Zoeken

De wereld van Anna

Tag

hersentumor

24 / 02 / 2015

Lieve mama,

Gisteren is de laatste dag dat ik je heb gezien. Het leek alsof je aan het slapen was. Het zag er vredig uit, maar de confrontatie met dat dit echt is en geen nachtmerrie zorgt voor een pure marteling in mijn hoofd. Gisteren was ook de ceremonie alvorens je gecremeerd werd. Ik heb voor je gesproken. Ik weet niet waar ik de kracht vandaan haalde, maar het is me gelukt. Je hebt een waardig afscheid gehad. 

Nu ik dit schrijf, besef ik me dat we alleen nog maar gisteren hebben en nooit meer een morgen. Wat er ook in de toekomst gebeurt, je bent er niet meer bij. Mijn broertje en ik zijn nog niet getrouwd, en broertjelief is nog geen vader. Je zult onze huwelijken en toekomstige kinderen nooit meer leren kennen, en nog erger: zij jou niet. Je was een geweldige oma voor dochterlief. Ik had andere kinderen ook zo’n lieve en mooie oma gegund. 

Vandaag heb ik instanties gebeld. Het lijkt wel of ik op zo’n moment op de automatische piloot te werk ga. Ik zeg steeds opnieuw hetzelfde riedeltje. Automatisch. Zonder gevoel. Het echte besef is er nog steeds niet. Ik word om alles heel snel boos. Vandaag kreeg ik de stofzuigerzak niet in de stofzuiger. Ik heb de stofzuiger gesloopt.. Jij weet natuurlijk allang dat ik een temperament heb die vooral tevoorschijn komt als iets niet lukt. Jij had me geholpen en dan had de stofzuiger niet door de kamer gevlogen. Het zijn juist deze momenten waarop ik voel dat jij er niet bent.

Vandaag heb ik jouw foto op het dressoir gezet.. En nog veel meer foto’s van jou in lijstjes gedaan. Jij had het overdreven gevonden, maar ik wil jouw gezicht in iedere hoek zien. Het geeft me houvast en ik wil jouw moederlijke liefde blijven voelen. Voor nu en voor altijd. Oh mam, je was zo’n kanjer.. Ik houd van je, en blijf altijd van je houden. 

20 / 02 / 2015

Lieve mam,

Het voelt zo onwerkelijk dat je er niet meer bent. Je hebt een leegte achtergelaten die met geen pen te omschrijven is. Ik voel het in mijn hart en in mijn hoofd. We zijn nu bezig met het regelen van je crematie. Je wilt het sober houden, en je hebt onwijs vaak herhaald: “ik wil geen cake en koffie achteraf. Geen poespas op mijn crematie”. Jouw wens is bevel.

Ik had verwacht dat ik inmiddels alleen maar aan het huilen zou zijn. Je had zo’n belangrijke betekenis in mijn leven. Je bent mijn moeder en vader tegelijkertijd. Voor dochterlief had je minstens een net zo belangrijke rol in haar leven. Nu zit ik hier in een speeltuin, waar de geluiden me gek maken…maar zonder tranen. Ik voel alleen maar leegte. Het gevoel niet langer meer compleet te zijn. Af en toe de paniek en onrust die door mijn lichaam raast. Tegelijkertijd het besef dat ik een kind heb waarvoor ik door moet. Doorgaan is geen keuze, maar het enige wat ik nog kan..

Ik wil je vertellen hoe het met me gaat, maar ik kan de juiste woorden niet vinden. Ik ben niet gebroken, ik ben niet kapot, het gaat niet goed maar ook niet slecht, ik huil en ik lach.. Het is alsof mijn hoofd op tilt slaat, en soms val ik gewoon plotseling neer. Ik weet niet wat ik voel of hoe het met me gaat. Normaal zou ik je in deze toestand bellen, stelde jij me gerust en even later zouden we allebei weer kunnen lachen. Wie ik nu moet bellen? Ik heb geen idee…

18 / 02 / 2015

Mama is gisteravond om 20.50 uur overleden aan de gevolgen van een hersentumor. Ik zal altijd van haar blijven houden, haar nooit vergeten en dankbaar zijn voor alle liefde die ze mij heeft gegeven.

IMG_2225

17 / 02 / 2015

Ik ben opgebrand, verdrietig, boos en ik sta machteloos. Het liefst zou ik mama’s pijn stoppen, maar dat kan ik niet. Mama wilt geen palliatieve sedatie of euthanasie. We moeten dit respecteren. Mijn hele familie is gebroken. We zijn allemaal zo moe…

Ieder uur gaat mama verder achteruit. Vanaf vrijdagavond tot gisteravond ben ik bij mama gebleven. Het is gisteren helemaal uit de hand gelopen. De momenten dat mama boos tegen me deed, de momenten dat ze me diep in mijn ogen aankeek en zei: “waar is Charissa, waar is Charissa”?, de momenten dat ze doodsbang voor me is, de pampers die ik verschoon, het nachtenlang niet slapen uit angst dat mama alleen zou overlijden.. Het heeft me heel plotseling kapot gemaakt. De ambulance moest komen omdat ik een paniekaanval kreeg waarbij ik tien minuten buiten bewustzijn was.

Niemand wilt ’s nachts bij mama zijn, omdat ze bang zijn maar ze willen wel dat ik er bij blijf. Ze zijn teleurgesteld in me omdat ik kapot ben. Iedereen doet boos tegen me. Ik ben continue in paniek en wil gewoon m’n moeder kunnen bellen. Ze stelde me altijd gerust. Ik voel me onbegrepen. Er hangt continue een negatieve sfeer hier in het huis, en dat maakt me pislink. Dit wil ik niet voor mama. Het liefst sluit ik de deuren en blijf ik met m’n broertje bij mama. Ik ben in ieder geval blij dat hij me steunt.

En m’n oom waar ik altijd ruzie mee heb, hij steunt me nu ook. Hij snapt als geen ander waarom iedereen zo tegen me doet. Ze willen niet er toe gedwongen worden zelf hier te zitten. Ze willen dat ik hier blijf, zodat zij het niet hoeven te doen. Ik heb het vier dagen volgehouden zonder slaap en emotionele support. Nu ben ik op. Ik kan niks meer. Mijn hoofd zit vol.. Ik wil doorgaan voor mama, maar dat kan alleen als ik ook voor mezelf zorg. Maakt dit me nu zo’n slecht mens? Ik weet niet meer wat goed is, en wat fout is.. I’m so lost…

15 / 02 / 2015

Het is een mooie nacht, maar tegelijkertijd zo zwaar…

Ik lag net naast mama. Ze legde haar arm naast me neer, en ik pakte haar hand zachtjes vast. Opnieuw legde ze haar arm naast me neer. En opnieuw. En opnieuw..

Totdat ze zich met al haar kracht omdraaide. Ze legde haar arm om me heen. Ik knuffelde haar.

“Mama, je weet dat broertje, dochterlief en ik van je houden he”?
“Dat weet ik. Ik houd ook onwijs van jullie”.
“Dat weet ik, mam. Ik weet het. Maar weet ook dat het goed is zo. Je hoeft niet meer te vechten als je moe bent”.
“Ik wil niet meer vechten”.

Mama gaat opeens rechtop in bed zitten. Ze zegt dat ze naar de wc gaat. Daarna gaat ze weer liggen. Ik ben bang, oh zo bang, dat mama uit bed zal vallen. Ik leg haar zachtjes wat verder van de rand. Ik knip een lampje aan, zodat ik haar goed kan zien.

Ze doet haar troebele ogen wijd open. Ik zie dat haar handen stuiptrekkingen maken.

“Nog een paar weekjes en dan zijn we ervan af. (…) Dan hoef ik geen pijn meer te lijden. Jij bent dan toch ook wel blij voor mij”?
“Mama, ik had niets liever gewild dan jou oud te zien worden, maar ik wil niet dat je nog langer lijdt”.

Ze doet haar ogen dicht, en maakt met haar hand het gebaar dat ik moet komen.

“Kom, we moeten naar opa”, zegt ze. “Schiet op, anders komen we te laat”.
“Wil je naar opa”?
“Ja, het is toch donderdag? (…) Ik ga slapen. Welterusten vrouwke”.
“Welterusten mama”.

Met tranen in mijn ogen loop ik naar de woonkamer. Het laatste wat ik wil is haar belasten met mijn verdriet. Met mijn stille wens dat het maar een nachtmerrie is. Met mijn nog steeds voortdurende hoop dat dit nog goed komt, dat dit niet het einde is. Mijn verlangen om mama dichtbij me te houden. Het egoïsme in mij om mijn moeder niet te willen verliezen. Met mijn gebroken hart…

Ik hoor haar ademen, af en toe wat brabbelen. Oh mam, wat houd ik toch zielsveel van je…

14 / 02 / 2015

Wat is dit moeilijk. God, wat is dit moeilijk. Ooit iemand waar je onwijs veel van houdt zoveel zien lijden dat je hoopt dat er een God bestaat die uit haar lijden verlost?

“Beter een negatieve uitslag en dat je jezelf goed voelt dan een positieve uitslag en dat je jezelf slecht voelt”, zei mijn tante nog de dag dat we naar Daniël den Hoed gingen voor de uitslag van de MRI. Wat opgetogen waren we toen de neuro-oncoloog zei dat de bestralingen waren aangeslagen. Euforisch. Ja, dat is het juiste woord. Wat een contrast met het verdriet die we allen nog geen drie maanden later voelen.

Ik ben nu bij mama en zal bij haar blijven tot ze sterft. Morgen komt dochterlief afscheid nemen van haar oma. Mijn lieve mama. Mijn mooie lieve mama die altijd zo optimistisch was. Een vechter. Zachtaardig. Iemand die altijd voor anderen klaarstaat. Mijn lieve mama. Het lukt haar niet eens meer om zelf naar het toilet te gaan.

Ik zal zo naast haar gaan liggen. Haar zachtjes over haar rug kriebelen. Herhalen hoeveel ik van haar houd. Dat ik haar nooit zal vergeten. En bidden tot een God waar ik amper nog in geloof. Bespaar me maar niets meer. Doe me van alles aan. Maar laat mama geen seconde lang meer lijden. Let her go.

I love you to the moon and back. Now and forever.

10 / 02 / 2015

Gisteravond waren mijn broertje (en zijn vriendin), mijn tante en mijn oom bij mama. Mijn broertje kreeg een klap in zijn gezicht omdat hij niet wist dat het zo slecht met mama gaat. Zijn vriendinnetje moest huilen. Mijn oom liep weg.

Ja, hersentumor.. Je hebt ons verslagen. Ben je nu blij?

Gisteravond zat ik aan de keukentafel, en keek de honderden filmpjes die ik van mama heb gemaakt sinds de diagnose. Ik begon te huilen met af en toe luid gelach. Dochterlief liep naar me toe en gaf me een dikke knuffel als nooit tevoren. Ik pakte haar stevig beet en vertelde haar hoeveel ik van haar houd.

God, wat ben ik U dankbaar dat U mij haar heeft gegeven. My guardian angel on earth.

Vandaag heeft mama morfine gekregen. Ze heeft nu minder pijn. Vanaf nu krijgt ze twee morfine spuiten per dag. Er komt twee keer per dag een verpleegkundige langs. Het geeft me rust en tegelijkertijd beangstigt het me.

There she go.

Ik ben blij dat ik vanaf het begin alles heb opgeschreven. Ik ben blij dat ik deze blog heb bijgehouden. Het zal misschien wel jaren duren voordat ik alles weer durf te lezen, maar wat ben ik blij dat ieder detail op papier staat. De mooie momenten, maar ook de meest duistere. Wat ben ik blij dat ik eerlijk ben geweest…

09 / 02 / 2015

Ik zit met een knoop in mijn maag in de bus. Dit weekend ging het heel slecht mama. Het gaat nog steeds heel slecht. Vannacht heb ik tot half 4 de ogen uit mijn hoofd gehuild. Ik weet niet wat moeilijker is: het besef dat ik mijn moeder kwijtraak, of het besef dat ik mijn moeder eigenlijk al ben kwijtgeraakt. Mama is de vrouw niet meer wie ze ooit was. De tumor heeft ieder klein aspect van haarzelf en van ons afgepakt. Er is niets meer over van mama. Helemaal niets, nada, nienté.

Het leven bestaat uit vallen en opstaan. Deze val is er eentje van honderden meters naar beneden. Een val die me heel zwaar valt, echt heel zwaar. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat er een dag komt waarop ik weer kan lachen, maar ergens weet ik dat ik ook dit op een dag een plaatsje kan geven. De scherpe kantjes zullen er ooit vanaf gaan. Er komt een dag dat ik een glimlach met een traan op mijn gezicht kan toveren als ik denk aan alle mooie momenten die mama en ik samen hebben gehad. Ik weet dat we dit gaan overleven. Misschien niet vandaag, misschien niet morgen, maar ooit… Ooit zal ik weer gelukkig zijn, wetende dat mama er altijd voor me zal zijn. Ik kan haar dan misschien niet meer aanraken, maar ik zal haar liefde voelen in mijn hart. Deze vrouw heeft me alles geleerd. Dankzij haar ben ik wie ik nu ben. Haar toewijding heeft er voor gezorgd dat ook dit weer iets wordt wat ik zal overleven.

Ik weet niet hoe lang mama nog zal leven. Ik blijf hoop houden dat dit maar een fase is, dat ze zich snel weer beter zal voelen. Maar ik weet beter. De symptomen van doodgaan zijn alom aanwezig: het overgeven, de pijn, de vermoeidheid, het zwaar ademen, het depressieve gevoel, het niet meer kunnen lopen, het ziekenhuisbed.. Het bed waarin ze zal overlijden. Het bed waarin al vele malen mensen voor haar zijn overleden.

07 / 02 / 2014

IMG_2168

You sheltered me from harm
Kept me warm, kept me warm
You gave my life to me
Set me free, set me free
The finest years I ever knew
Were all the years I had with you

And I would give anything I own
Give up my life, my heart, my home
I would give everything I own..

I love you to the moon & back dear mom.

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑