil dan ook eventjes kwijt dat ik trots ben op alle vrouwen in deze wereld! We rock!

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑