Zoeken

De wereld van Anna

Tag

familie

18 december 2015: 1 week to go!

De kerstcadeaus liggen onder boom, wachtend op het moment dat het opengemaakt kan worden. Het aftellen is nu toch echt begonnen. Het is bizar dat ik er naar uit kijk, terwijl het de eerste keer is dat wij kerst vieren zonder mama in ons bijzijn. Sinds dat mama is overleden zijn feestdagen veel belangrijker voor mij geworden. We hebben dit jaar voor het eerst het Paasfeest gevierd. De overige feestdagen worden uitbundig gevierd. Verjaardagen staan in het teken van gezelligheid. Het voelt bijzonder. Het voelt bijzonder dat wij deze dagen nog kunnen vieren. Het voelt als het juiste om de feestdagen te vieren.

Het voelt goed om het leven te vieren.

IMG_2354

 

09 / 03 / 2015

Gisteren was ik precies 7 jaar clean. Waar ik dit vroeger vierde met Bosche bollen, ben ik het dit jaar helemaal vergeten. Ik kwam er gisteren pas laat in de middag achter. Ik vind het een goed teken. Blijkbaar is de verslaving zo ver uit mijn systeem dat ik niet meer de behoefte voel om het uitbundig te vieren dat ik het niet meer ben. Alcohol is ook bijna geheel automatisch uit mijn leven verdwenen. Ik dronk het voor het laatst met oudjaarsavond. 

Dit weekend heb ik weer niet de moed verzameld om mijn vader te bezoeken. Ik vind iedere keer wel weer excuses waarom het nu niet goed uitkomt. Ik voel enerzijds behoefte om mijn vader te zien en anderzijds wil ik hem niet zien. Het maakt het allemaal niet veel makkelijker dat hij binnenkort weer naar Vietnam gaat. Waarom zou ik me opnieuw aan hem hechten als hij sowieso niet de intentie heeft om in mijn leven te blijven? 

Ik vond wel de tijd om opa en oma te bezoeken. Het voelt nog een beetje vreemd om familie te bezoeken. Mijn gevoel zit nog steeds helemaal op slot en ik besef nog steeds niet dat mama er niet meer is. In mijn gedachten leeft ze nog gewoon voort. Het is een vreemde gewaarwording. Ik weet dat mama overleden is en dat ik haar nooit meer zie, maar zo voelt het niet. Familieleden hebben het continue over het overlijden van mama en zij zijn allemaal in diepe rouw. Hiermee confronteren zij mij natuurlijk keer op keer wel met het overlijden van mama, en op dat moment voel ik het verdriet wel. Ik vind het alleen moeilijk te verkroppen dat het met hen heel slecht gaat, en dat het over het algemeen genomen wel oké met mij gaat. Ik houd zielsveel van mijn moeder. Waarom leef ik dan toch zo makkelijk door? Komt het werkelijke besef nog wel? Of houd ik mezelf niet gigantisch voor de gek door te denken dat het oké gaat terwijl ik vorige week nog helemaal overstuur op de grond lag? Enfin, tijd zal leren hoe het verder allemaal gaat verlopen. Misschien wordt het gewoon tijd dat ik wat minder in mijn hoofd ga wonen, en meer in het leven ga staan. Gewoon in het hier en nu, en accepteren dat dit blijkbaar mijn manier is.

Gisteravond heb ik een film gekeken. The boy in the striped pyjama’s. Ooit stond heel mijn Facebook vol met hoe indrukwekkend deze film is. Ik vind de film heel erg tegenvallen. Het komt helemaal niet realistisch over met Duitsers die Brits praten. Het was allemaal net iets te overdreven, net iets te sentimenteel gebracht om serieus te kunnen nemen, en ik kwam hierdoor niet echt in de film. Wellicht kan ik beter het boek lezen. De film was in ieder geval niet wat ik verwacht had. Hebben jullie deze film gezien, en wat vinden jullie er van? 🙂

17 / 02 / 2015

Ik ben opgebrand, verdrietig, boos en ik sta machteloos. Het liefst zou ik mama’s pijn stoppen, maar dat kan ik niet. Mama wilt geen palliatieve sedatie of euthanasie. We moeten dit respecteren. Mijn hele familie is gebroken. We zijn allemaal zo moe…

Ieder uur gaat mama verder achteruit. Vanaf vrijdagavond tot gisteravond ben ik bij mama gebleven. Het is gisteren helemaal uit de hand gelopen. De momenten dat mama boos tegen me deed, de momenten dat ze me diep in mijn ogen aankeek en zei: “waar is Charissa, waar is Charissa”?, de momenten dat ze doodsbang voor me is, de pampers die ik verschoon, het nachtenlang niet slapen uit angst dat mama alleen zou overlijden.. Het heeft me heel plotseling kapot gemaakt. De ambulance moest komen omdat ik een paniekaanval kreeg waarbij ik tien minuten buiten bewustzijn was.

Niemand wilt ’s nachts bij mama zijn, omdat ze bang zijn maar ze willen wel dat ik er bij blijf. Ze zijn teleurgesteld in me omdat ik kapot ben. Iedereen doet boos tegen me. Ik ben continue in paniek en wil gewoon m’n moeder kunnen bellen. Ze stelde me altijd gerust. Ik voel me onbegrepen. Er hangt continue een negatieve sfeer hier in het huis, en dat maakt me pislink. Dit wil ik niet voor mama. Het liefst sluit ik de deuren en blijf ik met m’n broertje bij mama. Ik ben in ieder geval blij dat hij me steunt.

En m’n oom waar ik altijd ruzie mee heb, hij steunt me nu ook. Hij snapt als geen ander waarom iedereen zo tegen me doet. Ze willen niet er toe gedwongen worden zelf hier te zitten. Ze willen dat ik hier blijf, zodat zij het niet hoeven te doen. Ik heb het vier dagen volgehouden zonder slaap en emotionele support. Nu ben ik op. Ik kan niks meer. Mijn hoofd zit vol.. Ik wil doorgaan voor mama, maar dat kan alleen als ik ook voor mezelf zorg. Maakt dit me nu zo’n slecht mens? Ik weet niet meer wat goed is, en wat fout is.. I’m so lost…

Happy birthday to my babygirl!

Mijn lieve kleine (grote) meid is vandaag jarig! De tijd vliegt voorbij. Ik kan me nog goed herinneren hoe het voelde om haar voor de eerste keer in mijn armen te houden. Het was zo’n emotioneel moment. Nu zijn we alweer bijna exact tien jaar verder.

Gisteren vierden we haar kinderfeestje. Het was best riskant om haar verjaardag zo kort na het allesbepalende gesprek te vieren. Als we woensdag slecht nieuws hadden gekregen, dan had haar verjaardag er denk ik heel anders uitgezien. Al moet ik toegeven dat mijn familie meer is van: gewoon incasseren en weer doorgaan. Nu was het in dochters eigen woorden: dubbel feest! Het was gisteren dan ook een erg gezellige dag. We zijn naar de bioscoop gegaan en daarna hebben we thuis gegeten én we hebben cupcakes gebakken. Dochterlief wilde dit jaar haar verjaardag rustig vieren in plaats van met een spetterende activiteit. Ik vind het belangrijk om naar haar te luisteren, en ergens had ik het idee dat zij ook gewoon erg moe is van alle heftige emoties sinds de dag dat we hoorden dat mama (en dus haar allerliefste oma) een hersentumor heeft. Ze was gisteren aan het eind van het kinderfeestje ook zo moe dat ze in tranen uitbarstte. Het is voor mij niet duidelijk waarom, en zelf kon zij dit ook niet benoemen. Dochterlief is hooggevoelig, en waarschijnlijk werd de drukte haar gewoon te veel. Gelukkig heeft ze het voor de rest wel erg leuk gehad. Dat is het belangrijkste.

Vandaag was het wederom erg druk met visite. Ze ligt nu dan ook eventjes op bed een film te kijken. We hebben onwijs genoten van familie en vrienden die vandaag langs zijn geweest om haar verjaardag met ons te vieren. Er komen zo nog twee vrienden langs. Heel gezellig, maar eerlijk gezegd zal ik ook blij zijn als de drukte voorbij is. Dochterlief is onwijs verwend dit jaar! Ze heeft veel centjes gekregen, want ze is aan het sparen voor een laptop. Van mijn broertje heeft ze een telefoon gekregen. Van mijn mama heeft ze een spel gekregen. Tantelief heeft een fiets voor haar gekocht. Heel de familie is dol op haar. Dat is iedere dag te merken, maar op feestdagen voel je die liefde nog eens extra zo sterk. Ik kan het mijn familie niet verwijten dat ze zo verliefd zijn op mijn kleine meid. Het is zo’n ontzettend lief, sociaal en intelligent kind. Iedere dag ben ik alleen nog maar trotser op wie zij is, en op de manier waarop ze mij als persoon iedere dag opnieuw verbetert.

Lieve schat, je bent een kanjer. Ik houd van je! Onvoorwaardelijk en voor altijd. Dikke kus van jouw mama. ❤

IMG_0998

Life

Wat betekent leven voor mij? Betekent leven al die diploma’s die ik heb behaald? Betekent het de tripjes die ik heb gemaakt? Of betekent leven iets wat veel kleiner lijkt dan dat het is? Zijn het niet juist die kleine momenten die je het meest bijstaan? Die er echt toedoen?

Beelden zeggen meer dan woorden. Ik wil jullie een heel klein inzicht geven in mijn leven. De dingen die ik belangrijk vind. Herinneringen die nooit zullen verdwijnen.

Leven is: mama. Afgelopen jaar hebben wij – mama, dochterlief, stiefpapa, broertjelief, schoonzusje – kerst bij mij thuis gevierd. Mama wilde graag leren dansen op hardstyle. Zoals goed terug te zien is in het filmpje heeft mama haar eigen draai er aan gegeven. Grappend noemden we haar destijds nog Romana (van Rinus & Romana. Ken je ze niet? Zoek hen dan maar eens op bij YouTube). Op een andere dag liep ik mijn slaapkamer in en lag mama daar, met een sterretje in haar hand. Prettig gestoord, die mama van mij. Zelfs in het Erasmus lachten we er nog enigszins op los. Misschien kwam dat vooral omdat we nog hoopten op een grove fout  van het ziekenhuis.

Leven is: al die momenten die je niet gepland hebt. Het onverwachts naar een héél fout Hollands feestje gaan. Stappen in Goes én het nog naar ons zin hebben tussen al die – volgens ons – stugge Zeeuwen. Tsjah, we blijven Brabanders hè? 😉 De wijntjes die rijkelijk vloeien en waarvan we weten dat we er de volgende dag spijt van zullen hebben. De dagen dat broertjelief opeens besluit dat het een ge-wel-dig idee is om zijn zus een hele dag te pesten. Op het laatste moment beslissen dat je Oud & Nieuw met je familie wilt spenderen, wat helaas uiteindelijk uitloopt op vuurpijlen die overal en nergens naar toe vliegen. Gekke bekken trekken op je bed, gewoon omdat het kan.

Leven is: dieren. Mijn eigen kattenkop Lola die het geen moeite vindt om duidelijk te laten merken wat ze wel en wat ze niet leuk vindt. Djinga, een Amerikaanse Stafford waar mensen een blokje om voor lopen, maar die stiekem geen vlieg kwaad doet. Schapen, waar ik uren naar kan kijken. Ze kunnen onwijs hoog springen. Ik krijg iedere dag zo ontzettend veel liefde van dieren. Ik zou geen dag zonder hen kunnen.

Leven is: familie. De familiebezoekjes aan mijn – oh zo, ondeugende – neefjes waar ik overduidelijk geen gezag over heb.  Het afzwemmen voor het B-diploma van dochterlief. Ik was trotser dan toen ik zelf afstudeerde aan de universiteit. Het was een lange strijd. Die zwemlessen van dochterlief. Wat is er dan mooier om te zien dat zij alsnog haar doel heeft behaald? Activiteiten op de basisschool van dochterlief waar zij trots als een pauw laat zien wat ze de afgelopen maand heeft geleerd. Dat zijn de momenten waar ik echt van kan genieten. Family first is één van mijn belangrijkste motto’s.

Leven is: friends. Niet alleen op momenten dat het goed gaat en we het leuk hebben. Nee, juist ook op de momenten dat we elkaar nodig hebben.

Toekomst van mijn blog: recensies!

Even een korte update wat betreft mijn moeder. Er is dinsdag overleg geweest tussen allerlei specialisten betreffende het behandelplan.. Helaas kunnen ze nu nog niet vertellen hoe het er verder uit zal gaan zien. Mijn familie en ik hebben besloten om de moed niet op te geven en te kiezen voor hoop. Hoop op de beste uitkomst die er is, wat dit ook betekenen mag. We gaan er samen tegen vechten! ❤

ivana-blog-august

Betreffende mijn blog: vanaf maandag zal ik iedere maandag een recensie plaatsen – mits ik een boek heb uitgelezen, een film heb gekeken of een serie heb gevolgd en afgekeken. Hopelijk vinden jullie dit minstens net zo leuk als dat ik het vind om deze recensies te schrijven! Series kijken is op dit moment voor mij even een goede afleiding van de werkelijkheid. Het voelt fijn om even niet te denken aan alle onzekerheden in dit leven. 🙂 Maandag lezen jullie de eerste recensie over The Vampire Diares!

Chapter 10. De dag dat alles veranderde

Lees eerst voorgaande hoofdstukken.

Bang ren ik zo snel mogelijk de straat uit. Al rennend kijk ik achterom. Hij volgt me nog steeds. Ik probeer nog harder te rennen. Hij haalt me bijna in. Hij is sneller dan ik. In paniek ren ik de eerste straat naar links in. Hopelijk weet ik hem hier af te schudden. Paniekerig zie ik dat het een doodlopende straat is. Ik kan geen kant meer uit. Mijn hart klopt in mijn keel. Ik zie hem op mij af komen rennen. Als hij ziet dat ik geen kant meer op kan, verschijnt er een grijns op zijn gezicht en begint hij zachter te lopen. Hij haalt zijn mes tevoorschijn. Ik probeer te gillen, maar er komt geen geluid uit mijn mond. Bevroren van angst blijf ik staan. Mijn geest en lichaam zijn niet langer op één lijn. Ik wil iets doen, maar mijn lichaam werkt niet mee. Het doet helemaal niets meer. De tranen stromen over mijn gezicht. Ik voel me hulpeloos en wanhopig. Hij staat nu op nog geen meter afstand van me vandaan. Nauwlettend houd ik iedere beweging die hij maakt in de gaten. Ik wil hem smeken om me niets te doen. Ik smeek God om over mij te waken en mijn leven te besparen. Hij laat het mes over mijn hals glijden. Hij snijdt met het mes de knoopjes van mijn blouse open. Ik begin te trillen van angst. Hij lacht zijn verrotte tanden bloot. De geur van zijn lichaam maakt me misselijk. Het is de doordringende lucht van het wekenlang niet douchen en het nuttigen van te veel verboden middelen. De adem uit zijn mond is onverdraagelijk. Hij trekt mijn blouse verder kapot. Hier sta ik dan, in een steeg met een ontbloot bovenlichaam. Morgen sta ik in de krant als het zoveelste slachtoffer van een geweldsdelict. Ik weet niet of ik het zal overleven. Het beste is om me zo weinig mogelijk te verzetten, misschien overleef ik dit dan. Hij probeert me te zoenen. Ik begin te kokhalzen. Dit maakt hem kwaad. Hij snijdt me in mijn nek met het mes. Ik word nog misselijker en moet overgeven. Hij trekt me aan mijn haren omhoog en slaat me met een vuist in mijn gezicht. Hij duwt me zo hard als hij kan tegen de muur met mijn gezicht en trekt mijn broek naar beneden. Oh God, waarom gebeurt me dit? Mijn gezicht schaaft tegen de muur en begint te branden. Er komt opeens een oerdrift bij me naar boven wat het niet kan toestaan dat een man mijn lichaam misbruikt. Met een ruk draai ik me om en trap hem in zijn geslachtsdelen. Hij schreeuwt het uit van pijn. Echter weet hij me nog wel met het mes in mijn buik te steken. Ik probeer weg te vluchten, maar de pijn in mijn buik maakt dat ik niet snel kan lopen. Iedere stap gaat gepaard met pijnscheuten. De wond bloedt hevig. Ik strompel door de straat, maar hij heeft me al snel tegen de grond geslagen. Naakt lig ik op de grond. Het lukt me nu wel om te schreeuwen. Ik roep op hulp. Niemand die me hoort. Hij bijt me heel hard in mijn nek terwijl hij me met geweld penetreert. Ik probeer me buiten te sluiten van wat er gebeurt. Ik probeer met mijn gedachten bij alle mooie momenten in het leven te zijn. Bram, mijn familie, mijn werk, mijn vriendinnen, alle momenten dat ik om hen moet lachen, de ontroerende momenten. Ik denk aan alles zolang ik maar niet hoef te voelen wat me nu wordt aangedaan. Ik huil zachtjes. Ik wil hem niet laten zien hoe bang ik ben en hoeveel pijn het me doet. Ik laat het me aan doen, zonder een weerwoord, zonder gevecht. Ik wacht rustig af tot het voorbij is. Het vechten had geen zin. Waarom zou ik me er nog tegen verzetten? Deze vieze smerige man zal ik nooit meer vergeten. Ik zal nooit meer deze dag vergeten. De dag dat alles veranderde. De dag dat ieder stukje van mij kapot werd gemaakt door een zwerver die ik uit goedheid wat geld gaf. Het signaal voor hem om mij dit aan te doen. Als hij klaar is draait hij me op mijn rug. Hij heeft nog steeds het mes in zijn handen. Net op het moment dat hij me met het mes in mijn borst wil steken, wordt zijn arm vastgegrepen door een stevige mannenhand.


Met pijn in mijn hart zal Alice niet meer iedere donderdag op mijn blog te lezen zijn. Ik blijf wel verder schrijven aan dit fictieve verhaal, maar zal het pas publiceren als het helemaal af is. Kun jij niet wachten tot het moment dat het helemaal af is? Mail dan naar dewereldvananna@outlook.com en je ontvangt iedere donderdag een nieuw hoofdstuk via de mail.

BAM-mam

Being a single parent is twice the work, twice the stress and twice the tears but also twice the hugs, twice the love and twice the pride.

Vroeger lagen mijn toekomstdromen voornamelijk bij de ambities die ik had op het gebied van werk. Nu besef ik mij dat werk ‘maar’ werk is. Het draait niet om wat voor werk je doet, maar het draait allemaal om het leven dat je buiten je werk hebt. Ik word niet langer echt heel gelukkig van mijn werk. Ik word gelukkig van mijn dochter, mijn familie, mijn vrienden…de momenten die er echt toe doen.

En nu ben ik bang. Mijn carrière heb ik geheel zelf in controle. Ik heb er hard voor gewerkt en dit heeft als resultaat gehad dat ik op dit gebied al mijn doelen heb bereikt. Nu heb ik een doel waarbij ik iemand nodig heb. Ik wil trouwen en een tweede kindje. Eigenlijk is het tweede kindje mijn grootste wens. Volgens mij is mijn biologische klok gaan tikken. 😉 Als ik een baby zie, dan wordt dit verlangen alleen maar sterker. Nooit had ik verwacht dat ik zo zou worden! Tot ongeveer een jaar geleden wilde ik totaal geen tweede kind. Ik kon me niet voorstellen dat ik ooit net zoveel van een ander kindje zou kunnen houden als van mijn dochter. Zij is de liefde van mijn leven. Nu ben ik echter van mening dat ik genoeg ruimte in mijn hart heb voor twee.

Ik wil niet te oud zijn als ik voor de tweede keer moeder word. Na je 36ste wordt het aantal risico’s voor zowel moeder als kind ontzettend groot. De kans op een kindje met een beperking is zo groot dat ik het risico dan niet eens wil nemen. Mijn dochter is inmiddels al te oud om bezig te zijn met het leeftijdsverschil tussen de twee kids. Die is sowieso al heel erg groot. Daarvoor hoef ik dus niet echt op te schieten, maar ik wil echter niet later dan mijn 32ste een tweede kindje. Op dit moment heb ik geen relatie. Dat maakt me bang. Het klinkt vast heel raar, maar ik ben echt bang dat ik voor altijd alleen zal blijven. Ik functioneer namelijk vrij goed, maar op het relationele gebied ben ik een ramp. Bindingsangst werkt niet echt mee als je graag wilt trouwen. 😉

Eigenlijk ga ik er al vanuit dat ik een BAM-mam zal worden. BAM staat voor ‘Bewust Alleenstaande Moeder’. In mijn geval is het niet helemaal bewust, omdat ik het liever op een andere manier zou zien. Ik vind dat een kindje een papa en een mama nodig heeft. Het voelt ergens ook egoïstisch om hieraan te beginnen. Het is een beetje dubbel. Poeh, en eng om dit zo op te schrijven. Tegenover mijn omgeving maak ik weleens, in de vorm van een grapje, opmerkingen hierover. Sommige vinden dat ik sowieso niet weer aan kinderen moet beginnen. Ik kan na mijn 32ste juist weer van mijn leven gaan genieten, aldus deze mensen. Het is dan ‘dom’ om weer aan kinderen te beginnen. Het zou ook niet leuk zijn voor mijn dochter om dan nog een broertje en een zusje te krijgen. Sommige reageren alsof ik uit een ei kom en niet weet hoe het is om alleenstaande moeder te zijn. Hallo, wat doe ik het afgelopen decennia? Juist ja, alleen voor mijn dochter zorgen en ik ben er goed in.

Gelukkig heb ik nog een aantal jaartjes om hierover na te denken. Het is wel een onderwerp wat me nu al veel bezig houd. Hopelijk komt er iemand in mijn leven waardoor ik nooit deze keuze hoef te maken….

How to survive (1) Iets om te verliezen

Good morning! 🙂

Het moet maar eens afgelopen zijn met alle treurige verhalen over vroeger. Ik had het heel hard nodig om het van me af te schrijven, maar in het verleden blijven hangen heeft simpel gezegd gewoon geen zin. De tijd kan niet teruggedraaid worden. Het verleden kan niet uitgewist worden, maar je kunt er wel mee leren leven. Het is beter om je te richten op het hier en nu. Je hebt geen verantwoordelijkheid over wat je is overkomen, maar je hebt wel degelijk verantwoordelijkheid over hoe je er mee omgaat.

Soms heb ik het idee dat ik wel heel makkelijk praten heb. Ik ben gezegend met het feit dat ik intelligent ben, dat ik op het juiste moment moeder ben geworden, dat ik in staat ben om te reflecteren op mijn eigen gevoel, denken en gedrag, en dat ik een sterk sociaal netwerk om me heen heb. Het heeft mijn leven zo veel makkelijker gemaakt, en als mensen hun respect uitspreken om wat ik, ondanks alles, allemaal heb bereikt voel ik me er vrij ongemakkelijk bij. Ik hoop dat mijn verhaal het voor anderen ook iets makkelijker maakt om tegenslagen te overwinnen (al is dit natuurlijk wel een heel ambitieus doel). Het is overigens ook allemaal vrij subjectief. Wat ik schrijf is wat mij heeft geholpen om tegenslagen te overwinnen, maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat dit voor iedereen geldt. 🙂

Hetgeen wat mij echt het allermeest heeft geholpen om tegenslagen te overwinnen is het opbouwen van een leven dat je niet wilt verliezen. Uiteraard ben ik gezegend met mijn dochtertje, dus ik heb hierin altijd al een voorsprong gehad. Ik zou nooit zonder mijn dochtertje willen leven.

Hoe meer je te verliezen hebt, hoe minder geneigd je zult zijn om de tegenslagen overhand te laten krijgen. Als voorbeeld zal ik hierbij mijn verslaving nemen, omdat dit mijn grootste tegenslag is geweest. Het was eigenlijk een heel makkelijke manier om met mijn verleden om te gaan. Ik hoefde als verslaafde immers nergens verantwoordelijkheid voor te nemen. Ik hoefde niets te doen om mijn positie te veranderen, want ik was er niet schuldig aan dat mijn leven zo’n negatieve draai had gekregen.

De mensen die me dit hebben aangedaan moeten maar zorgen dat mijn leven veranderd. Het is hun schuld dat ik verslaafd ben geraakt!

Lekker makkelijk om continue verdoofd te zijn en overal schijt aan te hebben, maar echt niemand anders gaat jouw leven voor jou opknappen. Misschien willen dierbaren het liefst wel jouw problemen voor je oplossen, maar ze kunnen het simpelweg niet eens. Jij bent de enige die bepaalt welke wending jouw leven neemt. Jezelf verstoppen achter een psychische stoornis of een moeilijk verleden is de makkelijkste weg en hoe vaak is de makkelijkste weg nou daadwerkelijk de weg met de mooiste uitkomst? Bijna nooit toch?!

Eenmaal in de kliniek heb ik nog vrij lang een passieve houding aangenomen. Ik was het type cliënt dat zich ontzettend zielig vond en die heel lang in haar slachtofferrol bleef zitten. Wat had ik een zelfmedelijden! Ik was zo bezig met bedwelmen in zelfmedelijden dat ik nog niet eens echt tot behandeling ben toegekomen in de tijd dat ik in de kliniek verbleef.

Vanaf het moment dat ik thuiskwam ben ik weer aan mezelf gaan werken. Mensen waren al snel vergeten dat ik in een kliniek had gezeten. Ze gingen er vanuit dat het inmiddels al een stuk beter met me ging en dat het tijd werd om aan mijn toekomst te gaan werken. Ik vond in eerste instantie dat ze te veeleisend waren. Ik wilde uiteraard liever nog even blijven hangen in de passieve slachtofferrol. Na twee weken thuis rondhangen, kwam ik er echter achter dat het tijd was om inderdaad maar eens aan de slag te gaan. Ik benaderde mijn school en nog die week mocht ik gaan werken aan het inhalen van mijn toetsen.

Ik haalde altijd heel slechte cijfers gedurende mijn mbo-opleiding, maar clean haalde ik opeens bizar hoge cijfers. Ik merkte op dat het de drugs waren die me heel dom maakte. In feite was ik helemaal niet dom. Ik moest nog een jaar stage inhalen, dus dat was de volgende stap die ik maakte (nadat ik al mijn toetsen had gehaald). Het waren twee verschillende stageplaatsen. Mijn begeleiders waren beiden erg onder de indruk van me. Hierdoor kreeg ik steeds meer zelfvertrouwen. Ik begon aan een hbo-opleiding en vervolgens aan een universitaire opleiding. Hierdoor heb ik nu een goede baan die ik uiteraard niet wil verliezen.

Ik heb een gezin, familie, vrienden, huis, baan… kortom een leven dat ik niet wil verliezen. Elke keer dat ik de drang voel om drugs te gebruiken of om mijn depressie de overhand te laten krijgen is het dit leven dat er voor zorgt dat ik niet terugval in oud gedrag. Dit was de eerste stap die ik heb gemaakt om de tegenslagen te overwinnen, en naar mijn mening was dit tevens de belangrijkste stap die ik heb gemaakt.

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑