Zoeken

De wereld van Anna

Tag

lachen

Jantje lacht, Jantje huilt.

Dinsdagavond zat mama hier huilend aan de keukentafel. Ze had het maandagavond erg moeilijk. Ze is zó ontzettend bang. Ik wil helemaal niet dood, zegt ze met wanhoop in haar stem, Ik wil niet dat jullie erbij zijn als het zover is. Ik wil alleen gaan. Ik wrijf met mijn hand over haar rug. Ik hoop zo op een wonder, gaat ze verder. Ik vertel haar dat ik ook nog steeds hoop op een wonder. Ook benadruk ik dat ze me gewoon kan bellen als het niet goed met haar gaat. Dat ze zich niet bezwaard hoeft te voelen. Mama denkt aan iedereen, behalve aan zichzelf. Ze wilt niemand verdrietig maken. We hebben haar wensen besproken. We hebben gepraat. Over al haar angsten. Al haar verdriet. Mama, je bent er heel mijn leven voor mij geweest. Nu is het mijn beurt om er voor jou te zijn.

Als ik ’s avonds in mijn bed lig en mijn ogen heb gesloten, zie ik een grafkist. Snel doe ik mijn ogen weer open. Hier wil ik niet aan denken. Dood, ga uit mijn hoofd! Huilend lig ik nog voor uren in mijn bed. Moet ik iemand bellen? Nee, het is al laat. Mama, ik ben duidelijk een kind van jou.

Woensdagavond bel ik mijn moeder om een vreemde gebeurtenis met haar te delen. Héél even is het stil. Opeens hoor ik haar luide gelach. Het beste geluid sinds weken. Er verschijnt – nu ik dit schrijf – weer een glimlach op mijn gezicht. Voor minutenlang is ze niet gestopt met lachen. Het was het lachen waar je kippenvel van krijgt. Vandaag belde ik haar. Ze was bezig met de tuin op te knappen. Het is met geen pen te beschrijven hoe blij mij dat maakt. Heel pedagogisch onverantwoord gingen dochterlief en ik woensdagavond kamperen in de huiskamer. Dochterlief en ik hebben tot behoorlijk laat spelletjes gespeeld die we zelf verzonnen hebben. De tranen rolden over mijn wangen. Niet van verdriet deze keer, maar van het lachen. Ik heb gelachen totdat ik er buikpijn van kreeg.  Deze kleine dingetjes zijn de reden waarom ik niet opgeef. Ik ga door tot het bittere eind, totdat ik niet meer kan. Ik ga strijden. Voor haar. Voor mijn dochter. Voor mezelf.

Na mijn moeders diagnose ben ik zo boos geweest dat ik heel veel van mezelf ben verloren. Het naïeve en het lieve is er een beetje vanaf. Zoals ik al eerder aangaf vind ik het leven niet eerlijk. Sommigen krijgen alles over zich heen, terwijl anderen door het leven fietsen. Maar ik heb ook al veel geleerd. Het leven is niet eerlijk en juist dáárom moet je leven alsof iedere dag je laatste is. Ik wil mijn hart niet langer laten vergiftigen door boosheid, bitterheid, angst, jaloezie, spijt, schuldgevoelens et cetera. Ik wil iedere dag iets van mijn leven maken. Jarenlang had ik geen contact meer met een oude vriendin van me. Zij was altijd mijn steun en toeverlaat, maar – door omstandigheden – zijn we uit elkaar gegroeid. Ik wilde haar niet meer zien, omdat ik het gevoel had dat ze me had laten stikken. Vandaag stond de deur echter wijd open voor haar. Waarom zou ik boos op iemand blijven die ik iedere dag opnieuw weer heb gemist?

Langzaam voel ik me krachtiger worden. Ik merk het aan alle plannen die ik in mijn hoofd maak. Ik voel de drang naar anderen ondersteunen/begeleiden weer. Ik wil er weer voor anderen zijn. Ik wil weer iets betekenen. Mijn leven is misschien een – heel enge – rollercoaster, maar het mag niet voor niets zijn geweest.

Deze blog is in naam van jou,
Mijn heldin, mijn beste vriendin, mijn leven.
Maar vooral mijn moeder.

717c09cb8236bbb337c493334eaf6d1c

 

All our dreams can come true, if we have the courage to pursue them.

Van alle mooie momenten die ik heb gekend is Euro Disney met mijn dochter nog altijd de mooiste. Wat hebben we toen genoten!

disney-dreams

Samen met een vriend en vriendin gingen we met de Kids Bus naar Euro Disney. De Kids Bus op zich was niet echt een groot succes. De entertainers waren alles behalve echt aardig en er werden totaal geen leuke activiteiten gepland. Gelukkig werden er wel leuke films gedraaid en was ik zo slim om de Nintendo DS mee te nemen. 🙂

We hebben in het park genoten. Het waren lange dagen. We stonden vroeg op om te ontbijten en we bleven tot heel laat in het park om zo optimaal mogelijk van het park te genieten. Mijn dochter genoot van ieder moment. Vooral het vuurwerk ’s avonds was erg spectaculair. Ik genoot van ieder moment dat ik mijn dochter zag lachen. Het was geweldig! Deze momenten moet ik in gedachten houden als ik me weer eens iets minder voel… just like today.

Schapen

I am not afraid of an army of lions led by a sheep; I am afraid of an army of sheep led by a lion. – Alexander the Great

Ik moet altijd zo lachen om de taferelen in het openbaar vervoer! Een leuk voorbeeld hiervan is het niet instappen beleid van de Nederlandse Spoorwegen op het moment dat een trein bij de eindbestemming aangekomen is. De trein moet dan gereinigd worden en de vraag is om te wachten met instappen totdat zij aangeven dat dit mag. Iedereen luistert hiernaar… Totdat er één persoon besluit om hier niet naar te luisteren en gewoon instapt. Vervolgens stapt gewoon iedereen in. Groepsdruk is een zeer interessant groepsdynamisch proces.

De NS heeft me al heel wat leuke én minder leuke momenten bezorgd. De vertragingen hebben me vaak gefrustreerd maar minstens net zo vaak heb ik er hard om kunnen lachen. Je voelt je toch wel een beetje verbonden met de massa, die samen met jou, wacht op het moment dat de treinen eindelijk weer gaan rijden.

De man die mij vroeg spontaan alle verplichtingen te laten vallen om met hem een drankje te gaan doen is het leukste moment wat ik beleefd heb in de trein. Ik heb overigens wel nee gezegd. Je weet maar nooit wat voor gek je aan de haak geslagen hebt… Veiligheid boven alles toch?

Het minst leuke moment, wat ik in de trein heb beleefd, is wat recenter. Ik werd in de trein lastiggevallen door een man die er erg onverzorgd uitzag, en rook naar alcohol en de muffe geur van heel lang niet douchen. Ik ben van hem weggevlucht, maar de leuke man rende me achterna. Hij zette de achtervolging fanatiek in. Ik ben werkelijk niet eerder zo bang geweest. De conducteurs hebben de man vriendelijk verzocht de trein te verlaten nadat ik helemaal in paniek naar hen toe ben gerend. Ze hebben het super afgehandeld!

Wat zijn jouw ervaringen met het openbaar vervoer? Daar ben ik erg nieuwsgierig naar! 🙂

Stapavond (1) – Mister A.

Goedemiddag 🙂

Daar ben ik weer! Ik was te druk bezig met het hebben van een leuk en gezellig weekend, vandaar dat ik eventjes niet heb geblogd. Vrijdagavond ben ik met Miss C. & Mister K. een drankje (of twee, drie, vier enzovoorts) gaan doen in de stad. Het beloofde weer een mooie avond te worden, want met deze twee vrienden heb ik altijd de grootste lol. De avond heeft de verwachtingen zelfs overtroffen. De alcohol vloeide rijkelijk en we hebben flink gelachen.

Deze avond heb ik kennis mogen maken met Mister A. Hij zag eruit alsof hij een directeur van een grote multinational is, en hij sprak met een hete aardappel in de keel (je weet wel, op zo’n heel bekakte manier). Mister K. weet altijd de meest bizarre figuren aan te trekken. Ik weet niet hoe hij het voor elkaar krijgt, maar steeds opnieuw benaderen mensen hem voor de meest vreemde dingen. Zo dus ook Mister A. We stonden voor een rock-café waar we aan het wachten waren, omdat het nog te vroeg was om naar de club te gaan. Mister K. werd door de aardappelman aangesproken. Ik blijf het vreemd vinden dat Mister K. zo vaak door mannen wordt aangesproken. Mister K. wordt vaker door hen aangesproken dan Miss C. en ik! Ik kon het gesprek niet helemaal volgen (al deed ik wel mijn stinkende best). Voor een nieuwsgierige vrouw als ik is het echt een hel om niet alles te kunnen volgen, maar af en toe wel heel interessante woorden op te vangen en te zien dat Mister K. moeite moest doen om niet keihard in lachen uit te barsten. Miss C. en ik hadden het snel weer gehad in het rock-café. Dat is nu eenmaal gewoon niet ons ding. Het was tijd voor onze volgende stop: de club! 😀

In de club hebben we gedronken, gedanst, geflirt, gelachen…Heerlijke avond! In het rookgedeelte kwamen we Mister A. wederom tegen. Het was overduidelijk dat hij iets te veel gedronken had. Hij wilde geld pakken en alle briefjes vielen uit zijn broekzak. Hij vertelde dat hij cocaïne wilde halen. Dit was het moment dat ik besefte waarom hij Mister K. eerder had aangesproken. Deze man, die er uitziet als een directeur en praat zoals koning Willem-Alexander, was in feite een ordinaire cocaïne-gebruiker. Mister A. pakte zijn telefoon en probeerde verschillende malen iemand te bereiken die hem in zijn behoefte kon voorzien.

Terwijl we later op de avond richting huis liepen zagen we in de verte twee mannen staan. Ik grapte dat ik nergens meer van op kijk en het vast een drugsdeal is. Miss C. zei er achteraan  dat ze stuk zou gaan als het Mister A. zou zijn… Drie keer raden wie ons tegemoet kwam lopen.. JUIST! Mister A. Hij zat duidelijk op de praatstoel. Hij vertelde dat hij al jaren cocaïne gebruikt, het hoorde inmiddels bij zijn imago. Hij is een manager bij één of ander groot bedrijf, verdient veel geld en bij veel geld verdienen hoort nu eenmaal een dure hobby. Hij keek me even heel indringend aan en zei tegen me dat hij het wel ziet zitten om een avondje lol met me te maken, omdat ik eruit zie als een ‘foute’ vrouw. Hij haalde het zakje cocaïne uit zijn broekzak en vroeg me of ik ook wilde. Het was duidelijk tijd om maar eens verder te lopen. Het niveau daalde in een rap tempo en ik had het inmiddels he-le-maal gehad met deze Mister A. Het was begonnen met lachen, gieren en brullen, maar inmiddels voelde ik niets anders dan medelijden voor deze Mister A. Hij heeft misschien veel geld, maar hij is arm als het gaat om eigenwaarde en zelfvertrouwen.

Cocaine is God’s way of saying you’re making too much money.

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑