Zoeken

De wereld van Anna

Tag

kanker

30 april 2015: KiKa

Gisteren stond er een mannetje aan de deur die donateurs voor Stichting Kinderen Kankervrij (KiKa) werft. Ik zocht alweer een tijdje naar een geschikte stichting om geld aan te doneren. Sinds een jaar ben ik donateur voor Stichting Dierenlot, en ik was op zoek naar iets waar ik wederom een goed gevoel bij heb. Ik moest dan ook niet lang nadenken voordat ik mijn handtekening onder de machtiging had gezet. Kinderen moeten de kans krijgen om oud te worden. Kanker hoort geen dodelijke afloop te hebben, en al helemaal niet voor kinderen. Maar helaas… Is dat wel nog steeds de barre werkelijkheid. Ik kan kanker niet genezen, maar ik kan wel mijn steentje bijdragen aan het creëeren van hoop. De hoop dat kanker ooit een 100 procent overlevingskans heeft. Ik ben mijn moeder verloren aan dit monster. Ik ken de pijn van het verlies, maar ik kan me geen voorstelling maken van hoe het voelt om je eigen kind te moeten begraven… 

 

17 / 03 / 2015

Het is een maand geleden dat mama is overleden. Ik merk langzaamaan dat het besef er in begint te hakken. Waar ik eerst gewoon nog naar foto’s van mama keek zonder te realiseren dat ze er niet meer is, word ik nu steeds emotioneler als ik haar op die foto’s zie staan. Mijn moeder is er niet meer. 

Eind juni doe ik mee met Samenloop voor hoop. Ik loop mee voor mijn moeder. Ik loop mee omdat zij de strijd tegen kanker heeft verloren. Ik loop mee in de hoop dat deze strijd ooit wat positievere uitkomsten heeft. Maar mijn moeder is er niet meer. Nu niet. Nooit meer. 

Steeds vaker stromen de tranen over mijn wangen, gewoon zomaar op random momenten. Het duurt misschien nog maanden voor ik echt besef dat de dood onomkeerbaar is. Het duurt misschien nog heel lang voor ik me besef dat mijn moeder er echt niet meer is, maar het besef zal er komen. De vraag is niet of, maar wanneer. Het verdriet beangstigt me niet. Ik zal het omarmen. Ik zal het aanvaarden. En ik weet zeker dat mama over me zal waken op de momenten dat ik het echt niet meer weet. 

You are gone, but not forgotten. I will always love you. 

3 januari 1965 – 17 februari 2015.



Eerste dag van 2015

Gisteren heeft mama helaas moeten afzeggen. Ze was gewoon te ziek. Mijn tante belde me helemaal in tranen op. Eigenlijk zou ik met haar naar de Efteling zijn gegaan, maar ik wilde dit moment met mama niet missen. Het was misschien mijn laatste kans. Ze vroeg of ik alsnog met haar mee wilde gaan, maar ik kan gewoon niet vieren dat het nieuwe jaar start als ik ondertussen weet dat mijn moeder doodziek op haar bed ligt. Niet veel later belde opa, om te vragen hoe het met mama gaat. Hij belde uiteraard ook omdat hij het idee, dat ik alleen zou zijn, niet fijn vond. Ik heb zowel mijn tante als opa verteld dat ik niet alleen ben. Dochterlief was bij me. Daarna maakte ook mama zich nog eens zorgen. Zij ligt daar door een hel heen te gaan, en alsnog dacht ze aan mij. Ik vind het verschrikkelijk als mensen zich zorgen over me maken..

Rond half negen liep dochterlief naar de badkamer. Zij was opeens heel erg misselijk, en bleek dus een buikgriep te hebben. Het was tevens het moment voor mij dat ik begon te huilen. Niet voor mezelf, maar ik had mijn twee grootste liefdes een veel mooiere oud & nieuw gegund… Dit zijn de momenten die me verdrietig maken. Het geeft me een gevoel van machteloosheid. Je wilt ze allebei de wereld geven. Je wilt maar één ding, en dat is dat zij gelukkig zijn. Het is gewoon rot dat je niet altijd alle pijn kunt verzachten.

Het liefst zou ik met spullen willen smijten en willen schreeuwen dat het zo onwijs oneerlijk is. Ik wou dat ik haar pijn kon overnemen. Ik ben liever zelf zo ziek dan dat ik moet toekijken zonder iets te kunnen doen. Ergens heeft iemand echter besloten dat het niet mijn lot is. Ik ben een toeschouwer van het leed wat kanker heet… Dat is mijn lot. Dat is waar ik mee moet leren leven.

Work(aholic)

Voordat mijn vakantie tot een eind kwam, had ik de beslissing gemaakt om minder dagen te gaan werken. Om het even heel dramatisch te stellen: ik trek vier dagen in de week niet echt meer. Of moet ik zeggen trok? Ik weet niet wat er gebeurd is, maar op dit moment werk ik niet vier dagen in de week… Het zijn er inmiddels vijf geworden. Natuurlijk kan ik hier mijn baas de schuld van geven, maar op één of andere manier weet ik niet echt grenzen te stellen. Waar ik eerst moeite had om in slaap te komen, duurt het nu nog geen vijf minuten voordat ik in diepe slaap ben. Sinds dat ik werk voel ik me beter. Het leven voelt niet meer zo zwaar aan. Ik voel me beter, juist omdat ik werk en ergens anders mee bezig ben. Het lijkt allemaal opeens weer zo normaal… En normaal voelt héél fijn. Maar goed, vanaf volgende week werk ik weer vier dagen. Eindelijk een doordeweekse dag  waarop ik mijn ding kan doen, want wat is het een chaos in mijn huis. In de avond poetsen is gewoon niet echt mijn ding. 😉

Mama moet nog 8 dagen bestraald worden. Vandaag had ze erg veel hoofdpijn en ze is erg moe. Ze heeft inmiddels veel contact met lotgenoten, althans met vrouwen en mannen die net als haar kanker hebben (in wat voor vorm dan ook). Zij hoort nu dan ook veel verhalen. Mensen die ooit een strijd hebben gewonnen, maar weer te maken hebben gekregen met die stomme sluipmoordenaar. Helaas vaak met een niet zo toffe prognose. Een vrouw met twee kindjes van vier en twee die het leven binnen korte tijd moet gaan verlaten. Het ene moment sta je midden in het leven en het andere moment staat het opeens stil. Die sluipmoordenaar geeft geen stille hints, geen signalen. Vanuit het niets valt ie aan. Wat me opvalt is dat kanker vaak terugkomt en het lijkt allemaal niet zo goed te genezen als dat er vaak beweerd wordt…

Als je kanker overleeft, dan ben je een strijder.  Alsof er aan overlijden betekent dat je niet sterk genoeg bent… Wat een bullshit. 😉 Nee, ik vind het maar gek hoe mensen er tegen aan kijken. Maar goed, het is precies dezelfde denkwijze als die ik had voordat mama die hersentumor kreeg (al is krijgen niet precies het juiste woord, het is niet bepaald een geschenk of what ever). Het is vreemd hoe zoiets als dit mijn hele leven zal veranderen. Vanaf het moment dat we het hoorden tot aan mijn dood. Ik ben anders tegen het leven aan gaan kijken. Het is natuurlijk een cliché, maar dat maakt het niet minder waar. Ik ben veranderd. En hoe rot deze situatie ook is, ik ben veranderd in de positieve zin van het woord…

Iedere ochtend opstaan is geen verplichting en het is geen last. Het is een mogelijkheid op nieuwe avonturen en een kans om iets te maken van het leven. Je hebt niet in de hand hoe lang het zal duren, maar je hebt wel in de hand wat je ermee doet. ❤

Deze blog is in naam van jou,
Mijn heldin, mijn beste vriendin, mijn leven.
Maar vooral mijn moeder.

KLIK HIER VOOR MIJN ACTIE BIJ STOPHERSENTUMOREN.NL

Okay?

Streefdatum: drie januari 2015 2 september 2034

Vandaag heb ik het boek ‘The fault in our stars’ (John Green) gekocht. Ik heb de overweging gemaakt om het boek in het Engels te kopen, aangezien ik me de laatste tijd vooral stoor aan het steeds overschakelen van Engels naar Nederlands. Op het werk lees/praat/schrijf ik op dit moment vooral Engels. Het is nog steeds zo gebrekkig als wat, dus wil het ook graag iets verbeteren. Maar goed, toch heb ik het in het Nederlands gekocht. De main reason waarom ik boeken koop en niet leen bij de bieb is namelijk dat ik het dan kan delen met anderen. Als ik een goed boek heb gelezen, dan word ik er blij van als ik het aan iemand anders kan lenen. Ik wil graag mijn enthousiasme met anderen delen. Het duurt dan ook veel langer voordat een boek naar de achtergrond schuift, want dan kunnen we er over blijven praten. Het is niet alleen het lezen van een boek. Het is ook het delen van ervaringen. Ik geniet niet graag alleen. Het merendeel van de mensen om mij heen wilt gewoon in het Nederlands lezen. Dus tadaaa: dan maar een Nederlands boek. 😉

Het is een gevoelig boek. Vooral nu. Het gaat over een meisje dat kanker heeft en een jongen die kanker heeft overwonnen. Het boek is nog niet opengeslagen, dus verder weet ik ook niet veel over het boek. Ik heb de film namelijk ook niet gezien. Wat ik wel weet is dat het me gaat raken. De vraag is of dit een positief of negatief iets gaat zijn. The Killing zorgde voor steun, juist omdat personages daar moesten leren omgaan met verlies. Mama wilt het boek ook lezen. Misschien biedt het juist wel hoop. 

6746679_orig

Over hoop gesproken… Helemaal bovenaan dit bericht staat een streefdatum. Iemand in Daniël den Hoed vroeg vandaag aan mama wat haar streefdatum is. Mama wilt sowieso leven tot 3 januari 2015. Mama’s grootste wens is om 50 te worden en dan is het zo ver… haar vijftigste verjaardag. Ze wilt een héél groot feest geven. Het normale leven neemt weer een beetje beslag van ons. Het is ongelooflijk hoe het leven zelfs nu gewoon doorgaat. Soms ben ik bang dat ik vergeet dat mama ziek is. Onzin natuurlijk. 😉 Maar de afgelopen weken nam het verdriet continue beslag van ons. Nu beginnen we op te krabbelen. Langzaam staan we weer op. In de ochtend laat ik nog wel een traantje – altijd in de bus. Why? -, maar het continue sluimerende depressieve gevoel is er niet meer. Er is nu weer een beetje hoop. Het zwarte gat is weg en nu durf ik best hardop te zeggen dat ik hoop dat mama nog twintig jaar leeft. Ik durf weer enigszins naar de toekomst te kijken, zonder in paniek te raken. Niemand heeft de toekomst in zijn of haar hand. Zo ontzettend anders dan anderen hebben we het dus ook weer niet. We hebben alleen het hier en nu, just like you and you…you…you and yeah, also you!

Deze blog is in naam van jou,
Mijn heldin, mijn beste vriendin, mijn leven.
Maar vooral mijn moeder.

KLIK HIER VOOR MIJN ACTIE BIJ STOPHERSENTUMOREN.NL

Het laatste kijkje in het leven van een cliënt.

Nu ik dit schrijf weet ik mezelf amper staande te houden. Ik probeer me te herpakken en dat gaat bijna alleen als ik doorga met wat ik op iedere andere dag zou doen. Het doet fysiek gewoon pijn: het nieuws vanuit het Erasmus ziekenhuis vanochtend. Het komt echt als een klap binnen. Teruggaan in de tijd, dat is wat ik nu zou willen. Mijn verslaving is een moeilijk gevecht geweest, maar dit…ik kan dit niet aan. Ik kan hier niet tegen vechten. Wat moet ik zonder mijn moeder?  Wat ben ik op dit moment ongelooflijk bang voor de toekomst. Gedurende het typen van dit bericht stromen de steunbetuigingen langzaam binnen. Het is fijn om mensen te hebben die me steunen, die er voor me zijn. Anderzijds is het een keiharde confrontatie met de werkelijkheid die ik haat. Die verschrikkelijke ziekte heeft nu ook ons slachtoffer gemaakt. Mijn lieve en sterke mama heeft kanker.

6 juni 2008

Vandaag weer een goede dag gehad. Ik was wel superdruk. Dit kwam denk ik door de afbouw van de Dipiperon. Ik voelde me er wel super bij. Vandaag ben ik met J. naar het centrum geweest. We hebben heel goed gepraat en hij heeft me verteld dat ie me wel leuk vindt en ik heb hem verteld dat het wederzijds is, maar we hebben voor de rest er niks mee gedaan omdat het ons niet verstandig leek. Maar net liet me wel blijken daar spijt van te hebben en ik net zo goed want ik vind hem echt heel erg leuk. Morgen gaan we wandelen. Ik ben benieuwd.

* 3 maanden clean *

8 juni 2008

Ik zit in een gigantisch dilemma wat betreft J. Ik heb net heel lang een gesprek met hem gehad en dat voelde zo goed en vertrouwt. Ik kan zo verschrikkelijk goed met hem praten. Hij is echt heel lief en begripvol, en ik voel nu echt iets voor hem. Ik ken hem eigenlijk nog helemaal niet lang maar zo voelt het wel. Ik ken hem beter dan dat ik P. ooit heb gekend, maar mijn verstand zegt dat ik er verder niets mee moet doen. Het maakt alles er alleen maar moeilijker op. Verliefd zijn hier is riskant. Ik moet nu al zoveel verzwijgen. Pfff, moeilijk!

12 juni 2008

Het is alweer een tijdje geleden dat ik heb geschreven. Ik heb een ontzettende slechte week achter de rug. Maandag begon het met het zien van schimmen op de muur. Wat later hoorde ik een stem die me opdrachten gaf om mezelf wat aan te doen. Tijdens de dagsluiting viel ik weg. Ik heb die nacht op de crisis geslapen. Dinsdag zag ik iets engs lopen waardoor ik ging hyperventileren. Gisteren ging het weer even niet. Vandaag gaat het goed. De afbouw van Dipiperon gaat sowieso weer zes maanden duren. Dinsdag hebben J. en ik voor het eerst gezoend. Het voelt heel erg dubbel. Ik vind hem wel superleuk maar het vreet aan me dat ik erover moet liegen. L. en W. hebben vrijdag seks gehad en daar dus ook over gelogen en ik met mijn schijnheilig gedoe maar zeggen hoe rot ik dat van hen vind terwijl ik dus gewoon hetzelfde doe.

13 juni 2008

Vandaag een goede dag gehad. Een nummer 7. Ik moet vandaag een gevoelsthermometer maken, dus dat zal ik nu maar even doen.

  1. Dingen zien en stemmen horen die andere niet zien/horen en dat als bedreigend ervaren. Afwezig, paniekaanvallen, drang naar automutileren. Geen levenslust meer. Vergeet de mooie dingen in het leven, nare dromen.

  2. Gevoel van leegte, angstig, teruggetrokken, denken aan suïcide, rusteloos, slechte concentratie, dingen zien en horen en dit als bedreigend ervaren.

  3. Nergens zin in hebben, dingen laten verslonzen, liefst heel de dag op bed blijven liggen, pessimistisch denken.

  4. Moeheid, geen zin hebben om te praten, snel geïrriteerd raken, geen zin hebben om het programma mee te volgen.

  5. Somber, niet veel lachen, dingen zien en horen die er werkelijk niet zijn, niet in mijn dagboek schrijven, niet gemotiveerd zijn.

  6. Af en toe grapjes maken, soms lachen, zin hebben om iets te ondernemen, verzorgd eruit zien, veel met behandeling bezig zijn.

  7. Vrolijk, veel lachen, zingen, goed aanwezig tijdens groepsmomenten, goed bezig met behandeling.

  8. Hyperactiviteit, veel praten, lachen en zingen. Zin om veel te ondernemen. Weinig last van stemmen et cetera.

  9. Gevoel heel de wereld aan te kunnen.

  10. Me zo goed voelen dat niets me nog kan schelen.

Vandaag geef ik mezelf duidelijk een drie.

14 juni 2008

Ik zit nog te veel met P. in mijn hoofd. Ik vind het moeilijk om hem los te laten. Hij heeft me te vaak blij gemaakt met zijn impulsieve en lieve acties, maar natuurlijk ook kapotgemaakt. J. irriteerde zich vandaag heel erg aan V. en stuurde vandaag een sms’je dat het misschien beter was elkaar met rust te laten. Dat kwetste me wel. We hebben het net uitgepraat. Hij zei dat hij me wel superleuk vindt en dat het bij hem ligt en niet bij mij. Alles is weer een stuk moeilijk geworden!

15 juni 2008

Ik mis dochterlief echt ontzettend erg. Ik heb haar net heel eventjes aan de telefoon gehad en zij was zo superlief! Ik ben zo blij als dit alles achter de rug is.

16 juni 2008

Alles wordt zoveel moeilijker nu. Ik moet keuzes gaan maken die me heel veel verdriet gaan doen.

17 juni 2008

Vandaag een makkelijk dagje gehad. Dat komt omdat er geen therapieën waren. Ik heb vandaag besloten sowieso weer een maand hier te blijven. En als ik eenmaal naar huis ga moet ik een hele goede planning maken waar ik me ook echt aan ga houden, anders maak ik het mezelf gewoon weer veel te moeilijk.

18 juni 2008

Gisteren was een belangrijke dag voor mij. Ik ben eerlijk geweest over mijn contact en gevoel voor P. Ik vond dit eerst wel moeilijk maar het bewijst dat ik vooruit aan het gaan ben. Voorheen had ik erover gelogen. Ik schaam me er wel voor dat ik nog steeds bepaalde gevoelens voor hem heb. Ik gebruik J. denk ik alleen maar om hem te vergeten. En dat lukt natuurlijk helemaal niet. Pff, waarom ben ik P. ooit tegengekomen? Ik wil hem vergeten en snel! V. doet vandaag heel erg bot en afwijzend tegen mij. Ik heb het daar wel heel erg mee gehad om eerlijk te zijn. Hij schuift alles op mij af. Ik neem daarom ook het besluit om even afstand van hem te nemen.

20 juni 2008

P. heeft op mijn Hyves een tik achtergelaten, dus heb ik hem weer – hoe dom! – gesmst. Ach ja, was gewoon weer in een impuls en kan er verder toch niet veel meer aan veranderen. J. zei gisteravond: ik houd van jou. Op zich best een beetje eng en stom van hem. Het gaat me allemaal een beetje te snel. Vandaag evaluatie gehad. Het team vindt dat ik het heel goed doe, sta goed in mijn behandeling. Ik vind dat wel erg fijn om te horen. J. was vandaag wel een beetje dom bezig tegen mij. Hij vindt het jammer dat ik niet wil inzien dat alles wat V. doet is om mijn aandacht te trekken en dat ik die dan nog geef ook. Volgens mij is het gewoon puur jaloezie, maar goed.. Hij doet maar hoor! Vandaag C. gesproken. Zij had van C. gehoord dat P. op een heel gemene manier tegen iemand had gezegd dat hij weer contact met me heeft. Ik heb geen idee meer wat ik er van moet geloven. Ik denk dat ik heel het P. gebeuren maar links moet laten liggen. Ik heb het gehad met het gesodemieter!

Het is de eerste keer dat ik mijn eigen stukken gecensureerd heb. Waarom? Ik kan niet lezen, ik kan niet typen, ik kan niet geloven dat ik zoveel waarde heb gehecht aan dingen die er helemaal niet toedoen. Het maakt me misselijk om te lezen hoe onzorgvuldig ik ben omgegaan met mijn leven. Ik weet dat het rationeel gezien misschien niet eerlijk is om zo boos op mezelf te zijn. Om zo boos te zijn op het leven wat ik heb geleid. Boos om wat mijn moeder nu moet meemaken. Boos op alles wat ik haar ooit verweten heb. Boos op alle ruzies die ik ooit met haar heb gemaakt. Waarom moet een hersentumor mij doen beseffen dat die vrouw, mijn lieve moeder, het meest kostbare is in mijn leven? Samen met mijn lieve dochter. Ik hoop dat jullie vandaag nog eens goed naar jullie geliefden kijken en realiseren hoe kostbaar zij zijn. Dat ieder moment samen een moment is wat gekoesterd moet worden. ❤

hero

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑