Zoeken

De wereld van Anna

Tag

mama

20 / 02 / 2015

Lieve mam,

Het voelt zo onwerkelijk dat je er niet meer bent. Je hebt een leegte achtergelaten die met geen pen te omschrijven is. Ik voel het in mijn hart en in mijn hoofd. We zijn nu bezig met het regelen van je crematie. Je wilt het sober houden, en je hebt onwijs vaak herhaald: “ik wil geen cake en koffie achteraf. Geen poespas op mijn crematie”. Jouw wens is bevel.

Ik had verwacht dat ik inmiddels alleen maar aan het huilen zou zijn. Je had zo’n belangrijke betekenis in mijn leven. Je bent mijn moeder en vader tegelijkertijd. Voor dochterlief had je minstens een net zo belangrijke rol in haar leven. Nu zit ik hier in een speeltuin, waar de geluiden me gek maken…maar zonder tranen. Ik voel alleen maar leegte. Het gevoel niet langer meer compleet te zijn. Af en toe de paniek en onrust die door mijn lichaam raast. Tegelijkertijd het besef dat ik een kind heb waarvoor ik door moet. Doorgaan is geen keuze, maar het enige wat ik nog kan..

Ik wil je vertellen hoe het met me gaat, maar ik kan de juiste woorden niet vinden. Ik ben niet gebroken, ik ben niet kapot, het gaat niet goed maar ook niet slecht, ik huil en ik lach.. Het is alsof mijn hoofd op tilt slaat, en soms val ik gewoon plotseling neer. Ik weet niet wat ik voel of hoe het met me gaat. Normaal zou ik je in deze toestand bellen, stelde jij me gerust en even later zouden we allebei weer kunnen lachen. Wie ik nu moet bellen? Ik heb geen idee…

07 / 02 / 2014

IMG_2168

You sheltered me from harm
Kept me warm, kept me warm
You gave my life to me
Set me free, set me free
The finest years I ever knew
Were all the years I had with you

And I would give anything I own
Give up my life, my heart, my home
I would give everything I own..

I love you to the moon & back dear mom.

05 / 02 / 2015

Goedemiddag! 😉

Netwerken
In solliciteren mag ik dan een ramp zijn, in netwerken ben ik een held. Gisteren maakte ik een vriendelijk praatje met een meneer in de bus. Hij vertelde dat hij gepensioneerd is, maar niet stil kan zitten en daarom nog steeds werkt. Het is alleen even wennen dat hij nu voor een minimumloon werkt. Het kwam niet veel later op mijn ambities. Ik vertelde hem dat ik in de toekomst sowieso als socioloog ergens wil gaan werken. De meneer werd meteen helemaal enthousiast! Zijn zoon is afdelingshoofd juridische zaken van een gemeente hier in de buurt. Hij verzekerde me dat ik hem moest bellen zodra ik ready ben om mijn ambities waar te maken. Hij overhandigde het telefoonnummer van zijn zoon, en zijn naam. “Zeg maar dat W., zijn vader, het telefoonnummer heeft gegeven”. Het directe nummer van een hoge piet is altijd mooi meegenomen! 🙂

Tante
Ik heb net het nieuws meegekregen dat mijn tante is opgenomen in het ziekenhuis na een dubbele herseninfarct. Het is weer even heel erg schrikken. Je zou denken dat je immuun wordt voor slecht nieuws, maar het blijft slikken. Het is weer zo’n reminder dat het helemaal niet uitmaakt of je nu weet dat je ziek bent of dat je denkt kerngezond rond te lopen: je moet iedere dag proberen van de dag te genieten. Het is makkelijker gezegd dan gedaan.. I know.

Mama
Mijn andere tante heeft allerlei telefoontjes gepleegd naar instanties omtrent mama’s huidige omstandigheden. Mama heeft gisterochtend huilend gezegd dat al die instanties haar in de steek laten. Ons gevoel werd na die telefoontjes helemaal bevestigd: ze laten haar niet in de steek, maar mama weigert alle hulp vanuit deze instanties. Meerdere instanties hebben gezegd dat mama helemaal niet zoveel pijn hoeft te hebben als dat ze nu heeft. Ze kan nog een kwalitatief goed leven hebben. Ik snap gewoon niet waarom mama deze hulp weigert. Ik snap echt de logica er niet van. Mijn tante weet het ook allemaal niet meer. Het probleem is dat niemand haar kan dwingen om mee te werken. De zorg is geheel vrijwillig. Mama wilt ook niet bij mij komen wonen. Ze wilt eigenlijk gewoon helemaal niets. Het zou me niet verbazen als mama besluit haar leven zelf te beëindigen…

Oppas
Mama is niet meer in staat om op dochterlief te passen. Ze is te ziek, en daarnaast zegt ze ook dingen die ik al heel heftig vind om aan te horen. Laat staan als dochterlief het hoort. Ik moet ook haar beschermen, en zorgen dat zij haar oma herinnert zoals ze werkelijk was. Het is tijd dat mama echt een oma kan zijn. We gaan nu gewoon op bezoek bij mama. Geen opvoedingstaken meer, geen oppas-werkzaamheden meer… Gewoon gezellig leuke dingen doen of bijkletsen. Vanaf 20 februari heb ik een oppas voor dochterlief. Tot die tijd is het nog even roeien met de riemen die we hebben. Vandaag gaat dochterlief naar haar vader. Het zal veel rust opleveren als er iemand is die op dochterlief kan letten als ik moet werken.

Boze klanten
Ik mag weer gaan werken. Het is nog steeds wel leuk om te gaan werken (al vind ik het nog steeds leuker om vrij te zijn). Er zijn alleen al wel best veel klanten boos geworden. Ik snap persoonlijk niet dat je zo gefrustreerd kunt raken, maar goed.. Niet iedereen is hetzelfde gelukkig. Ik merk dat het me zelfs niet zo boeit! Ik heb bij mijn vorige baan denk ik al vaak genoeg van alles over me heen gekregen. Je moet van goede huizen komen wil je me persoonlijk kunnen raken. Toch hoop ik dat ik vandaag vrolijkere mensen aan de kassa krijg!

Fijne dag nog! 🙂

IMG_2146

02 / 02 / 2015

Het is voor mij weer bijna tijd om te gaan werken. Vandaag mag ik weer van 14 uur tot 18.45 uur. Dat betekent dat ik voor de eerste keer ga sluiten. Ik ben benieuwd! Openen is me heel goed bevallen, omdat het opstarten onwijs leuk is! Het nadeel is wel dat ik dan al om 7 uur moet beginnen, maar goed.. Je kunt niet alles hebben hè?

Weekend
De vrijdagavond begon bij een hapje eten bij mijn lieve vriendinnetje C. Ik ging meteen van mijn werk naar haar toe. Het was erg gezellig! Zeker omdat maatje K. ook nog eventjes langskwam. Ik had hem al maanden niet meer gezien, dus dit was een mooie gelegenheid om bij te praten. Zaterdag kwam maatje L. bij mij thuis op visite. Ook met hem had ik heel veel bij te praten, omdat we elkaar lang niet hadden gezien. Het was dus een erg gezellig weekend waarbij vriendschap centraal stond.

Mama
Het gaat nog steeds niet goed met mama. Ik begin me ernstig zorgen te maken om haar. Het voelt allemaal gewoon niet oké. Ze ziet er zo ziek uit. Het maakt me verdrietig. Ik vind het heel moeilijk om er mee om te gaan. Ik ben zo onwijs bang. De tijd tikt maar weg… Ik moet er echt vrede mee leren hebben dat mama ziek is en niet meer beter wordt. Ik moet echt een manier gaan vinden om hiermee om te gaan, anders komt er een moment waarop ik verzuip.

Shoppen
Online shoppen is één van mijn grootste hobby’s. Zie hier mijn laatste aankopen.

IMG_2135

Sneeuw
Hier – in Brabant – heeft het bijna de hele ochtend gesneeuwd. Ik heb zelf een gruwelijke hekel aan sneeuw. Vanochtend moest ik op de fiets om boodschappen. Ik kwam bij de Plus aan als een sneeuwpop. De bouwvakkers in de straat vonden het hilarisch aan hun luide gelach te horen. De terugweg was simpelweg levensgevaarlijk, maar we staan nog steeds dus niets aan het handje. 😛

Aankomende week
Morgen ga ik weer langs de universiteit. Ik heb de hoogleraar gevraagd om door mij geschreven stukken door te nemen, en te voorzien van feedback. Woensdag, donderdag en vrijdag moet ik werken. Zaterdag wil ik iets leuks met dochterlief gaan doen. Ik denk dat we ergens een hapje gaan eten. Ik heb daar zin in! Nu nog even bespreken of zij dit ook wel een goed plan vindt. Ergens moet ik natuurlijk ook nog een keer mijn huishouden doen. Op een of andere manier verandert het steeds in slechts een paar dagen in een vuilnisbelt. 😉

Ik wens jullie een hele fijne week toe!

IMG_2143

28 / 01 / 2015

Goedemorgen 🙂

Vandaag mag ik weer een ochtend werken van 07.00 uur tot 12.00 uur. Afgelopen maandag is het best goed gegaan. Ik was vooral bezig met het maken van toetsen. Ook heb ik achter de balie gestaan. Dat vond ik uiteraard het leukst. Het voelt als een verademing om sociaal bezig te zijn, zonder direct verantwoordelijk te zijn voor het leven van een ander. Het is wel even een heel andere setting, maar het kost me weinig moeite om klanten vrolijk en opgewekt te benaderen. Morgen ben ik de hele dag vrij! Dat komt mooi uit, want mijn huis lijkt op een oorlogsgebied.

Universiteit
Gisteren ben ik naar de universiteit gegaan. Ik wilde graag het een en ander bespreken met een hoogleraar. Uiteindelijk wil ik namelijk echt heel graag een carrière als socioloog opbouwen. Het is een doel wat ik pas later wil realiseren, maar ik ben graag goed voorbereid. Het was een goed gesprek, waarbij uit alles blijkt dat de hoogleraar me echt wil helpen. Helemaal top! 🙂

Mama
Mama wordt weer een beetje zichzelf. Ze drinkt zelfs weer koffie! Dat heeft ze echt maandenlang niet meer gedaan! Ze voelt zich wel nog heel erg moe en misselijk. Het eerste hoort bij de medicatie die ze inneemt, terwijl het tweede juist had moeten stoppen door de medicatie weer in te nemen. Over een maandje heeft mama weer een MRI. Ik begin me inmiddels weer zorgen te maken. Vooral in de nacht merk ik hoe zeer ik aan het stressen ben. De dromen zijn zo afschuwelijk en gewelddadig…

Vrije dag
Volgende week heb ik helemaal geen vrije dag, dus ik zal er morgen extra van moeten genieten. Ik ga schoonmaken (echt nodig), boodschappen doen in de vernieuwde Plus (joepie), series kijken, en nog het een en ander doen en regelen om dromen waar te maken. Vrijdag mag ik weer aan de slag!

IMG_2093

23 / 01 / 2015

Het is alweer een poosje geleden dat ik een blog-post heb geplaatst. Ik bevind me in een nogal heftige en drukke tijd. Er is inmiddels een hoop veranderd…

Dochterlief
Het gaat best goed met mijn meisje. Ze heeft een klein rugzakje wat ze met zich mee moet dragen, maar ik ben blij dat ze op een basisschool zit die in staat is om handvatten aan te bieden. Dochterlief krijgt nu sova-training om te leren voor zichzelf op te komen en haar gevoelens te leren uiten. Ik ben heel blij met deze training, omdat ik er van overtuigd ben dat ik haar dit niet zo goed kan leren. Wat betreft deze vaardigheden lijkt dochterlief veel te veel op mij. De gevoelens van anderen zijn voor mij ook belangrijker dan die van mijzelf. Misschien is een sova-training voor mij ook nog niet zo verkeerd.

Mama
Het gaat niet heel geweldig met mama. De afbouw van medicatie is mislukt. Dit betekent dat mama binnen aanzienlijke tijd in een rolstoel zal belanden. Het was kiezen uit twee kwaden: of rondlopen met een onwijs intense hoofdpijn of niet langer meer rondlopen. Mama trok de hoofdpijn simpelweg niet meer, dus zij koos voor het tweede. Ik snap het wel. Kwaliteit van leven boven alles. We hadden gehoopt dat het allemaal veel beter zou worden toen we de positieve uitslag hoorden. We waren iets te opgelaten. Deze teleurstelling is precies waarom ik geloof in pessimisme. Het doet minder pijn als je ook rekent op een slechte uitkomst.

Inner peace
Laatste tijd geef ik steeds vaker het gevecht om me beter te voelen op. Ik accepteer gewoon dat ik soms niet functioneer zoals ik graag zou willen functioneren. Ik ben vaak zo onwijs moe, en ook hier geef ik steeds vaker aan toe. Dan kruip ik gewoon even terug m’n bed in of doe ik even helemaal niets. Ik heb in ieder geval geen mental breakdown meer gehad, dus ergens doe ik het vast wel goed op deze manier. Mijn wereldje is echter inmiddels wel heel klein geworden. Alles voelt zo afgevlakt. Er zijn geen dieptepunten, maar ook geen hoogtepunten. Af en toe kan ik wel een onrust in me voelen die er voor zorgt dat ik anders reageer op gebeurtenissen dan dat ik zou willen. De middelvinger naar een scheldend groepje jongeren van vandaag is hiervan duidelijk het dieptepunt.

Werk
Vanaf aanstaande maandag begin ik bij mijn nieuwe werkgever als PostNL medewerker. Het is een vrij groot verschil ten opzichte van mijn werk als maatschappelijk werkster, maar het is voor nu even het beste. Ik kan simpelweg niemand adequaat begeleiden als het niet goed met mezelf gaat. Veel mensen begrijpen niet dat ik ongeschoold werk ga doen, terwijl ik een master’s degree heb. Ach ja, zij hoeven het ook niet te begrijpen. Zolang ik het zelf maar begrijp.

2015/01/img_2086.jpg

You
Genoeg over mij! Hoe gaat het met jullie? Helaas heb ik heel weinig concentratie en lukt het me dus niet zo goed om op blogs te reageren. Het lukt me ook zelden om te lezen. I’m so sorry!

Let is snow

Zoals de meesten inmiddels al weten: het sneeuwt. Ik vind het er echt prachtig uitzien, maar heel handig vind ik het niet. Vannacht heb ik al een flinke valpartij mee mogen maken, haha! Mijn vriendinnen en ik liepen van een kerstfeestje naar huis. Vriendinnetje C. zei: ‘Pas op, het is…’ Voordat ze haar zin kon afmaken, lag ik uiteraard alweer gestrekt op de grond. Natuurlijk was dit ook nog eens midden op de grote markt, waar het heerlijk druk was. Vriendinnetje J. rolde bijna zelf op de grond van het lachen. Ikzelf kon niet stoppen met lachen, terwijl ik op de ijskoude grond zat. Twee mannen moesten ook heel hard lachen, en voelden zich geroepen om me een aantal keer eraan te herinneren hoe hilarisch mijn val was. De mannen van tegenwoordig zijn de mannen van vroeger niet meer. 😉

Bij mama is er een boom op de oprit gevallen. De bomen zijn al een tijdje aan het rotten. Mama heeft de gemeente er al meerdere malen over gebeld, maar helaas zijn ze nooit tot actie overgegaan. Niemand had gerekend op plotseling zo veel sneeuw geloof ik. Er stond gelukkig geen auto op de oprit. Mama heeft dus geen schade. Helaas hebben haar buren wel veel schade.

Ik moet zo om boodschappen. Ik wil het risico op ongelukken zo klein mogelijk houden, dus ik ga zo te voet naar de supermarkt. Ik ben benieuwd of het deze keer lukt zonder een uitglijder te maken. Ik ben bang van niet. Gelukkig hoef ik de rest van de dag nergens meer heen. De rest van de dag zal ik dus wel genieten van de sneeuwvlokjes die naar beneden vallen. ❤

Kerstavond

Het gaat de afgelopen weken goed met mama. Ze voelt zich niet zo heel ziek meer en de vermoeidheid wordt minder. Soms is ze nog wel heel erg bang dat er toch uitvalverschijnselen optreden. Pasgeleden kon ze haar arm niet meer bewegen en dan slaat de paniek toe. Ik probeer haar dan gerust te stellen door haar er aan te herinneren dat de tumor veel kleiner is dan dat het was en dat het dus onwaarschijnlijk is dat de uitvalverschijnselen nu toch beginnen op te treden. Het komt vast door de afbouw van de medicatie dat er af en toe gekke dingen gebeuren. De artsen beamen dit. Laten we vooral niet weer opnieuw beginnen met continue bang zijn…

Vorige week ging mama mee naar de kerstviering op dochterliefs school. De kinderen hadden een papieren kerstboom gemaakt. Er hingen kerstballen in met pasfoto’s en wensen. Het raakte me dat die kinderen zo veel liefde toonden via deze kerstballen. Het was zo ontroerend om te lezen wat die lieve kinderen voor mijn moeder wensten. Het was zo vertederend gebaar. Ik geloof niet dat er ook maar een cadeau op de wereld is dat mooier is dan deze kerstboom.

Vanavond vieren we hier thuis kerstavond met mama, stiefvader, broertje en schoonzusje. Misschien is dit dan wel de laatste keer. Ik zou er eigenlijk niet aan moeten denken, maar het blijft maar door mijn hoofd rondspoken. Ik kan het niet loslaten. Vannacht lag ik er wakker van. Alle flashbacks van voorgaande jaren staan in mijn geheugen gebrand. Ik zie mijn moeder nog steeds dansend hier in de woonkamer staan, onbezorgd en vrij. Ik hoor het gelach nog steeds luid in mijn oren klinken. Het geschater toen mama met een sterretje in mijn bed lag. Deze herinneringen zullen ooit de kracht worden achter mijn bestaan. Ooit zal ik me vasthouden aan deze herinneringen om door te kunnen gaan. Het zal doorzettingsvermogen geven. Het zal me de moed geven om weer te leren om de wereld als mooi te kunnen aanschouwen.

Er komt een dag dat ik afscheid moet nemen van mijn moeder. Hoogstwaarschijnlijk veel vroeger dan gewenst. Maar mijn moeder zal altijd voortleven. In mijn gedachte, in mijn dromen, in mijn hart. Ik zal nooit moederloos zijn. Zij zal er altijd voor me zijn. Dat is mijn blessing van dit jaar. Het erkennen van onvoorwaardelijke liefde. It is larger than life.

 

Positive thinking

Ik weet dat mijn stemming zo veranderlijk is al het weer. Gedachten, gevoelens, gedrag: iedere dag is het weer een verrassing hoe het zich zal manifesteren. Vandaag voel ik me verrassend goed. De momenten waarop ik me beroerd en verdrietig voel worden steeds sneller verdreven. De dagen dat ik het leven kan handelen worden steeds langer.

Telkens als ik me wat minder voel, dan denk ik dat ik gek aan het worden ben. Ik heb zo vaak gehoord dat ik niet spoor, dat ik anders ben. Meteen de main reason waarom ik geen zin meer heb in psychologen/psychiaters. Eerder besefte ik me niet wat die etiketten met me hebben gedaan. Nu weet ik dat het er voor heeft gezorgd dat ik mezelf een etiket op heb geplakt. Mijn zelfbeeld is totaal anders dan de werkelijkheid. Voor mijn gevoel ben ik abnormaal, terwijl anderen me er juist vaak op wijzen dat het normaal is dat ik zo reageer. Ik ben niet ziek in mijn hoofd. Ik ben aan het strugglen. Mijn body and mind zijn zich aan het aanpassen op de nieuwe situatie en ja, dat kost tijd. In korte tijd ben ik veranderd en ook dat kost tijd om te accepteren. Vreemd dat ik het dan soms ook allemaal niet meer weet? Nee!

Ik moet mezelf tijd en ruimte geven. De lat wat minder hoog leggen. Af en toe mag ik janken als een koe, op andere momenten mag ik best humor gebruiken om te ventileren, natuurlijk hoef ik niet altijd aardig te zijn, werken mag ik leuk vinden en ja, ik mag soms best gek worden van mezelf. Ik moet er op vertrouwen dat de onbewuste mechanismen in mij precies weten wat ze doen. Misschien merk ik het vandaag nog niet, maar wellicht morgen wel of de dag daarna of de dag daarna..

Laat ik me voor vandaag op de positieve dingen richten;

  • Mama is over de helft van de bestralingen! Daar is zij zelf heel blij mee. 🙂 En zoals ik al eerder zei: is mama blij, dan ben ik blij.
  • Mama krijgt een pruik en ze vindt het leuk. Ze gaat een heel andere coupe kiezen. Ze houdt wel haar donkere haar.
  • Volgende week heb ik eindelijk een vaatwasser! Weg met het vervelende klusje. Hello comfort!
  • Vandaag ga ik fietsen met dochterlief. We sluiten het af met een milkshake.
  • Morgen ga ik hardlopen. Ik mag me body and mind best een beetje helpen met het aanpassen op… Hoe kun je verwachten dat dingen anders gaan verlopen, als je zelf niks veranderd? 😉
  • Het leven loopt zoals het hoort te lopen. I put my trust in God. ❤

Deze blog is in naam van jou,
Mijn heldin, mijn beste vriendin, mijn leven.
Maar vooral mijn moeder.

KLIK HIER VOOR MIJN ACTIE BIJ STOPHERSENTUMOREN.NL

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑