Zoeken

De wereld van Anna

Tag

hersentumor

Eerste dag van 2015

Gisteren heeft mama helaas moeten afzeggen. Ze was gewoon te ziek. Mijn tante belde me helemaal in tranen op. Eigenlijk zou ik met haar naar de Efteling zijn gegaan, maar ik wilde dit moment met mama niet missen. Het was misschien mijn laatste kans. Ze vroeg of ik alsnog met haar mee wilde gaan, maar ik kan gewoon niet vieren dat het nieuwe jaar start als ik ondertussen weet dat mijn moeder doodziek op haar bed ligt. Niet veel later belde opa, om te vragen hoe het met mama gaat. Hij belde uiteraard ook omdat hij het idee, dat ik alleen zou zijn, niet fijn vond. Ik heb zowel mijn tante als opa verteld dat ik niet alleen ben. Dochterlief was bij me. Daarna maakte ook mama zich nog eens zorgen. Zij ligt daar door een hel heen te gaan, en alsnog dacht ze aan mij. Ik vind het verschrikkelijk als mensen zich zorgen over me maken..

Rond half negen liep dochterlief naar de badkamer. Zij was opeens heel erg misselijk, en bleek dus een buikgriep te hebben. Het was tevens het moment voor mij dat ik begon te huilen. Niet voor mezelf, maar ik had mijn twee grootste liefdes een veel mooiere oud & nieuw gegund… Dit zijn de momenten die me verdrietig maken. Het geeft me een gevoel van machteloosheid. Je wilt ze allebei de wereld geven. Je wilt maar één ding, en dat is dat zij gelukkig zijn. Het is gewoon rot dat je niet altijd alle pijn kunt verzachten.

Het liefst zou ik met spullen willen smijten en willen schreeuwen dat het zo onwijs oneerlijk is. Ik wou dat ik haar pijn kon overnemen. Ik ben liever zelf zo ziek dan dat ik moet toekijken zonder iets te kunnen doen. Ergens heeft iemand echter besloten dat het niet mijn lot is. Ik ben een toeschouwer van het leed wat kanker heet… Dat is mijn lot. Dat is waar ik mee moet leren leven.

Kerstavond

Het gaat de afgelopen weken goed met mama. Ze voelt zich niet zo heel ziek meer en de vermoeidheid wordt minder. Soms is ze nog wel heel erg bang dat er toch uitvalverschijnselen optreden. Pasgeleden kon ze haar arm niet meer bewegen en dan slaat de paniek toe. Ik probeer haar dan gerust te stellen door haar er aan te herinneren dat de tumor veel kleiner is dan dat het was en dat het dus onwaarschijnlijk is dat de uitvalverschijnselen nu toch beginnen op te treden. Het komt vast door de afbouw van de medicatie dat er af en toe gekke dingen gebeuren. De artsen beamen dit. Laten we vooral niet weer opnieuw beginnen met continue bang zijn…

Vorige week ging mama mee naar de kerstviering op dochterliefs school. De kinderen hadden een papieren kerstboom gemaakt. Er hingen kerstballen in met pasfoto’s en wensen. Het raakte me dat die kinderen zo veel liefde toonden via deze kerstballen. Het was zo ontroerend om te lezen wat die lieve kinderen voor mijn moeder wensten. Het was zo vertederend gebaar. Ik geloof niet dat er ook maar een cadeau op de wereld is dat mooier is dan deze kerstboom.

Vanavond vieren we hier thuis kerstavond met mama, stiefvader, broertje en schoonzusje. Misschien is dit dan wel de laatste keer. Ik zou er eigenlijk niet aan moeten denken, maar het blijft maar door mijn hoofd rondspoken. Ik kan het niet loslaten. Vannacht lag ik er wakker van. Alle flashbacks van voorgaande jaren staan in mijn geheugen gebrand. Ik zie mijn moeder nog steeds dansend hier in de woonkamer staan, onbezorgd en vrij. Ik hoor het gelach nog steeds luid in mijn oren klinken. Het geschater toen mama met een sterretje in mijn bed lag. Deze herinneringen zullen ooit de kracht worden achter mijn bestaan. Ooit zal ik me vasthouden aan deze herinneringen om door te kunnen gaan. Het zal doorzettingsvermogen geven. Het zal me de moed geven om weer te leren om de wereld als mooi te kunnen aanschouwen.

Er komt een dag dat ik afscheid moet nemen van mijn moeder. Hoogstwaarschijnlijk veel vroeger dan gewenst. Maar mijn moeder zal altijd voortleven. In mijn gedachte, in mijn dromen, in mijn hart. Ik zal nooit moederloos zijn. Zij zal er altijd voor me zijn. Dat is mijn blessing van dit jaar. Het erkennen van onvoorwaardelijke liefde. It is larger than life.

 

Het kerstdiner

Deze week stond in het teken van vermoeidheid. Mijn moeder is continue erg moe en slaapt vrijwel ieder vrij moment. Haar benen voelen loodzwaar aan. Gedurende de dag heeft ze momenten waarbij ze erg misselijk is. Soms heeft ze heel erge hoofdpijn. De neuro-oncoloog heeft vandaag gebeld, en hij zei dat dit past bij verschijnselen die optreden bij de afbouw van haar medicatie. Het is vreemd hoe normaal dit voor ons is geworden. Het is een feest als mama zich goed voelt, maar helaas zijn die dagen er nog steeds veel te weinig. Bizar als je jezelf bedenkt dat het al bijna drie maanden geleden is dat mama voor de laatste keer werd bestraald. De tumor is niet degene die haar nu ziek maakt; het zijn puur de medicijnen en de bestralingen die dit veroorzaken. Ik heb nooit begrepen waarom mensen er soms bewust voor kiezen om niet behandeld te worden. Nu begrijp ik dit maar al te goed. Wij hebben het geluk gehad dat de bestralingen zijn aangeslagen, maar ik denk dat als mama dit van tevoren had geweten.. dan had de keuze om behandeld te worden toch een stuk moeilijker geweest. Er is op dit moment amper kwaliteit van leven. Het is doorbijten en wachten op een moment dat het beter gaat. Het is maar goed dat zij zo’n doorzetter is.

Voor dochterlief staat deze week in het teken van openheid. Ik geloof dat ons gesprekje over haar gedrag op school eindelijk haar ogen heeft geopend. Zij is nu open zoals alleen een kind dat kan. Tijdens het kerstdiner op haar basisschool mag ze één iemand meenemen. Dochterlief heeft ervoor gekozen om haar oma mee te nemen. Direct toen ze thuiskwam vroeg ze aan mijn moeder of zij volgende week tijd heeft om mee te gaan naar het kerstdiner. Mijn moeder zei uiteraard ja. Mama vroeg wel waarom ze mij niet meeneemt naar het kerstdiner. Het antwoord bezorgde bij mijn moeder een huilbui van een uur. Mama kan ik ieder jaar nog meenemen, maar oma, misschien is dit wel de laatste keer dat ik jou mee kan nemen. Dochterlief had dit ook tegen de juffrouw gezegd, en zij vond dit een heel mooi gebaar. Mijn moeder heeft haar verteld dat ze het ook heel lief vindt. Ik vind mijn dochter vooral heel dapper. Ik genoot van iedere verjaardag en iedere familie-aangelegenheid net iets intenser van de aanwezigheid van mijn moeder. De gedachte dat dit wellicht de laatste keer kan zijn komt altijd naar voren, maar ik durf het nooit hardop uit te spreken. Mijn dappere kleine meid maakt het gewoon bespreekbaar, en dan ook nog eens op de meest ontwapende manier die je jezelf maar kunt bedenken. Mijn God, wat ben ik trots op dit kind.

Al die zorgen over de geslotenheid van dochterlief zijn als sneeuw voor de zon verdwenen… Als zij ergens mee zit, dan zegt ze het. Ik moet vertrouwen in haar hebben. Ik moet haar niet langer onderschatten. Met deze kleine lieverd komt het wel goed..

 

Motherhood

Vanochtend om half 6 werd ik in tranen wakker na een onwijs verdrietige droom. In mijn droom kreeg ik een telefoontje dat iemand waar ik heel veel van hield plotseling was overleden. Het was niet mijn mama, maar eerder een geliefde. Iemand die ik in werkelijkheid helemaal niet ken. Ik wilde zo graag naar hem toe, maar ik kon het niet. In mijn droom was ik in diepe rouw. Het was zo levensecht dat het verdrietige gevoel de hele dag een beetje is blijven hangen. Het voelde alsof ik in een ver verleden daadwerkelijk iemand ben verloren. Alsof de scherpe randjes er misschien vanaf zijn, maar dat het gevoel nog steeds aanwezig is. Het is het soort verdriet wat moeilijk te beschrijven is. Het voelt een beetje als een gemis. Tegelijkertijd voelde ik liefde voor diegene die er niet meer is. Iemand die ik nooit heb gekend, maar waar ik toch van houd en die ik mis. Hoe gek is dat?

Enfin, eenmaal thuis van mijn werk lag mama ziek op bed. De afbouw van medicatie verloopt slechter dan verwacht. Ze moest continue overgeven en voelde zich echt heel erg beroerd. De arts heeft haar nu medicatie tegen de misselijkheid voorgeschreven. Mama had gisteren ook een epilepsie-aanval. Zij heeft al tientallen jaren regelmatig epilepsie-aanvallen. Het gekke is dat mama het laatste jaar juist geen epilepsie-aanvallen meer heeft gehad. Het lijkt er op dat de hersentumor die aanvallen tijdelijk heeft stilgelegd en, nu hij dus aanzienlijk gekrompen is, de aanvallen weer langzaam terug beginnen te komen. Het is moeilijk om mama ziek te zien. En niet alleen voor mij…

Gisteren had ik ouderavond op de school van dochterlief. Haar resultaten zijn enigszins achteruit gegaan. Ook haar gedrag is in punten omlaag gegaan. De juffrouw merkte op dat ze weinig gemotiveerd lijkt en snel afgeleid is. Thuis merk ik dat dochterlief een iets grotere mond heeft gekregen dat dat ik van haar gewend ben. Dochterlief praat niet over wat haar dwars zit. Als ik naar haar resultaten vraag, dan geeft ze aan dat het toch niet uitmaakt of ze haar best doet of niet. Ze snapt de keuzes van de juffrouw niet. Ze snapt niet dat de juffrouw niet ziet wat haar sterke kanten zijn. Er heerst veel onbegrip bij dochterlief. Dit heb ik ook tegen de juffrouw vertelt. Zij gaat nu gelukkig een paar dingen veranderen, omdat wellicht juist deze onbegrip er voor zorgt dat haar gedrag is achteruit gegaan.

Tegelijkertijd ben ik bang dat dochterlief zich veel zorgen maakt om haar oma, en dat er in haar hoofd geen ruimte meer is voor andere dingen (zoals school). De afgelopen maanden heeft ze haar oma zien aftakelen en heeft ze haar moeder vele malen zien huilen. Niet zomaar een paar traantjes, maar dat soort huilen waarbij de tranen niet lijken te stoppen, waarbij ik me tegen de muur omlaag liet zakken en onwijs hard snikte. Ik voel me al zo onwijs machteloos, laat staan hoe zij zich voelt. Ik voel me tekortkomen als ouder, omdat ik niets voor haar kan betekenen. Ik heb soms het idee dat zij nog wel de zwaarste last draagt. Haar loyaliteit tegenover haar oma en haar moeder moet onwijs lastig voor haar zijn. Het moet pijn doen bij haar om ons zo verdrietig te zien. Het is iets waarmee een kind naar mijn mening nooit mee geconfronteerd zou moeten worden. Ik weet soms gewoon niet meer hoe ik juist moet handelen. Ik probeer zoveel mogelijk met haar te praten. Ik leg haar uit dat mama en oma op sommige dagen verdrietig zijn, maar dat het ook weer overgaat. Dat zij ook verdrietig mag zijn, omdat het gewoon geen leuke situatie is. Dat ze zich geen zorgen moet maken over mama en oma. Dat het misschien niet loopt zoals we willen dat het loopt, maar dat alles uiteindelijk goed zal komen. Hoe dan ook.

Het is de eerste keer sinds lange tijd dat ik me te jong voel. Ik voel me te jong om op een ‘goede’ manier hiermee om te gaan als ouder, en te jong om hiermee om te gaan als kind. Ik heb het gevoel over te weinig opvoedingsvaardigheden te beschikken. Het is voor dochterlief niet een oma die ziek is, maar eerder een surrogaat ouder. Iemand die er voor haar was toen mama te ziek was. Iemand waarbij we tot haar zevende hebben gewoond. Degene die, net zoals papa en mama, haar liefde heeft gegeven zoals alleen een ouder dat kan. Hoe moet ik er voor zorgen dat ik mijn dochter niet de afgrond induw als ik niet weet wat ik moet zeggen en doen om dat te voorkomen? Het is een vraag waar ik soms echt nachten van wakker lig…

Beste hersentumor

Mama had vandaag een afspraak met de neuro-oncoloog. Mama, tante en ik gingen dus vandaag naar Daniel den Hoed. Tante was erg positief ingesteld. Mama en ik waren bang voor de uitslag, aangezien het niet altijd heel goed ging met mama de afgelopen weken. Er werd zelfs gesuggereerd dat er sprake was van uitvalverschijnselen. De uitslag kwam dan ook als een totale verrassing. Waar artsen eerder zeiden dat de bestralingen niet als doel hadden om de tumor te verkleinen of wellicht helemaal te laten verdwijnen, is de tumor wel degelijk gigantisch verkleind! De tumor is niet helemaal weg, maar er kan ook sprake zijn van dode kankercellen. Waar de afgelopen maanden tranen van verdriet langs mijn wangen naar beneden stroomden, waren er nu tranen van blijdschap.

De neuro-oncoloog vindt het bizar dat mama nu al palliatieve zorg krijgt. Hij vindt het bizar dat ze hebben gezegd dat mama moet overwegen om zich niet te laten reanimeren als er wat gebeurt. De neuro-oncoloog gelooft er in dat mama nog een kwalitatief goed leven kan hebben, zelfs mocht ze nu een hartstilstand krijgen. Het is allemaal nog te voorbarig om met zulke dingen bezig te zijn. De medicatie kan (moet zelfs) worden afgebouwd. Langzaamaan zal mama weer de vrouw worden die zij was voor de diagnose. Het gesprek betekent niet dat mama genezen is of zal genezen, maar het betekent wel dat er nog ruimte is voor hoop. Dit is het einde niet, nog lang niet. Er is nog een toekomst. Misschien niet zo lang als dat we hadden gehoopt, maar zeker ook niet zo kort als verwacht. Het eindstation is nog niet eens in zicht. Eindelijk is er weer ruimte om te leven. Eindelijk kunnen we weer ademhalen. Eindelijk is er weer hoop.

Eind februari zal er een nieuwe MRI-scan worden gemaakt. De kans is dat de tumor dan nog verder verkleind is. De bestralingen werken nog langere tijd door. Mocht het dan toch gegroeid zijn, dan is chemo-therapie nog een optie. Ik schaam me dat ik de afgelopen maanden geen hoop meer zag. Ik schaam me dat ik meer bezig was met de dood dan met de mogelijkheid dat mama dit overleeft. Ik ging er zo vanuit dat dit het dan was. Dat er geen andere mogelijkheid meer was dan het onoverkoombare lot dat ik afscheid moest nemen van iemand die me zo ontzettend dierbaar is.

Maar beste hersentumor, ik kan je beloven dat ik alles in mijn macht zal inzetten om jou dit gevecht te laten verliezen. Ik beloof je dat ik positief zal blijven, zelfs op dagen dat de duisternis me overvalt. Ik beloof je dat ik het leven zal vieren, iedere seconde van de dag. Ik beloof je dat jij ons niet klein krijgt. Jij bepaalt niet langer meer de kracht van onze hoop. 

Beste hersentumor, jij bent maar een diagnose. Jij kunt niet weten hoe sterk de kracht van liefde is. Jij kunt niet weten hoe het is om zoveel van iemand te houden dat je er alles aan zult doen om diegene te beschermen. Jij weet niet dat die kracht in mij is gaan groeien vanaf het moment dat jij er bent. Ik beloof je dat die kracht nu mijn strijdmiddel wordt. Jij krijgt niet langer de kans om mij piepklein te maken. Het gevoel van machteloosheid en wanhoop wat jij met je meebracht, zal ik kapot slaan uit de naam van liefde. Liefde, zo’n klein woordje met zoveel kracht dat jij achteruit zal deinzen. 

Beste hersentumor, jij hebt deze slag al verloren. Ik beloof je dat jij nog vele malen zult ervaren hoe het voelt om te verliezen. Vier maanden van ons leven heb je al afgenomen. Vier maanden waarin wij onze verlies hebben gepakt zonder dat we daadwerkelijk verloren hadden. Je hebt ons gemanipuleerd, bedrogen en besodemieterd. Nu is dit afgelopen. Jij pakt niets meer van ons af. Echt, ik beloof je.. dit was niet ons eindpunt, maar die van JOU!

 

World: offline

Vandaag was best een dieptepunt in mijn leven na mama’s diagnose. Het lukt me redelijk goed om te blijven werken en gewoon mijn dingen te blijven doen. Het slapen is een stuk problematischer. Ik lig soms nachtenlang wakker met een hart dat flink tekeergaat, chaotische gedachtes aan van alles en nog wat, en… met haarpijn. Het voelt hele dagen aan alsof mijn haar heel strak beetgehouden wordt. Het gevolg hiervan is dat ik nogal vermoeid ben. Dochterlief voelde zich vanochtend niet lekker. Zij kroop in mijn bed, en ik nam de nogal impulsieve beslissing: ik doe gewoon lekker met haar mee. Ik heb mijn werk gebeld met de mededeling dat ik vandaag niet kom, en geprobeerd belangrijke afspraken te verzetten naar andere dagen (dit is allemaal gelukt, op één afspraak na). Dochterlief en ik hebben de ochtend in bed doorgebracht. De wereld stond voor mij even uit. Technisch gesproken gaf ik mezelf vandaag toestemming om het gewoon allemaal even op te geven. Heel verstandig was deze keuze niet qua verantwoordelijkheden, maar oh, wat had ik dit nu even hard nodig! Ik kan weer ademen! Dochterlief voelt zich inmiddels ook weer een stukje beter. Morgen kunnen we de wereld weer in. 😉

Morgen heeft mama een scan. Hierbij zal ik helaas niet aanwezig zijn. Mijn moeder vindt het niet nodig dat ik meega. Volgende week woensdag krijgen we de uitslag, en dan zal ik haar wel ondersteunen. Mijn oma gelooft dat we dan goed nieuws krijgen. Zelf durf ik hier niet op te hopen. Bang voor gevoel dat het met zich mee zal brengen. Heel reëel gezien kunnen we die desbetreffende woensdag ook te horen krijgen dat mama niet lang meer zal leven. Als ik nu te veel hoop op goed nieuws, dan weet ik niet wat er met me gaat gebeuren als we heel slecht nieuws krijgen. Ik ga liever van het slechtste uit. Wie weet valt het dan allemaal nog wel mee…

Onlangs is onze vorige buurvrouw aan de gevolgen van een hersentumor overleden. Zij zat sinds vier maanden in een rolstoel, en was vorige week in coma geraakt. Niet lang daarna is zij overleden. Haar kinderen zijn jonger dan mijn broertje en ik. Haar overlijden heeft ons diep geraakt. We werden er heel emotioneel door. We huilden voor het te vroeg overlijden van onze vorige buurvrouw. We huilden voor haar kinderen. We huilden voor iedereen die haar nu moet missen. En we huilden voor onszelf, wetend dat het niet meer lang zal duren voordat ook wij afscheid moeten nemen.

Het woord begrafenis komt steeds vaker terug in gesprekken. Ouders van vriendinnetjes van dochterlief bieden aan om samen met hun kinderen naar de begrafenis te komen, zodat dochterlief zich gesteund zal voelen door haar vriendinnen. Ieder van de ouders is geshockt door ons verhaal. Ze zijn vaak niet veel jonger dan mijn moeder. Het besef van de eindigheid van het leven komt ook voor hen hard aan. Ik vraag mama wat zij belangrijk vindt als het gaat om haar afscheid. Ze wilt niet dat mensen langskomen die haar pijn hebben gedaan, en ze wilt niet dat mensen gaan eten op haar crematie/begrafenis. Ze is er nog niet over uit of ze gecremeerd of begraven wilt worden. Opa wilt niet dat mijn broertje en ik de crematie/begrafenis moeten regelen. Hij vindt ons te jong om zoiets te moeten doen. Hij is nu tevens degene die gevolmachtigd is om te beslissen over de beëindiging van mama’s leven als ze nu in coma raakt of door andere omstandigheden hierover niet meer zelf kan beslissen. Hij stond er op dat niet ik die keuze moet maken. Hij zet zijn eigen pijn opzij, om het mij te besparen. De dood is zo akelig dichtbij…

Al met al mogen we niet klagen. Mama kan op dit moment alles nog. Ze heeft vaak pijn, maar de pijn is niet meer zo heel intens. Ze is zelfs gestopt met de morfine, omdat het weer iets beter gaat. Ik begin steeds meer te geloven dat het niet de kwantiteit van het leven is wat belangrijk is, maar juist de kwaliteit. Het gaat niet om de hoeveelheid van dagen wat er toe doet, het gaat om de manier waarop deze dagen ingevuld worden…

Living a nightmare

Het spijt me als ik niet reageer op berichtjes. Het spijt me dat ik even geen reacties bij anderen achterlaat. Het lukt me op dit moment gewoon niet. Op dit moment voel ik me een gevangene in mijn eigen hoofd. Het gaat heel slecht met mama. Het merendeel van de dagen ligt mama op bed met hoofdpijn. Het is hartverscheurend om te zien hoeveel pijn mama heeft. Het is met geen pen te beschrijven hoe het voelt om haar zo te zien. Soms zie ik haar lijden en dan vraag ik mezelf af of het niet beter is als ze opgeeft. Niemand zou moeten leven met zoveel pijn als dat zij nu heeft. Nooit had ik verwacht dat ik op het punt zou komen dat ik dit zou denken. Ik kan niet zonder mijn moeder. Ik wil niet zonder mijn moeder, maar het gaat nu even niet om wat ik wil. De pijn wordt nu al ondraaglijk en dit is nog maar het begin.

Het is een misselijke ziekte. Het is verschrikkelijk. Ik geniet van de momenten dat het goed met haar gaat. Mama is altijd moe en uitgeput, dus die momenten bestaan meestal uit samen praten, samen lachen, samen koffie drinken… helaas is dat steeds minder vaak. Mama vergaat van de pijn, en op die momenten heeft ze helemaal geen zin om te praten. Dan wilt ze alleen maar liggen, vechtend tegen de hoofdpijn. Vandaag kwam de dokter langs om haar pijn te verzachten met morfine. Hopelijk is de pijn morgen enigszins weg.

Jeetje, ik kan het allemaal mooier maken dan het is… maar het is gewoon allemaal k*t. Ik ben zo boos om alles om me heen, echt zo onwijs boos. Ik wil gewoon dat mijn moeder beter wordt. Ik wil gewoon dat alles wordt zoals het was. Ik wil dat haar hoofdpijn stopt. Ik wil dat die tumor verdwijnt. Hoe kon ik al die jaren niet zien dat ik blij moest zijn met wat ik had? Hoe kon ik al die momenten gewoon in de prullenbak gooien alsof ze niets waard waren? Hoe kon ik niet genieten van al die momenten met mama? Hoe kon ik verdomme ruzie met haar maken? Ze was alles wat ik had…

Het is de wanhoop en machteloosheid die me gek maakt. Ik kan de tijd niet terugdraaien, ik kan haar pijn niet wegnemen, ik kan helemaal niets. Alleen maar naast haar staan, haar steunen, en er voor haar zijn. Dat is zó niet genoeg. Het klinkt makkelijk en logisch om je er bij neer te leggen dat je niet meer kunt doen dan dat, maar weet je, dat is het niet… Het is killing. Het is fucked up. Het verbittert je en het maakt je een ander mens (en nee, niet altijd op de meest positieve manier). Je staat in het leven met een attitude van ‘ik heb schijt’, want het leven naait je toch wel als je niet oppast. Na al die jaren waren we eindelijk gelukkig en hadden we eindelijk rust… en juist op dat moment krijg je een mes in je rug van wie dit ook zo bedacht heeft. Een wond die never nooit meer zal genezen…

IMG_3813

 

Birthday present

Vandaag ben ik jarig. Morgen vier ik het pas voor de hele familie en vrienden. Vandaag vier ik het vooral met mama en dochterlief. Gisteren heb ik van mama alvast een vaatwasser gekregen. Ze riep vorig jaar al dat ze me dit cadeau zou doen, vanwege mijn gebrek aan afwas-talent. Soms laat ik het gewoon staan omdat ik geen zin meer heb. Ik doe minstens een uur over de afwas. Daarnaast is het om eerlijk te zijn ook allemaal gewoon niet helemaal schoon. * Schaam schaam *! Gisteren werd de vaatwasser in mijn keuken gebouwd. Ik ga zo om vaatwastabletten. Ik kijk er nu al naar uit om dat ding aan te zetten, haha! Nieuwe dingen zijn altijd leuk.

Het mooiste cadeau vandaag is dat mama zich beter voelt dan vorige dagen. Gisteravond belde ik mama en toen klonk ze al best goed. De artsen hadden haar op het hart gedrukt dat ze absoluut geen ibuprofen mag innemen. Het enige wat ze nog in huis had was ibuprofen. De pijn was niet meer te doorstaan, dus nam ze toch ibuprofen in. Binnen een uur was haar pijn weg. Ze zei tegen me dat ze dit risico had genomen, omdat ze de afgelopen dagen liever dood was. De laatste dagen waren een hel voor mama, dus ik begrijp het wel. Als je zo moet lijden, wat heeft het leven dan nog voor nut? Maar goed, laten we vandaag gewoon blij zijn dat het vandaag goed gaat.

Vanochtend heb ik hardgelopen en mijn huis gepoetst. Gisteren heb ik de hele dag alleen maar geluierd. Blijkbaar is dat laatste voor mij gewoon niet een heel verstandige optie. Ik ga me er ellendig door voelen. Ik word er ook heel erg negatief van. Daarnaast voel ik me rusteloos. Nee, dat schiet allemaal niet op. Ik ga zo even het centrum in voor een leuk kinderboek, haarverf en wat boodschapjes. Wat gaan jullie op deze bijzondere * grinnik * dag doen?

Deze blog is in naam van jou,
Mijn heldin, mijn beste vriendin, mijn leven.
Maar vooral mijn moeder.

KLIK HIER VOOR MIJN ACTIE BIJ STOPHERSENTUMOREN.NL

Now I walk for her

Mama wordt vandaag voor de laatste keer bestraald. Opnieuw een hoofdstuk dat wordt afgesloten. Opnieuw een nieuw hoofdstuk met een minder mooi perspectief dan het vorige. Morgen word ik 28 en steeds opnieuw, als mensen me vragen wat ik voor me verjaardag wil, dan moet ik me inhouden om niet te zeggen: Ik wil dat mijn mama beter wordt en de rest kan me gestolen worden. Er zijn momenten dat ik nog steeds hoop dat de artsen er achter komen dat ze een foutje hebben gemaakt. Er zijn momenten dat ik bid op een wonder. Talloze momenten waarop ik mezelf voor de gek houd. De hersentumor lijkt onze tijd samen wederom in te korten. De eerste symptomen van uitval zijn begonnen. Ik krijg de woorden van de neuro-oncoloog maar niet uit mijn hoofd. Als de uitvalverschijnselen eenmaal zijn begonnen, dan is de levensverwachting nog maar enkele dagen tot weken.  Ik ben hier nog niet klaar voor. Please God, don’t take my mama away…

Mama voelt zich erg ziek de laatste dagen. Haar hoofd doet onwijs veel pijn. Ze slaapt alleen nog maar hele dagen. Ik wou dat ik iets kon doen om haar pijn weg te nemen. Het is hersenvocht die tegen haar schedel drukt. Geen goed teken… Ik ben onwijs bang dat de bestralingen niet zijn aangeslagen. Al mijn hoop is als sneeuw voor de zon verdwenen. Waar kan ik nog hoopgevend over zijn? Waar moet ik nog positief over zijn? Is het niet allemaal gewoon heel erg beroerd? Ik zie mijn moeder helemaal kapot gaan, iedere dag een stukje meer. Iedere dag verlies ik een stukje van haar. Mijn moedertje, die er altijd voor me was. Ze heeft zoveel pijn. Het is een lijdensweg zonder licht aan het eind van de tunnel. Het is een strijd zonder iets te winnen. In dit verhaal zijn we allemaal verliezers.

Sluipmoordenaar, ik haat je. Ik haat je met  iedere vezel in mijn lichaam. Ik verafschuw je. Je maakt alles kapot. Je maakt mijn moeder kapot. Je maakt mijn dochter kapot. Jij maakt iedereen waar ik van houd kapot. Waarom maakt niemand jou kapot? Waarom blijf jij je maar volvreten aan alle gezonde cellen in mijn moeders hersenen? Hoe kun je dit verdomme doen? Hoe kun je? Waarom? Vertel iemand me alsjeblieft waarom…

Deze blog is in naam van jou,
Mijn heldin, mijn beste vriendin, mijn leven.
Maar vooral mijn moeder.

walk

KLIK HIER VOOR MIJN ACTIE BIJ STOPHERSENTUMOREN.NL

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑