Zoeken

De wereld van Anna

Tag

mama

03 / 04 / 2015

Steeds vaker vraag ik me af of mama wel trots op mij is. Ik vraag me steeds vaker af of ik het wel goed heb gedaan, tijdens mama’s laatste dagen. Met name de avond, waarop ik uitgeput besloot een avondje thuis te gaan slapen, steekt me iedere keer opnieuw. Ik voel me schuldig. Héél schuldig. Niet alleen voor toen, maar ook voor de strijdkracht in mij om nu door te gaan… Ik snapte nooit hoe mensen zomaar door kunnen gaan als iemand die je liefhebt overlijdt, nu ben ik zelf het boegbeeld van ‘doorgaan’. 

Vanochtend, terwijl ik voor de Kerk aan het wachten was om naar binnen te gaan, zei een ouder tegen een andere ouder: 

‘We kunnen het niet aan om voor haar te zorgen. Ze heeft 24 uur per dag zorg nodig. Daarom moest moeder wel naar een hospice. Het liefst zou ze naar mijn zus gaan, maar dat lukt ons gewoon niet’. 

Het waren deze woorden die me pas doen beseffen dat wat ik voor mijn moeder heb gedaan wellicht helemaal niet zo vanzelfsprekend is als dat ik dacht. Niet iedereen kan hun moeder verzorgen terwijl ze langzaam verandert in alles waarvan je hoopt dat het haar bespaart zou blijven. Niet iedereen lukt het om nachtenlang wakker te blijven om hun moeder over haar rug te wrijven, op te merken dat hun moeder in de war raakt, hen soms niet meer herkent, hun moeder’s pampers te verschonen, het gereutel aan te horen, en uiteindelijk hun moeder te zien sterven. Niet iedereen lukt het om hun moeder te verfrissen en aan te kleden nadat ze is overleden. Ik heb alles wat ik in me had gegeven voor mijn moeder. Ik heb alles gedaan met alle liefde die ik in me had. En mama weet dat. Ik weet het zeker: mama voelde het. 

Nu ik ein-de-lijk weer eens naar de Kerk ben geweest, weet ik ook waarom ik al zo lang voelde dat ik gewoon moest gaan. Ik zat er nog maar heel even toen mijn ogen vochtig werden. Ik voelde de warmte van mijn geloof, die ik al een tijdje verloren was. Ik voelde de kracht. Jezus leeft. Mama leeft.

Mama leeft. In mijn hart. In mijn gedachten. In mijn ziel. 

  

30 / 03 / 2015

Ik ben de afgelopen dagen niet bepaald een zonnestraaltje. Ik reageer (te) vaak kattig. Het is niet leuk voor mijn omgeving én ook niet voor mezelf. Ik ben vaak gewoon zo moe dat ik er niet veel meer bij kan hebben. Ieder weekend neem ik mezelf voor om bij te tanken en veel te gaan slapen, maar uitslapen lukt me niet meer. Nu ben ik wederom niet uitgerust, en vandaag kan ik gewoon weer gaan werken. De vermoeidheid bouwt zich alleen maar verder op in plaats van te verminderen. Het weer heeft hier overigens ook een invloed op. De zon geeft me zoveel energie, dat het nu toch echt eens tijd wordt dat ie zichzelf wat vaker laat zien. 

Want oh! Wat heb ik zin in warme lentedagen waarbij het geen straf is om buiten te zijn, de barbecue aangestoken kan worden, we in het zonnetje een kopje koffie kunnen drinken op het balkon, de winterjas weer in de kast opgeborgen kan worden, de zomerschoenen juist uit de kast getrokken kunnen worden, het huis wordt opgewarmd door de zon, raampjes lekker open kunnen… 

Ik ben gewoon zo toe aan de warmte die de kilte in mijn leven, na het verlies van mijn lieve mama, laat verdwijnen als sneeuw voor de zon. 

  

17 / 03 / 2015

Het is een maand geleden dat mama is overleden. Ik merk langzaamaan dat het besef er in begint te hakken. Waar ik eerst gewoon nog naar foto’s van mama keek zonder te realiseren dat ze er niet meer is, word ik nu steeds emotioneler als ik haar op die foto’s zie staan. Mijn moeder is er niet meer. 

Eind juni doe ik mee met Samenloop voor hoop. Ik loop mee voor mijn moeder. Ik loop mee omdat zij de strijd tegen kanker heeft verloren. Ik loop mee in de hoop dat deze strijd ooit wat positievere uitkomsten heeft. Maar mijn moeder is er niet meer. Nu niet. Nooit meer. 

Steeds vaker stromen de tranen over mijn wangen, gewoon zomaar op random momenten. Het duurt misschien nog maanden voor ik echt besef dat de dood onomkeerbaar is. Het duurt misschien nog heel lang voor ik me besef dat mijn moeder er echt niet meer is, maar het besef zal er komen. De vraag is niet of, maar wanneer. Het verdriet beangstigt me niet. Ik zal het omarmen. Ik zal het aanvaarden. En ik weet zeker dat mama over me zal waken op de momenten dat ik het echt niet meer weet. 

You are gone, but not forgotten. I will always love you. 

3 januari 1965 – 17 februari 2015.



12 / 03 / 2015

Lieve mam,

Wat had ik jouw bemoedigende woorden stiekem heel hard nodig deze week. Ik zit eventjes niet zo lekker in mijn vel, en ik ben zo ongelooflijk moe. Gisteren viel ik om 21.00 uur in slaap. Iets wat normaal gesproken echt niet zo snel gebeurt. 

Dochterlief mag op school de hele week niet buitenspelen. Ze heeft straf. Samen met een vriendinnetje heeft ze briefjes geplakt op de ruggetjes van klasgenoten. Natuurlijk is het terecht dat zij straf heeft gekregen. Het is pestgedrag, en dat moet meteen afgestraft worden. Ik ben echter meer bezorgd dan teleurgesteld. Ik weet hoe zwaar de last is van het dragen van een masker. Ik weet hoe het je harder maakt, omdat je anders het niet kunt opbrengen om door te gaan. In deze wereld en in deze tijd mag je niet te lang stil blijven staan. Je moet door, want dat is nu eenmaal wat er van je verwacht wordt. Doorgaan is het beste wat je kunt doen. Het biedt afleiding. Aldus de bijna gehele Nederlandse maatschappij.

Mijn werk voelt op dit moment ook als een last. Er heerst een roddelcultuur, wat het voor mij allemaal nog enger maakt om fouten te maken. Ik weet dat ik nu al finaal afgemaakt word achter mijn rug om. Jij weet hoe verschrikkelijk ik dat vind. 

Ik had je zo graag nog willen vragen hoe ik dit moet oplossen. Ik had nog zo graag naar je geluisterd. Ik mis jouw wijze raad. Ik mis jouw troostende woorden. Ik mis jou. Met heel mijn hart en ziel.

09 / 03 / 2015

Gisteren was ik precies 7 jaar clean. Waar ik dit vroeger vierde met Bosche bollen, ben ik het dit jaar helemaal vergeten. Ik kwam er gisteren pas laat in de middag achter. Ik vind het een goed teken. Blijkbaar is de verslaving zo ver uit mijn systeem dat ik niet meer de behoefte voel om het uitbundig te vieren dat ik het niet meer ben. Alcohol is ook bijna geheel automatisch uit mijn leven verdwenen. Ik dronk het voor het laatst met oudjaarsavond. 

Dit weekend heb ik weer niet de moed verzameld om mijn vader te bezoeken. Ik vind iedere keer wel weer excuses waarom het nu niet goed uitkomt. Ik voel enerzijds behoefte om mijn vader te zien en anderzijds wil ik hem niet zien. Het maakt het allemaal niet veel makkelijker dat hij binnenkort weer naar Vietnam gaat. Waarom zou ik me opnieuw aan hem hechten als hij sowieso niet de intentie heeft om in mijn leven te blijven? 

Ik vond wel de tijd om opa en oma te bezoeken. Het voelt nog een beetje vreemd om familie te bezoeken. Mijn gevoel zit nog steeds helemaal op slot en ik besef nog steeds niet dat mama er niet meer is. In mijn gedachten leeft ze nog gewoon voort. Het is een vreemde gewaarwording. Ik weet dat mama overleden is en dat ik haar nooit meer zie, maar zo voelt het niet. Familieleden hebben het continue over het overlijden van mama en zij zijn allemaal in diepe rouw. Hiermee confronteren zij mij natuurlijk keer op keer wel met het overlijden van mama, en op dat moment voel ik het verdriet wel. Ik vind het alleen moeilijk te verkroppen dat het met hen heel slecht gaat, en dat het over het algemeen genomen wel oké met mij gaat. Ik houd zielsveel van mijn moeder. Waarom leef ik dan toch zo makkelijk door? Komt het werkelijke besef nog wel? Of houd ik mezelf niet gigantisch voor de gek door te denken dat het oké gaat terwijl ik vorige week nog helemaal overstuur op de grond lag? Enfin, tijd zal leren hoe het verder allemaal gaat verlopen. Misschien wordt het gewoon tijd dat ik wat minder in mijn hoofd ga wonen, en meer in het leven ga staan. Gewoon in het hier en nu, en accepteren dat dit blijkbaar mijn manier is.

Gisteravond heb ik een film gekeken. The boy in the striped pyjama’s. Ooit stond heel mijn Facebook vol met hoe indrukwekkend deze film is. Ik vind de film heel erg tegenvallen. Het komt helemaal niet realistisch over met Duitsers die Brits praten. Het was allemaal net iets te overdreven, net iets te sentimenteel gebracht om serieus te kunnen nemen, en ik kwam hierdoor niet echt in de film. Wellicht kan ik beter het boek lezen. De film was in ieder geval niet wat ik verwacht had. Hebben jullie deze film gezien, en wat vinden jullie er van? 🙂

06 / 03 / 2015

Ik snap best dat je ietwat chagrijnig bent in de vroege ochtend, maar ik word zelf ook nogal chagrijnig van al die onvriendelijke buschauffeurs, dus Arriva: doe er wat aan of zorg dat de aansluitingen logisch zijn! Dat boze gedoe ’s ochtends, ik ben er echt helemaal klaar mee. Iedere keer word ik behandeld als een crimineel en doen buschauffeurs alsof ik iets heel stoms vraag. Ja sorry, maar zij moeten toch echt bij hun baas zijn. 😉 

Zoals jullie vast al merken raak ik redelijk gefrustreerd van dit ochtendritueel als ik vroeg moet beginnen met werken. Ik kan er al een dag van tevoren mee zitten dat ik weer iets aan die boze buschauffeurs moet vragen. Het liefst zou ik gaan fietsen om dit gezeik te vermijden, maar dan moet ik heel wat kilometers door een eng bos. Dat durf ik dan ook weer niet. Op deze manier is het echter ook niet bepaald leuk… Maar goed, we moeten er maar mee dealen denk ik. 

Gelukkig is het straks wel weer weekend. Er komt een vriendinnetje van dochterlief logeren. Morgen gaan we langs broertjelief, en zondag ga ik maar eens echt naar papa (denk ik). Ik weet nog steeds niet of ik er wel echt aan toe ben. Er is zo onwijs veel gebeurd de afgelopen jaren, en er speelt zo veel op dit moment. Het is twijfelachtig of je rouwend wel zulke allesbepalende keuzes moet maken.   

Oh yes, ik kom op tijd bij m’n werk aan! 

Dinsdagnacht had ik een woede-aanval. Echt eentje waarbij ik met een vuist tegen de spiegel sloeg en niet meer kon stoppen met huilen. Ik heb zelfs een tijd gewoon op de grond gelegen. Helemaal overstuur. De kalmeringstabletten die ik heb gekregen werken bij mij andersom dan dat ze zouden moeten. Great. Ik had het kunnen weten, want ook slaapmedicatie werkt bij mij in tegenovergestelde richting. Het is niet voor niets dat ik ooit volgepropt werd met buiten-proportioneel zware medicatie. 

Woensdag was mijn tante jarig. We zijn op visite geweest in haar nieuwe (en gigantische) huis. Het huis is adembenemend, maar ook voor altijd getekend met de herinnering aan het overlijden van mama. Wat hebben we vaak gegrapt dat mama in het appartement boven de loods zou gaan wonen en wat verheugde ze zich er op om het huis te bewonderen. Mama keek daar echt naar uit. Ze heeft het huis niet meer kunnen zien. En ja, that hurts. 

Die pijn is er eigenlijk altijd wel. Het is een sluimerend soort pijn wat je overal mee naartoe sleept… Volgens mij gaat het ook niet meer weg. Ik zal mijn moeder altijd missen, en dat gemis zal altijd pijn blijven doen. 

03 / 03 / 2015

Lieve mam,

Om 20.50 uur is het alweer (of eigenlijk nog maar) 2 weken geleden dat je bent overleden. Het voelt voor mij aan als een eeuwigheid zonder jou. Mijn gevoelens zitten nog steeds ergens verstopt. Ik heb het nog niet kunnen vinden. Ik draag zo’n dik masker dat zelfs ikzelf er op dit moment niet bij kan. Ik probeer te overleven in een wereld die er voor mij opeens een stuk minder mooi uitziet, maar nog steeds niet lelijk. Ooit hoop ik alle kleuren weer helder te kunnen zien. Het stelt me gerust dat er ook weer een dag komt waarop ik jou kan zien. Ik hoop dat de eeuwigheid voor jou een stuk minder lang duurt dan voor mij.

De wasmachine deed het sinds vrijdag niet meer. Ik weet hoe verschrikkelijk je het vindt (eh vond) als ik niet kan wassen. De wasmachine was echt jouw ding, hoe gek dat ook klinken mag. Je zorgde er altijd voor dat ik snel weer kon wassen. Stiekem stresste jij altijd meer om mijn wasmachine dan ik. Je kon jezelf ook echt opwinden over de grote bergen was bij mij thuis. Speciaal voor jou heb ik de wasmachine zo snel mogelijk laten maken. Broertjelief heeft me gigantisch goed geholpen. Het is gek dat jouw overlijden juist hetgeen is wat ons dichterbij elkaar heeft gebracht. 

Soms vergeet ik dat je hier niet meer bent. In mijn beleving is er soms gewoon helemaal niets veranderd, en ben je nog net zo levend als alle dagen voor 4 juli 2014. Een zwarte bladzijde in ons leven. Ik droom veel over je. Ik zie je dan altijd voor me zoals je was, toen de tumor nog geen rol speelde. Wat een prachtvrouw was je! 

Ik heb met papa afgesproken dat ik een keer langskom, maar iets houdt me tegen. Hij is jou niet… 

Mam, ik mis je en houd van je. Meer dan ooit.



26 / 02 / 2015

Dochterlief is al twee dagen boos. Vooral op mij. Ze voelt zich overvraagt. Haar koppie zit vol, en ze moet te veel. Ze moet nog steeds sporten, ze moet nog steeds huiswerk maken, ze moet nog steeds lezen, ze moet zich concentreren op school.. Het lukt haar niet. Gisteren barstte ze in huilen uit. Haar gedachte zijn steeds bij haar oma. In haar ogen klaag ik veel te veel. Het voelt voor haar alsof ze het niet goed genoeg kan doen. 

Dochterlief uit nooit zo haar emoties, dus het is des te belangrijker dat ik haar en haar gevoelens serieus neem. Ik handelde te veel vanuit mijn eigen rouwproces die bestaat uit vooral niet stoppen, maar knoeihard doorgaan. Dat is mijn manier. Maar ook dochterlief moet het op haar eigen manier kunnen doen. We hebben even een break genomen van de verplichtingen die ze thuis heeft. Naar school gaan blijft een moetje. Je kunt in Nederland niet zomaar je kind thuislaten. Ik heb haar gezegd ook daar goed haar grenzen aan te geven. Ze was tussen de middag wel weer onwijs boos aan het doen. Misschien vind ik dit nog wel het moeilijkste van alles. Ik weet niet meer wat wel goed is, en wat niet. Het vraagt van mij ouderlijke vaardigheden waar ik nog geen ervaring mee had.

Alsof het allemaal nog niet genoeg uit balans is gebracht, kwam vandaag voor de eerste keer de nieuwe oppas. Ik ben een rommelig persoon en poetsen is wel het laatste waar ik mijn ei in kwijt kan. 😉 Deze week heb ik echter gepoetst als een malle, en nog zijn mijn slaapkamer en de zolder een gigantische bende. Ik schaam me enigszins, want deze oppas kan niet tegen rommel. Dochterlief zal voorlopig ook nog aan haar moeten wennen, net zoals ik. Nogmaals: ik weet niet meer wat goed en fout is, dus ik twijfel gigantisch of ik wel de juiste keuzes maak op dit moment. 

Zelf voel ik me een harteloos monster, omdat ik gewoon doorga en het nog enigszins goed voelt. Als ik naar mama’s foto kijk voel ik het besef wel dat mama nooit meer terugkomt maar ik kan gewoon slapen, eten, werken en soms zelfs lachen. Soms vraag ik me af of ik niet gewoon al te gebroken was voordat mama overleed. Dat er gewoon niets meer te breken over was…  



24 / 02 / 2015

Lieve mama,

Gisteren is de laatste dag dat ik je heb gezien. Het leek alsof je aan het slapen was. Het zag er vredig uit, maar de confrontatie met dat dit echt is en geen nachtmerrie zorgt voor een pure marteling in mijn hoofd. Gisteren was ook de ceremonie alvorens je gecremeerd werd. Ik heb voor je gesproken. Ik weet niet waar ik de kracht vandaan haalde, maar het is me gelukt. Je hebt een waardig afscheid gehad. 

Nu ik dit schrijf, besef ik me dat we alleen nog maar gisteren hebben en nooit meer een morgen. Wat er ook in de toekomst gebeurt, je bent er niet meer bij. Mijn broertje en ik zijn nog niet getrouwd, en broertjelief is nog geen vader. Je zult onze huwelijken en toekomstige kinderen nooit meer leren kennen, en nog erger: zij jou niet. Je was een geweldige oma voor dochterlief. Ik had andere kinderen ook zo’n lieve en mooie oma gegund. 

Vandaag heb ik instanties gebeld. Het lijkt wel of ik op zo’n moment op de automatische piloot te werk ga. Ik zeg steeds opnieuw hetzelfde riedeltje. Automatisch. Zonder gevoel. Het echte besef is er nog steeds niet. Ik word om alles heel snel boos. Vandaag kreeg ik de stofzuigerzak niet in de stofzuiger. Ik heb de stofzuiger gesloopt.. Jij weet natuurlijk allang dat ik een temperament heb die vooral tevoorschijn komt als iets niet lukt. Jij had me geholpen en dan had de stofzuiger niet door de kamer gevlogen. Het zijn juist deze momenten waarop ik voel dat jij er niet bent.

Vandaag heb ik jouw foto op het dressoir gezet.. En nog veel meer foto’s van jou in lijstjes gedaan. Jij had het overdreven gevonden, maar ik wil jouw gezicht in iedere hoek zien. Het geeft me houvast en ik wil jouw moederlijke liefde blijven voelen. Voor nu en voor altijd. Oh mam, je was zo’n kanjer.. Ik houd van je, en blijf altijd van je houden. 

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑