Zoeken

De wereld van Anna

Tag

ex

Goodbye my lover and best friend…

Van S. heb ik al een aantal weken niets gehoord. Geen probleem. Ik voel ook niet echt de behoefte om iets van mezelf te laten horen. Dat zegt genoeg denk ik. Van de Ex heb ik echter wel iets gehoord. Hij vroeg me pasgeleden weer of hij langs mocht komen. Mijn deur stond, staat en blijft altijd open voor hem. Misschien niet als lover, maar zeker wel als een vriend. Ik weet dat er geen toekomst voor ons samen is. Ik heb er vrede mee. God heeft een ander plan voor ons..

Het is vertrouwd tussen hem en mij, maar de verschillen zijn overduidelijk en niet te negeren. Het is op zich geen probleem als je niet hetzelfde bent, misschien kan het zelfs een voordeel opleveren. Het is bij ons echter wel een probleem, omdat wij niet verenigd kunnen worden met elkaar. Een van ons zal uiteindelijk een stukje van zichzelf moeten opofferen. Hoe kun je een gezonde relatie opbouwen met iemand waarbij je jezelf niet kunt zijn? Hoe lang blijft zoiets goed voelen? Deze poppenkast had al gestopt moeten worden voordat het was begonnen. We zijn van elkaar gaan houden, maar soms…soms is liefde gewoon niet genoeg.

Hij vroeg me of ik voor hem naar Hengelo zou verhuizen. Het eerste wat er in me opkwam heb ik ook hardop uitgesproken: ‘Nee, dat zou ik niet’. Niet veel later vroeg hij me of ik ergens tussenin zou willen wonen met hem. ‘Nee, dat wil ik niet’. Eerlijk gezegd zou ik niet eens in mijn huidige woonplaats met hem willen wonen. Het zou me waarschijnlijk diep ongelukkig maken. Hij maakt mij ongelukkig…Wat wij hadden maakte mij ongelukkig. Hij is één van de meest oprechte en lieve mensen die ik ooit heb gekend, en ik ben hem dankbaar voor alles wat hij me heeft gegeven, maar wij samen.. dat gaat niet. Ik wil het niet. Ik kan het niet.

Goodbye my lover and best friend. I wish you the best. You deserve it! ❤

goodbye_my_lover_by_louisebittersweet

Tussen twee vuren

Ik begin me langzaam af te vragen of zowel S. als de Ex wel degenen zijn waar ik mijn leven mee wil delen. Als het echte liefde zou zijn, dan zou ik toch niet twijfelen? Dan zou ik toch zonder moeite een keuze kunnen maken? Het voelt alsof ik tussen twee vuren sta, waarvan de één zich heel bewust is van de situatie waarin hij zich bevindt en de ander in het duister tast. Waar de één mij kent zoals niemand anders mij kent, durft de ander wel naar een toekomst met mij te kijken. Maar bij beide voel ik geen verliefdheid, niet dat intense gevoel van: ja, hij is het, ik durf met hem mijn hele verleden achter te laten, en er voor honderd procent voor te gaan.

Het is niet dat ik nooit eerder heb gevoeld hoe het voelt om verliefd te zijn. Ik weet dat dit gevoel niets te twijfelen over laat. Het is dan geen kwestie van ratio, maar een kwestie van gevoel. Het is nu al heel wat jaren geleden dat ik zó verliefd was. Het heeft me mijn controle over mijn eigen leven laten verliezen. Het is geëindigd met een opname op de PAAZ-afdeling én een verslavingskliniek. Soms denk ik dat ik nu gewoon te bang ben. Dat ik daarom allerlei vluchtwegen openlaat. Als je te dichtbij komt. Als je me kwetst. Als je me mijn verstand laat verliezen. Dan heb ik altijd iemand om naar terug te gaan. Een veilige haven die er voor zorgt dat ik helder kan blijven nadenken.

Het is alleen niet wat ik wil, op zo’n manier  met mensen omgaan. Ik zou willen dat ik gewoon knopen kon doorhakken. Dat ik kon zeggen: Ex, het is klaar nu, of S. sorry maar ik ga voor de Ex. Dat er geen twijfel was, en dat ik gewoon kon genieten van de momenten zonder bang te zijn voor de toekomst. Die angst had ik met de Ex, omdat hij ook bang was voor de toekomst. Het is ons vanaf het begin onmogelijk gemaakt. Als we een toekomst hadden, dan waren we nu nog samen. Als, als, als.. maar het is niet zo. Wij zullen nooit gelukkig worden samen. Ik weet het heus wel, maar ik had het zo veel liever anders gezien. Na twee jaar is hij nog steeds degene waar ik me het meest thuis en veilig voel…

Relatieperikelen

Vrijdag nam ik afscheid van de Ex. Nou ja, we hebben bijna twee jaar geleden al officieel afscheid van elkaar genomen, maar eindelijk heb ik de deur gesloten door te vertellen dat ik gewoon vrienden wil blijven. Al die tijd zijn we steeds opnieuw bij elkaar teruggekomen. Naar mijn idee heb ik het eindelijk kunnen afsluiten met de Ex, al blijven zijn woorden al de hele week steken. Waarom vertelt hij me nu pas dat hij mijn eerste man wilt zijn en niet de minnaar die hij zou worden als we niet heel snel stoppen met waar we mee bezig waren? Waarom houdt hij vast aan mij, nu ik hem eindelijk los kan laten? Waarom vertelt hij na al die jaren pas dat ik hem inspireer en dat het hem niet lukt om los te laten wat we hebben? Waarom speelt hij een spelletje dat gevaarlijk is voor ons beiden? Ik wil niet voor altijd alleen blijven.

S. en ik hebben al langere tijd contact met elkaar. Ik kwam hem enigszins gebroken tegen op een doodnormale dag. Zelfs mijn beste vrienden zagen niet dat ik aan het strugglen was. Ik wist niet meer wie ik was. Ik wist niet hoe ik de dagen door moest komen. Ik had twijfels die me iedere dag geheel in het bezit namen. De onzekerheden waren inmiddels niet meer te tellen. Ik had S. voorbij gelopen, als hij me niet had aangesproken. Gaat het wel met je? Ik deinsde enigszins terug vanwege zijn betrokkenheid. Het was lang geleden dat iemand oprecht interesse toonde in mij. We zijn een gesprek begonnen die nog steeds niet afgelopen lijkt te zijn. Hij is zó anders dan iedereen die ik voorheen heb gekend. Ik leer mezelf beter kennen dankzij hem. Hij schrikt niet af van de soms onaardige dingen die ik zeg. Hij kijkt verder dan die gemene woorden. Hij legt uit hoe hij er over denkt. Hij zegt wat hij ziet. En hij maakt mijn gemene woorden ongedaan door niets anders dan lieve woorden terug te zeggen. Hij breekt de torenhoge muur om mij heen iedere dag weer een stukje af. Hij vertelt me iedere dag weer hoe trots hij op me is. Is dit hoe het hoort te gaan? Heb ik al die jaren mezelf tekort gedaan door mijn tijd te besteden aan mensen die me bekritiseerden? Het altijd maar beter moeten zijn, omdat anderen mij blijkbaar niet goed genoeg vonden. Ben ik dus wel degelijk goed genoeg? Ondanks alle gebreken die ik heb?

S. en ik zijn zondag naar een park gegaan. We hebben hier uren gewandeld. Hij heeft mijn hand niet losgelaten. Als er mensen voorbij liepen, wilde ik het liefst mijn hand uit de zijne halen. Het is automatisme. Maar hij liet me niet los. We hebben gepraat over vroeger, nu en de toekomst. Ja, het voelde goed. Ik spring met hem voor de laatste keer in het diepe. Als dit niet lukt, dan weet ik het ook niet meer…

De Ex whatsappte me de dag hierna. Hij was buitenproportioneel nieuwsgierig naar met wie ik door het park had gewandeld, wat ik voor hem voelde en of ik alsjeblieft niet te hard van stapel wil lopen. Hij geeft nog veel om me en maakt zich zorgen. Kun je verliefd zijn op de één terwijl je van een ander houdt? En als ik zo verliefd ben op S., waarom komt er dan nog steeds een glimlach op mijn gezicht door iets stoms als een whatsappje van de Ex? Heeft de Ex gelijk? Zijn we dan toch echt voor elkaar gemaakt?

Note to my ex

Vanaf het moment dat ik je zag was ik meteen verkocht.
Je liet mijn gevoelens heel ver dwalen in een doolhof.
Verblind door de liefde,
Liep ik telkens achter je aan en jij kon doen wat jij maar wilde,
Want ik bleef toch wel naast je staan.
Ik heb je veel te vaak gezegd dat jij maar neemt en ik blijf geven,
Maar je lijkt me nooit te horen, dus ga ik staan hier op mijn strepen.
En voor de allerlaatste keer leg ik mijn hart in jouw hand.
Zorg dat je het niet breekt.
Dit is je allerlaatste kans.

Dit is mijn stem.
Dit is wie ik ben.
Dit is de persoon die je nooit echt hebt gekend.
Ja, dit zit in mijn hoofd en dit zijn mijn ideeën.
Dit zijn de gedachten die ik nooit heb durven delen.
Dit is mijn hart.
Dit is wat ik voel.
Dit is wat ik al die tijd in stilte heb bedoeld.
Dit is mijn stem.
Ja, dit is wie ik ben.

Marco Borsato & Gers Pardoel

Deze blog is in naam van jou,
Mijn heldin, mijn beste vriendin, mijn leven.
Maar vooral mijn moeder.

KLIK HIER VOOR MIJN ACTIE BIJ STOPHERSENTUMOREN.NL

Date (10) Terug naar waar het allemaal begon

‘Ik doe gewoon waar ik me goed bij voel’, zeg ik tegen de vreemde circa veertigjarige treinreiziger waar ik zojuist mee in gesprek ben geraakt. Hij kijkt me met sprankelende ogen aan en begint te lachen. ‘Het maakt je echt allemaal niet uit hè’, vraagt hij me. Ik schud serieus nee, maar meneer begint nog harder te lachen. Het contrast tussen hem en mij kan ook daadwerkelijk niet groter zijn. Hij verbonden aan allerlei verplichtingen met betrekking tot meerdere koophuizen en ik.. flierefluitend of ik nog wel door wil gaan met mijn werk. Er zijn immers nog heel wat andere paden die ik nog niet bewandeld heb.

Ik ben heel goed in doen waar ik me goed bij voel. Ik durf risico’s te nemen en trek me niet veel aan van bepaalde maatschappelijke waarden en normen. Vroeger dan gemiddeld ben ik moeder geworden. Vroeger dan gemiddeld ben ik gaan experimenteren met de meest bizarre verdovende middelen – wat overigens niet echt goed is afgelopen. De verwachtingen die de meeste mensen over verslaafden hebben – lees: stigmatisering – heeft me ook weinig getroffen.Tikkeltje laat ben ik gaan studeren. Ik grijp de kansen als zij voor het oprapen liggen en maak me dan weinig zorgen over wat de rest van Nederland hier van zou vinden. De vreemde treinreiziger maakte zich een tikkeltje zorgen om me, terwijl ik me juist zorgen maak om hem. 😉

18092ffc0c5f54dfe4664109c117d812

De omgang tussen mister H. (de Ex) en mij is ook niet zoals men zal verwachten. Het voelt nog steeds goed om bij hem te zijn. Ik houd nog van hem en hij houdt nog van mij. Wijselijk houden we onze mond over dingen die gebeurd zijn in de tijd dat we elkaar niet zien. We gaan gewoon verder waar we zijn gebleven. Maanden geleden. Hij whatsappte me dat hij me nodig heeft. Eerlijk is eerlijk, op dit moment heb ik hem ook nodig. We hebben de vreemde uitwerking op elkaar dat we onze problemen even vergeten als we samen zijn. Hij woont inmiddels heel ver weg van me vandaan, vandaar ook mijn vier uur durende reis door Nederland. Alleen om hem te zien. We knuffelen en hij zegt me dat ik de enige ben waar hij zo knuffelig mee is. Ik speel met zijn haren. We eten een hapje bij de Mac Donalds. We kijken een filmpje. Allemaal heel normaal, maar boy wat voelt het goed. Die vier uur durende reis was het zeker waard. Het is het soort band met mijn ex waarover ik niet praat met mijn vriendinnen. Ze verklaren me voor gek als ik het hen vertel. En ik…ik heb er geen zin in om me er rot door te voelen dat ik nog steeds – anderhalf jaar verder – vrolijk en blij wordt van hem. Hij is mijn veilige thuisbasis.

Hoe vreemd en ironisch is het eigenlijk dat toch de maatschappelijke en culturele waarden en normen hebben bijgedragen aan de keuze om onze relatie te verbreken? We zagen elkaar één keer per week. Hier was ik tevreden mee. Sterker nog: ik denk dat dit juist de reden was waarom het zo goed ging tussen ons. Het zorgde ervoor dat mijn bindingsangst niet met alle geweld kwam aanzetten. Maar goed, één keer per week is dus duidelijk te weinig. Hij wilde me niet zien. Hij deed te weinig moeite. Als hij iets voor mij kocht, dan was ie een loverboy. Een relatie tussen een Turk en een Nederlandse werkt niet. Aldus vriendinnen. Hij wilde het zijn ouders nog niet vertellen dat ie een relatie had met een Nederlandse. Dat was voor mij eerlijk gezegd alleen maar prima, want schoonouders? Die vind ik meestal toch niet leuk! Maar goed, hetzelfde relaas begon weer overnieuw… en terwijl ik blij was met hem veranderde ik alsnog in een zeurende en hysterische vrouw die steeds meer ging eisen. Onze relatie werd langzaamaan een drama waarvan we allebei ongelukkig werden.

En toch kunnen we elkaar niet loslaten.

 

Een kijkje in het leven van een cliënt (5)

27 april 2008

Vannacht droomde ik dat ik in een begeleid wonen traject zat maar dat ik mijn taken steeds vergat. Ook droomde ik dat ik een huis had gekocht wat er heel lelijk uit zag en wat ik eigenlijk aan een vriend van Br. zou verhuren, maar toen ik het aan het opknappen was wilde ik het toch liever zelf houden. Ook had ik gedroomd dat ik lerares was op een school war allemaal mensen op zaten van Novadic-Kentron. Vandaag in het echte leven waren er superveel spanningen. Leo was heel de dag ontzettend chago en vertelde maar niet hoe het kwam. Dat hebben we toen in de groep besproken en nu is het wel rustiger geworden. Mijn ma en S. zijn op bezoek geweest en dat was best leuk. Ik zit alleen met B. Hij deed raar vandaag. Volgens mij is hij ook gewoon een smerige player. Kots op hem! Ik ben zeven weken clean, maar de zucht werd vandaag intens door de onrust in mijn lijf.

Ik krijg kippenvel als ik de droom over het lelijke huis lees. Een huis is een bijzonder sterk en herkenbaar droomteken: het staat namelijk symbool voor je eigen zelf (en ziel). Het is overduidelijk dat ik destijds niet tevreden was over mezelf. Rondom deze tijd moet er echter een omslag hebben plaatsgevonden. In de droom wilde ik mijn ziel in eerste instantie verhuren. Ik vond het immers een ‘waardeloze’ ziel. Wat kon mij het nou boeien wat er mee zou gebeuren? Vervolgens wilde ik het toch liever zelf houden toen ik het aan het opknappen was. Het opknappen staat symbool voor mijn behandeling bij Novadic-Kentron. Stapje bij stapje ging ik mijn eigen ziel en mijn eigen hart steeds meer waarderen. Het was niet langer meer waardeloos. Ik mag er zijn. 

28 april 2008

Vannacht droomde ik dat ik van iemand anders een medicijn had ingenomen. Ook werd ik niet vrolijk wakker omdat ik niet meer in mijn broek bleek te passen. Ik moet echt iets gaan verzinnen, want ik word met de dag dikker. Ik snoep niet meer en heb niet ontbeten. Ik heb wel drie sneeën brood op in de middag, maar morgen moet dat er één worden. Ook drink ik mijn thee nu zonder suiker. Hopen dat het er af gaat! B. is verleden tijd. Heb vanochtend wel koffie gedronken bij Jong Volwassene. Ik kom gelukkig niet bij hem in de groep. Ik zit wel bij alleen maar jongens, maar dat vind ik alleen maar beter. Met die meiden daar kan ik toch niet tot amper opschieten en zo heb ik het minste last van hen.

Nou, net nog even met B. gepraat. Hij was wel superlief nu. Ben bang dat ik hem toch wel behoorlijk leuk ga vinden, maar dat is onwijs lastig hier en niet echt fijn, maar ik zie wel wat de tijd gaat uitwijzen. Lijnen is me niet gelukt. Morgen ga ik het weer proberen.

29 april 2008

Nou, vandaag mijn eerste dag in Jong Volwassene. Was echt superleuk. Allemaal stiklieve mensen. Was echt gezellig. Alleen wel minder nieuws over B. gehoord. Schijnbaar heeft hij ook iets met L. dus bye bye B. Is niks voor mij zo eentje. Tot overmaat van ramp belde P. mij vandaag ook nog eens en ik had de kracht niet om hem te negeren. Hij kwam weer precies met de dingen die ik zo lang van hem wilde horen. Ik hou van je en denk aan je. Bah! Nu ben ik in mijn hoofd weer met hem bezig, terwijl ik dat gewoon echt niet meer wil. Ik wil hem serieus vergeten maar heb gewoon te veel van die gast gehouden, maar ja… ik laat nu gewoon niks meer van me horen en hij hopelijk ook niet.

30 april 2008

Vannacht weer een nachtmerrie gehad, maar weet niet meer waarover. Dat had ik gisternacht dus ook al. Vandaag was het Koninginnedag, maar heb daar weinig van meegekregen. Het was wel een heel moeilijke dag. Ik voel me echt heel ongemakkelijk als B. hier is. Hij zat steeds bij L. en dat vond ik toch wel moeilijk. Gelukkig is hij vandaag weggegaan en komt hij pas zondagavond terug. Vandaag P. weer gesproken. Heb hem gezegd dat ik iemand anders leuk vind en hij vindt ook iemand anders leuk en het doet me gewoon echt niks. J., ons mam, dochterlief en M. zijn op bezoek geweest, maar J. praatte me echt zucht aan. Beetje jammer. Ben daar heel de dag in blijven hangen en heb dat uiteindelijk met de verpleging besproken. Toen J. en M. het over drugs hadden was ik puur jaloers. Zo van: ik wil ook! Ik denk dat het ook een beetje komt door mijn dipiperon vanochtend te hoog was gegeven en ik toen om 12.00 uur niet kreeg en dat ik daardoor onrustiger werd. Ben wel met bezoek naar Mac Donalds geweest en naar het winkelcentrum geweest met V. en B. Dat was wel heel leuk!

2 weken hier.

01 mei 2008

Vandaag een rustige dag gehad. Mijn ma en S. zijn op bezoek geweest. Zij wezen mij er wel op dat ik het heel de tijd alleen maar over kopen had. Ik moet oppassen dat ik dat niet als vervanging ga gebruiken. We zijn vandaag ook met de groep op kastelenjacht geweest. Dat was wel superleuk. En ik heb gekookt. Smaakte wel ontzettend goed!

Quotation-Cathryn-Kemp-living-drugs-self-help-society-courage-inspirational-misery-addiction-Meetville-Quotes-19765

 

Een kijkje in het leven van een cliënt (4)

23 april 2008

Vandaag ben ik vooral erg onrustig geweest. Ik wil ontzettend graag naar Jongvolwassene en het wachten duurt me allemaal te lang. Ik wil aan mezelf werken en op deze afdeling gebeurt dat niet. Ook had ik vannacht een nogal rare droom; ik droomde dat ik zwanger was van P. Nou, dat hoop ik natuurlijk van niet. Ik wilde vandaag naar Crea om een armbandje te maken met de naam van dochterlief, maar helaas was de begeleidster ziek geworden en ging het niet door. Toen ben ik maar gaan wandelen met een jongen van Jongvolwassene; was wel gezellig. Net zijn mijn tante E. en moeder op bezoek geweest. Dat was wel confronterend. Dat ging vooral over mijn band met dochterlief die niet optimaal is. Vond ik best beangstigend. Ik ga nu douchen en slapen als me dat nu wel lukt in ieder geval.

1 week in Novadic Kentron.

24 april 2008

Nog vijf nachtjes slapen en ik ga naar Jongvolwassene. Kijk er echt naar uit want heb het hier op Detox wel gezien allemaal. Vind het super om bij leeftijdsgenoten te komen. Dus was echt geweldig nieuws. Ben langzaamaan al in aan het pakken, zodat ik dat niet op het laatste moment nog moet doen. Voor de rest zijn we vandaag met CDD naar de Stenen Hut gegaan. Dat was best wel gezellig en ik heb gesport. Ik hoop snel resultaten te zien, want ik vind mezelf echt veel te dik geworden. Verschrikkelijk vind ik het! Ik kijk alweer uit naar maandag, want het doet me ook veel goed. Voel mezelf echt al een stuk beter. Ik had vannacht weer een rare droom. Ik droomde dat P. iets met N. had, en ik dus behoorlijk door het lint ging omdat N. eerst zo lullig deed over P. en er nu opeens iets mee had. Ik ben hard bezig met het afsluiten van mijn tijd met hem. Waarschijnlijk die dromen denk ik ofzo.

25 april 2008

Vandaag was een behoorlijk verwarrende dag. Eerst vanmiddag had ik last van dissociatie en raakte ik mezelf helemaal kwijt. Ik heb het met de artsen besproken en ze gaan het uitgebreid onderzoeken met een psychologische test. Ik begin ook te twijfelen aan de diagnose die de PAAZ heeft gesteld, want ik geloof echt dat er meer mis is dan alleen ADHD. Ook had ik vannacht weer een rare droom over P.; dat ik weer iets met hem had en dat verborgen moest houden voor mijn ma en dat iemand me vertelde dat hij seks had gehad met mannen in ruil voor drugs. De avond was echter het toppunt van verwarring. Ik zat in het Atrium en B. vroeg of we een stukje gingen wandelen. Ik vond dat wel een goed plan. We gingen even ergens een sigaretje roken en spraken wat. Opeens zei tie dat hij me wilde zoenen en dat leek me wel wat dus dat hebben we toen ook gedaan. Drie keer… hij is echt superleuk maar ik weet niet of dit wel de tijd en de plek is om verliefd te worden. Ik heb het mezelf weer lekker moeilijk gemaakt.

26 april 2008

Vannacht weer een rare droom gehad. Ik moest een rechtszitting houden maar kon geen gepaste outfit aan omdat niks me paste. Ook hadden we hier een groepsgesprek en zat daar één misvormde enge man bij. Daarna werd ik met een pistool bedreigd door M. en een paar anderen. Allemaal heel vreemd. Vandaag ook bezoek gehad van ons mam en dochterlief, dat was wel echt superfijn. Het was ook heel erg gezellig. De tijd vloog om. Ook met B. weer wat gewandeld en gezoend. Was op zich wel leuk, maar ik weet niet hoe hij tegenover mij staat. Volgens mij vindt hij mij alles behalve leuk, maar ik leg dat gewoon naast me neer. Ik ben hier niet om een relatie met iemand te beginnen. Hij had vandaag wel superlief naar de afdeling gebeld om te vragen of ik er was. Hij doet me P. wel laten vergeten, alleen N. zegt dat ik echt voor hem moet oppassen en een andere jongen: V. vindt mij ook leuk. Ik ben populair blijkbaar.

Nee little girl, niet populair. Kwetsbaar! Ik word verdrietig als ik dit allemaal lees, omdat ik me, als ik dit teruglees, besef hoe getraumatiseerd ik eigenlijk was. *Neemt even een pauze*. Het raakt me op de dag van vandaag nog steeds, hij raakt me nog steeds: P. Ik voel me misselijk nadat ik dit allemaal heb getypt. Het slaat me nog steeds uit het veld als ik terug denk aan wat hij me allemaal heeft aangedaan. Het was misschien ook niet geheel verstandig om deze stukjes uit mijn dagboek terug te lezen, om er weer aan te denken. Het kost moeite om over hem te schrijven. Die man heeft me zo ontzettend kapot gemaakt. Het is niet vreemd dat ik zo veel over hem droomde. Ik denk niet eens dat het puur met liefde te maken had. P. heeft ooit een pistool tegen mijn hoofd gezet, P. heeft geld van me gestolen, P. heeft me bedrogen, P. heeft me geslagen, P. is de verdomde reden dat ik zo veel drugs ben gaan gebruiken. Ik weet dat het niet eerlijk is om iemand anders de schuld te geven van mijn eigen fouten, maar als ik hem niet was tegengekomen, dan was het nooit zo uit de hand gelopen. Het is niet gek dat ik nog steeds zo veel moeite heb met wat er toen is gebeurd. Ik heb het nooit kunnen verwerken. Het is iets wat ik nog iedere dag met me meedraag. Ik vind het eng om de beerput open te gooien (en terecht).

Toevallig keek ik vandaag weer een keertje op zijn Facebook-pagina. Dat doe ik helaas nog regelmatig. Ik hoop gewoon dat hij ongelukkig is, omdat ik vind dat hij het niet verdient om gelukkig te zijn. Dat is niet aardig. I know. Hij had een tijdje een vriendin. Het leek allemaal heel goed te gaan tussen die twee. Ik begin dan direct aan mezelf te twijfelen. Waarom heeft hij mij wel zo erg gekwetst? Waaraan had ik dat verdiend? Wat heb ik zelf bijgedragen aan alles wat hij me heeft aangedaan? Hij kan immers wel van deze vrouw houden zonder haar pijn te doen. Ik zag vandaag op zijn Facebook-pagina dat deze relatie over is. Ik zie op haar Facebook-pagina dat hij haar ook pijn heeft gedaan. Ergens voelt dat beter. Het ligt dus niet aan mij. Stom om deze bevestiging nodig te hebben…

Funny how someone can be so beautiful and totally fucked up at the same time.

Love

Being deeply loved by someone gives you strength, while loving someone deeply gives you courage.

Ik wil weer gaan voelen. Voelen dat ik leef, voelen hoe het is om verliefd te zijn, voelen hoe het is om iemand te vertrouwen, de kriebels in mijn buik als ik naar hem kijk, de boosheid, de angst om kwijt te raken, het houden van, het soms in huilen uitbarsten, samen de wereld aan kunnen. I want it all.

Lange tijd wilde ik niet meer voelen. Ik vond de nadelen van voelen zwaarder wegen dan de voordelen. Het niet voelen heeft me veranderd. Het niemand kunnen vertrouwen heeft me veranderd. Het niet langer van een man willen houden, heeft me veranderd. Altijd die negatieve attitude tegenover mannen. Ik wilde gewoon met rust gelaten worden.

Ik weigerde te voelen hoe het is om los te kunnen laten. Ik wilde mijn ex niet loslaten omdat ik bang was voor de gevolgen, maar weet je wat? I can handle it. Ik kan zonder hem. Ik heb hem niet nodig om gelukkig te zijn. Het enige wat ik nodig heb is: niet meer bang zijn. Ik moet niet vasthouden aan de dingen die ik had, gewoon omdat het veilig aanvoelt. Dat weerhoudt me alleen van het krijgen van iets beters.

Ik wil verliefd tot over mijn oren worden, niet op de ex, niet op de waardeloze dates die ik heb gehad, maar op iemand die voor de volle 100% voor me gaat. Dat betekent dat ik ook voor de volle 100% voor die persoon moet gaan, want wie tekent er nou voor een liefde less than he or she deserves? 😉

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑