Zoeken

De wereld van Anna

Tag

gewicht

Work This Out: let the past behind!

Mijn gewicht is altijd al een probleem geweest. Ik ben in mijn jeugd fors geweest. Ik kan me niet herinneren dat ik er mee ben gepest, maar mijn herinnering laat me weleens vaker in de steek. Ik wis dingen die me pijn doen altijd best snel uit mijn geheugen. 😉 Ik weet wel dat ik vanaf mijn veertiende regelmatig bezig was met mijn gewicht: het ene dieet na de ander, de ene nog ongezonder dan de ander. Later merkte ik dat speed gebruiken de meest effectieve manier is om af te vallen. Het ongezondst van allemaal, maar het duiveltje in mijn hoofd had me in zijn bedwang voordat ik het door had. Ik was niet goed genoeg. Gewoon niet goed. Als ik dun zou zijn, dan zouden mensen eindelijk van me gaan houden. En het meest pijnlijke was dat mensen inderdaad meer aandacht aan me gaven… Dat gaf me een reden om nooit meer terug te gaan naar het dikke meisje die ik was. Het was één van de voedingsbodems voor mijn verslaving.

Ik weet nog dat ik in de verslavingskliniek misschien wel twintig kilo aankwam in zes maanden tijd. Niemand vertelde me dat de medicatie die ik in moest nemen ervoor zorgde dat mijn honger niet meer gestild werd. Ik bleef maar eten en eten, terwijl ik tonnetje rond werd. Ik maakte mezelf finaal af vanwege mijn vreetbuien. Mijn omgeving reageerde ook niet altijd even oké. Ik ben letterlijk uitgelachen door één van mijn vriendinnen vanwege mijn gewicht. De sociotherapeuten hebben nooit aandacht gegeven aan het feit dat ik het moeilijk vond dat mijn lichaam zo veranderde. In hun beleving was het misschien allemaal niet zo belangrijk. Als ik mijn dagboek van toen opensla, dan staat het volgeschreven met hoeveel ik woog en wat ik moest doen om af te vallen. Ik vraag me stiekem af hoe ik uiteindelijk toch mezelf kon accepteren, want langere tijd boeide me mijn gewicht niet meer. Misschien komt het door het besef dat ik andere kwaliteiten had, of gewoon omdat ik merkte dat ik mooi ben zoals ik ben. Dat ik misschien geen platte buik heb waar je jaloers op kunt zijn, maar wel ogen die altijd schitteren. Dat ik er misschien niet altijd even mode-bewust bijloop, maar dat ik wel kwaliteiten bezit die er voor hebben gezorgd dat ik uiteindelijk mijn droom om, als tienermoeder en ex-verslaafde af te studeren aan de universiteit, kon waarmaken. Uiterlijk is maar tijdelijk, het gaat om wat er van binnen zit…

Hoe ouder ik word, hoe leuker ik het vind om te sporten. En ja, ik vind het ook leuk om te zien dat het harde werken resultaat heeft. Ik vind het heerlijk om met spierpijn rond te lopen. Ik vergeet heel even de wereld om me heen. Het is misschien bizar, maar na zeven jaar gaan bij mijn familie en vrienden nog steeds alarmbellen rinkelen als ik afval en sport. Hier wordt bijna een feestje gegeven als ik in gewicht aankom. 😉 Het bewijs dat ik niet bezig ben met ‘slechte’ dingen, en het bewijs dat ik niet langer geobsedeerd ben door mijn gewicht. Nu vliegen de kilo’s er af, en ik merk dat mensen me net iets meer bevragen en zich net wat meer zorgen maken. Ik voel dat zij verwachten dat ik terug zal vallen in gebruik. Ik voel dat ze mij niet vertrouwen. Misschien is het gek, maar ik snap het wel. Ik wist mijn verslaving goed verborgen te houden. En ik zou me ook zorgen maken als iemand waar ik van houd (en die verslaafd is geweest) zich in de meest donkere periode van zijn leven zou bevinden.

Toch gaat dit me niet tegenhouden om mijn (inmiddels) fourteen minute workout te blijven doen! Ja, ik weet dat ik problemen heb gehad met mijn gewicht op een zodanige manier dat het niet gezond meer was. Ja, ik weet dat ik kwetsbaar ben en dat ik door kan gaan slaan. Ja, ik weet dat zij zich zorgen maken om mij. Maar ik weet ook dat ik niet meer ben wie ik was. Dat ik zoveel wijzer ben geworden. Dat ik te veel van mezelf houd om me bewust de vernieling in te helpen. En laat sporten nu net zijn wat me happy maakt. Het verleden is niet meer hier, we leven nu. Ik ga die rugzak langzaam maar eens wat leger maken.

Aangezien ik me soms afvraag of ik wel op de juiste manier aan het sporten ben geslagen, zou ik me graag hier wat in willen verdiepen. Dat is dan ook precies wat ik nu ga doen. Ik houd jullie op de hoogte. ❤

Een kijkje in het leven van een cliënt (3)

20 april 2008

Vandaag was het een rustige dag. Wel begon het iets of wat slecht omdat ik een nare droom had. Ik droomde dat ik speed had gesnoven en een urinetest kreeg hier. Toen werd ik zo bang dat ik het van tevoren maar alvast eerlijk zei. De droom betekent dat ik me er toch wel ontzettend mee bezig hou. Vandaag zijn mijn opa en oma langs geweest, samen met ons mam. Was wel supergezellig. Ze hebben ook mijn stereo meegenomen. Vind ik ook onwijs fijn. Heb ook lekker in het zonnetje gezeten en kennis gemaakt met een paar mensen die op Jongvolwassene zitten. Ook merk ik dat ik echt uit mijn depressie aan het klimmen ben. De mevrouw bij ons is ontzettend depressief en ik herken een paar dingen van hoe ik een paar weken terug was. Ik zat nu tips te geven. Was wel heel apart. Ik wil ook even doelen opstellen voor deze week. 1. Niet meer snoepen. 2. Elke avond een rondje om het gebouw doen. 

21 april 2008

Ik had vannacht een behoorlijk realistische droom over mijn vader. Ik droomde dat hij de zorg op zich nam voor een paar verslaafde jongeren, waaronder ikzelf. Ik vind dit best vreemd want ik heb me de laatste tijd helemaal niet bezig gehouden met mijn vader ofzo. De droom heeft mijn dag voor de rest niet getekend ofzo. Heb vandaag gewandeld en ik ben naar crea geweest. Daar ben ik begonnen met het maken van een ketting. Vond dat wel super om te doen! Ook heb ik vandaag gefitnest. Dit beviel me ook zeer goed. Ik wil wel elk moment benutten waarin ik kan fitnessen. Ik merk echt dat het me ontzettend veel goed doet. Ik ben wel benieuwd of ik morgen niet ontzettend veel spierpijn krijg, maar dat zie ik dan wel. Voor de rest is het veel wachten totdat ik naar Jongvolwassenen kan. Ik hoop echt dat het snel gaat gebeuren, maar ik denk het niet. Ik verveel me hier op de Detox wel ontzettend. 

22 april 2008

Mij is gevraagd door mijn verantwoordelijk behandelaar om op te schrijven wat ik hier wil bereiken. Dat zijn de volgende dingen:

  • Clean blijven 
  • Mijn moederrol verbeteren
  • Zelfstandiger worden
  • Structuur opbouwen
  • Leren omgaan met mijn ADHD
  • Zelfvertrouwen krijgen
  • Minder zwart/wit denken
  • Conditie opbouwen
  • Mijn verleden verwerken
  • Impulsiviteit in controle houden
  • Voor mezelf opkomen

Ik ben ontzettend moe, dus ik hou het kort. Ik heb vandaag mijn ketting afgemaakt, gefitnest en gewandeld, en net even naar het Atrium geweest. Ik ga nu slapen.

Tegenwoordig heb ik nog steeds heel levendige en realistische dromen, maar deze gaan gelukkig niet meer over drugs. In die periode speelde drugs uiteraard nog een heel belangrijke rol in mijn leven. Ik was net anderhalve maand clean. De zucht was toen nog heel erg heftig. Het is moeilijk om af te kicken. Wat zeg ik? Héél moeilijk. Ik droom nog wel regelmatig over mijn vader, maar dat vind ik eigenlijk niet meer dan logisch. Een vader die al zo lang buiten beeld is, dat maakt nu eenmaal heel veel indruk.

In dit dagboek komen vaak bestraffingen van mezelf vóór mezelf naar voren als het gaat om mijn gewicht. De dingen die ik lees (en dus zelf geschreven heb) zijn kwetsend en onaardig. Ik vergeet vaak hoeveel moeite ik had met eten en mijn gewicht toen ik jonger was. Ik weet nog dat ik het alleen maar een fijne bijkomstigheid vond dat je van speed heel veel afvalt. Ik vond mezelf mooi toen ik dun was. Ik vond het fijn als mensen me vroegen of ik ziek was, omdat ik zo verschrikkelijk dun was. Ik vond het fijn als ze me vroegen of ik anorexia had. Ik vond het fijn om eindelijk niet meer dik te zijn. Vanwege agressieproblemen had ik antipsychotica gekregen. Ik heb denk ik wel honderd keer gevraagd of ik van dit medicijn zou aankomen (net zoals ik dat vroeg bij alle andere medicatie). Ze zeiden nee, maar het antwoord was overduidelijk ja. Door de Dipiperon voelde ik het niet meer aan wanneer ik vol zat. Ik bleef dus maar eten, en ik kwam heel veel aan. Verschrikkelijk vond ik het. Ik was helemaal niet blij met mezelf. Ik vond mezelf walgelijk. Verdrietig om zulke dingen terug te lezen. Ik ben nu blij met het lichaam wat ik heb. Het kan me gestolen worden of er een paar kilo’s bijkomen. Het kan me gestolen worden als ik afval. Ik ben nu blij met hoe ik eruit zie en met wie ik ben.

De doelen die ik destijds heb opgesteld heb ik voor het merendeel wel behaald. Natuurlijk vind ik het nog steeds moeilijk om altijd zelfverzekerd te zijn, om genuanceerd na te denken en om assertief te zijn, maar goed.. wie heeft er nou niet bepaalde karaktereigenschappen die niet altijd even positief zijn? Niemand toch? Ik functioneer prima, ook al heb ik een aantal zwakke punten. Ik ben ook maar een mens! 🙂

All sins tend to be addictive, and the terminal point of addiction is damnation.

Blog op WordPress.com.

Omhoog ↑