Zoeken

De wereld van Anna

Tag

kind

31 juli 2015: nog 10 dagen te gaan

Het moment, dat dochterlief thuiskomt, komt steeds dichterbij. We hebben zojuist elkaar nog gesproken. Het is fijn om haar stem te horen.

Vandaag is mijn laatste werkdag! Ik heb voor de vorm een taart gehaald. Ik sluit om kwart voor zeven de winkel én mijn – niet onwijs leuke – tijd bij mijn huidige werkgever af. Het is dan weer tijd voor een nieuw avontuur. Eentje die hopelijk een stuk beter aanvoelt dan dit avontuur.

Vanaf 28 september ga ik vrijwilligerswerk doen bij een organisatie waar ik altijd al graag wilde gaan werken. Hierover heb ik nog wel eventjes moeten nadenken, aangezien vrijwilligerswerk doen tevens betekent dat ik parttime moet gaan werken. Het hulpverlenen zit in mijn bloed. Ik kan de behoefte om anderen te helpen niet negeren. Het maakt me gelukkig om anderen te helpen. Ik kan me bij deze organisatie op persoonlijk en professioneel vlak ontwikkelen. Rationeel gezien zou ik dit vrijwilligerswerk niet moeten doen, omdat het hoogstwaarschijnlijk in de beginfase voor de nodige stress gaat zorgen. Gevoelsmatig heb ik geen andere keuze dan dit vrijwilligerswerk te doen. Ik weet dat ik een manier ga vinden. En na mijn moeder’s overlijden ben ik me alleen maar meer gaan beseffen dat je moet doen wat je gelukkig maakt. Want voor je het weet ben je op het punt beland waarop je je dromen niet meer waar kunt maken en het enige wat nog overblijft een overheersende spijt is. “Had ik maar…” Dus tjah, vrijwilligerswerk it is..

Afgelopen woensdag heb ik voor de eerste keer in het distributiecentrum gewerkt. De werkzaamheden zijn geestdodend. Het is in principe acht uur exact dezelfde handelingen uitvoeren. De mensen, waarmee ik werkte, zijn heel vriendelijk wat het werk wat verdraagzamer maakte. Ik werkte op een sociale afdeling, maar het is afwachten waar ik volgende week word geplaatst. Het respect voor mensen die in de productie werken, groeide met de minuut dat ik aan het labelen was. Ik ben blij dat ik er bewust voor kies om de arbeidsmarkt te verkennen. Ik kom op plaatsen waar ik anders nooit terecht was gekomen. Ik leer dingen die ik anders nooit had geleerd. Mijn levenservaring groeit. Ik groei als persoon.

Naast werkervaring opdoen ben ik de afgelopen dagen WEER behoorlijk ziek geweest. Maandagavond lag ik met koorts al heel vroeg te slapen. Dinsdag voelde ik me nog steeds alles behalve goed, maar de koorts was toen gelukkig al wel een beetje gezakt. Verder voel ik me iedere dag zo ongelooflijk uitgeput. Ik word er echt een beetje moedeloos van. Ik wil me gewoon weer goed voelen. Ik vind het verschrikkelijk dat mijn lichaam me ervan weerhoudt om topfit en met alle energie het leven tegemoet te gaan. Ik wil genieten… Ik wil dansend door het leven. Hoestend, proestend en uitgeput heeft gewoon net wat minder charme. 😉

KLIK HIER VOOR MIJN ACTIE BIJ STOPHERSENTUMOREN.NL

20 juli 2015: nog 21 dagen te gaan…

Dochterlief is vanaf deze ochtend drie weken bij haar papa. Jeetje, wat ga ik mijn kleine schat missen. Ik hoop dat ze een geweldige drie weken tegemoet gaat en ik kan niet wachten totdat zij weer thuis is. Ik begin alvast met aftellen, hoewel zij nog geen uur van huis is. 😉

Ik ben inmiddels onderweg naar mijn werk. Ik hoef nog maar vier keer hier te werken. Ook hier ben ik flink voor aan het aftellen. Morgen heb ik een rondleiding bij een distributiecentrum waar ik hopelijk vanaf 1 augustus kan starten. Ondertussen ben ik druk aan het solliciteren om een baan te vinden met wat meer vastigheid. Het nadeel van geen zekerheid hebben is dat ik geen rust kan vinden. Het voelt alsof ik in een hoekje word gedreven. Soms wil ik gewoon even stoppen met het wanhopig naar een baan zoeken, maar dat kan ik simpelweg ook weer niet. Ik moet en zal een oplossing vinden. Het maakt me niet uit hoeveel bloed, zweet en tranen het mij gaat opleveren…

Afgelopen donderdag ben ik naar de dokter geweest. Ik heb al maanden last van allerlei vage kwaaltjes, waar ik me stiekem steeds meer zorgen om ben gaan maken. Afgelopen donderdag waren mijn zorgen groter dan mijn angst voor de dokter, en heb ik eindelijk een afspraak gemaakt. Direct na mijn bezoek bij de dokter heb ik bloed laten prikken. Ik kan vanmiddag om half 2 bellen voor de uitslag. Ik ben buitenproportioneel bang voor de uitslag. Misschien zelfs nog wel meer dan voor de dokter. Ik was me er voor donderdag helemaal niet van bewust dat ik zo angstig was en dat dit de reden was waarom ik niet naar de dokter ging. Rillend zat ik in de wachtkamer van de dokter. Mama leek ook redelijk gezond en zij bleek een hersentumor te hebben. Met mama leek niets aan de hand, maar amper 7 maanden later was ze dood. Nu weet ik wel dat de kans nihil is dat ik een levensbedreigende ziekte heb, maar toch ben ik bang… Maar goed, als moeder heb ik de plicht om goed voor mezelf te zorgen. Als er wel wat ernstigs aan de hand is, dan kunnen we er maar beter snel bij zijn. Vanzelfsprekend hang ik dus om half 2 wel gewoon aan de telefoon.

Vrijdagmiddag ben ik voor de eerste keer naar de begraafplaats geweest. Vanaf het moment dat ik de begraafplaats opliep werd ik heel erg beroerd. Ik viel bijna flauw. Snel liep ik naar mijn moeders plekje. Ik heb bloemen neergelegd en het steentje schoongemaakt. Vervolgens ben ik gaan zitten en heb ik minutenlang gehuild. Ik trok het niet veel langer en ben toen weggegaan. Het blijft moeilijk… Ik mis haar gewoon zo onbeschrijflijk erg…

100 happy days

Dag 86: Mini Maxi toernooi bij de tennisclub.

100 happy days

Dag 72: zelfverzonnen spel van kindlief gespeeld. 

De wijsheid van een kind

Children must be taught how to think, not what to think.

Gisteren zaten mijn dochter en ik aan tafel, terwijl onze poes Lola besloot om de vuilnisbak om te gooien. Het was echt een rotzooitje geworden en ik schreeuwde “Lola”! Dochterlief barstte in tranen uit. Ik liet de rommel maar even voor wat het was en gaf haar een dikke knuffel. Eenmaal gestopt met huilen vroeg ik haar wat er aan de hand was. Zij was het overduidelijk niet eens met het geschreeuw richting Lola. Ze wil niet meer dat ik dit doe. Ik probeerde haar uit te leggen dat je met poezen niet kunt communiceren over wat ze wel en wat ze niet kunnen doen, dat poezen zo leren dat ze iets niet mogen doen. ‘Dat is mishandeling’, kreeg ik als antwoord terug. Auw. ‘Lola is een poes, maar dat betekent niet dat zij minder is dan ons, mama’. Een opmerking waar ik eventjes stil van werd. De wijsheid van een kind. Ze heeft ook he-le-maal gelijk. Een poes is niet minder dan wij, omdat wij toevallig mensen zijn en zij niet. Ik schreeuw niet naar andere mensen, omdat ik het respectloos vind..waarom zou ik dan wel tegen een poes schreeuwen? Hoort zij niet minstens net zoveel respect te krijgen? Ja, mijn dochter… soms heb ik het idee dat ik meer van haar leer dan zij van mij. ❤

Hometown

When you finally go back to your old hometown, you find it wasn’t the old home you missed but your childhood.

Oorspronkelijk kom ik uit west-Brabant. Elke keer als ik in het dorp kom, waar ik ben opgegroeid, voelt het alsof ik thuis kom. Ik voel me daar meer thuis dan hier. Ik voel me prettig als ik in het westen ben. Daar liggen mijn herinneringen aan vroeger, het eerste vriendje, de eerste kus… Het klinkt een beetje raar, maar wat zou ik graag terug willen naar het westen.

Mijn dochter maakt hier haar herinneringen. Zij heeft hier haar vriendinnetjes. Dit is haar thuis. Natuurlijk kan ik nooit terug naar het westen en misschien maakt dat het juist aantrekkelijker. Dat is vast de reden waarom ik het zo graag wil. Dat ik elke keer, als ik daar ben, een beetje emotioneel word. Het gemis aan alles wat met het westen te maken heeft. De manier waarop mensen dialectloos lijken te praten is zelfs een puntje van gemis (al vind ik het Brabantse dialect prachtig). Ik woon hier inmiddels al heel wat jaartjes, maar toch kan ik geen ‘houdoe’ zeggen tegen het leven wat ik daar heb gehad.

In het westen had ik mijn paarden. In het westen had ik nog geen verslaving. In het westen leek ik enigszins een normaal leven op te bouwen. In Den Bosch is de ellende naar mijn gevoel pas begonnen en misschien verwijt ik deze stad ook wel alles wat ik heb meegemaakt. Het is irrationeel en onlogisch, maar toch voel ik het zo; alsof het allemaal beter was geweest als ik in het westen was gebleven. Uiteraard heb ik ook mijn mooie momenten hier beleefd. Het mooiste moment van mijn leven vond hier plaats: de geboorte van mijn dochter. Ik denk alleen dat jeugd-herinneringen op één of andere manier héél goed blijven hangen. Ken je ook dat gevoel als je in een huis komt met hetzelfde interieur als in het huis waar je bent opgegroeid? Dat voelt ook als thuis komen.

Jeugdherinneringen blijven hangen alsof het gisteren is gebeurd. Als kind kon je jezelf ook nog om alles verwonderen. Je vond alles interessant. Alles was nog nieuw. De woonplaats was niet enkel een woonplaats, maar ook de omgeving waarin je allerlei spannende avonturen beleefde. Soms ga ik terug naar plaatsen waarbij ik mijn avonturen heb beleefd. Ik speelde heel vaak in een Indische tuin ergens in het bos. Prachtig vond ik het. Als ik er nu ben, dan zie ik een vervallen tuin. Het is helemaal niet zoals ik me kan herinneren. Kinderen en hun fantasie. Is het niet prachtig?

Daddy

Gisteren plaatste ik een blog met hierin onder andere een bedankje aan mijn ‘vader’. Ik denk niet meer vaak aan hem, maar gisteren was zo’n moment dat ik wel aan hem dacht. Ik zou hem het liefst helemaal vergeten, maar dit is een vrijwel onmogelijke opgave. Hij is in zijn afwezigheid altijd aanwezig. Ik zie zoveel uiterlijke kenmerken van hem terug als ik naar mijn spiegelbeeld kijk. De meeste mensen hebben een vader die van hen houdt. Ik heb een vader die mij niet in zijn leven wilt, en ja, dat doet soms heel erg veel pijn.

Mijn dochtertje kent haar opa niet eens. Ze vraagt weleens hoe het komt dat ik geen papa heb. Hoe leg je een kind van 9 uit dat je vader geen contact meer met je wilt? Ik snap zelf amper hoe het kan dat je als ouder zijnde je kind niet meer wil zien, hoe je als ouder zijnde je kind kapot kan slaan, kapot kan schelden…ieder vezel in zijn of haar lichaam kan kapot maken. Ik snap niet hoe je je eigen vlees en bloed kan achterlaten in een situatie waarvan je weet dat die niet goed is voor hem of haar.

En ik snap mezelf evenmin. Hoe kan het dat ik na al die jaren nog steeds hoop dat er een dag komt waarin hij zegt dat het hem spijt, dat hij me in zijn armen neemt en zegt dat ie trots op me is? Hoe kan ik hem tot op de dag van vandaag af en toe nog intens missen? Hoe kan het dat ik nog steeds verdrietig word omdat ik geen vader heb…geen vader die van me houdt? Het zou zoveel makkelijker voor me zijn als het me gewoon allemaal niets meer deed, en dat ik niet langer behoefte heb aan een vader.

Gods wegen zijn ondoorgrondelijk. Op het moment dat ik de haat door mijn bloedvaten voel stromen, en mijn hart vervuld raakt met verbittering en woede, dan grijpt Hij in. Ik heb mijn vader 11 jaar niet gezien…tot vanochtend. Ik liep mijn straat uit en ineens zag ik hem voorbij rijden. Hij keek me aan. Ik zag dat hij me herkende. Het klinkt misschien raar, maar ondanks het feit dat ik hem al die jaren niet heb gezien voel ik nog steeds een bepaalde verbondenheid met hem. Hij is oud geworden. Hij keek snel weg. Het duurde even voordat ik mezelf herpakt had. De haat, de woede, het verdriet…. ik kan het niet langer voelen. Die man is mijn vader. Alles wat ik voel, alle haat en woede, dat is niet omdat hij niets voor me betekent maar juist omdat hij de wereld voor me betekent. Ik kan hem niet ontlopen, want hij heeft me gevormd tot wie ik nu ben. Ik heb mijn leven aan hem te danken. Hoe graag ik ook zou willen dat hij niet langer meer in mijn gedachten bestaat, hij zal altijd in mijn gedachten zijn; iedere keer dat ik geconfronteerd word met het feit dat ik geen vader heb, geen vader om me naar het altaar te begeleiden, geen opa voor mijn kind(eren), en als mijn moeder sterft heb ik helemaal niemand die me kan troosten zoals alleen een ouder kan.

Afbeelding

 

 

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑