Zoeken

De wereld van Anna

Tag

gezondheid

11 december 2015: genieten (3)

Ik haat fietsen, maar ik houd van het gevoel wat het industrie-terrein mij geeft.

IMG_2324

10 december 2015: genieten (2)

Ik haat fietsen, maar ik houd van het zonnetje dat schijnt. 

IMG_2314

9 december 2015: genieten

Ik haat fietsen, maar ik houd van verwonderd raken door alles en niets. 

IMG_2301

 

16 november 2015: I tell people I’m tired

Het duurde een best lange tijd voor mijn gevoel, maar volgens mij ben ik weer een beetje terug. Het was best een strijd. Een strijd tegen mezelf, mijn eigen verwachtingen, mijn eigen pijn en de acceptatie van het feit dat ik veranderd ben. In een heel korte tijd is mijn karakter veranderd. Misschien in het positieve, misschien juist niet. Het maakt niet uit. Het kostte gewoon even tijd om te wennen aan wie ik nu ben.

Het is precies 1 jaar en 1 dag geleden dat ik bovenstaande woorden schreef. Het afgelopen jaar ben ik vaker dan eens in een diep gat gevallen. Het was een voortdurende strijd van vallen en opstaan. Vallen en opstaan. Vallen en… Want helaas ben ik de laatste keer niet meer echt opgestaan.

De afgelopen tijd ben ik me gaan beseffen dat leven méér is dan overleven. Ik neem al veel te lang genoegen met enkel overleven. Ik ben het verleerd om te genieten. De vermoeidheid heeft me de afgelopen maanden ingehaald. Het gevoel van doelloosheid en uitzichtloosheid. De prikkelbaarheid. Het wakker worden door nachtmerries. De hoofdpijn. De rugpijn. Het gewoon nergens zin in hebben. De leegte. Het alles gewoon zo ongelooflijk beu zijn. Maar vooral: mezelf zo verdomd beu zijn.

Ja, ik ben mijn moeder verloren. En ja, dat hakt er in. Maar tegelijkertijd heb ik een huis boven mijn hoofd. Ik heb een geweldig dochtertje. Mijn vriend is iemand waarmee ik de rest van mijn leven wil delen. Ik heb vriendinnen waar ik mee kan lachen én mee kan huilen. Waarom lukt het me dan in godsnaam niet om gelukkig te zijn? Ik heb alles wat mijn hartje begeert, en alsnog… Alsnog ben ik een hoopje verdriet. Alsnog voelen dagen aan als een blok aan mijn been en weet ik niet hoe snel ik weer in mijn bedje lig.

Vanochtend stond ik met hoofdpijn en vermoeidheid op uit mijn bed. Normaal gesproken heb ik op maandag training van vrijwilligerswerk. Het is al de derde keer dat ik me afmeld. Het lukt me gewoon niet om er heen te gaan. Het lukt me gewoon echt niet. Dit is meer dan een persoonlijkheid die veranderd is. Dit is meer dan even een dipje. Het zwarte gat belemmert mijn leven steeds meer. Ik pak mijn mobiele telefoon en zet een wekker om 08.30 uur. Dit gaat gewoon zo niet meer.

Om 10 over 9 uur zit ik bij de huisarts. Ik vertel hoe ik me voel en dat ik het simpelweg niet meer kan handelen. Ik ben gewoon zo moe. De impliciete boodschap achter mijn woorden is duidelijk: help me. 

Donderdagochtend heb ik de eerste afspraak met psycholoog. Het maakt me niet meer uit dat ik wederom in de mallemolen van de geestelijke gezondheidszorg terecht kom. Ik ben gewoon heel erg blij dat ik dit niet meer alleen hoef te doen.

depression-quotes-tumblr

31 juli 2015: nog 10 dagen te gaan

Het moment, dat dochterlief thuiskomt, komt steeds dichterbij. We hebben zojuist elkaar nog gesproken. Het is fijn om haar stem te horen.

Vandaag is mijn laatste werkdag! Ik heb voor de vorm een taart gehaald. Ik sluit om kwart voor zeven de winkel én mijn – niet onwijs leuke – tijd bij mijn huidige werkgever af. Het is dan weer tijd voor een nieuw avontuur. Eentje die hopelijk een stuk beter aanvoelt dan dit avontuur.

Vanaf 28 september ga ik vrijwilligerswerk doen bij een organisatie waar ik altijd al graag wilde gaan werken. Hierover heb ik nog wel eventjes moeten nadenken, aangezien vrijwilligerswerk doen tevens betekent dat ik parttime moet gaan werken. Het hulpverlenen zit in mijn bloed. Ik kan de behoefte om anderen te helpen niet negeren. Het maakt me gelukkig om anderen te helpen. Ik kan me bij deze organisatie op persoonlijk en professioneel vlak ontwikkelen. Rationeel gezien zou ik dit vrijwilligerswerk niet moeten doen, omdat het hoogstwaarschijnlijk in de beginfase voor de nodige stress gaat zorgen. Gevoelsmatig heb ik geen andere keuze dan dit vrijwilligerswerk te doen. Ik weet dat ik een manier ga vinden. En na mijn moeder’s overlijden ben ik me alleen maar meer gaan beseffen dat je moet doen wat je gelukkig maakt. Want voor je het weet ben je op het punt beland waarop je je dromen niet meer waar kunt maken en het enige wat nog overblijft een overheersende spijt is. “Had ik maar…” Dus tjah, vrijwilligerswerk it is..

Afgelopen woensdag heb ik voor de eerste keer in het distributiecentrum gewerkt. De werkzaamheden zijn geestdodend. Het is in principe acht uur exact dezelfde handelingen uitvoeren. De mensen, waarmee ik werkte, zijn heel vriendelijk wat het werk wat verdraagzamer maakte. Ik werkte op een sociale afdeling, maar het is afwachten waar ik volgende week word geplaatst. Het respect voor mensen die in de productie werken, groeide met de minuut dat ik aan het labelen was. Ik ben blij dat ik er bewust voor kies om de arbeidsmarkt te verkennen. Ik kom op plaatsen waar ik anders nooit terecht was gekomen. Ik leer dingen die ik anders nooit had geleerd. Mijn levenservaring groeit. Ik groei als persoon.

Naast werkervaring opdoen ben ik de afgelopen dagen WEER behoorlijk ziek geweest. Maandagavond lag ik met koorts al heel vroeg te slapen. Dinsdag voelde ik me nog steeds alles behalve goed, maar de koorts was toen gelukkig al wel een beetje gezakt. Verder voel ik me iedere dag zo ongelooflijk uitgeput. Ik word er echt een beetje moedeloos van. Ik wil me gewoon weer goed voelen. Ik vind het verschrikkelijk dat mijn lichaam me ervan weerhoudt om topfit en met alle energie het leven tegemoet te gaan. Ik wil genieten… Ik wil dansend door het leven. Hoestend, proestend en uitgeput heeft gewoon net wat minder charme. 😉

KLIK HIER VOOR MIJN ACTIE BIJ STOPHERSENTUMOREN.NL

27 juli 2015: nog 14 dagen te gaan

Dochterlief en ik hebben tot nu toe iedere dag contact gehad. Ik kreeg iedere dag een Whatsapp bericht met de vraag of ik haar wilde bellen. Ze is met haar papa naar het Archeon geweest. Woensdag gaat ze met hem zwemmen in Center Parcs. Ze is de dagen wel aan het aftellen totdat ze weer naar huis kan, maar ze lijkt het wel naar haar zin te hebben. En dat maakt mij uiteraard blij. Heel blij! 🙂 Gisteren vroeg ze of ik haar over een paar dagen weer wil bellen, zodat ze veel te vertellen heeft. We hebben afgesproken dat we elkaar nu via Whatsapp blijven berichten. Stiekem zal ik blij zijn als mijn schatje over precies twee weken weer thuis is!

De laatste twee werkdagen bij mijn huidige werkgever zijn aangebroken. Op dit moment ben ik onderweg naar mijn werk. Afgelopen vrijdag was weer het ultieme voorbeeld waarom ik opgelucht moet zijn dat ik daar over elf uurtjes weg ben. Er waren wat foutjes gemaakt door collega’s van mij en de vestigingsmanager heeft sowieso de gehele ochtend chagrijnig rondgelopen waarbij hij bij iedereen zijn beklag heeft gedaan. Hij liet heel duidelijk zien dat hij heel boos was, want tjah, hij maakt natuurlijk nooit fouten. 😉 Het was hoe dan ook geen prettige sfeer om in te werken. Daarentegen hoop ik wel snel ergens anders aan de slag te kunnen. Afgelopen dinsdag is de rondleiding bij het distributiecentrum mij heel goed bevallen. Het lijkt me zwaar werk, maar het is wel routinematig en daar heb ik op dit moment héél veel behoefte aan. De andere sollicitanten, die bij de rondleiding aanwezig waren, waren heel sociaal en aardig. Collega’s maken of breken de werksfeer, dat is toch wel het belangrijkste wat ik heb geleerd bij mijn huidige werkgever.

Ik kreeg vorige week de uitslagen van het bloedonderzoek. Mijn lever, nieren en schildklier blijken uitstekend te werken. Daarnaast waren mijn bloedwaarden perfect. Fysiek gezien ben ik kerngezond. De dokter denkt dat mijn kwaaltjes stress gerelateerd zijn. Ergens vind ik dit heel positief, maar aan de andere kant vind ik het ook een mindere kant hebben. De kwaaltjes belemmeren mij in het dagelijks leven en het lijkt alleen maar toe te nemen. Het engste vind ik de momenten waarop ik bijna flauwval, net zoals die ene dag dat ik naar mama’s plekje op de begraafplaats ging. Ik begin dan spontaan heel erg te zweten, te trillen, krijg een honger waar je u tegen zegt, en vervolgens wordt het zwart voor mijn ogen. Daarnaast ben ik zo moe! Vrijdagmiddag viel ik om 15 uur in slaap. Ik werd in de avond een uurtje wakker, om vervolgens tot de volgende dag tot half 10 te slapen. Zaterdag om 10 uur in de avond was ik weer totaal opgebrand. Als het iets fysieks was, dan was het inmiddels heel duidelijk wat er tegen te doen is. Nu is het heel onduidelijk wat er voor gaat zorgen dat ik me niet lang zo vaak ziek en moe voel. Ik weet niet hoe ik moet ontstressen. Wist ik het maar, dan had ik deze kwaaltjes nooit gehad!

 

KLIK HIER VOOR MIJN ACTIE BIJ STOPHERSENTUMOREN.NL

 

20 juli 2015: nog 21 dagen te gaan…

Dochterlief is vanaf deze ochtend drie weken bij haar papa. Jeetje, wat ga ik mijn kleine schat missen. Ik hoop dat ze een geweldige drie weken tegemoet gaat en ik kan niet wachten totdat zij weer thuis is. Ik begin alvast met aftellen, hoewel zij nog geen uur van huis is. 😉

Ik ben inmiddels onderweg naar mijn werk. Ik hoef nog maar vier keer hier te werken. Ook hier ben ik flink voor aan het aftellen. Morgen heb ik een rondleiding bij een distributiecentrum waar ik hopelijk vanaf 1 augustus kan starten. Ondertussen ben ik druk aan het solliciteren om een baan te vinden met wat meer vastigheid. Het nadeel van geen zekerheid hebben is dat ik geen rust kan vinden. Het voelt alsof ik in een hoekje word gedreven. Soms wil ik gewoon even stoppen met het wanhopig naar een baan zoeken, maar dat kan ik simpelweg ook weer niet. Ik moet en zal een oplossing vinden. Het maakt me niet uit hoeveel bloed, zweet en tranen het mij gaat opleveren…

Afgelopen donderdag ben ik naar de dokter geweest. Ik heb al maanden last van allerlei vage kwaaltjes, waar ik me stiekem steeds meer zorgen om ben gaan maken. Afgelopen donderdag waren mijn zorgen groter dan mijn angst voor de dokter, en heb ik eindelijk een afspraak gemaakt. Direct na mijn bezoek bij de dokter heb ik bloed laten prikken. Ik kan vanmiddag om half 2 bellen voor de uitslag. Ik ben buitenproportioneel bang voor de uitslag. Misschien zelfs nog wel meer dan voor de dokter. Ik was me er voor donderdag helemaal niet van bewust dat ik zo angstig was en dat dit de reden was waarom ik niet naar de dokter ging. Rillend zat ik in de wachtkamer van de dokter. Mama leek ook redelijk gezond en zij bleek een hersentumor te hebben. Met mama leek niets aan de hand, maar amper 7 maanden later was ze dood. Nu weet ik wel dat de kans nihil is dat ik een levensbedreigende ziekte heb, maar toch ben ik bang… Maar goed, als moeder heb ik de plicht om goed voor mezelf te zorgen. Als er wel wat ernstigs aan de hand is, dan kunnen we er maar beter snel bij zijn. Vanzelfsprekend hang ik dus om half 2 wel gewoon aan de telefoon.

Vrijdagmiddag ben ik voor de eerste keer naar de begraafplaats geweest. Vanaf het moment dat ik de begraafplaats opliep werd ik heel erg beroerd. Ik viel bijna flauw. Snel liep ik naar mijn moeders plekje. Ik heb bloemen neergelegd en het steentje schoongemaakt. Vervolgens ben ik gaan zitten en heb ik minutenlang gehuild. Ik trok het niet veel langer en ben toen weggegaan. Het blijft moeilijk… Ik mis haar gewoon zo onbeschrijflijk erg…

07 juli 2015: leven met borderline

26 juni 2015: stressgevende periode

De afgelopen weken voelden zwaar aan. Ik moest redelijk veel werken en als ik thuiskwam, dan moest ik direct aan de slag met mijn onderzoek. Hetzelfde geldt voor in het weekend: ik heb echt alleen maar achter de computer gezeten. Natuurlijk komt daar ook het eeuwige gevoel van tekortschieten om de hoek kijken. Ik was mijn werk continue aan het afzeiken. Het is gewoonweg niet goed genoeg en het zal ook nooit goed genoeg worden. Het is zo vermoeiend om zo te zijn.

Nu is mijn onderzoek zo goed als af en verzonden (tja, een onderzoek is eigenlijk nooit ‘af’, er zijn immers nog zo veel dingen die je nog wilt weten). De eerste dag dat ik er niet meer aan hoefde te werken, wist ik gewoon niet waar ik moest beginnen. Mijn huis was een rotzooi. Mijn hoofd een warboel. Ik moet aankomende dinsdag de boedelbeschrijving naar de rechtbank verzenden (mijn broertje en ik aanvaarden de nalatenschap beneficiair), en die is alles behalve af. Ik moet solliciteren, aangezien het niet lang meer duurt voordat ik werkeloos ben. Mijn gezondheid is niet alles op dit moment.. Ik heb allemaal rare kwaaltjes waar de dokter eigenlijk naar zou moeten kijken. Dochterlief was de gehele week ziek.

Kortom: het duurt nog wel eventjes voordat ik alles op een rijtje heb. 😉

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑