Zoeken

De wereld van Anna

Tag

huis

Mensenrechten

Keep your head up. God gives his hardest battles to his strongest soldiers.

Soms heb ik het idee dat ik wellicht een beetje zwak overkom of zoiets op deze blog. Ik schrijf hier wat ik echt voel, wat ik echt denk…hoe het echt met me gaat. Natuurlijk lijk ik dan een beetje kwetsbaar. Het leven heeft mij niets voor niks gegeven. Ik heb overal voor moeten knokken, keihard en bijna helemaal in mijn eentje.

Jaren geleden sliep ik, ook midden in de winter, nog een jaar lang in een ‘pipo de clown’-wagen. Het was ijskoud. Ik schaamde me voor waar ik woonde. Technisch gezien was ik dakloos. Ik heb er alles aan gedaan om dit verborgen te houden voor de buitenwereld, bang om veroordeeld te worden. Zelfs mijn beste vrienden wisten niet waar ik woonde. Ik verzon smoesjes om te voorkomen dat ze bij ‘mijn huis’ wilde komen kijken. Overdag was ik een ijverige student, ’s nachts lag ik daar te bibberen van de kou. Ik was al enige tijd clean, maar had duidelijk mijn leven nog niet helemaal op orde. De woningsstichtingen waren heel duidelijk in hun oordeel: je bent een student dus je hebt geen recht op een reguliere woning. Ik wilde een leven opbouwen met mijn kind. Ik wilde niet langer dat zij bij mijn moeder moest slapen. Bij mijn moeder was er geen slaapplek voor mij. Ik heb een jaar lang gebeld, gesmeekt, gehuild of ze me alsjeblieft een woning wilden aanbieden… Het antwoord was ijskoud: ‘Jij hebt er toch voor gekozen om aan kinderen te beginnen’. Pure bureaucratie. Er was simpelweg niet doorheen te prikken, totdat er een medestrijder, een woonconsulente, samen met mij mee ging vechten. Enkele weken later was daar mijn woning. Het geschenk van God.

Totdat er brand uitbrak bij de buren. Iemand bleef midden in de nacht maar aanbellen. Toen ik de deur opendeed schreeuwde hij dat er brand was uitgebroken en dat ik zo snel mogelijk weg moest. Het was midden in de tentamenweek, dat weet ik nog heel goed. Het vroor. Ik rende zo snel mogelijk naar mijn dochters kamer, maakte haar wakker en deed haar snel haar schoenen en een jasje aan. Ik ben gaan rennen voor mijn, maar vooral haar, leven. Toen ik amper de straat uit rende was er een keiharde knal, een ontploffing. Ik ben niet meer gestopt met rennen, terwijl ik mijn dochter in mijn armen hield. Niet meer achteromkijkend. Ik heb minstens een uur buiten in mijn nachthemdje gestaan terwijl het had gesneeuwd en het nog steeds vroor. Ik voelde de kou niet meer. Er kwam een moeder-instinct naar boven. Een instinct waardoor ik nu weet dat je wel van hele goede huize moet komen om mij te breken. De brand bleek achteraf aangestoken te zijn. Ik check nu nog steeds het gas iedere keer dat ik wegga of ga slapen. Brand is mijn grootste angst. Ik heb het nooit verwerkt. Ik had geen tijd om stil te staan bij wat er die nacht is gebeurd.

Vandaag sta ik hier wel bij stil. Het leven in een ‘pipo de clown’-wagen was zwaar, maar nooit ben ik in die tijd daadwerkelijk de hoop verloren. Ik wist dat het ooit beter zou gaan. Ik wist dat dit niet voor eeuwig zou duren. Ik ben doorgegaan met alle doelen die ik wilde bereiken. Nooit heb ik het opgegeven. Ik heb al mijn tentamens destijds met hoge cijfers en in één keer behaald. En die brand. Die brand heeft mij geleerd dat ik sterker ben dan dat ik ooit had kunnen bedenken. Het is bizar waartoe een mens in staat is. Het is een Gods wonder waartoe een moeder in staat is…dat heb ik die dag mogen ervaren.

Nu begeleid ik gezinnen die zich in een moeilijke positie bevinden. Gezinnen die dreigen dakloos te raken, gezinnen in financiële nood, gezinnen waarvoor de deur ook vaak gesloten wordt…mensenrechten in Nederland? Mwah, het is niet zo goed met deze rechten gesteld als dat we graag willen denken. Onlangs heeft een Duitse rechter nog besloten om een asielzoeker niet terug naar Nederland te sturen, omdat hier zijn of haar rechten geschonden zouden worden. Nederland vindt namelijk dat ze helemaal niet voor bed en brood hoeven te zorgen voor asielzoekers. En zoals blijkt uit mijn verhaal, men voelt zich ook niet verplicht om hiervoor te zorgen ten opzichte van Nederlanders. Burgers moeten het zelf maar uitzoeken. Kinderen in een daklozenopvang.. ja, het gebeurt echt. Verdienen deze kinderen niet een veilig thuis, ondanks de verkeerde keuzes die hun ouders misschien op financieel gebied hebben gemaakt? Ik strijd met mijn cliënten mee, want zij verdienen het om rechtvaardig behandeld te worden. Ik wil hen hoop op een betere toekomst geven. Ik wil hen laten voelen dat ze er niet alleen voor staan. Ja, ik heb hart voor mijn werk.

En mijn toekomst? Het zal misschien niet altijd makkelijk gaan. Het zal vast nog een hele hoop tranen gaan kosten. Ik zal nog regelmatig een strijd moeten voeren. Wellicht zal ik me zelfs wanhopig voelen. Iedereen krijgt tegenslagen te verwerken. Maar ik weet nu ook dat ik een vechter ben. Ik weet nu dat ik niet zo snel uit het veld te ruimen ben. Ik weet nu dat mijn koppigheid en eigenwijsheid misschien een beetje vervelend is voor andere mensen, maar dat dit mijn gave van God is. De gave om niet op te geven. De gave om door te gaan, hoe hopeloos het ook lijkt. Ja, toekomst… kom maar op!

How to survive (1) Iets om te verliezen

Good morning! 🙂

Het moet maar eens afgelopen zijn met alle treurige verhalen over vroeger. Ik had het heel hard nodig om het van me af te schrijven, maar in het verleden blijven hangen heeft simpel gezegd gewoon geen zin. De tijd kan niet teruggedraaid worden. Het verleden kan niet uitgewist worden, maar je kunt er wel mee leren leven. Het is beter om je te richten op het hier en nu. Je hebt geen verantwoordelijkheid over wat je is overkomen, maar je hebt wel degelijk verantwoordelijkheid over hoe je er mee omgaat.

Soms heb ik het idee dat ik wel heel makkelijk praten heb. Ik ben gezegend met het feit dat ik intelligent ben, dat ik op het juiste moment moeder ben geworden, dat ik in staat ben om te reflecteren op mijn eigen gevoel, denken en gedrag, en dat ik een sterk sociaal netwerk om me heen heb. Het heeft mijn leven zo veel makkelijker gemaakt, en als mensen hun respect uitspreken om wat ik, ondanks alles, allemaal heb bereikt voel ik me er vrij ongemakkelijk bij. Ik hoop dat mijn verhaal het voor anderen ook iets makkelijker maakt om tegenslagen te overwinnen (al is dit natuurlijk wel een heel ambitieus doel). Het is overigens ook allemaal vrij subjectief. Wat ik schrijf is wat mij heeft geholpen om tegenslagen te overwinnen, maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat dit voor iedereen geldt. 🙂

Hetgeen wat mij echt het allermeest heeft geholpen om tegenslagen te overwinnen is het opbouwen van een leven dat je niet wilt verliezen. Uiteraard ben ik gezegend met mijn dochtertje, dus ik heb hierin altijd al een voorsprong gehad. Ik zou nooit zonder mijn dochtertje willen leven.

Hoe meer je te verliezen hebt, hoe minder geneigd je zult zijn om de tegenslagen overhand te laten krijgen. Als voorbeeld zal ik hierbij mijn verslaving nemen, omdat dit mijn grootste tegenslag is geweest. Het was eigenlijk een heel makkelijke manier om met mijn verleden om te gaan. Ik hoefde als verslaafde immers nergens verantwoordelijkheid voor te nemen. Ik hoefde niets te doen om mijn positie te veranderen, want ik was er niet schuldig aan dat mijn leven zo’n negatieve draai had gekregen.

De mensen die me dit hebben aangedaan moeten maar zorgen dat mijn leven veranderd. Het is hun schuld dat ik verslaafd ben geraakt!

Lekker makkelijk om continue verdoofd te zijn en overal schijt aan te hebben, maar echt niemand anders gaat jouw leven voor jou opknappen. Misschien willen dierbaren het liefst wel jouw problemen voor je oplossen, maar ze kunnen het simpelweg niet eens. Jij bent de enige die bepaalt welke wending jouw leven neemt. Jezelf verstoppen achter een psychische stoornis of een moeilijk verleden is de makkelijkste weg en hoe vaak is de makkelijkste weg nou daadwerkelijk de weg met de mooiste uitkomst? Bijna nooit toch?!

Eenmaal in de kliniek heb ik nog vrij lang een passieve houding aangenomen. Ik was het type cliënt dat zich ontzettend zielig vond en die heel lang in haar slachtofferrol bleef zitten. Wat had ik een zelfmedelijden! Ik was zo bezig met bedwelmen in zelfmedelijden dat ik nog niet eens echt tot behandeling ben toegekomen in de tijd dat ik in de kliniek verbleef.

Vanaf het moment dat ik thuiskwam ben ik weer aan mezelf gaan werken. Mensen waren al snel vergeten dat ik in een kliniek had gezeten. Ze gingen er vanuit dat het inmiddels al een stuk beter met me ging en dat het tijd werd om aan mijn toekomst te gaan werken. Ik vond in eerste instantie dat ze te veeleisend waren. Ik wilde uiteraard liever nog even blijven hangen in de passieve slachtofferrol. Na twee weken thuis rondhangen, kwam ik er echter achter dat het tijd was om inderdaad maar eens aan de slag te gaan. Ik benaderde mijn school en nog die week mocht ik gaan werken aan het inhalen van mijn toetsen.

Ik haalde altijd heel slechte cijfers gedurende mijn mbo-opleiding, maar clean haalde ik opeens bizar hoge cijfers. Ik merkte op dat het de drugs waren die me heel dom maakte. In feite was ik helemaal niet dom. Ik moest nog een jaar stage inhalen, dus dat was de volgende stap die ik maakte (nadat ik al mijn toetsen had gehaald). Het waren twee verschillende stageplaatsen. Mijn begeleiders waren beiden erg onder de indruk van me. Hierdoor kreeg ik steeds meer zelfvertrouwen. Ik begon aan een hbo-opleiding en vervolgens aan een universitaire opleiding. Hierdoor heb ik nu een goede baan die ik uiteraard niet wil verliezen.

Ik heb een gezin, familie, vrienden, huis, baan… kortom een leven dat ik niet wil verliezen. Elke keer dat ik de drang voel om drugs te gebruiken of om mijn depressie de overhand te laten krijgen is het dit leven dat er voor zorgt dat ik niet terugval in oud gedrag. Dit was de eerste stap die ik heb gemaakt om de tegenslagen te overwinnen, en naar mijn mening was dit tevens de belangrijkste stap die ik heb gemaakt.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑