Zoeken

De wereld van Anna

Tag

gezin

BAM-mam

Being a single parent is twice the work, twice the stress and twice the tears but also twice the hugs, twice the love and twice the pride.

Vroeger lagen mijn toekomstdromen voornamelijk bij de ambities die ik had op het gebied van werk. Nu besef ik mij dat werk ‘maar’ werk is. Het draait niet om wat voor werk je doet, maar het draait allemaal om het leven dat je buiten je werk hebt. Ik word niet langer echt heel gelukkig van mijn werk. Ik word gelukkig van mijn dochter, mijn familie, mijn vrienden…de momenten die er echt toe doen.

En nu ben ik bang. Mijn carrière heb ik geheel zelf in controle. Ik heb er hard voor gewerkt en dit heeft als resultaat gehad dat ik op dit gebied al mijn doelen heb bereikt. Nu heb ik een doel waarbij ik iemand nodig heb. Ik wil trouwen en een tweede kindje. Eigenlijk is het tweede kindje mijn grootste wens. Volgens mij is mijn biologische klok gaan tikken. 😉 Als ik een baby zie, dan wordt dit verlangen alleen maar sterker. Nooit had ik verwacht dat ik zo zou worden! Tot ongeveer een jaar geleden wilde ik totaal geen tweede kind. Ik kon me niet voorstellen dat ik ooit net zoveel van een ander kindje zou kunnen houden als van mijn dochter. Zij is de liefde van mijn leven. Nu ben ik echter van mening dat ik genoeg ruimte in mijn hart heb voor twee.

Ik wil niet te oud zijn als ik voor de tweede keer moeder word. Na je 36ste wordt het aantal risico’s voor zowel moeder als kind ontzettend groot. De kans op een kindje met een beperking is zo groot dat ik het risico dan niet eens wil nemen. Mijn dochter is inmiddels al te oud om bezig te zijn met het leeftijdsverschil tussen de twee kids. Die is sowieso al heel erg groot. Daarvoor hoef ik dus niet echt op te schieten, maar ik wil echter niet later dan mijn 32ste een tweede kindje. Op dit moment heb ik geen relatie. Dat maakt me bang. Het klinkt vast heel raar, maar ik ben echt bang dat ik voor altijd alleen zal blijven. Ik functioneer namelijk vrij goed, maar op het relationele gebied ben ik een ramp. Bindingsangst werkt niet echt mee als je graag wilt trouwen. 😉

Eigenlijk ga ik er al vanuit dat ik een BAM-mam zal worden. BAM staat voor ‘Bewust Alleenstaande Moeder’. In mijn geval is het niet helemaal bewust, omdat ik het liever op een andere manier zou zien. Ik vind dat een kindje een papa en een mama nodig heeft. Het voelt ergens ook egoïstisch om hieraan te beginnen. Het is een beetje dubbel. Poeh, en eng om dit zo op te schrijven. Tegenover mijn omgeving maak ik weleens, in de vorm van een grapje, opmerkingen hierover. Sommige vinden dat ik sowieso niet weer aan kinderen moet beginnen. Ik kan na mijn 32ste juist weer van mijn leven gaan genieten, aldus deze mensen. Het is dan ‘dom’ om weer aan kinderen te beginnen. Het zou ook niet leuk zijn voor mijn dochter om dan nog een broertje en een zusje te krijgen. Sommige reageren alsof ik uit een ei kom en niet weet hoe het is om alleenstaande moeder te zijn. Hallo, wat doe ik het afgelopen decennia? Juist ja, alleen voor mijn dochter zorgen en ik ben er goed in.

Gelukkig heb ik nog een aantal jaartjes om hierover na te denken. Het is wel een onderwerp wat me nu al veel bezig houd. Hopelijk komt er iemand in mijn leven waardoor ik nooit deze keuze hoef te maken….

How to survive (1) Iets om te verliezen

Good morning! 🙂

Het moet maar eens afgelopen zijn met alle treurige verhalen over vroeger. Ik had het heel hard nodig om het van me af te schrijven, maar in het verleden blijven hangen heeft simpel gezegd gewoon geen zin. De tijd kan niet teruggedraaid worden. Het verleden kan niet uitgewist worden, maar je kunt er wel mee leren leven. Het is beter om je te richten op het hier en nu. Je hebt geen verantwoordelijkheid over wat je is overkomen, maar je hebt wel degelijk verantwoordelijkheid over hoe je er mee omgaat.

Soms heb ik het idee dat ik wel heel makkelijk praten heb. Ik ben gezegend met het feit dat ik intelligent ben, dat ik op het juiste moment moeder ben geworden, dat ik in staat ben om te reflecteren op mijn eigen gevoel, denken en gedrag, en dat ik een sterk sociaal netwerk om me heen heb. Het heeft mijn leven zo veel makkelijker gemaakt, en als mensen hun respect uitspreken om wat ik, ondanks alles, allemaal heb bereikt voel ik me er vrij ongemakkelijk bij. Ik hoop dat mijn verhaal het voor anderen ook iets makkelijker maakt om tegenslagen te overwinnen (al is dit natuurlijk wel een heel ambitieus doel). Het is overigens ook allemaal vrij subjectief. Wat ik schrijf is wat mij heeft geholpen om tegenslagen te overwinnen, maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat dit voor iedereen geldt. 🙂

Hetgeen wat mij echt het allermeest heeft geholpen om tegenslagen te overwinnen is het opbouwen van een leven dat je niet wilt verliezen. Uiteraard ben ik gezegend met mijn dochtertje, dus ik heb hierin altijd al een voorsprong gehad. Ik zou nooit zonder mijn dochtertje willen leven.

Hoe meer je te verliezen hebt, hoe minder geneigd je zult zijn om de tegenslagen overhand te laten krijgen. Als voorbeeld zal ik hierbij mijn verslaving nemen, omdat dit mijn grootste tegenslag is geweest. Het was eigenlijk een heel makkelijke manier om met mijn verleden om te gaan. Ik hoefde als verslaafde immers nergens verantwoordelijkheid voor te nemen. Ik hoefde niets te doen om mijn positie te veranderen, want ik was er niet schuldig aan dat mijn leven zo’n negatieve draai had gekregen.

De mensen die me dit hebben aangedaan moeten maar zorgen dat mijn leven veranderd. Het is hun schuld dat ik verslaafd ben geraakt!

Lekker makkelijk om continue verdoofd te zijn en overal schijt aan te hebben, maar echt niemand anders gaat jouw leven voor jou opknappen. Misschien willen dierbaren het liefst wel jouw problemen voor je oplossen, maar ze kunnen het simpelweg niet eens. Jij bent de enige die bepaalt welke wending jouw leven neemt. Jezelf verstoppen achter een psychische stoornis of een moeilijk verleden is de makkelijkste weg en hoe vaak is de makkelijkste weg nou daadwerkelijk de weg met de mooiste uitkomst? Bijna nooit toch?!

Eenmaal in de kliniek heb ik nog vrij lang een passieve houding aangenomen. Ik was het type cliënt dat zich ontzettend zielig vond en die heel lang in haar slachtofferrol bleef zitten. Wat had ik een zelfmedelijden! Ik was zo bezig met bedwelmen in zelfmedelijden dat ik nog niet eens echt tot behandeling ben toegekomen in de tijd dat ik in de kliniek verbleef.

Vanaf het moment dat ik thuiskwam ben ik weer aan mezelf gaan werken. Mensen waren al snel vergeten dat ik in een kliniek had gezeten. Ze gingen er vanuit dat het inmiddels al een stuk beter met me ging en dat het tijd werd om aan mijn toekomst te gaan werken. Ik vond in eerste instantie dat ze te veeleisend waren. Ik wilde uiteraard liever nog even blijven hangen in de passieve slachtofferrol. Na twee weken thuis rondhangen, kwam ik er echter achter dat het tijd was om inderdaad maar eens aan de slag te gaan. Ik benaderde mijn school en nog die week mocht ik gaan werken aan het inhalen van mijn toetsen.

Ik haalde altijd heel slechte cijfers gedurende mijn mbo-opleiding, maar clean haalde ik opeens bizar hoge cijfers. Ik merkte op dat het de drugs waren die me heel dom maakte. In feite was ik helemaal niet dom. Ik moest nog een jaar stage inhalen, dus dat was de volgende stap die ik maakte (nadat ik al mijn toetsen had gehaald). Het waren twee verschillende stageplaatsen. Mijn begeleiders waren beiden erg onder de indruk van me. Hierdoor kreeg ik steeds meer zelfvertrouwen. Ik begon aan een hbo-opleiding en vervolgens aan een universitaire opleiding. Hierdoor heb ik nu een goede baan die ik uiteraard niet wil verliezen.

Ik heb een gezin, familie, vrienden, huis, baan… kortom een leven dat ik niet wil verliezen. Elke keer dat ik de drang voel om drugs te gebruiken of om mijn depressie de overhand te laten krijgen is het dit leven dat er voor zorgt dat ik niet terugval in oud gedrag. Dit was de eerste stap die ik heb gemaakt om de tegenslagen te overwinnen, en naar mijn mening was dit tevens de belangrijkste stap die ik heb gemaakt.

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑