Zoeken

De wereld van Anna

Tag

Heldin

Reflectie

Ik ben iemand die alles analyseert. In de kroeg aanschouw ik alle feestvierders. Ik kijk naar hoe zij zich gedragen, hoe zij zich kleden, wat ze drinken en wat voor invloed drank op hen heeft. Wie stapt op wie af? En waarom? Wat gebeurt er als ik nu opeens iets vreemds doe? Iets wat niet in deze setting past. Het om me heen kijken valt al een beetje buiten het standaard gebeuren binnen de kroeg. Jij bent  vast een sociaal wetenschapper, vraagt men me dan ook geregeld. Blijkbaar ben ik zo doorzichtig als wat. 😉

Naast andere mensen analyseer ik vooral mezelf. Ik wil snappen waarom ik ben zoals ik ben. Ik wil mezelf kennen. Docenten op Avans Hogeschool zeiden altijd tegen me dat ik te veel reflecteer. Ook zeiden ze dat ik te theoretisch aangelegd ben. Waar ze bij anderen vooral hamerden op het ontwikkelen van een reflecterend vermogen en het onderbouwen van de stukken die ze aanleveren, hamerden ze er bij mij op dat de theoreticus in mij mag dimmen met alles op mezelf te betrekken.

Nu reflecteer ik weer erg veel. Wat voel ik en waarom? Het was nogal voorbarig om te concluderen dat ik niets voel. Gisteren had ik m’n blog nog niet geschreven of ik merkte al dat het gewoon niet goed met me gaat. Ik voel niet niks. Ik voel juist te veel. Het is voor het eerst dat ik me echt eenzaam voel. Die eenzaamheid lijkt het grootst te zijn op momenten waarop ik juist bij anderen ben. Als reactie hierop vermijd ik diepzinnig contact, met als resultaat dat die eenzaamheid resulteert in echt eenzaam zijn. Het andere gevoel wat echt op de voorgrond treedt is schuldgevoel. Het is te bizar voor woorden, de dingen waar ik me schuldig door voel. De meest rare reden is dat ik m’n dochter te veel van haar oma heb laten houden en andersom. De logica hierachter is dat mijn dochter nu afscheid moeten nemen van haar oma die als een moeder aanvoelt. Andersom zal mama het gevoel hebben afscheid te nemen van haar kind, amper tien jaar oud. Hoe kan ze nu vrede krijgen met haar lot?

Daarnaast hebben we paniek. Deze week moet ik vijf minuten na het opstaan even gaan zitten. De zweet loopt dan over mijn gezicht. Ik ben duizelig. Mijn hart klopt razendsnel. Het lukt me amper om adem te halen. Het is vreemd dat ik het me eerder niet besefte wat het is en waar het vandaan komt. Paniekaanvallen zijn niet nieuw voor me. Onbewust komt iedere dag de realiteit keihard binnen. De eerste paar minuten na het wakker worden is het even alsof mijn leven niet veranderd is. Vervolgens gaat mijn brein werken en realiseert zich wat de realiteit is. Het wordt me gewoon letterlijk te veel op zo’n moment.

En ik voel me op slot zitten. Op m’n werk kan ik niet praten. Tegen familie kan ik niet praten. Met vriend(inn)en kan ik niet praten. Vanuit hun liefde voor mij komen ze met goedbedoelde adviezen over positief en sterk blijven. Het voelt voor mij als een groot toneelspel als ik het beaam, want positief en sterk blijven.. Hoe dan? Wat is er positief aan een hersentumor? Hoe moet ik sterk zijn als ik van binnen kapot ben? Gebroken? Vragen waar zij geen antwoord op hebben. Het enige wat dan door mijn hoofd heengaat is dan ook jullie snappen het niet. Jouw moeder is kerngezond. Jij hebt twee ouders. Ik heb straks niemand meer .

De conclusie van dit hele verhaal is dat ik opnieuw, voor de zoveelste keer, in therapie moet.

Deze blog is in naam van jou,
Mijn heldin, mijn beste vriendin, mijn leven.
Maar vooral mijn moeder.

KLIK HIER VOOR MIJN ACTIE BIJ STOPHERSENTUMOREN.NL

Blok beton

Dit weekend stond ik met mijn tante in haar bijkeuken. Mijn lieve tante huilde, vanwege – mama – haar lieve zus. Ik stond daar maar. Hoe vaak ik ook herhaalde dat het over mijn mama gaat, hoe vaak ik ook herhaalde dat mijn mama een hersentumor heeft en dat mijn tante daarom huilt… ik stond daar maar gewoon te staan. Als een blok beton. Emotieloos. Apathisch.

Een vriend van me belt me iedere dag op. Je klinkt koud. Je klinkt gevoelloos. Je klinkt alsof je moe bent. Je klinkt niet goed. Meerdere malen heb ik het moeten aanhoren. Het voelt wederom alsof we keihard aan het roddelen zijn over iemand die we vaag kennen. Arm kind, haar mama gaat dood.

Qua werkzaamheden doe ik gewoon wat ik moet doen en ik doe het zoals ik het hoor te doen. Koud vertel ik mijn collega’s dat mama bestraald wordt. Meer niet. Het lukt me niet om onder woorden te brengen wat er in mijn leven gebeurt. Snel wil ik door naar een ander onderwerp. Als mensen aan me vragen hoe het met mama gaat, dan voel ik een steek in mijn hart. Het lukt me niet. Ik krijg geen woorden meer uit mijn mond.

Mama vertelde vandaag dat ze helemaal kaal zal worden. De artsen hebben het haar vandaag verteld. Ik wil boos zijn. Ik wil verdrietig zijn. Ik wil schreeuwen. Ik wil voelen hoe oneerlijk het allemaal is. Ik wil weer zijn wie ik was. Ik wil voelen…

Als een blok beton kan niets me raken.
Als een blok beton laat ik alles over me heen komen.
Als een blok beton aanvaard ik impliciet al de pijn, omdat het me toch niet langer meer kan raken.
Als een blok beton sta ik hopeloos en verloren te wachten op verlossing.
Als een blok beton ga ik maar door en door.
Niemand kan me breken.
Dit leven kan me niet langer meer raken.

Hoe ironisch is het dat juist deze betonnen muur om me heen het meest pijnlijke is wat ik tot nu toe heb ervaren?

Deze blog is in naam van jou,
Mijn heldin, mijn beste vriendin, mijn leven.
Maar vooral mijn moeder.

KLIK HIER VOOR MIJN ACTIE BIJ STOPHERSENTUMOREN.NL

Okay?

Streefdatum: drie januari 2015 2 september 2034

Vandaag heb ik het boek ‘The fault in our stars’ (John Green) gekocht. Ik heb de overweging gemaakt om het boek in het Engels te kopen, aangezien ik me de laatste tijd vooral stoor aan het steeds overschakelen van Engels naar Nederlands. Op het werk lees/praat/schrijf ik op dit moment vooral Engels. Het is nog steeds zo gebrekkig als wat, dus wil het ook graag iets verbeteren. Maar goed, toch heb ik het in het Nederlands gekocht. De main reason waarom ik boeken koop en niet leen bij de bieb is namelijk dat ik het dan kan delen met anderen. Als ik een goed boek heb gelezen, dan word ik er blij van als ik het aan iemand anders kan lenen. Ik wil graag mijn enthousiasme met anderen delen. Het duurt dan ook veel langer voordat een boek naar de achtergrond schuift, want dan kunnen we er over blijven praten. Het is niet alleen het lezen van een boek. Het is ook het delen van ervaringen. Ik geniet niet graag alleen. Het merendeel van de mensen om mij heen wilt gewoon in het Nederlands lezen. Dus tadaaa: dan maar een Nederlands boek. 😉

Het is een gevoelig boek. Vooral nu. Het gaat over een meisje dat kanker heeft en een jongen die kanker heeft overwonnen. Het boek is nog niet opengeslagen, dus verder weet ik ook niet veel over het boek. Ik heb de film namelijk ook niet gezien. Wat ik wel weet is dat het me gaat raken. De vraag is of dit een positief of negatief iets gaat zijn. The Killing zorgde voor steun, juist omdat personages daar moesten leren omgaan met verlies. Mama wilt het boek ook lezen. Misschien biedt het juist wel hoop. 

6746679_orig

Over hoop gesproken… Helemaal bovenaan dit bericht staat een streefdatum. Iemand in Daniël den Hoed vroeg vandaag aan mama wat haar streefdatum is. Mama wilt sowieso leven tot 3 januari 2015. Mama’s grootste wens is om 50 te worden en dan is het zo ver… haar vijftigste verjaardag. Ze wilt een héél groot feest geven. Het normale leven neemt weer een beetje beslag van ons. Het is ongelooflijk hoe het leven zelfs nu gewoon doorgaat. Soms ben ik bang dat ik vergeet dat mama ziek is. Onzin natuurlijk. 😉 Maar de afgelopen weken nam het verdriet continue beslag van ons. Nu beginnen we op te krabbelen. Langzaam staan we weer op. In de ochtend laat ik nog wel een traantje – altijd in de bus. Why? -, maar het continue sluimerende depressieve gevoel is er niet meer. Er is nu weer een beetje hoop. Het zwarte gat is weg en nu durf ik best hardop te zeggen dat ik hoop dat mama nog twintig jaar leeft. Ik durf weer enigszins naar de toekomst te kijken, zonder in paniek te raken. Niemand heeft de toekomst in zijn of haar hand. Zo ontzettend anders dan anderen hebben we het dus ook weer niet. We hebben alleen het hier en nu, just like you and you…you…you and yeah, also you!

Deze blog is in naam van jou,
Mijn heldin, mijn beste vriendin, mijn leven.
Maar vooral mijn moeder.

KLIK HIER VOOR MIJN ACTIE BIJ STOPHERSENTUMOREN.NL

Fight or flight

Je hebt vechters en je hebt vluchters. Ik behoor duidelijk tot de laatste groep.

Als papa en mama vroeger ruzie hadden, dan vluchtte ik stiekem via het raam naar buiten. Ik denk dat ik een jaar of zeven moest zijn geweest. Ik voelde me al schuldig voordat ik dadelijk stiekem wegliep, maar ik moest weg. Blijven staan lukte me niet. Als tiener liep ik vaak weg van huis. Soms uren, soms dagen en soms weken. Volgens mij liep ik vooral  weg van mezelf. Ik wist toen nog niet dat ik depressief was. Ik wist niet hoe het kon dat mijn leven als één grote hobbel – of beter gezegd: heuvel – op de weg aanvoelde. Het is in precies dezelfde tijd dat ik een uitweg vond in drugs. Mijn vlucht van de realiteit. Later vluchtte ik weg van moeilijkheden in mijn leven door nooit stil te staan. Ik studeerde en werkte totdat ik zo moe was dat ik me nergens meer druk om kon maken. Ik ging maar door en door, totdat ik er fysiek echt ziek van werd.

De moeilijkheden van toen waren a piece of cake vergeleken met wat ik nu meemaak. Het is de eerste keer dat ik vecht in plaats van vlucht. Hoe moeilijk het ook is om geconfronteerd te worden met de sluipmoordenaar van mama, toch ga ik steeds opnieuw de strijd met hem aan. Ik ben er voor haar. Ik lach als ik eigenlijk wil huilen. Ik stap dapper op mensen af om haar verhaal te vertellen, zodat zij het niet hoeft te doen. Iedere dag vecht ik tegen mezelf. Ik vecht tegen de wereld om mijn heen, waar ik niet langer meer wil zijn. Ik dwing mezelf om naar buiten te gaan om iedere dag mezelf er aan te herinneren dat de wereld – dat het leven – ook mooi kan zijn. Ik troost mensen terwijl mijn hart breek. Dapper vraag ik mijn mama subtiel wat haar wensen zijn, omdat ik haar de mooiste tijd van haar leven wil geven. Ik vecht tegen mijn zwakkere ‘ik’ die het liefst iedereen van me afstoot.

Nooit heb ik geweten wat voor strijdkracht wij in ons in hebben. Mijn moeder is de sterkste vrouw die ik ooit in mijn leven heb gekend en zal kennen. Haar strijd tegen de sluipmoordenaar, die verrekte hersentumor, is de meest dappere die ik ooit heb kunnen aanschouwen. Met het sterkste wapen – hoop – in haar hand, gaat ze de strijd met hem aan. Zij laat zich niet klein krijgen. Ze plukt de dag en geniet van de momenten dat het goed gaat. Zij lacht om de meest onbenullige dingen, omdat lachen nog het enige is wat hij niet in de hand heeft. Ik ben zo gezegend met een moeder zoals haar. Mama, jij bent mijn inspiratie.

Deze blog is in naam van jou,
Mijn heldin, mijn beste vriendin, mijn leven.
Maar vooral mijn moeder.

KLIK HIER VOOR MIJN ACTIE BIJ STOPHERSENTUMOREN.NL

Almost two months past since the diagnosis

Ik neem jullie mee naar vier juli 2014. Mama komt verbouwereerd mijn woonkamer binnen gelopen. ‘Ik heb een hersentumor’, hoor ik haar zeggen. Verschrikt kijk ik op. ‘Nee’, antwoord ik, ‘dat kan niet’. Ze vertelt mij dat ze een telefoontje van de neuroloog heeft gehad. Ze hebben witte vlekken op haar hersenstam gevonden. Voor heel even weiger ik het te geloven. In de avond bel ik haar op. ‘Dit is toch niet waar, mama‘? Zachtjes hoor ik haar snikken. ‘Dit kan niet, mama. Het kan niet waar zijn, want als het echt zo is, dan ga je dood‘. Ik kan mijn tranen niet meer bedwingen. In foetushouding ga ik op de grond zitten. Het is nog maar het begin van de nachtmerrie waar wij ons tot op de dag van vandaag in bevinden.

De afgelopen weken bestonden uit bezoekjes aan Erasmus en Daniël Den Hoed. De neuroloog, de neurochirurg, de radiotherapeut, de neuro-oncoloog. Mensen die ik helemaal niet wil kennen. Mensen die uit mijn leven hadden moeten blijven en al helemaal uit die van mama! Het moment waarop ik dochterlief moest vertellen dat haar oma ernstig ziek is. Huilende mensen aan mijn keukentafel. Mijn opa en oma die intens verdrietig zijn. De gesprekken met mijn tante. De momenten dat we het proberen te vergeten en leuke dingen doen. Een jehova-getuige die aan mijn deur in huilen uitbarst door mijn antwoord op ‘hoe gaat het’? Ik wou dat deze twee maanden maar een nachtmerrie waren. Ik wou dat ik kon ontwaken uit deze hel.

Van een zorgeloos bestaan moesten we overschakelen naar een leven waarin we continue bang zijn voor wat er komen gaat. Het liefst zet ik de tijd voor altijd stop, want mijn lieve moeder verliezen. Nee, dat wil ik niet.

De afgelopen maanden hebben we vaak van artsen moeten horen dat zij het ook niet weten en dat zij verder niets kunnen. Het maakt me verdrietig en het maakt me kwaad. Mijn moeder wordt op dit moment bestraald om haar leven te kunnen verlengen. Levensverlengend, wat een ongelooflijk rotwoord.

Er is niets wat ik kan doen om mijn mama te genezen. Ik voel me machteloos en wanhopig. Als een toeschouwer kijk ik vanuit de zijlijn toe hoe die sluipmoordenaar iedere dag opnieuw ons weer een stukje van mijn moeder ontneemt. Gisteren voelde mama zich opeens heel erg ziek worden. ‘Ik moet naar buiten’, zegt ze overduidelijk ziek. De bestralingen zijn heftig. Heel erg heftig. Ze krijgt een kaal plekje op haar achterhoofd. Van de medicatie komt ze tien kilo aan. Het iedere dag opnieuw op en neer naar Rotterdam. Het is een strijd zonder eind. Het ergste is dat je aan de situatie went. Dat je die sluipmoordenaar accepteert. Hoe kan ik in godsnaam accepteren dat mijn moeder dood aan het gaan is? Hoe kan ik accepteren dat de artsen niets kunnen doen? En niet omdat het onmogelijk is om iets te doen. Nee, omdat er AMPER ONDERZOEK wordt gedaan vanwege financiële redenen. Het is geen veelvuldig voorkomende ziekte. En de media? Nee, die boeit het niet!

Die machteloosheid en wanhoop zijn de reden dat ik vanuit STOPhersentumoren.nl toenadering zoek. Ik wil strijden in plaats van toekijken. Ik wil iets doen om mijn mama te helpen. Om al die anderen, in precies dezelfde positie, te helpen. Onze ogen sluiten voor leed is makkelijk. Iets doen veel moeilijker. Maar als wij het niet doen. Wie dan wel?

Deze blog is in naam van jou,
Mijn heldin, mijn beste vriendin, mijn leven.
Maar vooral mijn moeder.

KLIK HIER VOOR MIJN ACTIE BIJ STOPHERSENTUMOREN.NL

Note to my ex

Vanaf het moment dat ik je zag was ik meteen verkocht.
Je liet mijn gevoelens heel ver dwalen in een doolhof.
Verblind door de liefde,
Liep ik telkens achter je aan en jij kon doen wat jij maar wilde,
Want ik bleef toch wel naast je staan.
Ik heb je veel te vaak gezegd dat jij maar neemt en ik blijf geven,
Maar je lijkt me nooit te horen, dus ga ik staan hier op mijn strepen.
En voor de allerlaatste keer leg ik mijn hart in jouw hand.
Zorg dat je het niet breekt.
Dit is je allerlaatste kans.

Dit is mijn stem.
Dit is wie ik ben.
Dit is de persoon die je nooit echt hebt gekend.
Ja, dit zit in mijn hoofd en dit zijn mijn ideeën.
Dit zijn de gedachten die ik nooit heb durven delen.
Dit is mijn hart.
Dit is wat ik voel.
Dit is wat ik al die tijd in stilte heb bedoeld.
Dit is mijn stem.
Ja, dit is wie ik ben.

Marco Borsato & Gers Pardoel

Deze blog is in naam van jou,
Mijn heldin, mijn beste vriendin, mijn leven.
Maar vooral mijn moeder.

KLIK HIER VOOR MIJN ACTIE BIJ STOPHERSENTUMOREN.NL

Lieve jij

Mama had vandaag een best goede dag. Vanochtend om half zes stond ze vrolijk in mijn woonkamer. ‘Dagen zoals deze, daar kan ik best aan wennen‘. En ja, als mama blij is, dan ben ik ook blij. Zo simpel is het. De werkdag voelde opeens een stuk minder zwaar aan. Al moet ik bekennen dat ik best moe ben, maar dat is meer omdat ik dit ritme gewoon niet meer gewend ben. Vroeg naar bed en nog vroeger mijn bed uit. 😉 Deze ochtend heb ik gezellig koffie met mama gedronken. Ze vroeg of ik naar haar achterhoofd wilde kijken, omdat ze het idee had dat ze nu toch echt kaal begon te worden. En ja, er komt een kaal plekje. Maar weet je wat? Daar laten wij ons niet door uit het veld slaan. Mama is de mooiste. Met of zonder haar.

Rond half drie was ik weer thuis. Mama was aan het dweilen. Het maakt niet uit hoe vaak ik tegen haar zeg dat ze zulke dingen echt niet moet doen, ze blijft het gewoon doen. Niet veel later zat ze oververmoeid aan de keukentafel. Wederom pakte ik een koffie voor mezelf en een thee voor haar. Ik had helaas niet veel tijd om te babbelen, want om kwart over drie had ik een afspraak met de juf van dochterlief. ‘Er is vandaag iemand overleden‘. Stilzwijgend kijk ik haar een moment aan. Mama gaat verder: ‘Na de bestralingen is ze overleden. Zo recht voor mijn voeten‘. Mama is duidelijk aangedaan. Voor de honderdste keer vraag ik haar of ik mee moet gaan naar de bestralingen. Ze schudt resoluut haar hoofd. Ze wilt niet dat ik word geconfronteerd met al die mensen die zo ziek zijn. Pasgeleden was ze opgestaan van haar stoel, omdat ze plaats wilde maken voor een mevrouw die ziek is. Soms lijkt ze te vergeten dat zij minstens net zo ziek is.

Mama vertelt voor het eerst dat daar alleen maar mensen met een hersentumor worden bestraald. Ze heeft een gesprek gevoerd met een man. Ook hij is rood geworden door de bestralingen. ‘Hij grapte dat hij Daniël den Hoed wilde aanklagen, omdat ie geen gebruind lichaam ervan heeft gekregen’. Ze vertelt ronduit over de lieve taxichauffeur die wacht tot ze dochterlief hadden uitgezwaaid. Over de overleden mevrouw zegt ze geen woord meer, maar lieve jij – waarvan ik helaas de naam niet weet -, vandaag zit jij in mijn hoofd. Mijn gedachten zijn bij jou.

Om kwart over drie zat ik aan tafel met de juffrouw. Ik vertel dat ik haar wilde spreken, omdat mama ziek is en het een grote impact kan gaan hebben op dochterlief. ‘We hadden het pasgeleden bij Nieuwsbegrip over de ice bucket challenge’, zei de juffrouw, ‘ze heeft toen tegen de hele klas verteld dat haar oma ziek is. Ze vertelde dat haar oma een hersentumor heeft en dat ze nu iedere dag naar het ziekenhuis moet. Daar krijgt ze dan een masker op, zodat ze bestraald kan worden. Toen besefte ik me ook waarom jij me wilde spreken’. Ik heb het niet aan de juffrouw laten zien, maar op dat moment brak mijn hart in wel duizend stukjes. Mijn kleine dappere meisje, wat weet je al veel. Waarom ken jij het woord hersentumor nu al? Waarom weet je nu al wat bestralingen zijn? Hoe kan ik jouw pijn wegnemen?

Als ik thuis tegen haar zeg hoe moedig het van haar was om het tegen heel de klas zo goed uit te leggen, zie ik traantjes in haar ogen. Snel veegt ze die weg en gaat verder met spelen. Lief kind, weet dat ik er altijd voor je zal zijn. ❤

Deze blog is in naam van jou,
Mijn heldin, mijn beste vriendin, mijn leven.
Maar vooral mijn moeder.

KLIK HIER VOOR MIJN ACTIE BIJ STOPHERSENTUMOREN.NL

 

Words can change the world

Woorden.
Zinnen.
Blogs.

Het is het enige waarvan ik denk: ja, ik kan best iets mooi op papier zetten. Ik ben geen ster in kilometers fietsen en wandelen. Echt creatief met mijn handen ben ik ook niet. Schrijven is het enige waarmee ik een beroep kan doen op het belang van méér onderzoek omtrent hersentumoren en mogelijke effectieve behandelingen. Het is de enige manier waarop ik jullie kan bereiken. Praten lukt me niet altijd heel goed. Het duurt best lang voordat ik de juiste woorden kan vinden. Schrijvend krijg je die tijd ook. In een gesprek kan het nogal raar zijn om steeds lang te wachten. Iedere keer als ik zie hoeveel mensen ‘Share the message’ hebben geliked dan voel ik me niet langer meer alleen. Het voelt niet langer meer als een strijd die ik alleen moet voeren. Ik voel me onwijs gesteund. Dank je wel hiervoor.

Vandaag is er wederom een donatie gedaan aan STOPhersentumoren.nl via mijn actie ‘Share the message’. Iedere keer opnieuw ontroerd me dit. Deze strijd is niet alleen voor mijn moeder. Het is een strijd tegen de sluipmoordenaar in het algemeen. Iedere donatie is één stap dichterbij de overwinning. Iedere donatie is één stap dichterbij hoop. Voor mama en al die anderen met helaas hetzelfde lot. Mijn dank is groot. Bless you! ❤

Deze blog is in naam van jou,
Mijn heldin, mijn beste vriendin, mijn leven.
Maar vooral mijn moeder.

KLIK HIER VOOR MIJN ACTIE BIJ STOPHERSENTUMOREN.NL

True love

Wist je dat?

  • De Stichting STOPHersentumoren.nl op 5 september 2007 is opgericht door hersentumorpatiënt Nico Faaij en zijn vrouw Klaske Hofstee?
  • En dat zij vrijwillig aan Stichting STOPhersentumoren.nl werken, naast hun gewone leven; gezin met twee jonge kinderen, dienstbetrekking en de ziekte van Nico?
  • Dat zij geen medewerkers in dienst hebben?
  • En Nico en Klaske dus zorgen voor de dagelijkse gang van zaken?

Ik ben dan ook onwijs dankbaar en blij om te kunnen zeggen dat er wederom iemand zo lief is geweest om een donatie te doen aan STOPhersentumoren.nl via mijn actie ‘Share the Message’. Met heel veel liefde zeg ik ‘Bless You! ❤

Mama voelt zich vandaag niet lekker. Ze heeft de griep te pakken. Haar weerstand is door de bestralingen niet zo goed. Het masker was vandaag dan ook erg benauwend toen ze bestraald werd. Geen ‘ziektewet’ mogelijk als je een hersentumor hebt. De bestralingen moeten gewoon doorgaan. Iedere keer als ik denk dat ik al zo veel respect voor haar heb dat het niet meer kan groeien, weet zij me te verrassen. Haar gezicht is rood geworden door de bestralingen. Ze hoest de longen uit haar lijf. Het continue koud hebben en zich misselijk voelend. Maar alsnog lachend… ik zocht jarenlang naar ware liefde zonder te beseffen dat ware liefde al die tijd voor mijn neus stond.

Mama voelt zich niet alleen ziek. Mama is ook erg boos. Het is dat soort kwaadheid op de hele wereld, waarvan je weet dat ze eigenlijk heel boos is op het leven. Ik herken het. Die woede pakt mij af en toe ook beet. Dan snauwt het naar de mensen die dichtbij me staan. Het is de machteloosheid waar je iedere dag mee wakker wordt. Waar je iedere dag opnieuw weer mee moet leven. Het maakt niet uit of je huilt, of je lacht, of je schreeuwt, of je slaat. Niets verandert iets aan het feit dat er een sluipmoordenaar in haar hoofd zit. Het andere moment grijpt verdriet je bij de keel. Het grijpt je op momenten waarop je het niet verwacht. Opeens is het er. In de bus, net voordat je wilt gaan slapen, als je je tanden aan het poetsen bent. Het is de angst voor wat er komen gaat. Het continue bang zijn voor de hopeloosheid van de situatie. En er zijn momenten waarbij je je kop in het zand steekt. Even vergeet wat de realiteit is. Dan lach je. Kun je eventjes weer genieten van het leven. Om vervolgens weer in te zakken…

Pain is temporary. Quitting lasts forever.

Deze blog is in naam van jou,
Mijn heldin, mijn beste vriendin, mijn leven.
Maar vooral mijn moeder.

KLIK HIER VOOR MIJN ACTIE BIJ STOPHERSENTUMOREN.NL

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑