Zoeken

De wereld van Anna

Tag

liefde

100 happy days

Dag 85: midgetgolf met vriendlief en dochterlief.

15 / 02 / 2015

Het is een mooie nacht, maar tegelijkertijd zo zwaar…

Ik lag net naast mama. Ze legde haar arm naast me neer, en ik pakte haar hand zachtjes vast. Opnieuw legde ze haar arm naast me neer. En opnieuw. En opnieuw..

Totdat ze zich met al haar kracht omdraaide. Ze legde haar arm om me heen. Ik knuffelde haar.

“Mama, je weet dat broertje, dochterlief en ik van je houden he”?
“Dat weet ik. Ik houd ook onwijs van jullie”.
“Dat weet ik, mam. Ik weet het. Maar weet ook dat het goed is zo. Je hoeft niet meer te vechten als je moe bent”.
“Ik wil niet meer vechten”.

Mama gaat opeens rechtop in bed zitten. Ze zegt dat ze naar de wc gaat. Daarna gaat ze weer liggen. Ik ben bang, oh zo bang, dat mama uit bed zal vallen. Ik leg haar zachtjes wat verder van de rand. Ik knip een lampje aan, zodat ik haar goed kan zien.

Ze doet haar troebele ogen wijd open. Ik zie dat haar handen stuiptrekkingen maken.

“Nog een paar weekjes en dan zijn we ervan af. (…) Dan hoef ik geen pijn meer te lijden. Jij bent dan toch ook wel blij voor mij”?
“Mama, ik had niets liever gewild dan jou oud te zien worden, maar ik wil niet dat je nog langer lijdt”.

Ze doet haar ogen dicht, en maakt met haar hand het gebaar dat ik moet komen.

“Kom, we moeten naar opa”, zegt ze. “Schiet op, anders komen we te laat”.
“Wil je naar opa”?
“Ja, het is toch donderdag? (…) Ik ga slapen. Welterusten vrouwke”.
“Welterusten mama”.

Met tranen in mijn ogen loop ik naar de woonkamer. Het laatste wat ik wil is haar belasten met mijn verdriet. Met mijn stille wens dat het maar een nachtmerrie is. Met mijn nog steeds voortdurende hoop dat dit nog goed komt, dat dit niet het einde is. Mijn verlangen om mama dichtbij me te houden. Het egoïsme in mij om mijn moeder niet te willen verliezen. Met mijn gebroken hart…

Ik hoor haar ademen, af en toe wat brabbelen. Oh mam, wat houd ik toch zielsveel van je…

Goodbye my lover and best friend…

Van S. heb ik al een aantal weken niets gehoord. Geen probleem. Ik voel ook niet echt de behoefte om iets van mezelf te laten horen. Dat zegt genoeg denk ik. Van de Ex heb ik echter wel iets gehoord. Hij vroeg me pasgeleden weer of hij langs mocht komen. Mijn deur stond, staat en blijft altijd open voor hem. Misschien niet als lover, maar zeker wel als een vriend. Ik weet dat er geen toekomst voor ons samen is. Ik heb er vrede mee. God heeft een ander plan voor ons..

Het is vertrouwd tussen hem en mij, maar de verschillen zijn overduidelijk en niet te negeren. Het is op zich geen probleem als je niet hetzelfde bent, misschien kan het zelfs een voordeel opleveren. Het is bij ons echter wel een probleem, omdat wij niet verenigd kunnen worden met elkaar. Een van ons zal uiteindelijk een stukje van zichzelf moeten opofferen. Hoe kun je een gezonde relatie opbouwen met iemand waarbij je jezelf niet kunt zijn? Hoe lang blijft zoiets goed voelen? Deze poppenkast had al gestopt moeten worden voordat het was begonnen. We zijn van elkaar gaan houden, maar soms…soms is liefde gewoon niet genoeg.

Hij vroeg me of ik voor hem naar Hengelo zou verhuizen. Het eerste wat er in me opkwam heb ik ook hardop uitgesproken: ‘Nee, dat zou ik niet’. Niet veel later vroeg hij me of ik ergens tussenin zou willen wonen met hem. ‘Nee, dat wil ik niet’. Eerlijk gezegd zou ik niet eens in mijn huidige woonplaats met hem willen wonen. Het zou me waarschijnlijk diep ongelukkig maken. Hij maakt mij ongelukkig…Wat wij hadden maakte mij ongelukkig. Hij is één van de meest oprechte en lieve mensen die ik ooit heb gekend, en ik ben hem dankbaar voor alles wat hij me heeft gegeven, maar wij samen.. dat gaat niet. Ik wil het niet. Ik kan het niet.

Goodbye my lover and best friend. I wish you the best. You deserve it! ❤

goodbye_my_lover_by_louisebittersweet

Kerstavond

Het gaat de afgelopen weken goed met mama. Ze voelt zich niet zo heel ziek meer en de vermoeidheid wordt minder. Soms is ze nog wel heel erg bang dat er toch uitvalverschijnselen optreden. Pasgeleden kon ze haar arm niet meer bewegen en dan slaat de paniek toe. Ik probeer haar dan gerust te stellen door haar er aan te herinneren dat de tumor veel kleiner is dan dat het was en dat het dus onwaarschijnlijk is dat de uitvalverschijnselen nu toch beginnen op te treden. Het komt vast door de afbouw van de medicatie dat er af en toe gekke dingen gebeuren. De artsen beamen dit. Laten we vooral niet weer opnieuw beginnen met continue bang zijn…

Vorige week ging mama mee naar de kerstviering op dochterliefs school. De kinderen hadden een papieren kerstboom gemaakt. Er hingen kerstballen in met pasfoto’s en wensen. Het raakte me dat die kinderen zo veel liefde toonden via deze kerstballen. Het was zo ontroerend om te lezen wat die lieve kinderen voor mijn moeder wensten. Het was zo vertederend gebaar. Ik geloof niet dat er ook maar een cadeau op de wereld is dat mooier is dan deze kerstboom.

Vanavond vieren we hier thuis kerstavond met mama, stiefvader, broertje en schoonzusje. Misschien is dit dan wel de laatste keer. Ik zou er eigenlijk niet aan moeten denken, maar het blijft maar door mijn hoofd rondspoken. Ik kan het niet loslaten. Vannacht lag ik er wakker van. Alle flashbacks van voorgaande jaren staan in mijn geheugen gebrand. Ik zie mijn moeder nog steeds dansend hier in de woonkamer staan, onbezorgd en vrij. Ik hoor het gelach nog steeds luid in mijn oren klinken. Het geschater toen mama met een sterretje in mijn bed lag. Deze herinneringen zullen ooit de kracht worden achter mijn bestaan. Ooit zal ik me vasthouden aan deze herinneringen om door te kunnen gaan. Het zal doorzettingsvermogen geven. Het zal me de moed geven om weer te leren om de wereld als mooi te kunnen aanschouwen.

Er komt een dag dat ik afscheid moet nemen van mijn moeder. Hoogstwaarschijnlijk veel vroeger dan gewenst. Maar mijn moeder zal altijd voortleven. In mijn gedachte, in mijn dromen, in mijn hart. Ik zal nooit moederloos zijn. Zij zal er altijd voor me zijn. Dat is mijn blessing van dit jaar. Het erkennen van onvoorwaardelijke liefde. It is larger than life.

 

Het kerstdiner

Deze week stond in het teken van vermoeidheid. Mijn moeder is continue erg moe en slaapt vrijwel ieder vrij moment. Haar benen voelen loodzwaar aan. Gedurende de dag heeft ze momenten waarbij ze erg misselijk is. Soms heeft ze heel erge hoofdpijn. De neuro-oncoloog heeft vandaag gebeld, en hij zei dat dit past bij verschijnselen die optreden bij de afbouw van haar medicatie. Het is vreemd hoe normaal dit voor ons is geworden. Het is een feest als mama zich goed voelt, maar helaas zijn die dagen er nog steeds veel te weinig. Bizar als je jezelf bedenkt dat het al bijna drie maanden geleden is dat mama voor de laatste keer werd bestraald. De tumor is niet degene die haar nu ziek maakt; het zijn puur de medicijnen en de bestralingen die dit veroorzaken. Ik heb nooit begrepen waarom mensen er soms bewust voor kiezen om niet behandeld te worden. Nu begrijp ik dit maar al te goed. Wij hebben het geluk gehad dat de bestralingen zijn aangeslagen, maar ik denk dat als mama dit van tevoren had geweten.. dan had de keuze om behandeld te worden toch een stuk moeilijker geweest. Er is op dit moment amper kwaliteit van leven. Het is doorbijten en wachten op een moment dat het beter gaat. Het is maar goed dat zij zo’n doorzetter is.

Voor dochterlief staat deze week in het teken van openheid. Ik geloof dat ons gesprekje over haar gedrag op school eindelijk haar ogen heeft geopend. Zij is nu open zoals alleen een kind dat kan. Tijdens het kerstdiner op haar basisschool mag ze één iemand meenemen. Dochterlief heeft ervoor gekozen om haar oma mee te nemen. Direct toen ze thuiskwam vroeg ze aan mijn moeder of zij volgende week tijd heeft om mee te gaan naar het kerstdiner. Mijn moeder zei uiteraard ja. Mama vroeg wel waarom ze mij niet meeneemt naar het kerstdiner. Het antwoord bezorgde bij mijn moeder een huilbui van een uur. Mama kan ik ieder jaar nog meenemen, maar oma, misschien is dit wel de laatste keer dat ik jou mee kan nemen. Dochterlief had dit ook tegen de juffrouw gezegd, en zij vond dit een heel mooi gebaar. Mijn moeder heeft haar verteld dat ze het ook heel lief vindt. Ik vind mijn dochter vooral heel dapper. Ik genoot van iedere verjaardag en iedere familie-aangelegenheid net iets intenser van de aanwezigheid van mijn moeder. De gedachte dat dit wellicht de laatste keer kan zijn komt altijd naar voren, maar ik durf het nooit hardop uit te spreken. Mijn dappere kleine meid maakt het gewoon bespreekbaar, en dan ook nog eens op de meest ontwapende manier die je jezelf maar kunt bedenken. Mijn God, wat ben ik trots op dit kind.

Al die zorgen over de geslotenheid van dochterlief zijn als sneeuw voor de zon verdwenen… Als zij ergens mee zit, dan zegt ze het. Ik moet vertrouwen in haar hebben. Ik moet haar niet langer onderschatten. Met deze kleine lieverd komt het wel goed..

 

Tussen twee vuren

Ik begin me langzaam af te vragen of zowel S. als de Ex wel degenen zijn waar ik mijn leven mee wil delen. Als het echte liefde zou zijn, dan zou ik toch niet twijfelen? Dan zou ik toch zonder moeite een keuze kunnen maken? Het voelt alsof ik tussen twee vuren sta, waarvan de één zich heel bewust is van de situatie waarin hij zich bevindt en de ander in het duister tast. Waar de één mij kent zoals niemand anders mij kent, durft de ander wel naar een toekomst met mij te kijken. Maar bij beide voel ik geen verliefdheid, niet dat intense gevoel van: ja, hij is het, ik durf met hem mijn hele verleden achter te laten, en er voor honderd procent voor te gaan.

Het is niet dat ik nooit eerder heb gevoeld hoe het voelt om verliefd te zijn. Ik weet dat dit gevoel niets te twijfelen over laat. Het is dan geen kwestie van ratio, maar een kwestie van gevoel. Het is nu al heel wat jaren geleden dat ik zó verliefd was. Het heeft me mijn controle over mijn eigen leven laten verliezen. Het is geëindigd met een opname op de PAAZ-afdeling én een verslavingskliniek. Soms denk ik dat ik nu gewoon te bang ben. Dat ik daarom allerlei vluchtwegen openlaat. Als je te dichtbij komt. Als je me kwetst. Als je me mijn verstand laat verliezen. Dan heb ik altijd iemand om naar terug te gaan. Een veilige haven die er voor zorgt dat ik helder kan blijven nadenken.

Het is alleen niet wat ik wil, op zo’n manier  met mensen omgaan. Ik zou willen dat ik gewoon knopen kon doorhakken. Dat ik kon zeggen: Ex, het is klaar nu, of S. sorry maar ik ga voor de Ex. Dat er geen twijfel was, en dat ik gewoon kon genieten van de momenten zonder bang te zijn voor de toekomst. Die angst had ik met de Ex, omdat hij ook bang was voor de toekomst. Het is ons vanaf het begin onmogelijk gemaakt. Als we een toekomst hadden, dan waren we nu nog samen. Als, als, als.. maar het is niet zo. Wij zullen nooit gelukkig worden samen. Ik weet het heus wel, maar ik had het zo veel liever anders gezien. Na twee jaar is hij nog steeds degene waar ik me het meest thuis en veilig voel…

Happy birthday to my babygirl!

Mijn lieve kleine (grote) meid is vandaag jarig! De tijd vliegt voorbij. Ik kan me nog goed herinneren hoe het voelde om haar voor de eerste keer in mijn armen te houden. Het was zo’n emotioneel moment. Nu zijn we alweer bijna exact tien jaar verder.

Gisteren vierden we haar kinderfeestje. Het was best riskant om haar verjaardag zo kort na het allesbepalende gesprek te vieren. Als we woensdag slecht nieuws hadden gekregen, dan had haar verjaardag er denk ik heel anders uitgezien. Al moet ik toegeven dat mijn familie meer is van: gewoon incasseren en weer doorgaan. Nu was het in dochters eigen woorden: dubbel feest! Het was gisteren dan ook een erg gezellige dag. We zijn naar de bioscoop gegaan en daarna hebben we thuis gegeten én we hebben cupcakes gebakken. Dochterlief wilde dit jaar haar verjaardag rustig vieren in plaats van met een spetterende activiteit. Ik vind het belangrijk om naar haar te luisteren, en ergens had ik het idee dat zij ook gewoon erg moe is van alle heftige emoties sinds de dag dat we hoorden dat mama (en dus haar allerliefste oma) een hersentumor heeft. Ze was gisteren aan het eind van het kinderfeestje ook zo moe dat ze in tranen uitbarstte. Het is voor mij niet duidelijk waarom, en zelf kon zij dit ook niet benoemen. Dochterlief is hooggevoelig, en waarschijnlijk werd de drukte haar gewoon te veel. Gelukkig heeft ze het voor de rest wel erg leuk gehad. Dat is het belangrijkste.

Vandaag was het wederom erg druk met visite. Ze ligt nu dan ook eventjes op bed een film te kijken. We hebben onwijs genoten van familie en vrienden die vandaag langs zijn geweest om haar verjaardag met ons te vieren. Er komen zo nog twee vrienden langs. Heel gezellig, maar eerlijk gezegd zal ik ook blij zijn als de drukte voorbij is. Dochterlief is onwijs verwend dit jaar! Ze heeft veel centjes gekregen, want ze is aan het sparen voor een laptop. Van mijn broertje heeft ze een telefoon gekregen. Van mijn mama heeft ze een spel gekregen. Tantelief heeft een fiets voor haar gekocht. Heel de familie is dol op haar. Dat is iedere dag te merken, maar op feestdagen voel je die liefde nog eens extra zo sterk. Ik kan het mijn familie niet verwijten dat ze zo verliefd zijn op mijn kleine meid. Het is zo’n ontzettend lief, sociaal en intelligent kind. Iedere dag ben ik alleen nog maar trotser op wie zij is, en op de manier waarop ze mij als persoon iedere dag opnieuw verbetert.

Lieve schat, je bent een kanjer. Ik houd van je! Onvoorwaardelijk en voor altijd. Dikke kus van jouw mama. ❤

IMG_0998

Relatieperikelen

Vrijdag nam ik afscheid van de Ex. Nou ja, we hebben bijna twee jaar geleden al officieel afscheid van elkaar genomen, maar eindelijk heb ik de deur gesloten door te vertellen dat ik gewoon vrienden wil blijven. Al die tijd zijn we steeds opnieuw bij elkaar teruggekomen. Naar mijn idee heb ik het eindelijk kunnen afsluiten met de Ex, al blijven zijn woorden al de hele week steken. Waarom vertelt hij me nu pas dat hij mijn eerste man wilt zijn en niet de minnaar die hij zou worden als we niet heel snel stoppen met waar we mee bezig waren? Waarom houdt hij vast aan mij, nu ik hem eindelijk los kan laten? Waarom vertelt hij na al die jaren pas dat ik hem inspireer en dat het hem niet lukt om los te laten wat we hebben? Waarom speelt hij een spelletje dat gevaarlijk is voor ons beiden? Ik wil niet voor altijd alleen blijven.

S. en ik hebben al langere tijd contact met elkaar. Ik kwam hem enigszins gebroken tegen op een doodnormale dag. Zelfs mijn beste vrienden zagen niet dat ik aan het strugglen was. Ik wist niet meer wie ik was. Ik wist niet hoe ik de dagen door moest komen. Ik had twijfels die me iedere dag geheel in het bezit namen. De onzekerheden waren inmiddels niet meer te tellen. Ik had S. voorbij gelopen, als hij me niet had aangesproken. Gaat het wel met je? Ik deinsde enigszins terug vanwege zijn betrokkenheid. Het was lang geleden dat iemand oprecht interesse toonde in mij. We zijn een gesprek begonnen die nog steeds niet afgelopen lijkt te zijn. Hij is zó anders dan iedereen die ik voorheen heb gekend. Ik leer mezelf beter kennen dankzij hem. Hij schrikt niet af van de soms onaardige dingen die ik zeg. Hij kijkt verder dan die gemene woorden. Hij legt uit hoe hij er over denkt. Hij zegt wat hij ziet. En hij maakt mijn gemene woorden ongedaan door niets anders dan lieve woorden terug te zeggen. Hij breekt de torenhoge muur om mij heen iedere dag weer een stukje af. Hij vertelt me iedere dag weer hoe trots hij op me is. Is dit hoe het hoort te gaan? Heb ik al die jaren mezelf tekort gedaan door mijn tijd te besteden aan mensen die me bekritiseerden? Het altijd maar beter moeten zijn, omdat anderen mij blijkbaar niet goed genoeg vonden. Ben ik dus wel degelijk goed genoeg? Ondanks alle gebreken die ik heb?

S. en ik zijn zondag naar een park gegaan. We hebben hier uren gewandeld. Hij heeft mijn hand niet losgelaten. Als er mensen voorbij liepen, wilde ik het liefst mijn hand uit de zijne halen. Het is automatisme. Maar hij liet me niet los. We hebben gepraat over vroeger, nu en de toekomst. Ja, het voelde goed. Ik spring met hem voor de laatste keer in het diepe. Als dit niet lukt, dan weet ik het ook niet meer…

De Ex whatsappte me de dag hierna. Hij was buitenproportioneel nieuwsgierig naar met wie ik door het park had gewandeld, wat ik voor hem voelde en of ik alsjeblieft niet te hard van stapel wil lopen. Hij geeft nog veel om me en maakt zich zorgen. Kun je verliefd zijn op de één terwijl je van een ander houdt? En als ik zo verliefd ben op S., waarom komt er dan nog steeds een glimlach op mijn gezicht door iets stoms als een whatsappje van de Ex? Heeft de Ex gelijk? Zijn we dan toch echt voor elkaar gemaakt?

True love

Wist je dat?

  • De Stichting STOPHersentumoren.nl op 5 september 2007 is opgericht door hersentumorpatiënt Nico Faaij en zijn vrouw Klaske Hofstee?
  • En dat zij vrijwillig aan Stichting STOPhersentumoren.nl werken, naast hun gewone leven; gezin met twee jonge kinderen, dienstbetrekking en de ziekte van Nico?
  • Dat zij geen medewerkers in dienst hebben?
  • En Nico en Klaske dus zorgen voor de dagelijkse gang van zaken?

Ik ben dan ook onwijs dankbaar en blij om te kunnen zeggen dat er wederom iemand zo lief is geweest om een donatie te doen aan STOPhersentumoren.nl via mijn actie ‘Share the Message’. Met heel veel liefde zeg ik ‘Bless You! ❤

Mama voelt zich vandaag niet lekker. Ze heeft de griep te pakken. Haar weerstand is door de bestralingen niet zo goed. Het masker was vandaag dan ook erg benauwend toen ze bestraald werd. Geen ‘ziektewet’ mogelijk als je een hersentumor hebt. De bestralingen moeten gewoon doorgaan. Iedere keer als ik denk dat ik al zo veel respect voor haar heb dat het niet meer kan groeien, weet zij me te verrassen. Haar gezicht is rood geworden door de bestralingen. Ze hoest de longen uit haar lijf. Het continue koud hebben en zich misselijk voelend. Maar alsnog lachend… ik zocht jarenlang naar ware liefde zonder te beseffen dat ware liefde al die tijd voor mijn neus stond.

Mama voelt zich niet alleen ziek. Mama is ook erg boos. Het is dat soort kwaadheid op de hele wereld, waarvan je weet dat ze eigenlijk heel boos is op het leven. Ik herken het. Die woede pakt mij af en toe ook beet. Dan snauwt het naar de mensen die dichtbij me staan. Het is de machteloosheid waar je iedere dag mee wakker wordt. Waar je iedere dag opnieuw weer mee moet leven. Het maakt niet uit of je huilt, of je lacht, of je schreeuwt, of je slaat. Niets verandert iets aan het feit dat er een sluipmoordenaar in haar hoofd zit. Het andere moment grijpt verdriet je bij de keel. Het grijpt je op momenten waarop je het niet verwacht. Opeens is het er. In de bus, net voordat je wilt gaan slapen, als je je tanden aan het poetsen bent. Het is de angst voor wat er komen gaat. Het continue bang zijn voor de hopeloosheid van de situatie. En er zijn momenten waarbij je je kop in het zand steekt. Even vergeet wat de realiteit is. Dan lach je. Kun je eventjes weer genieten van het leven. Om vervolgens weer in te zakken…

Pain is temporary. Quitting lasts forever.

Deze blog is in naam van jou,
Mijn heldin, mijn beste vriendin, mijn leven.
Maar vooral mijn moeder.

KLIK HIER VOOR MIJN ACTIE BIJ STOPHERSENTUMOREN.NL

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑