Zoeken

De wereld van Anna

Tag

loyaliteit

23 / 03 / 2015

In december maakte ik een fout. Ik verzond whatsapp-berichten met de verkeerde woorden naar de verkeerde man. Hij heeft me drie maanden lang herinnerd aan die fout. Bij iedere discussie die we hadden heeft hij me eraan herinnerd dat zijn gedrag voortvloeide uit die verkeerde woorden aan de verkeerde man. Hij controleerde mijn telefoon, verzond via mijn telefoon sms’jes naar alle nummers die hij niet kende, hij beantwoorde alle whatsapp-berichten van mannen, het doorzoeken van mijn slipjes om te checken of ik ‘geen gekke dingen heb gedaan’. Ik had geen privacy meer. De prijs die ik betaalde voor mijn ontrouw. Net zoals het vol van verdriet moeten aanhoren wat ik hem had aangedaan. Ik troostte hem. Ik knuffelde hem. Ik was er voor hem, terwijl ik mijn eigen rouw even aan de kant heb gezet. 

Ik verdien het niet om te eisen dat hij er voor me is. Ik heb de verkeerde woorden naar de verkeerde man verzonden. Ik was ontrouw. Ik verdien zijn liefde niet…

Ik vertrouwde hem blind. Zonder enige twijfel. Gisteren pakte ik voor de gein zijn telefoon, zoals hij dat ook altijd bij mij doet. Het eerste bericht dat ik las was van een vrouw. Het gesprek ging over een seksdate die niet door was gegaan. Zij was boos en teleurgesteld in hem. Hij verdedigde zich tegenover haar. 

‘Waarom doe je nu zo’? een vraag die hij mij ook talloze keren heeft gesteld. ‘We kunnen nu ook afspreken, kom dan’. 

Het is niet zozeer het ontrouw wat me raakt. Het zijn al die keren dat hij mij het gevoel gaf een monster te zijn, de honderden grenzen die hij is overgegaan, het vernederende proces waarin ik me bevond en wat ik pikte omdat ik écht geloofde dat ik het verdiende. Hij kon me recht in de ogen kijken terwijl hij me verweet voor alles wat mis ging in onze relatie. Hij heeft me zo vaak een trap na gegeven, terwijl ik al spartelend op de grond lag – figuurlijk dan. Hij heeft me een mes in de rug gestoken. Hij was degene die er juist nu voor me zou moeten zijn, maar hij was er maar voor één iemand: zichzelf. 

  

Online contact met papa

Mijn vader stuurde me heel toevallig van de week opeens een Facebook berichtje. Hij was benieuwd hoe het met mijn moeder en mij gaat. In Vietnam heeft hij geen baan kunnen vinden, en hij is dus noodgewongen terug naar Nederland gegaan. Hij vroeg ook of ik iemand ken die speelgoed van hem wil overnemen. Het was een soort verkapte poging om mij weer eens te kunnen zien. Ik ben hier niet op ingegaan, en ik heb hem verwezen naar allerlei gezinnen in armoede die juist in deze periode heel blij zijn met speelgoed als een gift.

Het is de eerste keer dat ik niet direct mijn loyaliteit richting hem voelde. Misschien voelde ik me sterker door de lieve berichten die ik hier heb ontvangen. Die man heeft mij voor m’n hele leven getekend. Ik vertrouw met name mannen niet, en hij heeft mij niet geleerd hoe een man zich hoort te gedragen binnen een relatie. Ik heb anderzijds een zeer sterke behoefte naar aandacht van mannen, zowel positief als negatief. Ik heb bindingsangst en verlatingsangst. Ik accepteer veel te veel binnen een relatie, en hierdoor wordt er continue over mijn grenzen heen gestampt. Ik weet gewoon niet wat normaal is. In feite ben ik een kleuter die op ontdekkingsreis is in de hoop te leren wat goed en wat fout is.

Mijn overmatige loyaliteit richting mannen is misschien nog wel mijn grootste probleem. Als ik de ex tegenkom die mij notabene een pistool op mijn hoofd heeft gezet en me uiteindelijk de psychiatrie in heeft gekregen, dan zeg ik alsnog vriendelijk hoi en geef ik antwoord op zijn vragen. Die relatie is inmiddels al bijna zeven jaar over, maar nog steeds zou ik hem nooit willen kwetsen. Ondanks alles wat hij mij heeft aangedaan. Ik ben een ster geworden in vergeven. Dr. Phil juicht dit weliswaar toe, maar is dit wel zo goed? Is het goed om meer rekening te houden met demonen uit het verleden dan je eigen gekwetste ziel?

Mijn vader schreef onder een foto van vroeger: ‘als ik deze foto zie, dan vraag ik me af waarom alles zo is gegaan’.

Ja pa, dat vraag ik me ook iedere dag af.

Motherhood

Vanochtend om half 6 werd ik in tranen wakker na een onwijs verdrietige droom. In mijn droom kreeg ik een telefoontje dat iemand waar ik heel veel van hield plotseling was overleden. Het was niet mijn mama, maar eerder een geliefde. Iemand die ik in werkelijkheid helemaal niet ken. Ik wilde zo graag naar hem toe, maar ik kon het niet. In mijn droom was ik in diepe rouw. Het was zo levensecht dat het verdrietige gevoel de hele dag een beetje is blijven hangen. Het voelde alsof ik in een ver verleden daadwerkelijk iemand ben verloren. Alsof de scherpe randjes er misschien vanaf zijn, maar dat het gevoel nog steeds aanwezig is. Het is het soort verdriet wat moeilijk te beschrijven is. Het voelt een beetje als een gemis. Tegelijkertijd voelde ik liefde voor diegene die er niet meer is. Iemand die ik nooit heb gekend, maar waar ik toch van houd en die ik mis. Hoe gek is dat?

Enfin, eenmaal thuis van mijn werk lag mama ziek op bed. De afbouw van medicatie verloopt slechter dan verwacht. Ze moest continue overgeven en voelde zich echt heel erg beroerd. De arts heeft haar nu medicatie tegen de misselijkheid voorgeschreven. Mama had gisteren ook een epilepsie-aanval. Zij heeft al tientallen jaren regelmatig epilepsie-aanvallen. Het gekke is dat mama het laatste jaar juist geen epilepsie-aanvallen meer heeft gehad. Het lijkt er op dat de hersentumor die aanvallen tijdelijk heeft stilgelegd en, nu hij dus aanzienlijk gekrompen is, de aanvallen weer langzaam terug beginnen te komen. Het is moeilijk om mama ziek te zien. En niet alleen voor mij…

Gisteren had ik ouderavond op de school van dochterlief. Haar resultaten zijn enigszins achteruit gegaan. Ook haar gedrag is in punten omlaag gegaan. De juffrouw merkte op dat ze weinig gemotiveerd lijkt en snel afgeleid is. Thuis merk ik dat dochterlief een iets grotere mond heeft gekregen dat dat ik van haar gewend ben. Dochterlief praat niet over wat haar dwars zit. Als ik naar haar resultaten vraag, dan geeft ze aan dat het toch niet uitmaakt of ze haar best doet of niet. Ze snapt de keuzes van de juffrouw niet. Ze snapt niet dat de juffrouw niet ziet wat haar sterke kanten zijn. Er heerst veel onbegrip bij dochterlief. Dit heb ik ook tegen de juffrouw vertelt. Zij gaat nu gelukkig een paar dingen veranderen, omdat wellicht juist deze onbegrip er voor zorgt dat haar gedrag is achteruit gegaan.

Tegelijkertijd ben ik bang dat dochterlief zich veel zorgen maakt om haar oma, en dat er in haar hoofd geen ruimte meer is voor andere dingen (zoals school). De afgelopen maanden heeft ze haar oma zien aftakelen en heeft ze haar moeder vele malen zien huilen. Niet zomaar een paar traantjes, maar dat soort huilen waarbij de tranen niet lijken te stoppen, waarbij ik me tegen de muur omlaag liet zakken en onwijs hard snikte. Ik voel me al zo onwijs machteloos, laat staan hoe zij zich voelt. Ik voel me tekortkomen als ouder, omdat ik niets voor haar kan betekenen. Ik heb soms het idee dat zij nog wel de zwaarste last draagt. Haar loyaliteit tegenover haar oma en haar moeder moet onwijs lastig voor haar zijn. Het moet pijn doen bij haar om ons zo verdrietig te zien. Het is iets waarmee een kind naar mijn mening nooit mee geconfronteerd zou moeten worden. Ik weet soms gewoon niet meer hoe ik juist moet handelen. Ik probeer zoveel mogelijk met haar te praten. Ik leg haar uit dat mama en oma op sommige dagen verdrietig zijn, maar dat het ook weer overgaat. Dat zij ook verdrietig mag zijn, omdat het gewoon geen leuke situatie is. Dat ze zich geen zorgen moet maken over mama en oma. Dat het misschien niet loopt zoals we willen dat het loopt, maar dat alles uiteindelijk goed zal komen. Hoe dan ook.

Het is de eerste keer sinds lange tijd dat ik me te jong voel. Ik voel me te jong om op een ‘goede’ manier hiermee om te gaan als ouder, en te jong om hiermee om te gaan als kind. Ik heb het gevoel over te weinig opvoedingsvaardigheden te beschikken. Het is voor dochterlief niet een oma die ziek is, maar eerder een surrogaat ouder. Iemand die er voor haar was toen mama te ziek was. Iemand waarbij we tot haar zevende hebben gewoond. Degene die, net zoals papa en mama, haar liefde heeft gegeven zoals alleen een ouder dat kan. Hoe moet ik er voor zorgen dat ik mijn dochter niet de afgrond induw als ik niet weet wat ik moet zeggen en doen om dat te voorkomen? Het is een vraag waar ik soms echt nachten van wakker lig…

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑